หวงรักเมียบำเรอ #ภูริตา LoveSick / NC25+

หวงรักเมียบำเรอ #ภูริตา LoveSick / NC25+

last update最終更新日 : 2025-08-08
作家:  Queenie P.完了
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
101チャプター
4.1Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

รักทรมาน

ความรักหวาน

รวย

ความรักครั้งแรก

ตั้งครรภ์

เมื่อโชคชะตา..เหวี่ยงคนที่เหมือนตายจากกันไปแล้วให้วนกลับมา การแก้แค้นจึงเริ่มขึ้น เรื่องย่อ เมื่อโชคชะตาพลิกผันนำพา ‘ภูริต’ นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง เพลย์บอยตัวพ่อ ที่เบื้องหลังเต็มไปด้วยบาดแผลในอดีต ให้หวนกลับมาพบกับ ‘ปาริตา’ รักแรกของเขาที่หายไปอย่างไร้ร่องรอยนานถึงหกปี หญิงสาวผู้เคยฝากทั้งความทรงจำแสนหวานและความเจ็บปวดเจียนตาย กลับมาปรากฏตัวในงานเลี้ยงหรูในฐานะพนักงานเสิร์ฟ ในอดีต..ปาริตาคือหญิงสาวที่ภูริตรักจนหมดใจ ทว่าทุกอย่างต้องจบลงเพียงเพราะเธอเลือกที่จะทิ้งเขาไปเพราะเงิน.. รวมทั้งข่าวลือที่ว่า เธอนอกใจเขา! เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้ภูริตแตกสลาย ปางตาย... ความเจ็บปวดเหล่านั้นเกาะกินใจจนกลายเป็น ‘ความแค้น’ รอวันเอาคืน เมื่อได้หวนกลับมาพบกันอีกครั้ง เขาจึงไม่ลังเลที่จะใช้ความแค้นทวงคืนทุกอย่างที่เคยสูญเสียไป และดึงเธอเข้ามาในวังวนของเขาด้วยเงื่อนไขอันโหดร้าย... "เธอจะต้องชดใช้ในฐานะนางบำเรอของเขา"

もっと見る

第1話

บทนำ 1 แรกรัก

El champán costaba más que el salario mensual de Isadora Montes, pero eso a nadie le importaba porque nadie la veía.

Llevaba tres horas de pie junto a la puerta de servicio del restaurante El Almendra, sosteniendo el maletín con los contratos que había negociado durante seis meses, mientras Ignacio Castellanos recibía los aplausos y los apretones de mano de los socios japoneses sentados en la mesa principal. Su mesa. Su contrato. Su trabajo.

Doce años. Ese era el tiempo que llevaba construyendo el imperio de un hombre que la trataba como una fotocopiadora con piernas.

—¡Isadora! —Ignacio chasqueó los dedos desde la cabecera sin mirarla—. ¡Trae el anexo B, ahora!

Cruzó el salón bajo la mirada de cincuenta personas, sintiendo el calor subir a sus mejillas, sintiéndose torpe y gris en medio de tanto color y seda y joyas que destellaban bajo los candelabros de cristal. Depositó la carpeta frente al señor Tanaka con precisión quirúrgica.

—Gracias, puedes retirarte a tu rincón —dijo Ignacio, abriendo la carpeta como si la hubiera preparado él mismo—. Y pide un vaso de agua para ti si tienes sed, pero no del embotellado, del de la llave está bien.

Una risa recorrió la mesa, cruel y cómplice. Regina Castellanos sonrió detrás de su copa, sus ojos azules brillando con algo que no era humor.

—Pobre cosita —dijo Regina, lo suficientemente alto para que la mitad del salón la escuchara—. Siempre tan servicial, tan gris. Es como tener un mueble viejo que no te decides a tirar porque te da lástima, ¿verdad, Ignacio?

—Es eficiente —concedió Ignacio, encogiéndose de hombros—. Como una fotocopiadora vieja. Hace ruido y se atasca a veces, pero saca el trabajo.

Mariana, la nueva asistente de veintidós años que coqueteaba con todo lo que tuviera corbata y que llevaba dos semanas borrando archivos «por accidente», soltó una carcajada estridente y derramó vino sobre el mantel.

