ข้าคืออนุท้ายครัวของท่านอ๋องจอมโหด

ข้าคืออนุท้ายครัวของท่านอ๋องจอมโหด

last updateLast Updated : 2025-05-04
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
3 ratings. 3 reviews
29Chapters
7.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

นางเป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านที่ถูกชินอ๋องจอมโหดเหี้ยมและปากร้ายรับเป็นอนุภรรยา เขาทั้งเอาใจสตรีไม่เป็นและยังมักมากในกามเสียจนนางระอาใจ ในเมื่อหนีเขาไม่พ้น นางคงต้องตกเป็นของเขาจนได้สินะ จ้าวฝูหมิง ชินอ๋องจอมโหดแห่งเมืองหลวงเสียนหยาง เขาเป็นแม่ทัพปีศาจที่โหดเหี้ยมและโฉดที่สุด เขานำทัพไปปราบเหล่ากบฏที่คิดต่อต้านเมืองเสียนหยาง จนได้พบกับ ไป๋มู่หลัน หญิงสาวชาวบ้านจิตใจงาม จ้าวฝูหมิงพานางกลับไปที่จวนอ๋องด้วยกัน แต่ทว่าสตรีน้อยนางนี้ช่างบอบบางเสียจนเขาหงุดหงิด ซ้ำยังไม่ประสาเรื่องอย่างว่าเขาจึงรู้สึกรำคาญนางยิ่งนัก ไป๋มู่หลันหวาดกลัวจ้าวฝูหมิงเหลือเกิน แต่นางก็จำต้องปรนนิบัติเขาทุกวันอย่างเลี่ยงไม่ได้ นางเป็นเพียงสตรีชาวบ้าน สิ่งเดียวที่นางพอจะทำได้คือการทำอาหารที่นางชื่นชอบ เขาชอบแทะโลมนาง นางจะทำเช่นไรดีเล่า!!!

