คุณสามีคะ มารักกันนะ (จบ)

คุณสามีคะ มารักกันนะ (จบ)

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-07-22
Bahasa: Thai
goodnovel12goodnovel
Belum ada penilaian
30Bab
1.1KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

'แม่เอามาให้หนูดูทำไม บนห้องหนูก็มีสำเนา' 'เตือนแกไว้ไง' 'หนูต่างหากต้องเตือนแม่ หนูยอมแต่งงานกับไอ้เด็กผาตะวันของแม่นั่นแล้ว เมื่อไหร่แม่จะโอนเงินห้าสิบล้านมาให้หนูซะทีเนี่ย หนูจะได้เอาเงินไปซื้อรถคันใหม่ซะที ขืนชักช้า เดี๋ยวเพื่อนจะเอาไปเมาส์กันได้ ว่าหนูดีแต่พูด' 'นี่แนะ! ' ว่าพลางกำมือเคาะศีรษะลูกสาวด้วยความโมโห 'โอ๊ย! เจ็บนะแม่ เขกหัวหนูทำไม? ' พูดพลางลูบศีรษะตัวเองไปมา 'เขกกะโหลกจะได้จำได้' 'จำเจิมอะไรเล่าแม่! ' 'แกจำไม่ได้เหรอ? ….นี่ฉันถามแกจริงๆ เหอะ ก่อนเซ็นสัญญา แกอ่านรายละเอียดก่อนรึเปล่า ถึงได้ทำหน้าเหมือนไม่รู้อะไรอยู่ตรงนี้เนี่ย!'

Lihat lebih banyak

Bab 1

1. โหย… รวยกว่า!

「池上先生、江川病院への異動……本当に決めたのか?」

斉藤勉(さいとう つとむ)院長は、池上由奈(いけがみ ゆな)の異動願を手にして目を丸くした。

由奈はわずかにまつげを震わせ、苦みを含んだ笑みを浮かべる。「はい、もう決めました」

その瞳に揺るがぬ決意を見て、勉は深いため息をつき、静かに署名した。

院長室を出て廊下を歩いたとき、由奈は白衣を着た長門歩実(ながと あゆみ)と、その隣にいる滝沢祐一(たきざわ ゆういち)、そして小さな男の子に出くわした。

一瞬、足が止まる。

まるで幸せな家族のような光景が、目に飛び込んできたのだ。

二人の間を歩く男の子が、左右の手をそれぞれ歩実と祐一にぎゅっと握られ、無邪気な笑顔を浮かべている。

由奈の胸に鋭い痛みが走った。

祐一が歩実と子どもに向ける柔らかな眼差し、穏やかで優しい仕草――それは、由奈が一度も与えられたことのないものだった。

彼は自分を憎んでいるのだと、由奈はよく知っている。

祐一の初恋の相手は歩実だった。だが、由奈が祐一の祖母・和恵(かずえ)と取引をして彼と結婚したとき、すでに二人は別れていた。とはいえ、その事実を知ったのは結婚後のことだった。

結局祐一にとって由奈は、隙を突き、卑怯な手で妻の座を奪った女でしかないのだ。

けれど――彼は知らない。

本当は、由奈の方が先に祐一と出会っていたのだ。だが彼は、その記憶をとっくに忘れていた。

結婚すれば思い出してくれる。冷え切った心も、寄り添えば少しずつ温まっていく。由奈はそう信じていた。

けれど、それは思い上がりにすぎなかった。

祐一は彼女を憎んでいる。愛してくれることなど、決してないのだ。

その証拠に、六年間の結婚生活のあいだ、彼は周囲に「独身だ」と言い続け、妻である由奈をまるで存在しない人間のように扱った。

「池上先生?」歩実が気づいて声をかける。

祐一は眉を寄せ、じっと由奈を見つめる。その視線には、まるで「余計なことを口にするな」と言いたげな緊張があった。

その距離感が、刹那に由奈の胸を締めつける。けれど彼女はすぐに表情を整え、頭を下げた。

「長門先生、滝沢社長、お疲れ様です」

祐一は最近、中央病院の出資者となり、病院経営に名を連ねている。もちろん、それは由奈のためではなく、歩実のためだった。

歩実が帰国してすぐ、祐一が彼女を中央病院に入れ、外科部長として推薦したのだ。院内では誰もが「歩実の後ろ盾が滝沢社長」と噂し、さらには二人が恋人関係だという話まで広がっていたが、祐一は何一つ否定しなかった。

歩実は祐一の腕を自然に取り、にこやかに言う。

「そんなにかしこまらなくていいのよ。私なんてまだ入ったばかりだし、これからいろいろ教えてもらわないと」

そのとき、男の子が祐一にしがみついた。「パパ、疲れた。抱っこして?」

由奈の顔色がさっと変わる。

――パパ?