—¡Ay, Ignacio, eres terrible! Pero tienes razón, yo no podría vivir así, sin color, sin vida. Debe ser horrible ser tan... nadie.

Nadie.

La palabra golpeó a Isadora en el centro del pecho como un puño cerrado. No era nueva. La había escuchado en diferentes formas durante doce años. «Es barata», había dicho Ignacio esa misma mañana delante de Regina, reduciendo una década de sacrificio a una línea de costo-beneficio. «Don Nadie», la había llamado Regina la semana anterior mientras le ordenaba cambiar rosas rojas por blancas porque las rojas eran «vulgares, como de clase baja».

Pero esta vez, algo se rompió.

No fue un estallido. Fue un clic silencioso, como el sonido de una cerradura que se abre después de treinta y cinco años oxidándose.

—Si no necesita nada más, regresaré a la oficina —dijo Isadora, y su voz sonó extraña en sus propios oídos. Calmada. Muerta.

Ignacio la despachó con un gesto de mano sin mirarla, ya volviendo a brindar con Tanaka.

No lloró. Las lágrimas eran un lujo que no podía permitirse. Salió del aire perfumado del restaurante hacia la noche fría y hostil, subió a su coche viejo con el motor tosiendo al arrancar, y condujo de regreso al edificio de Castellanos Holdings. Subió a la oficina vacía. Terminó el informe trimestral que debía entregar al día siguiente, sola, con el zumbido del aire acondicionado y el parpadeo de una lámpara fluorescente en el pasillo como única compañía.

A las diez de la noche, recogió su bolso y salió hacia el estacionamiento subterráneo.

Fue entonces cuando vio al hombre.

Estaba tirado junto a la columna de cemento. Setenta años, tal vez más. Un traje que alguna vez fue elegante, ahora manchado de algo oscuro que podía ser vino o sangre. Pero fueron sus ojos los que la clavaron al suelo: la miraban con una intensidad que se parecía al reconocimiento, aunque ella nunca lo había visto en su vida.

—Isadora Montes —dijo él, y su voz sonó como papel de lija sobre madera vieja—. Te he buscado durante treinta y cinco años.

Ella debería haber corrido. Debería haber llamado a seguridad. Debería haber hecho cualquiera de las cosas sensatas que una mujer sola hace cuando un desconocido la llama por su nombre en un estacionamiento vacío a las diez de la noche. Pero algo en esos ojos la mantuvo clavada al suelo, algo que se parecía al reconocimiento aunque nunca lo había visto en su vida.

—¿Quién es usted?

—Alguien que le debe la verdad a tu madre —respondió él, sacando un sobre amarillento del bolsillo interior de su chaqueta—, y que llega treinta años tarde para dártela.

Tosió. La mancha en su camisa era sangre. Mucha sangre. Demasiada para que siguiera hablando con esa calma de quien ya ha aceptado su destino.

—Voy a llamar una ambulancia —dijo Isadora, buscando el teléfono.

—No hay tiempo —la mano del hombre atrapó su muñeca con una fuerza sorprendente—. Escúchame, Isadora, porque lo que voy a decirte cambiará todo lo que crees saber sobre ti misma. Tú no eres huérfana. Nunca lo fuiste. Tu madre era Valentina Montemayor y tu padre era Alejandro Montemayor. Los herederos de la fortuna más grande de este país, antes de que los asesinaran y te robaran todo.

—Eso es imposible —susurró Isadora—. Los Montemayor murieron en un incendio hace treinta años. Toda la familia. No hubo sobrevivientes.

—Hubo una —la interrumpió el hombre—. Una bebé de seis meses que la niñera sacó por la puerta de servicio mientras el fuego consumía la mansión. Una bebé que debería haber heredado todo pero que fue escondida en un orfanato para que los verdaderos asesinos pudieran quedarse con la fortuna.

Le puso el sobre en las manos. El papel se sentía frágil como una promesa, pesado como una condena.

—Aquí está todo: el acta de nacimiento original, las pruebas de ADN que hice en secreto hace cinco años cuando finalmente te encontré, los documentos que demuestran que el incendio fue provocado, y el nombre de la persona que ordenó matar a tus padres.

—¿Quién? —apenas un hilo de voz.

El hombre sonrió. La sonrisa triste de quien sabe que está pronunciando sus últimas palabras.

—El abuelo de Ignacio Castellanos. El fundador del imperio que te ha mantenido como esclava durante doce años mientras vivía de la fortuna que te robó a ti y a tu familia.

La sangre abandonó el rostro de Isadora tan rápido que tuvo que apoyarse en el coche para no caer. Las piezas encajaron con una claridad horrible: la empresa surgida de la nada exactamente treinta años atrás, justo después del incendio Montemayor, construida sobre cimientos que nadie cuestionó porque el dinero limpia historias y el poder entierra verdades.

El hombre cerró los ojos. Esta vez no volvió a abrirlos.

Isadora se quedó arrodillada junto al cuerpo de un hombre cuyo nombre no sabía, sosteniendo un sobre que contenía su destrucción o su salvación. El teléfono vibró en su bolsillo: un mensaje de Ignacio preguntando si había terminado el informe. Otro de Regina recordándole que mañana debía llegar una hora antes para organizar los arreglos florales.

«Don Nadie», la habían llamado.

«La huérfana sin pedigrí».

Isadora se puso de pie. Guardó el sobre en su bolso con manos que ya no temblaban de miedo sino de algo mucho más peligroso. Abrió el sobre y leyó el nombre del abogado que podía devolverle todo lo que le habían quitado: Sebastián Herrera.

Y debajo, una nota escrita a mano:

«Él sabe quién eres. Él te estaba esperando.»

Isadora sacó el teléfono. Marcó el número. La lluvia comenzó a caer sobre el estacionamiento, pero ya no sentía el frío.

Por primera vez en treinta y cinco años, sabía exactamente quién era.

