ตอนที่5 การแข่งขันคือความท้าทาย

ตระกูลเสิ่น

เมื่อคุณหนูรองเสิ่นกลับมาถึงจวนก็รีบตรงเข้าไปหามารดาเพื่ออวดผ้าที่ได้ซื้อมา แต่ปรากฏว่าคุณหนูใหญ่เสิ่นเยว่เล่อก็นั่งอยู่ด้วย เสิ่นเยว่ซินแอบเบ้ปากด้วยความไม่ชอบใจที่เห็นพี่สาวมาอยู่ที่นี่ด้วย 

ตั้งแต่นางเติบโตมา นางเห็นบิดาและมารดามให้ความสำคัญกับเสิ่นเยว่เล่อมากที่สุด ส่วนนางสำคัญรองลงมา เสิ่นเยว่เล่องดงามโดดเด่นความสามารถก็เหนือใคร บุรุษต่างหมายปองและอยากได้นางมาเป็นคู่ครอง

เมื่อสามปีก่อนเสิ่นเยว่เล่อคบหากับหมิงอ๋องอย่างเปิดเผย แต่พอหมิงอ๋องไปออกศึกนางก็เปลี่ยนมาคบหากับรัชทายาท จากนั้นไม่นานรัชทายาทก็ขอหมั้นหมายกับนาง ซึ่งสร้างความพอใจให้กับตระกูลเสิ่นเป็นอย่างมาก

“ท่านแม่ข้ากลับมาแล้ว” เสิ่นฮูหยินยกยิ้มเมื่อเห็นบุตรสาวคนรองเดินเข้ามา นางหมายมั่นปั้นมือไม่ว่าอย่างไร นางต้องให้บุตรสาวคนรองแต่งเข้าจวนอ๋องให้ได้

“เจ้าซื้อผ้าแบบใดมาให้พี่ใหญ่เจ้าช่วยเลือก” เสิ่นเยว่ซินได้ยินเช่นนั้นก็ชักสีหน้าขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ “อะไร ๆ ก็พี่ใหญ่ ท่านแม่ข้าโตแล้วนะเจ้าคะตัดสินใจเลือกเองได้เจ้าค่ะ”

“แต่ว่าหากเลือกและตัดออกมาไม่ดีเจ้าจะทำให้ตระกูลเสิ่นขายหน้า เจ้าอย่ามาทำตัวเหลวไหล”

“ถ้าเช่นนั้นก็เลือกผ้าและแบบตัดชุดให้ข้าเลยเจ้าค่ะ ข้าขอตัวก่อน” เสิ่นเยว่ซินหมุนตัวจากไปทันที เสิ่นฮูหยินถอนใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย 

เสิ่นเยว่เล่อหยิบผ้ามาดูอย่างพิจารณา ใจของนางยังคงรักหมิงอ๋องอยู่เต็มหัวใจ แต่เพราะความก้าวหน้าของตระกูลเสิ่น นางจำเป็นต้องหันเหทิศทางจากหมิงอ๋องมาเป็นรัชทายาท 

มายามนี้บิดาและมารดาต้องการให้เสิ่นเยว่ซินแต่งเข้าจวนอ๋อง เพราะต้องการกุมอำนาจเอาไว้ทั้งหมด พี่สาวแต่งรัชทายาทส่วนน้องสาวแต่งกับหมิงอ๋อง จากนั้นตระกูลเสิ่นก็จะยิ่งใหญ่เหนือใคร 

“เจ้าเลือกให้นางข้าไม่ไว้ใจหากว่านางเป็นคนเลือก”

“เจ้าคะท่านแม่”

จวนตระกูลจ้าว

“พี่ใหญ่ท่านชอบคุณฟู่จริง ๆ หรือเจ้าคะ?” จ้าวซินอี๋เอ่ยถามพี่ชายด้วยความสงสัย ว่าเขาไปรักไปชอบคุณหนูฟู่ตั้งแต่ตอนไหนกัน เพราะเขาก็เพิ่งมาถึงเมืองหลวงได้ไม่นาน หลังจากไปทำศึกอยู่นานถึงสามปี

“ใช่” จ้าวซีฮั่นเอ่ยตอบอย่างหนักแน่น เขาเห็นนางในหลายวันก่อนที่ตลาด ความงดงามของนางกระแทกใจเขาอย่างจังจึงให้คนไปสืบข่าว ถึงได้รู้ว่านางคือบุตรสาวคนเดียวของเสนาบดีฟู่ ตามที่คนไปสืบข่าวมา นางเป็นคุณหนูผู้เอาแต่ใจและร้ายกาจอยู่มากทีเดียว