View More

Chapter 1

บทที่ 1 ท่านอ๋องผู้โหดเหี้ยม

父・皆川信太郎(みながわ しんたろう)が息を引き取ってから3日目、裕康はようやく帰宅した。

玄関のドアを開けた瞬間、ソファで小さく縮こまり、目を腫らしてやつれ果てた和佳奈の姿が目に飛び込んできた。

激しい罪悪感に駆られた裕康は大股で駆け寄り、和佳奈の華奢な体を抱きしめた。

「和佳奈……すまない。急な会議でパレーシアへ飛ばなきゃならなくて、時差のせいで電話に気づけなかった。葬儀にも立ち会えず、本当に申し訳ない。

俺が悪かった。埋め合わせは必ずする。欲しいものは何でも買ってやるから、な?」

和佳奈は夫の言い訳を静かに聞いていた。

だが、その瞳には何の感情も浮かんでいない。

何も言わずにバッグから厚みのある2部の契約書類を取り出すと、肝心の表題を付箋で巧みに隠し、最後の署名欄だけを広げて裕康へ差し出した。

「ヒロさん。私、この2つが欲しい。サインして」

裕康は安堵のため息を漏らし、慌ててペンを走らせて署名した。

一切の躊躇もないその手つきに、和佳奈の目頭が熱くなった。

「中身も見ないでサインするなんて……とんでもなく高価なものをおねだりしてたらどうするの?」

裕康は困ったように微笑み、和佳奈を優しく抱き寄せた。

「俺たちは夫婦だろう?俺の財産はお前のものだし、子どもが生まれたらお前とこの子のものだ。欲しいものは何だって手に入れていい」

そう言って身をかがめると、和佳奈のお腹に耳を寄せて赤ちゃんの気配を確かめた。

「今日は妊婦健診の日じゃなかったか?赤ちゃんはいい子にしてる?俺も一緒に病院へ行こう」

和佳奈は口を開かなかった。

肯定も否定もしなかった。

裕康はそれを同意と受け止め、体を労わるように支えて車へ乗せた。

車内には息の詰まるような沈黙が漂い、互いに言葉を発しなかった。

裕康が場を和ませようと話題を探し始めたその時、スマートフォンが無機質に鳴り響いた。

「裕康、帰国したの。会いたいな」

助手席との距離が近く、受話口から漏れた清良の甘えた声は、和佳奈の耳にもはっきりと届いた。

和佳奈は無意識に指先を強く握りしめた。

直後、裕康は通話を切り、取り繕うような笑みを向けた。

「急な仕事が入っちゃった。健診、1人で行ってこられるか?」

和佳奈はその稚拙な嘘を暴くこともせず、静かにドアを開けて車を降りた。

身を切るような木枯らしの中、通りかかったタクシーを拾った。

窓の外を流れる街並みを眺めていると、過去の記憶が堰を切ったように胸へ押し寄せてきた。

数年前、和佳奈はひき逃げ事故に遭った。

犯人は車を急発進させて逃走し、厄介事を恐れた通行人も誰も助けようとしなかった。

血の海に倒れて息も絶え絶えだった自分を、救い上げるように抱きとめてくれたのが、通りすがりの裕康だった。

あの日、10歳年上の男に、和佳奈はひと目で恋に落ちた。

幸運なことに、成熟した包容力を持つ裕康もまた、和佳奈を愛してくれた。

1年の交際を経て、2人は周囲の祝福を受けて結婚した。

年上ゆえの余裕なのか、彼には尽きることのない忍耐と優しさがあった。

結婚生活の2年間、一度も喧嘩をしたことはなく、記念日や贈り物を欠かされたこともない。

裕康はどんなときも和佳奈の気持ちを最優先にしてくれた。

――ただ一つ、ベッドの上を除いて。

30を過ぎた男が、どうしてこれほど底知れない体力を持っているのか不思議でならなかった。

幾夜も啜り泣いて許しを乞うたが、裕康は妖しく微笑み、何度も何度も口づけを重ねるばかりだった。

「和佳奈を愛しているからこそこうなるんだ。

たっぷり求めて抱き潰さないと、俺の愛しい和佳奈が赤ちゃんを産んでくれないだろう?」

そうして結婚3年目、和佳奈はようやく新しい命を身籠もった。

*

3日前、父の信太郎が突発性の脳梗塞で倒れた。

病院へ駆けつけた和佳奈の耳に届いたのは、苦しい息の下で裕康の名を呼び続ける父の掠れた声だった。

婿の顔を一目見たいと繰り返し懇願する父。

命が消えゆく間際に愛娘を裕康へ託したいのだと察し、誰もが代わる代わる連絡を試みてくれた。

だが、和佳奈が充電の切れるまで99回も発信し続けたにもかかわらず、裕康に繋がることは最後までなかった。

信太郎は無念を残したまま、息を引き取った。

和佳奈は、夫が本当に仕事で手一杯なのだと信じようとした。

父の葬儀を終えた直後、親友の綾香からあの写真が送られてくるまでは。

自分の夫が、なぜ実母の妹である叔母とパレーシアの街角で抱き合っているのか。

混乱する頭を抱え、和佳奈は立ち入りを固く禁じられていた裕康の書斎へ足を踏み入れた。

その瞬間、全身が凍りついた。

そこにあったのは、すべて清良にまつわる品々だった。

