LOGIN สำนักแพทย์ แคว้นเปยโจว![]()
คนบางคนมักจะคิดว่าตัวเองครองใต้หล้า ทั้งๆ ที่ความสามารถของเขานั้นก็ธรรมดาทั่วไป บุคคลเช่นนี้มักคิดว่าใต้หล้าจะหมุนรอบตัวเอง ตัวเขาเท่านั้นที่เก่งที่สุด และคนเช่นนี้มักจะมีความคิดว่าตัวเองจะต้องชนะตลอด กลุ่มชายดิบเถื่อนตรงหน้าก็เช่นเดียวกัน พวกเขาคิดว่าหญิงงามตรงหน้ากำลังจะตกเป็นของตัวเอง ไหนเลยจะรู้ว่า แค่การประลองธรรมดาเหมือนทุกวัน วันนี้กลับเป็นวันตายของตัวเอง ณ สนามประลองใต้พิภพ! “เริ่มการประลองได้!” ผู้ตัดสินประกาศเสียงดัง เขาส่ายหัวไปในท้ายด้วยความเสียดายที่จ้าวเยว่ฮวาไม่ฟังคำนัยของเขา หญิงสาวที่ไร้พลังวิญญาณจะชนะได้อย่างไร? ในเมื่อนางไม
“โอ้ คนที่จะประลองกับข้าเป็นคนงามหรือนี่?” ในขณะที่ชายทั้งหลายกำลังตะลึงความงดงามของหญิงสาวลำดับที่ 50,000 อยู่นั้น เสียงของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นในที่นั่งของผู้ชม ไม่นานชายหนุ่มก็ได้รับความสนใจจากทุกคน พวกเขาอยากรู้ว่า ใครกันที่เป็นคู่ประลองของหญิงงาม! แต่แล้วชายหนุ่มที่พวกเขามองเห็นกลับทำให้พวกเขาสูดลมหายใจอีกรอบ นี่คือชายหนุ่มแน่หรือ? เหตุใดใบหน้านั้นถึงงดงามเหมือนหญิงสาวเลยละ? ชายหน้าสวยเหมือนเคยชินเสียแล้วกับสายตาของผู้คน เขาไม่สนใจว่าคนอื่นจะเข้าใจเกี่ยวกับตัวเขาอย่างไร เขากระโดดข้ามจากที่นั่งผู้ชมและมาที่สนามประลอง “นาง... ไม่สิ เขาเป็นใครกัน?” 
ณ สนามประลองใต้พิภพ เรื่องของหลงอันอันจัดการจบไปแล้ว หลังจากนี้พวกนางสองแม่ลูกจะตัดสินใจดำเนินชีวิตอย่างไรก็สุดแล้วแต่ทางเลือกของแต่ละคน ตอนนี้สิ่งที่จ้าวเยว่ฮวาสนใจคือสถานที่ตรงหน้า ไป๋เกอมองจ้าวเยว่ฮวา หว่าอิน ชิงหยวน และจูกัง สุดท้ายสายตาเขาก็ไปจบที่แมวน้อยตัวหนึ่งที่กำลังเกาะบนไหล่ของจ้าวเยว่ฮวา “ฮูหยิน มิสู้พวกเรากลับหอประมูลก่อนดีหรือไม่?” เหตุผลที่ไป๋เกอเอ่ยเช่นนี้ก็เพราะว่า พวกเขากำลังยืนอยู่ที่หน้าทางเข้าสนามประลองใต้พิภพ ไม่รู้ว่าจ้าวเยว่ฮวาไปฟังเรื่องเล่ามาจากที่ใดว่ามีสนามประลอง สุดท้ายจ้าวเยว่ฮวาก็ตัดสินใจมาชมเรื่องสนุกในบ่ายวันนี้เลย สนามประลองมีแต่พวกดิบเถื่อน เขากลัวฮูหยินจะรับไม่ได้!
