ตอนที่ 25 อนุชายา

ตอนที่ 25 อนุชายา

ในวันถัดมา...หลิวซินซินก็ต้องประหลาดใจที่พบว่าฉางมี่เดินทางมายังจวนลับแห่งนี้

"หมอซินซิน ท่านมาทำอะไรที่จวนลับขององค์ชาย"

ฉางมี่ที่มาตั้งแต่เมื่อใดมิทราบเอ่ยขึ้น สีหน้านั้นบ่งบอกถึงความไม่พอใจ

"องค์ชายพาข้ามา ตอนนี้เขาป่วยอยู่ ข้ากำลังรักษาเขา" หลิวซินซินตอบขึ้นอย่างรำคาญ นางเหนื่อยดูแลเขามาทั้งคืนยังต้องมาเจอพายุแห่งความหึงหวงเช่นนี้อีก

"โกหก! ในเมื่อเจ้าหนีไปแล้ว เหตุใดต้องกลับมาอีก" ฉางมี่เอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ ทราบมาว่าหลิวซินซินผู้นี้ปฏิเสธเฉิงเจิ้งอวี้และหนีหายไปแต่บัดนี้กลับมาอยู่ที่นี่

"ท่านก็ไปบอกองค์ชายสี่ให้เลิกยุ่งกับข้าสิ " หลิวซินซินเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะเดินจากไปเพื่อไปเตรียมสมุนไพรบำรุงลมปราณให้เฉิงเจิงอวี้ นางคิดว่าหากเขาดีขึ้น นางตั้งใจจะไปอยู่แล้ว ไม่รู้เพราะเหตุใดยิ่งหนีเขาก็ยิ่งเจอ

"หมอซินซิน ที่แท้นี่ก็เป็นแผนการที่ทำให้องค์ชายสี่สนใจท่านใช่หรือไม่?....แสร้งทำเป็นไม่ยินยอมแต่สุดท้ายท่านก็ทำเรื่องเช่นนั้นกับองค์ชายอยู่ดี! " ฉางมี่ร้องขึ้น มือเรียวกำแน่น ด้านหลิวซินซินที่ได้ยินเช่นนั้น ก็รู้สึกเบื่อหน่ายสตรีตรงหน้าขึ้นมา นี่มัน ‘จ้าวซิน’ในอดีตอย่างชัดเจน เมื่อก่อนเธอก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

"ข้าเคยเป็นแบบท่านมาก่อน การวิ่งตามบุรุษที่หมายปองไม่ใช่เรื่องดีเท่าใดนัก เหนื่อย" หลิวซินซินเอ่ยเสียงเรียบ นางส่ายหน้าเบาๆคล้ายปลอบอีกฝ่าย

"แต่เวลานี้ ข้าเป็นชายาของเฉิงเจิงอวี้อย่างถูกต้อง! เจ้าคิดว่าตัวท่านที่ไม่ได้แต่งเข้าตำหนัก แต่กลับมาทำเรื่องงามหน้ากับสามีข้า มีแต่สตรีแพศยาเท่านั้นที่ทำเช่นนี้" ฉางมี่เอ่ยขึ้น

หลิวซินซินที่ไม่รอช้า นางฟาดมือลงบนใบหน้างามของอีกฝ่ายทันที

เพียะ!

"เจ้า!" ฉางมี่เอ่ยขึ้นก่อนจะกอบกุมใบหน้างามของตน ก่อนจะเตรียมฟาดคืนแต่ทว่าหลิวซินซินไว้กว่าจึงคว้าข้อมือนางได้ทัน

หมับ!

"ท่านไม่มีสิทธิ์ด่าข้า หากอยากอยู่ในสายตาของเขาก็เร่งไปดูแลเขาที่ถูกพิษอยู่ในห้องโน่น มิใช่มาค่อนขอดข้าเช่นนี้"

หลิวซินซินเอ่ยขึ้นจะปล่อยข้อมือฉางมี่จนล้มลงไปนั่งกับพื้น

ด้านบุรุษผู้ติดตามที่มากับฉางมี่สาวเท้าเข้ามาทันที

"พวกเจ้าหยุด! "เสี่ยวจ้านที่เพิ่งกลับมาพร้อมกับมู่หลันที่ถือของมาด้วยเอ่ยขึ้น

"พระชายา ท่านรับปากแล้วมิใช่หรือ ว่าจะท่านจะไม่มาที่นี่หากมิได้รับการอนุญาตจากองค์ชายสี่" เสี่ยวจ้านเอ่ยขึ้นทันที

เสี่ยวจ้านเรียกฉางมี่ว่าพระชายาหรือ?