歩実は慌ててしかめ顔をつくる。

「健斗、だめでしょ。そんな呼び方したら」そう言いながら祐一へ申し訳なさそうに視線を向けた。

「ごめんなさい、祐一。子どもがわかってなくて」

祐一はちらりと由奈を見たが、怒ることもなくただ穏やかに子どもを抱き上げた。

「いいんだ」

「僕、祐一パパが大好き!本当に僕のパパになってくれたらいいのに!」

健斗(けんと)は祐一の首に腕を回し、甘えるように声を弾ませた。

「もう、しょうがない子ね」歩実は苦笑しながら彼の頭を撫でた。

由奈は拳を固く握りしめる――こんなに優しい祐一を、彼女は見たことがない。

……もう諦めた。

どんなに頑張っても、冷たい心を温めることはできなかった。なら、終わりにするしかない。

重い気持ちを押し込み、由奈は三人を追い抜いてエレベーターに乗り込んだ。

……

異動の件は誰にも知らせていない、もちろん祐一にも。

知らせる必要がないと思ったし、彼が知りたがるはずもないのだから。

車を走らせ、由奈は滝沢家の本邸へ向かう。門前でチャイムを押すと、しばらくして使用人の森田(もりた)が出てきた。

「奥さま、お帰りなさいませ」

「おばあさまはいらっしゃる?」

「はい、中でお待ちです。どうぞ」

滝沢家の重鎮である和恵。祐一の祖父が亡くなって以来、家の一切を取り仕切ってきた女性だ。

彼女は南の町の商家の出で、若いころから手腕を発揮してきた。姑から疎まれても、表立って彼女を逆らう者はいなかった。

森田に案内され、由奈は静かな和室へ入る。そこでは和恵が座布団に正座し、数珠を手に念仏を唱えていた。

「奥さまがお見えです」

和恵はゆるやかに目を開き、横顔のまま「こちらへ」と告げる。

森田が下がると、由奈も正座して仏前に手を合わせた。

和恵は熱心な仏教徒で、よく寺に参拝し、香をあげていた。出かけると、戻るまでに半月ほどかかることもあった。

しばし沈黙が続いたのち、由奈は小さな声で切り出した。

「おばあさま……私、祐一さんと離婚したいと思っています」

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
30 Bab
1. โหย… รวยกว่า!
“เราไม่ได้มารวมตัวกันแบบนี้นานแล้วนะ ฉันดีใจจริงๆ ที่ได้มีโอกาสมาเจอพวกเธออีก” ราตรีเอ่ยด้วยรอยยิ้ม พลางมองหน้าเพื่อนสาวที่กำลังนั่งล้อมวงทานอาหารกันในห้องอาหารของโรงแรมหรู บรรยากาศรอบโต๊ะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ และแสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าเหนือศีรษะ“ฉันก็ดีใจเหมือนกัน! แล้วก็ต้องขออวดเลยนะ กระเป๋าดามองแรงส์รุ่นใหม่ ราคาถูกมาก ห้าหมื่นเองจ้า! ฉันสอยมาได้เรียบร้อยแล้วล่ะ!” พริมพรพูดอย่างภาคภูมิใจ พร้อมยกกระเป๋าหนังใบใหม่เอี่ยมที่คล้องแขนขวาขึ้นมาตั้งบนโต๊ะอย่างโชว์เต็มที่“หูย… คนรวยยย~” คิตตี้ลากเสียงยาว จีบปากจีบคอทำเสียงหวานหยดย้อยอย่างโอเวอร์ เล่นใหญ่เอาใจเพื่อนสุดฤทธิ์เจ้าของกระเป๋าชูคอ เชิดหน้า ยิ้มหวานปนสะใจ ก่อนจะหันไปแย้มยิ้มให้ราตรีพร้อมน้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนหวาน แต่คนฟังก็รู้สึกได้ถึงหนามแหลมๆ ที่ซ่อนอยู่ในคำพูด“ว่าแต่รา อุ๊ย! ว่าแต่ตรีล่ะจ๊ะ? ซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมรุ่นใหม่ของแบรนด์ไหนไว้บ้างรึยัง?”ราตรียกมือเสยผม ส่ายหน้าช้าๆ อย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะทำปากจู๋บอกเสียงหวาน “ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยว่างดูพวกของเล็กๆ น้อยๆ น่ะ กำลังดูๆ รถเบนเนอรี่รุ่นใหม่อยู่ พอจะถูกๆ หน่อย ก็แค่สิบล้าน แ