Y exactamente lo que iba a hacer.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
101 チャプター
บทนำ 1 แรกรัก
บทนำ 1 แรกรักภายในงานเปิดตัวโรงแรมของนักธุรกิจดังระดับประเทศ ‘ภูริต โสภณวัชร’ ในชุดสูทแพงระยับกำลังยืนจิบแชมเปญคุยกับเพื่อนซี้อย่างออกรสออกชาติด้วยไม่ได้เจอกันนานพอสมควร เพราะแต่ละคนต่างก็มีงานยุ่งกันทั้งนั้น กว่าจะหาเวลาเจอกันได้แต่ละครั้งจึงเป็นเรื่องยาก“นึกว่าจะไม่ได้เจอพี่เสียแล้ว”เสียงห้าวคล้ายกับจะหาเรื่องมากกว่าสนทนากันแบบคนปกติของ ‘ธันวา’ ดังขึ้น ในมือถือแก้วน้ำสีอำพันมากกว่าจะเป็นแชมเปญ“ได้เจอกันสักทีนะ ไหนตอนแรกบอกว่าไม่ว่างมาไง”“ผมเปลี่ยนใจน่ะ อยากเจอพี่ด้วย สบายดีนะครับ”ชายหนุ่มพยักหน้า เขากับธันวาเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องมหาวิทยาลัยเดียวกัน เคยมีเรื่องให้ต้องช่วยเหลือกันไว้ก็เลยสนิทสนมกันมาตั้งแต่ตอนนั้น“จริงสิ ฉันจะแนะนำให้รู้จัก”ธันวามองเลยไปด้านหลังเขา ภูริตไม่ได้มาเพียงลำพังแต่ยังพาชายหนุ่มหน้าตาดีอีกคนมาด้วย“นี่คุณ ‘เควิน’ เพื่อนของฉัน เรารู้จักกันสมัยที่ฉันไปเรียนต่อที่ออสเตรเลีย อายุเขามากกว่าและฉันก็นับถือเขาเป็นพี่ชายคนหนึ่ง เพราะอย่างนั้นเขาถือเป็นพี่นายด้วย”“ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมชื่อธันวา”เควินยิ้มแย้มตอบกลับ เขาได้ยินเรื่องของธันวาจากภูริตมาบ้าง เพียง
続きを読む
บทนำ 2 แรกรัก
บทนำ 2 แรกรักหกปีก่อน“อ้าม…”ภูริต..ในวัยยี่สิบสองปีกำลังอ้าปากกินผลไม้ที่แฟนสาวรุ่นน้องนามว่า..ปาริตา ป้อนให้ด้วยใบหน้ามีความสุขแบบสุด ๆ เขาเชื่อ..ของเขาคนเดียวว่าบนโลกนี้ตนเองคือคนที่ความสุขที่สุดในโลกแล้วเพราะอะไรน่ะเหรอ ?เพราะชายหนุ่มมีแฟนที่ชื่อว่าปาริตา ดาวคนสวยปีสองของคณะบริหารฯ อย่างไรล่ะ แน่นอนว่ามีแต่คนอิจฉาเขาเต็มไปหมด แต่ถึงอย่างนั้นฝ่ายชายหนุ่มเองก็ไม่ได้น้อยหน้า เพราะมีดีกรีเป็นถึงเดือนคณะวิศวะฯ ทั้งสองจึงกลายเป็นคู่รักที่ทุกคนขนานนามให้ว่า ‘กิ่งทองใบหยก’ อย่างแท้จริง“โอ๊ย ตาจะบอด หวานจนน้ำตาลเรียกพี่แล้วครับพี่”ธันวาเอ่ยแซวเมื่อทนนั่งมองสายตาหวานฉ่ำของภูริตที่มองปาริตามาพักใหญ่แล้ว หนำซ้ำยังเอาแต่ออดอ้อนให้เธอคอยป้อนนู่นป้อนนี่เหมือนเด็กน้อยกินอะไรเองไม่เป็น“พูดมาก ทนไม่ได้ก็ไปหาแฟนบ้างไป๊”“โหพี่ แฟนนะไม่ใช่ผักใช่ปลา จะได้หาเจอง่าย ๆ ตามตลาด”ปาริตาหัวเราะเล็กน้อยในความคิดของธันวา เขาเป็นรุ่นน้องของแฟนหนุ่มที่อายุเท่ากันกับเธอ แม้จะไม่ได้สนิทกับหล่อนเป็นพิเศษ แต่ก็เจอกันอยู่เรื่อย ๆ ด้วยภูริตกับธันวาค่อนข้างสนิทกัน“จริงสิ เรื่องไปเรียนต่อต่างประเทศที่พี่เคยบอกร