壁一面を埋め尽くす写真、大切に保管されたラブレター、渡されなかった無数のプレゼント、そして今なお更新され続ける分厚い日記。

その日記を開き、和佳奈は残酷な真実を知った。

裕康が生涯で愛した女は、2人しかいない。

1人は、自分。

そしてもう1人は、叔母の清良。

2人は学生時代からの恋人同士で、その交際は10年に及んでいた。

愛し合っていた頃、裕康は彼女のために海を渡り、原生林を抜け、夕陽に染まる雪山で熱い口づけを交わした。

憎しみ合っていた頃は、数億円もの宝石を床に叩きつけて砕き、別れた後もプライドを捨てて海外まで縋りついた。

清良に新しい恋人ができたと知ったときには、胃出血を起こすまで浴びるように酒を呷った。

裕康の今までの人生における喜怒哀楽のすべては、清良のためにあった。

そして和佳奈と結ばれた理由すらも。

破局の後、清良の面影を宿した「身代わり」を欲しただけに過ぎない。

だからこそ、姪である和佳奈に目をつけた。

和佳奈の顔立ちは、清良にあまりにも似ていたからだ。

ひき逃げ事故の現場に居合わせた際も、わざと命がけを装って救い出し、一目惚れするように仕向けた。

夜ごと体を貪り、妊娠へ執着したのも同じ理由。

和佳奈に似た子どもが欲しかったのではない。清良の血と面影を宿した子どもが、どうしても欲しかった。

真実を悟った瞬間、和佳奈の心は粉々に砕け散った。

慈しみも愛も、注がれていた真心さえも、すべて周到に仕組まれた偽り。

最初から最後まで、完璧に欺かれていた。

いくら若くても、過去を清算してからでなければ新しい相手を迎え入れてはならないことくらい分かる。

何より、自分は誰かの身代わりではない。

誰の代替品でもない、和佳奈という1人の人間だ。

出会った最初の1秒から騙し続けてきた男だ。

ならば、お返しにこちらも1度だけ騙してやる。

先ほど、裕康には何も告げなかった。

中身も確かめずに署名した2部の書類。

1部は、離婚届。

そしてもう1部は、人工妊娠中絶の同意書だ。

身代わりとして生きるつもりはない。

心に自分などいない男は、もう要らない。

和佳奈は産婦人科の診察室へ入り、主治医の前へ手術同意書を真っ直ぐ差し出した。

「お願いします。この子を、堕ろしてください」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

jay
jay
♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡
2025-06-11 13:26:45
1
0
Paison Thimdib
Paison Thimdib
ขอบคุณอ่านจบแล้ว
2025-05-30 21:44:03
2
0
Virat Ponrit
Virat Ponrit
ชอบพระเอกเรื่องนี้มาก ตรงไปตรงมาโหด หืน รักเมียคนเดียว
2025-05-21 22:33:57
2
0
29 Chapters
บทที่ 1 ท่านอ๋องผู้โหดเหี้ยม
เสียงสายฝนโหมกระหน่ำราวกับฟ้ารั่ว ตามมาด้วยเสียงฟ้าร้องที่น่าสะพรึงกลัวทำให้ไป๋มู่หลัน สาวน้อยวัยเพียงสิบเจ็ดปีสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยท่าทีหวาดผวา นางหันซ้ายแลขวามองฝ่าความมืดในห้องนอนก่อนจะรีบซุกตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนหนา เพื่อช่วยให้คลายความหนาวเย็นลงไปได้บ้างไป๋มู่ชิงเป็นนักเรียน ม. ปลายของโรงเรียนชื่อดังแห่งหนึ่งในเมืองปักกิ่ง แต่ทว่าเธอกลับโชคร้ายถูกรถชนตาย วิญญาณจึงมาเกิดใหม่ในร่างไป๋มู่หลันสาวน้อยชนบทผู้มีจิตใจงดงามเมื่อสองปีก่อนที่นี่คือแคว้นฉีตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเมืองหลวงเสียนหยาง ยามนี้ไฟสงครามกำลังปะทุ ด้วยเพราะฉีอ๋องคิดก่อการกบฏหวังขึ้นเป็นฮ่องเต้ บ้านเมืองจึงลุกเป็นไฟไร้ซึ่งความสงบ เหล่าชาวบ้านต่างใช้ชีวิตอยู่ด้วยความหวาดผวา หวั่นเกรงการถูกเข่นฆ่าด้วยน้ำมือของทหารเสียนหยางครอบครัวของไป๋มู่หลันเปิดร้านอาหารเล็ก ๆ อยู่ที่กลางตลาด ไป๋มู่หลันชื่นชอบการทำอาหารเป็นอย่างมาก ฝีมือของนางยอดเยี่ยมจนผู้คนต่างแวะเวียนมาลองลิ้มชิมรสไม่ขาดสาย เพราะนางมาจากโลกอนาคตจึงนำอาหารจากปัจจุบันและอดีตมาดัดแปลงรวมกันได้อย่างน่าทึ่งไป๋มู่หลันอาศัยอยู่กับบิดาเพียงสองคนมารดาของนางเสียชีวิตไปเมื่อปีที่
Read more
บทที่ 2 แต่งอนุ
จ้าวฝูหมิงใช้มือหนารูดชักลำแท่งเอ็นร้อนของตนเองอยู่ที่ริมแม่น้ำพลางส่งเสียงร้องครวญครางด้วยความเสียวกระสัน เหล่าทหารองครักษ์ทำได้เพียงปิดหูปิดตาไม่ได้ยินสิ่งใด เอ๋!!! มิใช่ว่าท่านอ๋องพาสตรีน้อยนางหนึ่งมาด้วยหรอกหรือ แล้วเหตุใดจึงไปช่วยตนเองอยู่ที่ริมแม่น้ำเช่นนั้น แต่ใครจะกล้าถามให้โดนถีบกันเล่า!!!จ้าวฝูหมิงที่ระบายความร้อนรุ่มในกายออกจนหมดแล้วก็รู้สึกโล่งสบายเป็นอย่างยิ่ง เขาเดินกลับไปที่กระโจมทันที ก่อนจะพบกับไป๋มู่หลันที่กำลังฟื้นคืนสติขึ้นมา นางรีบลุกขึ้นมานั่งตัวตรงและก้มลงสำรวจร่างกายของตนเองด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นว่าเสื้อผ้าอาภรณ์บนกายยังอยู่ครบทุกชิ้นก็รู้สึกโล่งใจไม่น้อย "ฟื้นแล้วหรือ?"เสียงเข้มดุดันทำให้ไป๋มู่หลันขนลุกชูชันไปทั้งกาย นางเงยหน้าไปมองเขา ก่อนจะขยับกายถอยร่นหนี ยิ่งนางถอยห่าง จ้าวฝูหมิงก็ยิ่งขยับเข้าไปใกล้นางมากขึ้นเรื่อย ๆ ยามนี้นางรู้แล้วว่าคนที่จับตัวนางมาคือผู้ใด ชินอ๋องแห่งเมืองเสียนหยาง!!!"อย่าทำสิ่งใดหม่อมฉันเลยเพคะ หม่อมฉันยังเด็กเพคะ"จ้าวฝูหมิงปรายตามองนางด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ เด็กหรือ? ไม่เด็กแล้วละข้าว่า "เจ้าโตเป็นสาวงามเช่นนี้ มิใช่เด็กเส
Read more
บทที่ 3 บำรุงให้นางโตเร็ว ๆ
ไป๋มู่หลันรู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมาก นางรีบมุดหน้าเข้าไปในผ้าห่มทันที ผ่านไปครู่หนึ่งเมื่อจ้าวฝูหมิงได้ระบายอารมณ์จนพอใจแล้ว เขาจึงล้มตัวลงนอนข้างกายของนาง ตลอดทั้งคืนไป๋มู่หลันรู้สึกนอนไม่หลับเลยแม้แต่น้อย คงเพราะนางแปลกที่ด้วย และอีกอย่างก็เพราะจ้าวฝูหมิงใช้ท่อนขาแกร่งมาวางพาดบนร่างของนางตลอดทั้งคืนราวกับนางเป็นหมอนข้างให้เขากอดก่าย จ้าวฝูหมิงมิเคยให้สตรีใดมานอนข้างกายเขาทั้งคืนเช่นนี้ เมื่อไป๋มู่หลันมานอนด้วย เขาจึงไม่รู้ว่าควรจะต้องทำเช่นไร จะกอดนางก็กลัวว่าตนเองจะทนไม่ไหว เผลอทำสิ่งใดนางลงไปโดยไม่รู้ตัว นางยังไม่มีรอบเดือน เขาจึงทำได้เพียงใช้ท่อนขาข้างหนึ่งก่ายไว้บนกายนางสตรีของข้าย่อมต้องอยู่ใต้บัญชาของข้า ต่อให้ข้าเอาขาก่ายคอนาง นางก็ไม่มีสิทธิ์มาต่อว่าเขาแม้แต่น้อย!!!