Baca selengkapnya
2. อย่ามาแอ๊บเลย
โรงพยาบาลกษิราพ“อ้าว! หมอยังไม่กลับอีกเหรอครับ?” ลุงป้อง รปภ. ประจำโรงพยาบาลเอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงคุ้นเคย เมื่อเห็นหมอผาตะวันเดินนำหญิงสาวคนหนึ่งออกมายังลานจอดรถผาตะวันยิ้มบาง พลางหันมาตอบอย่างสุภาพ “ผมไปกินข้าวมาน่ะครับลุง กำลังจะกลับแล้วล่ะครับ”รอยยิ้มของหมอหนุ่มอบอุ่นจนลุงป้องเผลอยิ้มตาม ใบหน้าที่มักเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าเพราะงานกะดึกดูสดชื่นขึ้นมาทันที ทุกคนที่โรงพยาบาลนี้ต่างคุ้นเคยกับรอยยิ้มนั้นดี ยิ้มที่แสนจะจริงใจของหมอผาตะวัน“ครับหมอ ขับรถกลับบ้านดีๆ นะครับ” ลุงป้องพยักหน้า อวยพรด้วยความจริงใจ“ครับ ขอบคุณครับลุง ไปก่อนนะครับ สวัสดีครับ” หมอหนุ่มยกมือไหว้อย่างนอบน้อม ก่อนจะพาหญิงสาวเดินเลยออกไปสายตาของลุงป้องมองตามหลังทั้งคู่ไปจนลับตา ใบหน้าที่ยิ้มอยู่เลือนลางลงเล็กน้อย ก่อนพึมพำในใจด้วยความเสียดาย...หมอคนนี้ ทั้งอ่อนน้อม ทั้งนิสัยดี... ถ้าลูกสาวลุงได้คนแบบนี้เป็นคู่ชีวิตก็คงจะดีแต่เมื่อนึกถึงหญิงสาวที่เดินอยู่ข้างๆ หมอ หน้าตาสวยจัดจ้าน ท่าทางก็ไม่ธรรมดา ลุงก็ได้แต่ถอนใจเบาๆ คงหมดหวังแล้วล่ะลูกเอ๊ย หมอเขามีเมียสวยขนาดนั้นแล้วนี่นา…“นี่นาย!” เสียงสะกิดจากคนข้างกายดึ
Baca selengkapnya
3. ขำบ้าอะไรของนาย!
“ว๊ายยย!!!” ราตรีร้องลั่น ตัวแทบหงายหลังหล่นจากรถ แขนสองข้างรีบคว้าไปข้างหน้าอย่างอัตโนมัติ โอบรัดเอวของเขาแน่นราวกับกลัวชีวิตจะหลุดลอยไปในวินาทีนั้นยังไม่ได้ขับรถหรูหลักสิบล้านเลยนะ! จะมาตายตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด!เสียงหัวเราะของผาตะวันดังขึ้นมาอย่างอดกลั้นไม่ไหว “ฮ่าๆๆ ขอโทษทีครับคุณ ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ?”“ขำบ้าอะไรของนาย! ไม่รู้หรือไงว่ามันอันตราย! เกิดฉันหงายหลัง ฟาดพื้นหัวแตกตายขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบหา!?!”เธอแหวเสียงดัง ตาแทบถลนออกมาด้วยความตกใจปนโมโหแต่คนขับยังคงยิ้มขำอยู่ “ใจเย็นหน่อยสิคุณ เชื่อผมเถอะ คนอย่างคุณ ยมบาลยังไม่อยากรับไปเป็นภาระ แค่นี้ไม่ถึงตายหรอก ผมไม่ได้ขับเร็วด้วยซ้ำ คุณน่ะไม่มีสติเอง... ถ้าไม่อยากหงายหลังหัวฟาดพื้นตายอย่างที่กลัว ก็แค่จับเอวผมไว้ก็พอ ไม่ต้องมากอดแน่นขนาดนี้ก็ได้ ผมขนลุกนะครับ”คำพูดของเขาทำให้ราตรีนึกขึ้นได้ว่าตัวเองกำลังกอดเอวเขาแน่นอยู่จริงๆ!