続きを読む
บทที่ 1.1 รักแรก
บทที่ 1.1 รักแรกหกปีต่อมา“ริตา! ไม่เห็นหรือไงว่าตรงนี้มันสกปรกแค่ไหน ตอนเช็ดได้ใช้ตามองบ้างหรือเปล่า หรือมัวแต่เอาลูกตาไปมองผัวชาวบ้าน!”เสียงแปดหลอดของ ‘เจ๊ขวัญ’ เมียเจ้าของร้านข้าวมันไก่ที่หญิงสาวมารับจ๊อบเป็นพนักงานจิปาถะ หรือพูดง่าย ๆ คือเบ๊ที่ทำตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ ไม่ว่าจะเป็นปัด กวาด เช็ด ถูร้านไปจนถึงล้างจานและเสิร์ฟอาหารหล่อนจำเป็นต้องกล้ำกลืนฝืนทนทำต่อไป แม้จะต้องฟังถ้อยคำดูถูกจากเจ๊ขวัญมากมายก็ตาม คนที่เรียนไม่จบและไร้วุฒิการศึกษาสูง ๆ ไม่ได้มีงานดี ๆ รองรับมากมายนัก“จะเช็ดให้ใหม่เดี๋ยวนี้แหละจ้ะเจ๊”เธอตอบเสียงเบา ก้มหน้าก้มตาทำตามคำสั่งต่อไปด้วยจำเป็นต้องใช้เงินมาก อะไรที่มองข้ามได้ หญิงสาวก็จะมองข้ามมันไปเพื่อให้วันเวลาเลวร้ายพวกนี้ผ่านพ้นไปอีกวันเจ๊ขวัญยืนจิกตามองหล่อนอยู่ครู่เดียวก็มีสายเรียกเข้าในมือถือจึงปลีกตัวไปคุยธุระ คนตัวเล็กมองตามแล้วได้แต่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก การถูกจ้องแบบกดดันสร้างความกังวลให้ไม่น้อย ทำเอามือไม้แข็งจนเกือบทำงานไม่ได้หมับ!คล้อยสายตาเจ๊ขวัญไปได้ไม่ทันเท่าไหร่ ปาริตาก็ถูกจู่โจมกอดจากด้านหลังด้วยฝีมือของ ‘เฮียฮง’ เจ้าของร้านหรือพูดใ
続きを読む
บทที่ 1.2 รักแรก
บทที่ 1.2 รักแรกเจ็ดปีก่อน“เชิญค่ะ”ภูริตผายมือเชิญให้แฟนสาวเข้ามาในห้อง หลังจากตกลงกันแล้วว่าคืนนี้หล่อนจะมาค้างกับเขา คบกันมานานก็จริงหากแต่ไม่เคยมีความสัมพันธ์เกินเลยสักครั้งเดียว เต็มที่ก็ได้แค่จูบกันเหมือนแฟนทั่วไปทว่าวันนี้เป็นวันครบรอบหนึ่งปีที่ได้คบกัน หลังไปฉลองด้วยดินเนอร์ในร้านสุดหรูที่ชายหนุ่มเป็นคนออกเงินเองทั้งหมด ปาริตาก็ตั้งใจจะก้าวหน้ากับเขาไปอีกขั้นจึงตัดสินใจมานอนค้างด้วยคนตัวเล็กก้าวเข้ามาในห้องคอนโดฯ หรูใจกลางเมืองเชียงใหม่ที่เพิ่งสร้างเสร็จได้ไม่นาน และที่นี่คือที่พักของเขา ซึ่งบ่งบอกถึงฐานะร่ำรวยของเจ้าของห้องได้เป็นอย่างดี แน่นอนว่าต่างกับหญิงสาวราวฟ้ากับเหว“ห้องสวยมากเลยนะคะ”“แต่พี่ว่าริตาสวยกว่าอีกนะคะ”เขาเอ่ยชม ในสายตาของภูริตไม่มีอะไรสวยถูกใจไปกว่าหญิงสาวตรงหน้าอีกแล้ว คนถูกชมยิ้มเขิน แก้มขาวแดงปลั่ง หัวใจยังเต้นแรงเสมอเวลาถูกแฟนหนุ่มรุกใส่มองจากห้องนี้เห็นวิวเชียงใหม่ยามค่ำคืนแจ่มชัดโดยเฉพาะช่วงหน้าร้อน รถบนถนนไม่ได้แน่นขนัดอย่างในเมืองหลวงแต่ก็มีพอให้มองเห็น ภูริตเดินตามมายืนซ้อนที่ด้านหลังก่อนโอบกอดหล่อนไว้ในอ้อมแขน“ชอบมั้ยคะ”“ชอบค่ะ พี่ภูนี่น
続きを読む
บทที่ 2.1 แสงสว่างรำไร