รุ่งเช้ามาเยือน ดวงอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้าสาดส่องเข้ามาในกระโจม จ้าวฝูหมิงลืมตาตื่นขึ้นมาและมองไปข้างกาย กลับพบว่านางหายไปเสียแล้ว บัดซบ!!! แอบหนีไปตอนข้าหลับหรือ!!! บังอาจนัก เขาชักดาบยาวออกมาพร้อมกับเดินมุ่งตรงออกไปนอกกระโจม แต่เมื่อออกไปกลับพบไป๋มู่หลันที่กำลังง่วนอยู่ที่หน้าเตาไฟ โดยมีหลัวเฉิงลู่คอยรับใช้อย
Read more
บทที่ 4 เดินทางกลับเสียนหยาง
หลายวันต่อมาจ้าวฝูหมิงให้ไป๋มู่หลันกลับไปเก็บข้าวของเครื่องใช้ของนางที่เรือนให้เรียบร้อย เพื่อเตรียมออกเดินทางกลับเมืองหลวงเสียนหยางทันที ส่วนเขากลับไปกวาดต้อนเหล่าเชลยที่เป็นพวกเดียวกับฉีอ๋องให้กลับไปรับโทษที่เสียนหยางด้วย ยามนี้จวนอ๋องที่เคยใหญ่โตกลับกลายเป็นจวนร้าง จ้าวฝูหมิงจัดการฆ่าล้างตระกูลของฉีอ๋องจนสิ้นซากภายในคืนเดียว แต่ไหนแต่ไรฉีอ๋องผู้นี้ก็คิดก่อความวุ่นวายมาโดยตลอด ฮ่องเต้จ้าวฝูหรง พี่ชายของเขาเห็นแก่ความสัมพันธ์ฉันญาติมิตรมาโดยตลอด แม้จะเป็นญาติห่าง ๆ แต่ก็ยังยกดินแดนแคว้นฉีให้ปกครอง แต่ทว่าฉีอ๋องกลับโลภมากไม่รู้จักพอ จึงต้องมาพบจุดจบเช่นนี้ นี่สินะความโหดเหี้ยมในราชวงศ์ต่อให้เป็นญาติมิตรพี่น้องที่เคยรักใคร่กันแค่ไหน สุดท้ายแล้วก็ต้องจบชีวิตลงเพราะคำว่ายื้อแย่งอำนาจเพียงคำเดียวไป๋มู่หลันกลับมาลาบิดาของนางด้วยแววตาที่เศร้าใจไม่น้อย ได้ยินมาว่าท่านอ๋องสั่งให้เหล่าทหารมาทุบร้านของท่านพ่อ นางรู้สึกตื่นตระหนกยิ่งนัก แต่ทว่าทหารเหล่านั้นเอ่ยเพียงว่าท่านอ๋องสั่งให้ทุบร้านเก่าทิ้งเพราะเล็กเกินไป และสั่งให้สร้างร้านใหม่ที่ใหญ่ขึ้นกว่าเดิม ให้ตายเถิด!!! เหตุใดจึงไม่แจ้งก่อนทุบ
Read more
บทที่ 5 ท่านอ๋องน้อยโม่ฉือ
หลิงหลิงที่ได้ยินเช่นนั้นก็อดยกยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปากมิได้ หึ!!! อย่างไรเสียนายหญิงคนใหม่ก็ยังไร้อำนาจในจวนอ๋องอยู่ดี ดูดูไปแล้ว เหมือนจะเป็นเพียงเด็กสาวที่ไร้เดียงสาและอ่อนต่อโลกเพียงเท่านั้น "พวกเจ้าไสหัวไปได้แล้ว ส่วนเจ้าไป๋มู่หลันอยู่ก่อน"เหล่านางบำเรอต่างย่อกายทำความเคารพเขาและทยอยเดินออกไปทีละคน หลิงหลิงไม่ลืมที่จะปรายตามองไป๋มู่หลันอีกครา ไป๋มู่หลันเองก็หันไปสบตากับนางเช่นกัน