หล่อนรีบปล่อยอ้อมแขนออกแทบจะทันที ก่อนจะปรับสีหน้าให้ดูนิ่งเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วเปลี่ยนไปจับชายเสื้อบริเวณเอวเขาแทน อย่างประหนึ่งไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งนั้น“ไปได้แล้ว” เธอออกคำสั่งเสียงเรียบ ทั้งที่ใ
Baca selengkapnya
4. ฮันนีมูน
ย้อนกลับไปตอนที่เธอยังลำบาก ตนเองเคยยืมเงินจากละอองศรีมาหลายแสนบาทเพื่อส่งลูกชายเรียนจนได้เป็นหมอตามฝัน ทีแรกตกลงกันไว้ ว่าหลังจากผาตะวันเรียนจบ จะให้เขาทำงานใช้หนี้คืนเอง แต่ละอองศรีกลับเปลี่ยนใจ เพราะผาตะวันเป็นหมอหนุ่มหน้าตาดี มีน้ำใจ วันหยุดยังอุตส่าห์ช่วยแม่ขายผักในตลาด แถมยังเคยช่วยเธอจากเหตุการณ์ถูกชิงสร้อยทองกลางตลาด จนได้ของกลับคืนมาอีกใจหนึ่งก็อยากได้คนดีๆ แบบหมอ ไว้ดูแลลูกสาว บวกกับกลัวว่าราตรีจะไม่ได้แต่งงาน เพราะนิสัยเจ้าตัวเอาแต่สวยไปวันๆ ไม่เคยทำงานทำการ ถ้าหาสามีเองได้ ก็เกรงว่าจะได้พวกไม่เอาถ่านมาให้หนักใจอีกสุดท้ายละอองศรีเลยวางแผนบีบบังคับ เอาหนี้สินที่แสงดาวก่อไว้มาเป็นเครื่องมือเร่งรัดให้ผาตะวันยอมแต่งงานกับลูกสาววัยสามสิบของตน หากไม่ตกลง… เรื่องอาจถึงขั้นขึ้นโรงขึ้นศาลผาตะวันรู้ดี ว่าเงินที่กู้มา แม่ใช้เพื่อส่งตนเรียน อีกทั้งไม่อยากเห็นแม่ต้องแบกรับความเครียด และความอับอายจากคดีความ ด้วยเหตุผลเหล่านั้น… เขาจึงยอมแต่งงาน ทั้งที่หัวใจ ยังไม่ได้มีรักให้ภรรยาเลยแม้แต่น้อย“แม่ครับ เข้าบ้านเถอะครับ ข้างนอกยุงเยอะ” ผาตะวันเอ่ยชวนแม่ทั้งสองอีกครั้ง น้ำเสียงสุภาพปนห่ว
Baca selengkapnya
5. แม่คุณจ้างเท่าไหร่?
หลังจากแม่ๆ ทั้งสองกลับไป ผาตะวันก็เอ่ยถามขึ้น“แม่คุณจ้างเท่าไหร่?”“อะไรของนาย?” เธอเลิกคิ้ว แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ“แม่จ้างคุณเท่าไหร่ ถึงยอมไปฮันนีมูนกับผม?”“จ้างบ้าจ้างบออะไร นายเห็นฉันเป็นคนหน้าเงินขนาดนั้นเลยเหรอ?!”“ใช่”“นี่นาย!!”“อะไร? หรือไม่จริง?”“จะคิดอะไรก็เรื่องของนายเถอะ!” เธอตวัดสายตาใส่ ก่อนจะประกาศกร้าว “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป... ฉันจะย้ายไปนอนห้องเดียวกับนาย!”