บทที่ 2.1 แสงสว่างรำไร“ผมรู้แล้วน่า ไม่ต้องมายุ่งจะได้มั้ย ถึงคุณจะเป็นเมียพ่อผม แต่ก็ไม่ใช่แม่ของผม ช่วยอยู่ในที่ของตัวเองด้วย!”ภูริตเอ่ยกับปลายสายอย่างหัวเสียอยู่ตรงระเบียงห้อง ปาริตายืนมองจากด้านในอย่างเป็นห่วง ปกติแล้วอีกฝ่ายจะเป็นคนใจเย็นและเป็นสุภาพบุรุษราวกับพ่อพระมาโปรด นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นเขามีท่าทีอย่างนี้เผลอแป๊บเดียวก็จะครบสองปีที่เป็นแฟนกันแล้ว เท่ากับว่าหญิงสาวย้ายมาอยู่กับแฟนหนุ่มได้เกือบปีแล้วสินะ ปกติแล้วเธอจะเช่าหอมหาวิทยาลัยอยู่ด้วยราคาค่อนข้างถูกและอยู่ใกล้ทำให้ไม่ต้องเสียค่ารถเดินทางเวลาไปเรียน บ้านของปาริตาอยู่ต่างอำเภอจึงไม่สะดวกที่จะกลับไปนอนบ้านทุกคืนการย้ายมาอยู่กับเขาจึงช่วยประหยัดรายจ่ายไปได้มากโข ไม่ว่าจะเป็นค่าเช่าห้อง ค่ากิน ค่าอยู่ ไปจนถึงค่าเดินทางเพราะภูริตออกให้ทั้งหมด อีกทั้งเขายังมีรถยนต์ของตนเองในการขับไปเรียนและรับส่งหล่อนอีกด้วยครืด…“อ้าวริตา มายืนอยู่ตรงนี้นานหรือยังคะ”เขาตรงเข้ามากอดหอมหล่อนด้วยความรัก ภูริตยังคงเสมอต้นเสมอปลายไม่เคยเปลี่ยน วันแรกที่คบกันเคยแสดงออกว่ารักเธอมากอย่างไร วันนี้ก็ยังแสดงออกอย่างนั้น“ริตาแค่จะมาตามพี
続きを読む
บทที่ 2.2 แสงสว่างรำไร
บทที่ 2.2 แสงสว่างรำไรกลับมาปัจจุบันปาริตาเดินลงจากรถเมล์ในสภาพแก้มบวมแดงเล็กน้อยจากการถูกตบ ในมือกำเงินค่าจ้างสามร้อยบาทของวันนี้เอาไว้แน่น ตลอดทางเอาแต่นึกถึงความทรงจำแสนวิเศษนั้นเพื่อรักษาใจที่บอบช้ำของตนเองในวันนี้หญิงสาวเข้ามาในซอยเล็ก ๆ แหล่งชุมชนแออัดซึ่งราคาไม่แพงและพอจะหาจ่ายไหว ผู้คนแถวนี้มีแต่พวกหาเช้ากินค่ำเหมือนกันไปจนถึงกลุ่มคนที่ถูกเรียกว่า ‘ชาวสลัม’ จะรวมตัวกันอยู่ในนี้ ผู้หญิงส่วนใหญ่ทำงานขายบริการเพราะรายได้ดี หาเลี้ยงตนเองได้ แกร๊ก…ปาริตาไขกุญแจเข้าบ้าน นั่งลงบนโซฟามือสองเก่า ๆ ที่ใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะเก็บเงินซื้อมาได้ เธอหันไปเปิดลิ้นชักข้าง ๆ แล้วหยิบกล่องคุกกี้ที่เอามาทำเป็นกระปุกออมสินออกมา ก่อนเปิดออกเพื่อใส่เงินค่าจ้างของวันนี้ลงไปมีเงินอัดแน่นอยู่จำนวนไม่น้อย แต่มันก็ยังไม่มากพอเท่าที่หล่อนต้องการ ไม่ว่าจะทำงานอย่างหนักสักแค่ไหน เงินที่มีอยู่น้อยนิด ก็เพิ่มขึ้นมาวันละเพียงเล็กน้อยเท่านั้น‘ถ้ามีเงินมากพอ ผมก็สามารถหาคนช่วยวิ่งเต้นเอาพี่สาวคุณออกจากคุกได้ คุณมีเงินมากขนาดนั้นไหมล่ะ?’คำพูดของเจ้าหน้าที่คนหนึ่งยังคงย้ำเตือนเธออยู่ทุกครั้งเมื่อเริ่มรู้สึก
続きを読む
บทที่ 3.1 รักอย่างเดียวไม่พอ