แต่เพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้น หลังจากที่หลิงหลิงและเหล่านางบำเรอออกไปกันหมดแล้ว จ้าวฝูหมิงก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อจะเดินเข้าไปหานาง แต่ทว่าเขากลับซวนเซเล็กน้อย รู้สึกว่าศีรษะมึนงงไปชั่วขณะ บัดซบ! ข้าคงดื่มสุรามากเกินไปสินะ "ท่านอ๋อง""ไป๋มู่หลัน ข้าจะสอนเจ้าเอาไว้""เพคะ สอนสิ่งใดหรือเพคะ?"ไป๋มู่หลันที่ได้ยินจ้าวฝูหมิงเอ่ยเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาจะสอนสิ่งใดนางกัน และจะเชื่อถือได้หรือไม่ ดูสภาพเขาสิขนาดยืนยังทรงตัวแทบไม่อยู่ด้วยซ้ำ!ให้ตายเถิด!!! เขาทั้งบ้ากาม ไร้มารยาท และติดสุราอีกด้วย เวรกรรมอันใดของนางกันต้องมามีสามีเช่นนี้!!!จ้าวฝูหมิงยื่นฝ่ามือหนาใหญ่ไปจับหัวไหล่ทั้งสองข้างของนางเอาไว้ ก่อนจะ
Read more
บทที่ 6 โลหิตหลั่งราดรดปฐพี
ด้านจ้าวฝูหมิงนั้นเดินทางเข้าวังหลวงทั้งที่กลิ่นสุรายังคละคลุ้งอยู่ทั่วทั้งกาย แต่เขาไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น ในหัวเขาคิดเพียงแค่ว่า ข้าจะดื่ม ใครจะทำไม?"ถวายพระพรฝ่าบาท เอิ๊ก!!!"จ้าวฝูหมิงส่งเสียงเรอออกมาจนดังก้องไปทั้งตำหนักมังกร จ้าวฝูหรงกำลังนั่งตรวจฎีกาบนโต๊ะทรงอักษรได้เห็นเช่นนั้นก็เบ้หน้าขมวดคิ้วมุ่นทันที กลิ่นสุราที่น้องรองเรอออกมาช่างน่าเวียนหัวยิ่งนัก เขามิชมชอบการดื่มสุราเท่าไรนัก แต่ทว่าน้องรองกลับชมชอบมันเป็นชีวิตจิตใจ "ไม่ต้องมากพิธี ลุกขึ้นเถิด""ขอบพระทัยฝ่าบาท"จ้าวฝูหมิงเอ่ยพลางทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ บนโต๊ะมีชาหลงจิ่งชั้นดีวางเอาไว้ เขายกชาร้อนขึ้นมาจิบเพียงเล็กน้อยก่อนจะวางมันลง "ท่านพี่ได้รับหัวของฉีอ๋องแล้วหรือยัง?""ได้รับแล้ว น้องรองคราวหลังเจ้าก็ไม่ต้องส่งมาเช่นนี้ก็ได้ เหล่าขุนนางในราชสำนักได้เห็นถึงกับอกสั่นขวัญหาย เจ้ารู้หรือไม่?""ไม่รู้ ข้าเพียงทำหน้าที่สำเร็จลุล่วงด้วยดี เหล่าขุนนางขวัญอ่อนพวกนั้นจะหวาดกลัวหรือไม่หวาดกลัว ข้าไม่สน"จ้าวฝูหรงถอนหายใจเล็กน้อย พลางจ้องมองจ้าวฝูหมิงที่ยกขาทั้งสองข้างขึ้นมาพาดเอาไว้บนโต๊ะอย่างไม่สนใจเขาแม้แต่น้อยเฮ้อ!!! นิสัย
Read more
บทที่ 7 สตรีเนื้อหอม