“อะไรนะ?!” เขาอุทานอย่างตกใจ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อก่อนแต่งงาน เธอเป็นคนยืนยันหนักแน่นเองว่า ห้ามนอนห้องเดียวกันเด็ดขาด เพราะกลัว ว่าเขาจะปล้ำ... แล้วนี่อะไร?“คืนนี้... ฉัน... จะ... ไป... นอน... กับ... นาย... ที่... ห้อง!” เธอเน้นทุกคำ ชัดถ้อยชัดคำ พร้อมสะบัดหน้าหนีแล้วเดินขึ้นบ้านอย่างไม่ใยดี“นี่คุณ! ก็ไหนเราตกลงกันไว้ไง ว่าจะแยกห้องกันนอน!” ผาตะวันตะโกนตามหลัง พลางก้าวขึ้นบันไดอย่างรีบร้อน“ฉันเปลี่ยนใจแล้ว!”เสียงของเธอลอยมา พร้อมฝีเท้าที่ไม่หยุดแม้แต่นิด จุดหมายของเธอชัดเจน …ห้องของเขา เพื่อย้ายข้าวของทุกอย่างไปอยู่ที่นั่น“นี่คุณจะไม่ถามความเห็นผมสักคำเหรอ ว่าผมโอเคมั้ย ที่ต้องนอนร่วมห้องกับค
Baca selengkapnya
6. รีบๆ สิ ฉันอยากมีลูก
“โอ๊ย! อะไรของนายเนี่ย ให้จูบ ให้รีบทำลูก เสร็จแล้วจะได้นอน นายจะมาเล่นตัวอะไรเวลานี้เนี่ย”“คุณเห็นผมเป็นตุ๊กตายางรึไง”“ใช่! นายรีบๆ สิ ฉันอยากมีลูก”“ผมยังไม่อยากมีลูกตอนนี้ และถ้าผมจะมีลูก ผมก็จะมีกับผู้หญิงที่ผมรักเท่านั้น”“แหวะ! อยากจะอ้วก น้ำเน่าสุดๆ ” “คนอย่างคุณมันจะไปเข้าใจอะไร”“ฉันเข้าใจ ฉันเข้าใจว่าฉันกับนายแต่งงาน เป็นผัวเมียกันแล้ว เพราะฉะนั้นคืนนี้เราต้องมีลูกกัน!”“ผมไปแต่งตัวก่อนดีกว่า คุณคิดว่ามีลูกมันเป็นเรื่องเล่นๆ หรือไง โตซะเปล่า” ว่าพร้อมกับลุก แล้วส่ายศีรษะไปมาอย่างระอา ก่อนจะเดินไปแต่งตัว“จะไปใส่มันทำไมเสื้อผ้าน่ะ เดี๋ยวก็ต้องถอดออกแล้วไม่ใช่เหรอ? ” ราตรียังคงไม่ยอมลดละความพยายามง่ายๆ“ผมจะไม่ยอมนอนกับคุณแน่ๆ” เขาบอกน้ำเสียงหนักแน่น ขณะกำลังเปิดประตูตู้เสื้อผ้า“ฉันไม่สนใจหรอก ยังไงคืนนี้นายก็ต้องทำหน้าที่สามีบนเตียงให้ฉัน!”หากคืนนี้ไม่ยอมมีอะไรด้วย ดูท่าว่าคืนนี้เธอคงไม่ยอมปล่อยให้เขานอนได้ง่ายๆ แน่ จึงออกอุบายออกไปว่า“เอางี้ เรามาตกลงกันเพื่อผลประโยชน์ของทั้งสองฝ่าย ผมจะยอมมีลูกกับคุณก็ต่อเมื่อ หนึ่ง คุณทำให้ผมรักได้ สอง คุณทำให้ผมเห็นว่าคุณจะสามารถเป็
Baca selengkapnya
7. ขอตังค์หน่อย
เช้าวันต่อมา“คุณจะออกไปข้างนอกเหรอ?” ผาตะวันถามขึ้นทันทีที่เห็นภรรยาแต่งตัวจัดเต็ม สวยจนต้องอ้าปากค้างเธอสวมเสื้อคอจีบแขนพองสีชมพูสดใส คู่กับกระโปรงสีเดียวกันที่สั้นเลยเข่าขึ้นมาคืบหนึ่ง ทั้งสองชิ้นถูกเชื่อมเข้าด้วยกันด้วยเข็มขัดสีขาวหัวเข็มขัดประดับเพชรวิบวับต่างหูสีชมพูรูปหัวใจเม็ดเป้งประดับเพชรระยิบระยับประหนึ่งเพิ่งก้าวออกจากรายการแฟชั่นโชว์ของวัยรุ่นหญิงอายุราวๆ สิบหกปี...