บทที่ 3.1 รักอย่างเดียวไม่พอหกปีก่อน[รักกันหวานชื่นมันก็ดีอยู่หรอก พี่ดีใจด้วยเพราะจากที่เคยเจอเขาดูเป็นคนใช้ได้เลยทีเดียว ท่าทางเขายังรักแกมากอีกต่างหาก]ปาริฉัตรพูดด้วยน้ำเสียงมีความสุข เมื่อน้องสาวโทรมาหาหลังจากไม่ได้คุยกันมาหลายอาทิตย์“แต่ความรักอย่างเดียวมันก็ไม่พอหรือเปล่าพี่ฉัตร เราทุกคนต้องโตขึ้นทุกวัน การคิดเรื่องอนาคตเป็นสิ่งสำคัญมากนะ”น้ำเสียงของปาริตาไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่ ราวกับหล่อนมีเรื่องหนักใจให้คิด คนตัวเล็กถอนหายใจ นึกถึงสิ่งที่ภูริตเอ่ยกับตนก่อนหน้านี้ที่มหาวิทยาลัย‘คือว่าพี่…ตัดสินใจจะไม่ไปเรียนต่อเมืองนอกแล้วนะ พี่จะอยู่ที่นี่กับริตา’‘มันก็ใช่ แต่ไม่เห็นเป็นไรเลย พี่อยากรอให้ริตาเรียนจบก่อนแล้วค่อยบินไปพร้อมกัน ถึงตอนนั้นค่อยเรียนก็ยังไม่สาย’[แกพูดเหมือนอยู่กับเขาจะไม่มีอนาคตอย่างงั้นแหละ บ้านคุณภูรวยจะตายไปไม่ใช่เหรอ อีกหน่อยแต่งงานกันก็สบายมีเงินใช้ไปทั้งชาติแล้ว]คำพูดของพี่สาวไม่ได้ทำให้หล่อนสบายใจขึ้นแม้แต่นิดเดียว การที่เขาคิดจะขัดคำสั่งครอบครัวไม่ไปเรียนต่อเพื่อจะอยู่กับหล่อนคงไม่ใช่การตัดสินใจที่ถูกเท่าไหร่ดีไม่ดีอาจถูกตัดออกจากกองมรดกเสียด้วยซ้ำ“ช
続きを読む
บทที่ 3.2 รักอย่างเดียวไม่พอ
บทที่ 3.2 รักอย่างเดียวไม่พอ“ฉันนึกว่าคุณล้มเลิกข้อเสนอไปแล้ว”[ยังหรอก ข้อเสนอยังมีผลอยู่เสมอถ้าเธอตอบรับ วันนี้คุณภูกลับมาที่บ้าน บอกกับคุณพ่อของเขาว่าจะยังไม่ไปเรียนต่อจนกว่าแฟนจะเรียนจบแล้วจะไปพร้อมกัน รู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น…]สีหน้าของปาริตาเต็มไปด้วยความกังวล หล่อนไม่คิดว่าชายหนุ่มจะด่วนตัดสินใจเร็วถึงขนาดบอกกับทางบ้านแล้วอย่างนี้[คุณ ‘ภูผา’ โกรธมาก ขู่จะตัดเขาออกจากกองมรดก ถ้าเธอหวังจะรวยทางลัดด้วยการเป็นเมียของคุณภูละก็…เลิกคิดไปได้เลย เพราะเธอจะได้ไปแค่ตัวกับหัวใจเขาเท่านั้น แต่เงินทุกบาททุกสตางค์จะไม่มีวันเป็นของเธอ]“ข้อเสนอที่คุณเคยบอกเอาไว้ แน่ใจใช่มั้ยว่าฉันจะได้ทุกอย่างตามนั้น”ปาริตาถามย้ำเพื่อความมั่นใจ ได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอมาจากปลายสาย[แน่นอน ทั้งเรื่องนั้นและเงินห้าแสนจะเป็นของเธอทันทีหากยอมทำตามข้อตกลง เพื่ออนาคตของคุณภูและเพื่อผลประโยชน์ของเธอเองด้วย วินวินทั้งสองฝ่าย รีบตัดสินใจเสียล่ะ ถ้าคุณภูจัดการยกเลิกทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ ข้อเสนอนี้เป็นอันยกเลิก!]“เข้าใจแล้ว วันอาทิตย์นี้ไปเจอกันที่ร้านเดิมค่ะ แล้วอย่าลืมเอาเงินห้าแสนของฉันมาด้วย”หญิงสาวพูดช
続きを読む
บทที่ 4.1 แก้แค้น