ผ่านไปร่วมหลายวันที่ไป๋มู่หลันใช้ชีวิตอยู่ในจวนอ๋องของจ้าวฝูหมิง นางเริ่มปรับตัวเข้ากับเมืองเสียนหยางได้เป็นอย่างดี บางคราเขาก็พานางนั่งรถม้าไปเดินเที่ยวเล่นในตลาดบ้างเป็นบางครา นางได้เรียนรู้อย่างหนึ่งว่า แท้จริงแล้ว ท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์พระองค์นี้ ก็มีมุมที่น่ารักหลายมุม เขาใส่ใจราษฎรและเหล่าชาวบ้านเป็นอย่างมาก อีกทั้งยังไม่ถือตนอีกด้วย แต่ทว่าหากเขาพบกับเหล่าชนชั้นสูงที่คิดรังแกราษฎรต่ำต้อย เขาก็จะจัดการสั่งสอนคนเหล่านั้นอย่างไม่ไว้หน้าเช่นกัน จ้าวฝูหมิงสั่งให้หมอหลวงในวังมารักษาอาการของนางอย่างต่อเนื่อง ไป๋มู่หลันต้องทนดื่มยาขม ๆ อยู่หลายครา มีบางครั้งที่นางแอบเทยาเหล่านั้นทิ้ง แต่ทว่าเมื่อเขารู้เข้า ก็จะอุ้มนางพาดบ่าและฟาดฝ่ามือลงไปบนบั้นท้ายงามของนางอีกทั้งยังบีบขยำจนก้นนางแดงไปหมด นิสัยไม่ดี!!!นานวันเข้านางก็เริ่มจะชินชากับพฤติกรรมที่แสนประหลาดและหื่นกามของเขาเสียแล้วด้านหลิงหลิงก็หาทางกลั่นแกล้งไป๋มู่หลันไม่เว้นแต่ละวัน แต่ทว่านางกลับถูกโม่ฉือกระโดดข่วนจนริมฝีปากล่างฉีกขาดเป็นแผล และนอนซมเป็นไข้อยู่หลายวัน เหล่านางบำเรอคนอื่น ๆ ต่างมิกล้ามีปากมีเสียง ทำได้เพียงอยู่นิ่ง ๆ ไป
Read more
บทที่ 8 สมรสพระราชทาน
จ้าวฝูหมิงรีบพุ่งทะยานเข้ามาและดึงร่างของไป๋มู่หลันออกมาจากจ้าวซือซือทันที ดวงตาคมจ้องมองแฝดน้องของตนเองด้วยสายตาเย็นชา จ้าวซือซือ เห็นเช่นนั้นก็ส่งเสียงเฮอะในลำคอด้วยความหงุดหงิดใจ "อย่ายุ่งกับอนุของข้า!!!""พี่รอง ข้าเพียงพาน้องไป๋ไปเที่ยวชมวังหลวงเพียงเท่านั้นเพคะ""หึ!!! เที่ยวชมวังหลวงหรือ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ทันเจ้า!""แล้วอย่างไร ข้าชอบนาง ข้าอยากอยู่ใกล้นาง หากเจ้าไม่พอใจก็มาทุบตีข้าสิ!"จ้าวฝูหมิงลอบสบถด่าทอจ้าวซือซือในใจเป็นพันครั้ง หากนางเป็นบุรุษเขาคงได้ถีบนางกระเด็นออกไปนอกกำแพงวังหลวงเป็นแน่ "งานเลี้ยงจะเริ่มแล้ว เจ้าอย่าคิดก่อเรื่อง!""พูดมาก น่ารำคาญยิ่งนัก!!! น้องไป๋ ไว้เราค่อยมาพูดคุยกันอีกนะ""เพคะองค์หญิง"ไป๋มู่หลันยิ้มให้จ้าวซือซืออย่างเป็นมิตร ในใจรู้สึกสงสัยไม่น้อยว่าเหตุใดจ้าวฝูหมิงต้องทำท่าทีไม่พอใจยามที่นางอยู่กับแฝดน้องของเขาเช่นนี้ด้วย "อย่าเข้าใกล้นาง!!!""ทำไมเล่าเพคะ?""ไม่ต้องถาม!!!"เช่นนั้นนางก็จะไม่ถามเขาอีก ไป๋มู่หลันก้มหน้างุด ช่างเถิด ในเมื่อเขาไม่ให้นางถามนางเดินกลับไปนั่งที่เดิมอย่างว่าง่าย คราวนี้จ้าวฝูหมิงก็ตามมานั่งกับนางด้วย งานเลี้ยงเริ
Read more
บทที่ 9 เข้าหอ 1-1