แม้เครื่องแต่งกายจะดูขัดตากับวัยสามสิบของเจ้าตัวอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า หน้าหวานๆ ใสๆ ที่ดูอ่อนกว่าวัยของเธอนั้น ช่างเข้ากับลุคนี้เสียเหลือเกิน“ใช่ ฉันว่าจะไปกินข้าวกับเพื่อนหน่อยน่ะ” เธอตอบอย่างร่าเริง“อืม...” เขาพยักหน้าช้าๆ“ขอตังค์หน่อย” เธอว่า แล้วแบมือมาตรงหน้าเหมือนเด็กขอค่าขนมผาตะวันขมวดคิ้ว มองหน้าภรรยาอย่างงุนงงสุดขีดงงไม่งงก็ให้มันรู้ไป... เขาเพิ่งเริ่มทำงานเดือนนี้ พรุ่งนี้ถึงจะได้เงินเดือน ทุกวันนี้ยังต้องวางแผนกินข้าวอย่างประหยัด แล้วนี่เธอยังจะมายื่นมือขอตังค์จากเขาเนี่ยนะ?“ไม่ให้เหรอ? ถ้านายไม่ให้ วันนี้ฉันจะเอาข้าวที่ไหนกินล่ะ” เธอขมวดคิ้ว ส่งสายตาตัดพ้อสุดฤทธิ์“คุณ... จ
Baca selengkapnya
8. 'จ๋าลูก'
“ไม่อยากเสียเงิน ช่วงนี้แม่ไม่ให้เงินฉันแม้แต่บาทเดียว สงสัยลูกเขยสุดที่รักของท่านจะสั่งไว้แล้วแหงๆ ส่วนอิตาสามีของฉัน นั่นก็เหลือตังค์ติดตัวอยู่แค่สามร้อย ถ้าฉันเอามาหมด ตานั่นคงไม่มีตังค์กินข้าว เขาต้องหาเงิน ฉันถือว่าเงินส่วนนั้นให้เขาไว้ใช้ เป็นการลงทุน” ราตรีตอบพลางพลางคลี่ยิ้มอย่างภูมิใจในแผนการที่คิดว่าแจ่มสุดๆ ของตัวเอง“แล้วที่แกบอกพวกนั้นว่าจะซื้อรถล่ะ... แกโกหกเหรอ?”“ไม่ได้โกหก! ที่มาหาแกวันนี้ก็เพราะเรื่องนี้แหละ”“เอ้า ว่ามา มีอะไรก็พูดมาเลย” นันทนาเอื้อมหยิบแก้วน้ำจิบ แล้ววางลง ก่อนเอนตัวพิงพนักพิงรอฟังอย่างตั้งใจ“คืองี้...” ราตรีพูดพลางทรุดตัวลงนั่งข้างๆ“แกยังจำเรื่องสัญญาหนี้ที่ฉันเคยเล่าได้ไหม?” ราตรีถามขึ้นเพื่อนสาวขมวดคิ้ว พยายามรื้อฟื้นความจำ“ก็สัญญาที่แม่ฉันบอกว่า ถ้าฉันยอมแต่งงานกับนายผาตะวัน หนี้ทั้งหมดจะถือว่าชดใช้คืนเรียบร้อย แถมยังจะให้เงินฉันเพิ่มอีกห้าสิบล้านน่ะ... จำได้ไหม?”“อ๋อ! จำได้แล้ว!”“นั่นแหละ... แต่ปัญหาคือ… มันมี ‘เงื่อนไข’ ที่ฉันไม่ได้อ่านก่อนเซ็นอยู่ด้วยว่า…”ราตรีเริ่มเล่าถึงเหตุการณ์เมื่อคืนเหตุการณ์เมื่อคืน'ฉันขอคุยกับแกตามลำพังก่อน
Baca selengkapnya
9. แล้วสรุปแกจะหย่ามั้ย?