 แต่ในความร้ายกาจของนางมันมีเหตุผลของมัน ซึ่งเขาที่เป็นแม่ทัพควบคุมทหารหลายแสนนายมองว่านางทำถูกต้องแล้ว เพราะหากว่านางจะต้องปกครองดูแลคน มันจะต้องเด็ดขาดถึงจะมีคนเคารพและเกรงใจ ยิ่งนางอายุน้อยเช่นนี้หากไม่ร้ายคนในปกครองก็จะไม่เกรงกลัว

“แต่ว่าองค์หญิงก็ชอบพี่ใหญ่อยู่นะเจ้าคะ” เขาถอนใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย เขาเป็นชายชาติทหารเป็นบุรุษยอดนักรบไม่ชอบฟังคำสั่งของใคร หากว่าเขาต้องออกเรือนกับองค์หญิง เขาจะต้องทำตามคำสั่งของนางไปตลอดชีวิต แค่คิดเขาก็อึดอัดจนหายใจไม่ออกแล้ว 

“ก็เรื่องของนางว่าแต่เจ้าเถอะ แผนมัดใจหมิงไปถึงไหนแล้ว?” จ้าวซินอี๋ได้ยินคำถามก็กระแทกตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างขัดใจ

“ดูเหมือนคู่แข่งแย่งชิงท่านอ๋องจะมีเยอะมากเลยเจ้าค่ะ ข้าไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรท่านอ๋องถึงจะสนใจข้า” จ้าวซีฮั่นหันมามองนางอย่างเห็นใจ 

หมิงอ๋องเป็นโอรสของฮ่องเต้และพระสนมกุ้ยเฟย หน้าตาหล่อเหล่าสง่างามหาใครเทียบได้ ถึงแม้บารมีไม่เทียบเท่ารัชทายาทแต่สตรีต่างใฝ่ฝันอยากครองคู่มากที่สุด 

เพราะฮ่องเต้มอบหมายให้เขาและหมิงอ๋องถือตราพยัคฆ์ควบคุมกองทหาร ถือว่ามีอำนาจยิ่งใหญ่ไม่แพ้ใคร ถึงแม้ตำแหน่งรัชทายาทจะยิ่งใหญ่เหนือคนใต้หล้า แต่อำนาจที่แท้จริงก็คือคนที่ถือตราพยัคฆ์ 

ซึ่งองค์รัชทายาทหมิงเฟยหลงตระหนักถึงเรื่องนี้ดี เขาจึงไม่ชอบหมิงอ๋องเท่าใดนัก เพราะรู้ดีว่าหมิงอ๋องคือคนที่ฮ่องเต้โปรดปราน ส่วนเขาก็คือคนที่จะต้องครองบัลลังก์คนต่อไปก็เท่านั้นเอง 

เขาเป็นสหายคนสนิทของหมิงอ๋อง ย่อมรู้เรื่องตื้นลึกหนาบางของพวกเขาเป็นอย่างดี การที่รัชทายาทขอหมั้นหมายคุณหนูใหญ่เสิ่นเยว่เล่อ ก็เพื่ออยากแย่งชิงสิ่งที่เป็นของหมิงอ๋องให้มาเป็นของตนเอง เพราะอยากกลั่นแกล้งหมิงอ๋องให้เสียใจก็เท่านั้นเอง

 เขาไม่ได้มีใจชอบพอคุณหนูใหญ่แต่อย่างใด เขาไม่ได้เอ่ยเรื่องนี้กับหมิงอ๋อง เพราะไม่อยากสร้างความบาดหมางให้กับพวกเขาทั้งสองคน เขารู้ว่าหมิงอ๋องเป็นคนฉลาด ย่อมมองเจตนาของรัชทายาทออกอย่างแน่นอน แต่เพราะสายสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องเขาจึงไม่พูดอะไร

“หากว่าเขาอยู่สูงเกินไป เหตุใดเจ้าไม่มองคนที่อยู่ระดับใกล้เคียงกันเล่า จะได้ไม่ต้องแข่งขันสู้รบกับใคร”

“ไม่เจ้าค่ะ การแข่งขันคือความท้าทายของข้า อย่างไรข้าต้องทำให้ท่านอ๋องชอบข้าให้ได้”

“หากเจ้ามีความมุ่งมั่นเช่นนี้ข้าก็จะเอาใจช่วยแต่ว่า…เจ้าก็ต้องเผื่อความผิดหวังเอาไว้ด้วยละ เพราะหากไม่เป็นดั่งที่คาดหวังเอาไว้จะได้ไม่เสียใจ” จ้าวซินอี๋เชิดหน้าขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง นางงดงามถึงเพียงนี้จะผิดหวังได้อย่างไรไม่มีทางเสียละ แต่ว่าคุณหนูรองเสิ่นก็งดงามมาก ไหนจะคุณหนูเซี๊ยะก็งดงามไปทุกกระเบียดนิ้ว เฮ้อ! คิดแล้วหนักใจอยู่เหมือนกัน