ไป๋มู่หลันรู้สึกตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก นางทั้งรู้สึกปวดหน่วงที่ท้องน้อยเป็นอย่างยิ่ง ก่อนที่จ้าวฝูหมิงจะเดินทางไปปราบเหล่ากบฏเขาได้สั่งให้พ่อบ้านเฉินหาสาวใช้มาดูแลนางคนหนึ่ง นามว่าหนิงชุ่ย "หนิงชุ่ย""เจ้าคะนายหญิง"หนิงชุ่ยที่ได้ยินเสียงเรียกของไป๋มู่หลันจึงรีบวิ่งเข้ามาหานางทันที เมื่อได้เห็นเลือดมากมายไหลเปรอะเปื้อนบนเตียงนอน นางก็รู้ได้ทันที นายหญิงของนางมีรอบเดือนแล้ว หนิงชุ่ยคอยดูแลรับใช้ไป๋มู่หลันเป็นอย่างดี นางเป็นเพียงเด็กสาวอายุสิบห้าปี แต่มีรอบเดือนตั้งแต่อายุสิบสี่เพราะร่างกายของนางอ้วนท้วนสมบูรณ์ดี นางชื่นชอบไป๋มู่หลันเป็นอย่างมาก นายหญิงของนางทั้งใจดีและทำอาหารอร่อย "นายหญิง ปวดมากหรือไม่เจ้าคะ""อือ ข้าลุกไม่ไหว""รอสักครู่นะเจ้าคะ บ่าวจะไปหาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนให้"หนิงชุ่ยไม่รอช้านางรีบไปนำน้ำอุ่นมาหนึ่งกะละมัง และใช้ผ้าสะอาดบิดชุบน้ำหมาด ๆ ทำความสะอาดร่างกายให้ไป๋มู่หลันเสียก่อน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งทำให้ไป๋มู่หลันรู้สึกอยากอาเจียนเป็นอย่างมาก "รอบเดือนของสตรีครั้งแรกย่อมมากเช่นนี้เจ้าค่ะ รออีกสามสี่วันก็จะค่อย ๆ เบาบางลง นายหญิงอดทนหน่อยนะเจ้าคะ"ไป๋มู่หลันพยักหน้า
Read more
บทที่ 10 เข้าหอ1-2
จ้าวฝูหมิงเอ่ยวาจาหยอกเย้านางด้วยน้ำเสียงที่แหบกระเส่า เขายื่นมือไปเชยคางนางให้เงยขึ้นมาสบสายตากับเขา ไป๋มู่หลันรู้สึกร้อนวูบวาบในกายเป็นอย่างยิ่ง ยามที่เขาจ้องมองนางราวกับนางเป็นกวางน้อยที่เขาจับมาได้ เมื่อถูกจ้องมองเช่นนี้นางจึงยิ่งรู้สึกเขินอายจนทำสิ่งใดไม่ถูก เขาใช้มืออีกข้างค่อย ๆ ปลดเสื้อผ้าอาภรณ์ของนางออกทีละชิ้นอย่างไม่รีบไม่ร้อน ในระหว่างนั้นก็โน้มใบหน้าเข้ามาซุกไซ้ดอมดมซอกคอขาวเนียนของนางอย่างหื่นกระหาย การกระทำของเขาช่างดูคล่องแคล่วยิ่งนัก ไม่นานร่างกายของนางก็ไร้ซึ่งสิ่งใดห่อหุ้มอีก กายสาวงามสะพรั่งกำลังเย้ายวนสายตาเหลือเกิน เขาช้อนอุ้มร่างบางของนางขึ้นไปวางลงบนเตียง แล้วจึงโน้มใบหน้าเข้าไปหานาง เขาทาบทับริมฝีปากหนาใหญ่ลงไปบนริมฝีปากบางสวยของนางอย่างดุดัน ลิ้นอุ่นร้อนสอดแทรกเข้าไปเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นชื้นแฉะของนางอย่างย่ามใจ ไป๋มู่หลันเริ่มหายใจติดขัด นางพยายามจะใช้ฝ่ามือน้อย ๆ ผลักไสเขาออกไป แต่ทว่าคนร่างใหญ่กลับยิ่งบดขยี้ริมฝีปากนางอย่างไม่ยอมลดละ มือหนาทั้งสองข้างของเขาบีบขยำดอกบัวงามทั้งสองข้างที่ชูช่อบานสะพรั่งอย่างเอาแต่ใจ สองเต้าเต่งตึงของนางใหญ่โตเสียจนล้นไม้ล้นม
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status