บทที่ 4.1 แก้แค้นบริกรผู้ชายที่ทำงานด้วยกันตรงเข้ามาช่วยดึงหญิงสาวขึ้นจากสระ หัวหน้าที่มาเห็นทุกอย่างเข้าพอดีจึงรีบขอโทษขอโพยแขกทุกคนที่ทำให้ต้องตื่นตกใจ ปาริตาหันไปมองชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจ หล่อนมั่นใจมากว่าเขาจงใจปล่อยมือออกเพื่อให้ตนเองตกลงไปในสระ!ภูริตมองตามหญิงสาวไปจนลับสายตา หล่อนถูกพาเข้าไปในห้องพักพนักงานเขาจึงตามไปต่อไม่ได้ คนตัวสูงกำหมัดแน่นก่อนค่อย ๆ คลายเนกไทเล็กน้อยเพราะรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก“ยัยนั่น…”ชายหนุ่มกัดฟันแน่น ความทรงจำสุดท้ายที่มีกับผู้หญิงคนนั้นไม่เคยเลือนรางไปจากใจแม้เวลาจะผ่านมานานถึงหกปีแล้วก็ตาม‘เราเลิกกันเถอะค่ะ ริตาเคยคิดว่าตัวเองโชคดีที่จะได้เป็นแฟนคนรวย ๆ ไม่ต้องทนลำบากเหมือนที่ผ่านมา แต่คิดไม่ถึงเลยว่าพี่จะโง่ทิ้งมรดกมากมายแบบนั้นเพื่อบูชาความรักบ้าบอนี่ ตื่นเถอะค่ะ ความรักมันกินไม่ได้ เงินต่างหากที่สำคัญ!’ทั้งที่เคยคิดว่าเรื่องของหล่อน..เป็นแค่อดีตที่ไม่คิดจะจดจำอีกต่อไปแล้ว ทว่าพอได้กลับมาเจอปาริตาอีกครั้ง บาดแผลใหญ่ในใจที่ภูริตเพียงแค่ปิดผนึกมันเอาไว้แต่ไม่เคยหายไปไหน.....ก็พังประตูที่ปิดตายนั้นออกมา“บ้าจริง!”ภูริตสบถออกมาเบา ๆ เรื่องนี้
続きを読む
บทที่ 4.2 แก้แค้น
บทที่ 4.2 แก้แค้นด้านภูริตเขายังไม่เลิกครุ่นคิดเรื่องของปาริตาแม้จะผ่านมาหลายวันแล้วหลังจากได้เจอกันโดยบังเอิญ ความแค้นที่รอวันชำระตลอดหกปีพร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ คิดไม่ถึงเลยว่าหลังกลับมาประเทศไทยได้ไม่นานก็จะเจอกับหล่อนรวดเร็วแบบนั้น ทั้งที่คิดว่าเธออาจแต่งงานกับผู้ชายรวย ๆ ที่ไหนไปแล้วนั่นสิ แต่งงาน?“หรือจะแต่งงานแล้ว”ชายหนุ่มพึมพำกับตนเองภูริตกลับมาไทยเพื่อจัดการเรื่องงานศพของบิดาที่เสียชีวิตลง รวมถึงเรื่องมรดกต่าง ๆ และธุรกิจของบิดา ตั้งแต่เมื่อสามปีก่อน ทว่าก่อนหน้านี้เขาเดินทางตลอด เพิ่งตัดสินใจปักหลักถาวรเมื่อปลายปีก่อน เพราะธุรกิจที่เขาก่อร่างสร้างขึ้นเองเริ่มไปได้สวย ภูริตเปิดผับมากมายกระจายอยู่ทั่วประเทศ รวมถึงเปิดบ่อนเล็ก ๆ สำหรับลูกค้าที่ต้องการเล่นสนุกก๊อกก๊อกก๊อก“เข้ามา”เสียงทุ้มอนุญาต ‘สิธา’ ลูกน้องคนสนิทที่คอยช่วยงานเขาทุกอย่าง เขาเดินเข้ามาพร้อมเอกสารที่ชายหนุ่มกำลังรออยู่“เรื่องที่เจ้านายให้ไปสืบ ได้แล้วครับ”“จริงเหรอ ส่งมาสิ”สิธาส่งเอกสารให้ คนตัวสูงรับไปเปิดอ่าน และสิ่งแรกที่ชายหนุ่มสนใจก็คือสถานภาพของหล่อน เมื่อเห็นว่ายังไม่ได้แต่งงานก็รู้สึกโล่งใจ ก่อ
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status