“พี่ใหญ่ ปราณขุ่นเพิ่มขึ้นอีกแล้ว” จางซีห่าวกินขนมไปพลางเงยหน้ามองท้องฟ้าของอาณาจักรวิญญาณไปพลาง ตอนนี้คนทั้งสองอยู่ที่สวนด้านหลังของหอประมูลอันดับหนึ่ง สถานที่สวยงามเช่นนี้แน่นอนว่าสร้างเอาไว้สำหรับการพักผ่อนของหวางจวินหลง ตอนนี้มันคือสถานที่โปรดของจ้าวเยว่ฮวาไปเสียแล้ว หวางจวินหลงออกไปตั้งแต่เช้า เรื่องที่เขาต้องจัดการนั้นมีมากมาย หลงเซี่ยและหวางหนิงเหมยต้องการความช่วยเหลือจากเขา ส่วนจ้าวเยว่ฮวาทำอะไรน่ะหรือ? นั่งเล่น จิบชา กินขนม และชมสวน นี่คือสิ่งที่หวางจวินหลงให้นางทำ ด้วยพลังของนางที่ถูกผนึกเอาไว้ เขาไม่ยินดีพานางไปหาอันตราย อีกอย่าง
ภายในตำหนักองค์หญิงหลงหลิง เห็นได้ชัดว่าหลงหลิงนั้นหมดหนทางช่วยชีวิตแล้ว แต่เมื่อผู้ดูแลตำหนักเทวธรรมมาถึง เขาให้ทุกคนออกไปจากตำหนักและอยู่ด้านในคนเดียว ภายในตำหนัก มีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนอนอยู่ที่เตียง ใบหน้าที่เคยงดงาม มาบัดนี้มันเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ ริมฝีปากเป็นสีดำจากการถูกพิษร้าย “ช่วย.. ด้วย” หลงหลิงพยายามที่จะเอ่ยขอร้อง เมื่อนางเอ่ยก็กระอักเลือดออกมาด้วย ใบหน้าเริ่มม่วงมากกว่าเดิม “องค์หญิง ข้าจะไม่ปล่อยให้ท่านเป็นอะไรไป” ผู้ดูแลตำหนักเทวธรรมเอ่ยพร้อมกับนั่งลงที่หน้าเตียง เขานั่งและเริ่มหลับตาลง มือขยับไปมาเป็นรูปร่างประหลาด “อึก!” หลงหลิงกระอักเลือดออกมาอีกรอบ&nb
“อ้อ ข้าพึ่งเคยเห็นว่า มีการขออภัยเช่นนี้ด้วย คนไม่รู้คงนึกว่าเป็นพวกข้าที่รังแกพวกท่านก่อน” เสียหวานดังขึ้นอย่างไม่รีบไม่ร้อน ใบหน้างดงามของจ้าวเยว่ฮวายกยิ้มราวกับนางกำลังมองเรื่องตลกเรื่องหนึ่ง พาให้หลงหลิงรู้สึกว่าตัวเองกำลังทำเรื่องไร้สาระ แต่นางเป็นองค์หญิง ไม่มีคนกล้ามองนางเช่นนี้มาก่อน ต่อให้นางทำเรื่องไร้สาระจริง คนอื่นก็ต้องทำเหมือนว่ามันคือเรื่องสำคัญ! ทันใดนั้นความโกรธของหลงหลิงก็พุ่งสูง ศักดิ์ศรีองค์หญิงทำให้นางเอ่ยถ้อยคำที่ไม่ควรเอ่ยออกมา ใบหน้าของนางเชิดขึ้น “หึ ก็แค่หญิงไร้พลังวิญญาณคนหนึ่ง เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงเอ่ยกับข้าด้วยน้ำเสียงเช่นนี้” หลงหลิงมองจ้าวเยว่ฮวาขึ้นลงหนึ่งรอบด้วยสายตาดูถ