“แล้วสรุปแกจะหย่ามั้ย?” นันทนาถาม พร้อมจ้องหน้าเพื่อนสาวเขม็ง หลังจากฟังเรื่องราววุ่นวายราวละครเย็นจบลง“ไม่หย่าเด็ดขาด!” ราตรีตอบทันควัน ใบหน้ามุ่งมั่นเอาจริงเอาจัง “หย่าก็บ้าแล้ว ไหนจะอดเงินห้าสิบล้าน ไหนจะหนี้ท่วมหัว อย่างฉันเนี่ยจะมีปัญญาเอาเงินจากไหนไปใช้แม่ได้ล่ะ?”“แม่แกนี่... สุดยอดเลยว่ะ” นันทนาเอ่ยเสียงขำ พยายามกลั้นหัวเราะกับความเหนือชั้นของแม่เพื่อน ที่ดูเหมือนจะเป็นนักวางแผนระดับบรมครู“สุดยอดอะไรของแก?” ราตรีเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พร้อมเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย“ก็แม่แก รู้ว่าแกเห็นแก่เงินใช่ป่ะ? เลยใช้จุดอ่อนข้อนี้ จัดการแกได้อยู่หมัดเลยไง!” นันทนายิ้มทะเล้น ทำหน้ารู้ทัน“นี่สรุปแกจะชมแม่ฉัน หรือจะแอบด่าฉันกันแน่?” ราตรีพูดเสียงเย็นเฉียบจนทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบนันทนาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มแหย แล้วรีบตัดบทเปลี่ยนเรื่อง “ขอโทษๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจว่าแกนะ เอางี้ เข้าเรื่องเลยดีกว่า แกไม่ได้มาแค่เล่าให้ฉันฟังเฉยๆ หรอกใช่ไหม?”“ใช่...” ราตรีพยักหน้า ก่อนจะเว้นจังหวะเล็กน้อย แล้วพูดประโยคที่ทำให้นันทนาเกือบสำลักน้ำตาย“แกช่วยคิดวิธี ให้นายผายอมมีลูกกับฉันหน่อยสิ”“พรวดดดดดด!!!!” น
Baca selengkapnya
10. นายเคยมีแฟนไหม?
เมื่อเห็นเขาเงียบไป เธอจึงเอ่ย “ฉันถามนายนะ”“อื้ม” เขาตอบทั้งที่ในใจแอบถอนหายใจแรง...เมื่อได้ยินคำตอบ คนฟังก็ยิ้มหวาน ก่อนจะเดินมากอดแขนเขา แล้วออกแรงดึงเบาๆ “นายต้องเหนื่อยมากแน่เลย ฉันจะพานายขึ้นไปพักผ่อนบนเตียงเอง”“คุณ... ปล่อยผมเถอะ ผมเดินเองได้” เขาบอกพลางพยายามแกะแขนของเธอออกจากตัว รู้สึกแปลกๆ ปนประหม่า ที่จู่ๆ ภรรยาในนามก็แปลงร่างเป็นเด็กหญิงขี้อ้อนเสียอย่างนั้น“ไม่เป็นไร ฉันอยากดูแลนาย” น้ำเสียงนุ่มนวลเหมือนลมเย็นยามค่ำคืนเอ่ย พลางกระชับแขนแน่นขึ้นกว่าเดิม“แต่ผมว่า...”“นะๆ ~ ไหนๆ เราก็เป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้วนี่นา นายให้โอกาสฉันได้ดูแลนายบ้าง ไม่ได้เหรอ? ฉันอยากดูแลนายจริงๆ นะ” เสียงออดอ้อนหวานขึ้นอย่างมีจังหวะ แถมหัวก็เอียงซบที่ไหล่ คล้ายลูกแมวขี้อ้อนที่กำลังหาวิธีให้เจ้านายใจอ่อนผาตะวันชะงักไปเสี้ยววินาทีหนึ่ง ก่อนเอ่ย“ผะ… ผมไปอาบน้ำก่อนนะ ตัวเหนียวมาก” ว่าแล้วก็รีบแกะแขนเธอออก ด้วยความหวาดระแวงเธอทำเพียงกะพริบตาปริบๆ แล้วส่งยิ้มบางๆ ให้“ได้สิ ให้ฉันช่วยอะไรไหม”“ไม่ต้อง!” เขารีบบอก ก่อนจะวิ่งเข้าห้องน้ำไปหลังจากที่ผาตะวันอาบน้ำเสร็จ เขาก็เดินออกจ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status