ที่แท้ ฉางมี่ก็เป็นภรรยาเขา....หลิวซินซินคิดในใจ

"หากข้าไม่มาที่นี่ ข้าจะรู้ได้อย่างไร ว่าหมอแพศยานี่มายั่วยวนสามีข้า!" ฉางมี่เอ่ยอย่างเหลืออด

นางแต่งให้เฉิงเจิงอวี้มาเดือนกว่าแล้วแต่เขากลับไม่คิดแตะต้องนางเลยแม้แต่น้อย แต่กับสตรีนางนี้....เขากลับมอบ

บทรักอันเร่าร้อนให้อีกฝ่าย! หากคนของนางไม่ซุ่มดูอยู่นางคงโง่ไปตลอด

"เสี่ยวจ้าน! ไม่เป็นไร พรุ่งนี้หากเฉิงเจิงอวี้ไม่มีอาการอื่นแทรกซ้อน...ข้าจะกลับโรงหมอโม่ชิงหนาน ให้พระชายาที่แท้จริงได้อยู่เฝ้าองค์ชายของท่านไป ข้าจะจัดยาไว้ให้ก่อนกลับ"

หลิวซินซินเอ่ยขึ้นก่อนจะหมุนตัวจากไปสวนสมุนไพรทันที

คนเจ้าเล่ห์เฉิงเจิงอวี้แต่งอนุชายาเข้าจวนแล้วเหตุใดยังตามวุ่นวายกับนางไม่เลิกรา หากจะคิดว่าเขาต้องการแก้แค้น แต่ก็ดูเหมือนจะเป็นวิธีที่ประหลาดยิ่งนัก

บุรุษมักมาก!

หากนางพบว่าอาการของเขาพ้นขีดอันตรายเมื่อใดนางจะไปทันที ส่วนเรื่องเมื่อคืนถือเป็นการตอบแทนที่เขาช่วยนางไว้ก็แล้วกัน หญิงสาวคิดก่อนจะขุดสมุนไพรที่จำเป็นในการรักษาเฉิงเจิงอวี้ขึ้นมา แม้นางจะประหลาดใจอยู่บ้างที่เหตุใดจวบลับแห่งนี้จึงมีแปลงสมุนไพรขนาดใหญ่ได้...แม้จะได้ฟังคำบอกกล่าวของเสี่ยวจ้านว่าเขาปลูกมันไว้เพื่อนางก็เถอะ

  แต่เวลานี้นางก็ไม่เชื่ออะไรทั้งนั้น!

หลังจากผ่านมาหนึ่งคืน....

หลิวซินซินได้ปลุกเขาขึ้นมาทานอาหารเล็กน้อย ตามด้วยดื่มยา ก่อนจะจับชีพจรเขาพร้อมกับดูบาดแผล พบว่าสมานเร็วดี จากนั้นจึงให้เขานอนพักผ่อนต่อ

"ท่านมีอาการเวียนศีรษะอยู่หรือไม่"นางถามขึ้น เฉิงเจิงอวี้พยักหน้า นางจึงปล่อยให้เขานอนหลับต่อไป ท่ามกลางความอิจฉาของฉางมี่ที่มองดูหลิวซินซินดูแลเฉิงเจิวอวี้อย่างใกล้ชิด

วันรุ่งขึ้น หลิวซินซิน และผู้ช่วยสาวอีกสองคนเตรียมตัวเดินทางกลับ นางไม่ลืมที่จะจัดยาไว้ให้เฉิงเจิงอวี้ และกำชับฉางมี่ให้ดูแลผู้เป็นสามีให้มากหน่อย

ฉางมี่เบะปากใส่หลิวซินซินเล็กน้อยแม้จะถกเถียงว่าในตำหนักก็มีหมอ ไม่จำเป็นต้องเพิ่งอีกฝ่ายแต่ก็ยอมหยิบจับผ้าพันแผลและมองดูสูตรยาตามที่หลิวซินซินบอก

หลิวซินซินหันมามองเฉิงเจิงอวี้ที่กำลังนอนหลับอยู่ นางบอกไม่ถูกว่าควรรู้สึกอย่างไร หญิงสาวทิ้งความคิดทั้งหมดที่มีต่อเขาแล้วจึงกลับโรงหมอโม่ชิงหนานราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

 

ณ  โรงหมอโม่ชิงหนาน

เมื่อหลิวซินซินกับผู้ช่วยอีกสองคนเดินทางมาถึงโรงหมอโม่ชิงหนานก็พบว่าหลิวซีจินได้กลับโรงหมอหลิวจินไปแล้วเพราะเป็นห่วงโรงหมอของตน นางได้เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้โม่ชิงหนานฟัง แต่มิได้บอกว่าผู้ที่ช่วยไว้คือเฉิงเจิงอวี้

"พวกเจ้าถูกล่อลวงเช่นนั้นหรือ?" โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไม่พอใจ สกุลจี้กล้าดีอย่างไรจึงบังอาจเช่นนี้

"เจ้าค่ะ เป็นเคราะห์ดีที่มีคนมาช่วยพวกเราไว้ ท่านอาจารย์ ท่านวางใจเถอะ พวกข้าไม่เป็นอะไรแล้วคนพวกนั้นเป็นทหารเก่าทุจริต ตอนนี้ถูกจับไปแล้วเจ้าค่ะ " นางเอ่ยขึ้น

"กรรมสนองแล้ว" โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้นก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจที่คนชั่วได้รับผลกรรมแล้ว