Share

บทที่ 11

โอกาสที่หยิบยื่นมาตรงหน้าทำให้หัวใจที่แห้งแล้งของหลิวซินกลับมาชุ่มชื่นอีกครั้ง ไม่ใช่แค่โอกาสในการมีงานทำ แต่เป็นโอกาสที่เธอจะได้ใช้ความรู้ความสามารถของตัวเองและยืนได้ด้วยลำแข้งอีกครั้งหนึ่ง น้ำตาแห่งความซาบซึ้งใจเอ่อคลอขึ้นมาในดวงตาของเธออย่างกลั้นไม่อยู่

"ขอบใจนะ...ขอบใจพวกเธอทั้งสองคนมากจริง ๆ" หลิวซินพูดได้เพียงเท่านั้นเพราะความตื้นตันใจจุกอยู่ที่ลำคอ

หานซูอวี้มองภาพตรงหน้าเงียบ ๆ ในใจรู้สึกขอบคุณครอบครัวหวงอย่างสุดซึ้ง และในขณะเดียวกันก็ยิ่งมุ่งมั่นมากขึ้นไปอีก

แม่คะ...นี่แหละคือชีวิตใหม่ของเรา แม่จะมีงานที่ดีทำ มีคนดี ๆ อยู่รอบกาย ส่วนหนู...หนูจะตั้งใจเรียน สอบเข้าโรงเรียนที่ดีที่สุด และคว้าทุนการศึกษานั่นมาให้ได้ เพื่อที่เราจะได้ไม่ต้องลำบากอีกต่อไป!

หลังจากคนทั้งหมดพูดคุยกันต่ออีกเล็กน้อยพวกเขาต่างก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน ภายในห้องรับแขกที่ตอนนี้ได้ถูกยกให้กับสองแม่ลูก หลิวซินนั่งลงบนเตียงมองลูกสาวที่กำลังจัดหนังสือเรียนที่นำมาด้วยแววตาซับซ้อน ในที่สุดเธอก็เอ่ยขึ้น

"ขอบใจนะลูก...ที่เป็นกำลังใจให้แม่"

หานซูอวี้หันมายิ้มให้มารดาก่อนจะเดินเข้ามานั่งเคียงข้างพลางยกมือของตนกุมมือของแม่ไว้ "แม่คะ ต่อจากนี้ไป พวกเราจะสู้ไปด้วยกันนะคะ หนูจะไม่ยอมให้ใครมารังแกแม่อีกแล้ว"

"จ้ะ...แม่เชื่อลูก"

"แล้วก็...มีอีกเรื่องหนึ่งที่หนูอยากจะขอแม่ค่ะ" หานซูอวี้พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "หนูอยากให้แม่เริ่มลดน้ำหนักและดูแลสุขภาพให้ดีขึ้นนะคะ"

หลิวซินชะงักไปเล็กน้อย "ทำไมล่ะลูก? แม่ก็..."

"หนูกลัวว่าแม่จะป่วยค่ะ" หานซูอวี้พูดขัดขึ้นอย่างนุ่มนวล "การที่เราจะมีชีวิตที่ดีได้ สุขภาพต้องมาก่อนนะคะแม่ อีกอย่าง...แม่ของหนูเป็นคนสวยมากเลยนะคะ ถ้าแม่ดูแลตัวเองดี ๆ จะต้องสวยยิ่งกว่านี้อย่างแน่นอนค่ะ"

คำพูดของลูกสาวทำให้หลิวซินหน้าร้อนผ่าว แต่เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความห่วงใยอย่างจริงใจ เธอก็พยักหน้ารับ

"จ้ะ...แม่จะพยายามนะ"

คืนนั้นหลังจากที่แม่ของเธอหลับไปแล้ว หานซูอวี้ก็นั่งลงที่โต๊ะเขียนหนังสือพร้อมกับสมุดและดินสอ ในหัวของเธอเต็มไปด้วยภาพเสื้อผ้าแฟชั่นจากโลกอนาคตที่เธอจากมา เด็กหญิงค่อย ๆ บรรจงวาดแบบร่างเสื้อผ้ามากมายลงบนกระดาษ...แบบเสื้อที่เรียบง่ายแต่เก๋ไก๋...แบบกระโปรงที่ดูทันสมัย

สไตล์การออกแบบที่เธอมั่นใจว่าจะต้องล้ำหน้ากว่าเสื้อผ้าในยุคนี้อย่างแน่นอน โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับแฟชั่นที่ได้รับอิทธิพลมาจากฮ่องกงที่กำลังเริ่มเป็นที่นิยม

นี่คืออีกหนึ่งเส้นทาง...เส้นทางที่จะทำให้เธอและแม่สามารถยืนได้ด้วยลำแข้งของตัวเองโดยไม่ต้องพึ่งพาใครอีกต่อไป
Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง   บทที่ 322

    กลับมายังปัจจุบัน "ในตอนนั้นแม่เล่าว่า...เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาทีเดียวค่ะ ให้กับคำพูดของเพื่อนรักที่ตัวเองก็ท้องแก่ใกล้จะคลอดแต่ก็ยังมาเยี่ยมตัวเอง และหลังจากนั้นแม่บุญธรรมก็มักจะนำสิ่งของรวมถึงเงินเท่าที่หล่อนจะแบ่งได้มาให้ฉันอยู่ตลอด จนกระทั่งเธอมีลูกคนที่สองและฉันเริ่มโตขึ้นและแม่หาเงิ

  • ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง   บทที่ 321

    หลายปีผ่านไป...หลังจากที่เปลวไฟแห่งโศกนาฏกรรมได้มอดดับลง และบาดแผลทั้งหมดได้รับการเยียวยาด้วยกาลเวลาและมิตรภาพภายในเรือนสี่ประสานในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะสงบสุข... เสียงหัวเราะของเด็กแฝดชายหญิงที่ได้เติบโตขึ้นมากกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน...คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดของบ้านหลังนี้และในวั

  • ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง   บทที่ 320

    "หวงจิง! ดูหวังเฉียง! เขามีแผลไฟไหม้รุนแรง!" "อู๋ถิง! ดูจ้าวลี่! ระวังเรื่องบาดเจ็บที่ศีรษะและกระดูกสันหลัง!" ทั้งหวงจิงและอู๋ถิงทำงานกันอย่างคล่องแคล่วแม้ว่าจะตกตะลึงกับอาการของเพื่อน ทว่ามือของพวกเขาก็ทำงานไม่หยุด หลังตัดชุดดับเพลิงที่เสียหายออกและประเมินบาดแผลรวมถึงเปิดเส้นเลือดให้สาร

  • ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง   บทที่ 319

    "ทุกคน! สวมหน้ากากป้องกันสารพิษ! ห้ามถอดออกเด็ดขาด!" เสียงที่เด็ดขาดของเกาซูอวี้ดังขึ้นเป็นคำสั่งแรก...เธอรู้ดีว่าควันที่มองเห็นตรงหน้านั้น...เต็มไปด้วยสารเคมีอันตราย ทีมแพทย์ภาคสนามทั้งหมดรีบสวมหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว...ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งตัวเข้าไปในความโกลาหลเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยภ

  • ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง   บทที่ 318

    หวงจิงและอู๋ถิงมองหน้ากัน...ก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง...ซึ่งพวกเขาคือผู้ที่เหมาะสมมากที่สุด "ฉันจะไป" "ฉันไปด้วย" และในตอนนี้การตัดสินใจที่กล้าหาญเป็นอย่างมาก...ได้เกิดขึ้นแล้วโดยที่พวกเขาทั้งหมดไม่ได้รู้เลยว่า...การรวมตัวกันครั้งนี้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับสหายของพวกเขาต้องเผชิญ

  • ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง   บทที่ 317

    กลางดึกสงัดของกรุงปักกิ่ง...ท่ามกลางการหลับใหลของผู้คน ฉับพลันในวินาทีนั้นได้มีเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นกึกก้อง...ทำลายความเงียบของสถานีดับเพลิงในเขตชานเมือง หวังเฉียงกับจ้าวลี่...สองสหายนักดับเพลิง...กระโจนออกจากเตียงพักผ่อน...แล้วรูดเสาลงมายังชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุดพวกเข

  • ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง   บทที่ 314

    อีกสองปีต่อมา...หลังจากที่เหล่าแพทย์ยุคใหม่ได้สร้างตำนานบทแรกของตนเอง...โจวเทา...แพทย์หนุ่มผู้ขยันขันแข็งแห่งแผนกศัลยกรรมกระดูกได้ตัดสินใจครั้งสำคัญ เขาได้รับทุนให้ไปศึกษาต่อเฉพาะทางด้านการผ่าตัดกระดูกสันหลังที่โรงพยาบาลที่มีชื่อเสียงที่สุดแห่งหนึ่ง...ในประเทศเยอรมนี และในวันนี้...คือวัน

  • ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง   บทที่ 313

    ท่ามกลางหิมะที่กำลังโปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่องของฤดูหนาว...ที่ปีนี้มีประกาศว่าอากาศจะหนาวเย็นมากกว่าทุกปีที่ผ่านมา อู๋ถิงที่กำลังเดินทางอยู่บนรถประจำทางไม่ได้รู้เลยว่าเจ้าตัวกำลังจะต้องได้เข้าร่วมกับอุบัติเหตุหมู่ครั้งใหญ่อย่างไม่ตั้งใจ ในขณะที่เขากำลังเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกของรถโ

  • ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง   บทที่ 312

    "เอ่อที่นี่ดู...เรียบง่ายดีนะครับ" เขาพยายามจะหาคำพูดที่ดีที่สุด "ใช่ค่ะ ที่นี่เป็นเพียงหมู่บ้านชนบทอันห่างไกลค่ะคุณหมอ เรามีทรัพยากรจำกัด...แต่เราก็ใช้มันให้เกิดประโยชน์สูงสุด...หวังว่าคุณจะปรับตัวได้นะคะ" เยี่ยนซูกล่าวตามตรง เนื่องจากเธอเองก็ค่อนข้างกังวลว่าคุณหมอหนุ่มคนนี้จะทนรับความล

  • ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง   บทที่ 311

    ห้าปีผ่านไป...ภายในฐานทัพลับ...ซึ่งบัดนี้ได้กลายเป็นทั้งศูนย์วิจัยและสนามเด็กเล่นของทายาทรุ่นต่อไปของตระกูลซ่ง นายแพทย์หวงจิง...อาจารย์แพทย์หนุ่มไฟแรงแห่งแผนกศัลยกรรมทั่วไป กำลังนอนสลบไสลอยู่บนโซฟาด้วยความเหนื่อยล้าจากการทำงานอย่างหนักมาตลอดทั้งสัปดาห์ โดยที่ชายหนุ่มไม่ได้รู้

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status