ตอนที่9

ร่างบางที่กระโดดลงจากหลังม้าเดินเข้าไปยังกระโจมบัญชาการ นางคงต้องหารือกับเหล่าแม่ทัพยังเมืองหน้าด่านนี้เสียก่อน

"องค์หญิง ถวายบังคม..."

เหล่าแม่ทัพทั้งสี่ รองแม่ทัพ และนายกองที่ประจำการอยู่เมืองหน้าด่านกำลังหารือกันอยู่นั้น ต่างลุกขึ้นอย่างพร้อมเพรียงไม่คิดว่าองค์หญิงของแคว้นจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ พวกเขาต่างรับรู้ถึงศึกในครั้งก่อน ที่พระองค์เป็นผู้สังหารองค์ชายรองจ้าวฉีหมิงของแคว้นจ้าวด้วยพระองค์เอง ขับไล่ศัตรูจนถอยร่น จึงไม่มีผู้ใดเกิดข้อกังขาในความปรีชาสามารถนั้น

"พวกท่านทั้งหลายอย่าได้มากพิธี เชิญนั่งลงก่อนเถิด"

เมื่อทุกคนนั่งลงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เสียงหวานจึงเอื้อนเอ่ยขึ้น พร้อมกับมองสบตาของทุกคนอย่างแน่วแน่มั่นคง ไม่มีเค้าโครงขององค์หญิงสูงศักดิ์แม้แต่น้อย กลับกันคล้ายดังว่านางเป็นบุรุษผู้หนึ่งเสียมากกว่า

"ต่อไปทุกคนจะรู้จักข้าในฐานะแม่ทัพเฟยแห่งแคว้นซ่ง ข้าจะวางฐานะองค์หญิงเอาไว้ชั่วคราว ขอให้เข้าใจตรงกัน"

เหล่าบุรุษที่อยู่ในกระโจมต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่กกับคำสั่งนั้น แต่เมื่อหันไปมองใบหน้าขององครักษ์ประจำพระองค์ขององค์ฮ่องเต้ที่พยักหน้าให้จึงพากันตอบรับ

"ขอรับ"

ใบหน้างดงามที่อยู่ในคราบของคุณชายน้อยรูปงาม พยักหน้าด้วยความพอใจ ก่อนจะเอ่ยสิ่งที่นางต้องการ ด้วยแคว้นซ่งห่างหายจากศึกสงคราม บ้านเมืองสงบร่มเย็นมานับสิบๆ ปี จึงต้องจัดระเบียบใหม่หมด ยังดีที่ยังคงมีแม่ทัพผู้เก่งกล้าสามารถเป็นขวัญกำลังใจให้แก่ทหารในกองทัพอยู่บ้าง

"ข้าอยากให้พวกท่านคัดเลือกทหารที่มีหน่วยก้านดี แข็งแรงว่องไว มีไหวพริบมากลุ่มหนึ่งสักห้าสิบนาย"

ดวงตาหงส์ที่กวาดมองทุกคนก่อนจะกล่าวต่อไป

"และคัดแยกทหารใต้บัญชาของพวกท่าน คัดเลือกเฉพาะทหารฝีมือดีให้ฝึกฝนร่างกายและฝีมืออย่างแข็งขัน ส่วนทหารที่ไม่ผ่านเกณฑ์ให้คัดออกมาข้าจะส่งพวกเขาไปช่วยคลังอาวุธที่เราจะทำการผลิตอาวุธขึ้นมาใหม่ ให้แข็งแรงและทนทานมากกว่าเดิม"

"แล้วทหารห้าสิบนายนั้น ท่านจะให้ทำสิ่งใดหรือขอรับ"

เป็นแม่ทัพผู้หนึ่งที่เอ่ยถามขึ้น

ซ่งเฟยหย่าที่ยกยิ้มขึ้นก่อนจะไขความกระจ่างให้ทุกคนได้รับรู้ มือบางหยิบถ่านขึ้นมาขีดเขียนบนแผ่นกระดาษผืนใหญ่เป็นรูปร่างอาวุธหน้าตาประหลาดหลากหลายชนิดที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน

"ข้าต้องการผลิตอาวุธชนิดใหม่ขึ้นมาจำนวนมาก และเราจำเป็นที่จะต้องใช้ดินประสิว ผงถ่าน และกำมะถัน ซึ่งกำมะถันนั้นอย่างที่รู้ว่ามันมีไม่เพียงพอต่อความต้องการ เราจึงจำเป็นต้องก่อตั้งหน่วยลับขึ้นมา ซึ่งข้าจะให้ชื่อว่า หน่วยแมวขโมย"

แค่ก แค่ก แค่ก

เสียงสำลักที่เกิดขึ้น ทำให้นางต้องหันไปมองใบหน้าเลิ่กลั่กของทุกคน

"เอ่อ ไม่ได้หรือ ชื่อนี้ข้าว่ามันออกจะดูดีนะ"

มองใบหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของทุกคน ทำให้นางรู้ว่าชื่อของนางคงจะไม่ถูกใจกระมัง

"เอาใหม่ก็ได้ พยัคฆ์ซ่อน เป็นอย่างไร"

เมื่อเห็นว่าใบหน้าของทุกคนดูจะพอใจกับชื่อนี้จึงหันมากล่าวต่อ

"ข้าจะให้ทหารทั้งห้าสิบนายนี้ รอบเข้าไปยังเผ่าจ่าวข่าย ลักลอบขโมยกำมะถันออกมา"

"เราจะใช้ดินประสิว ผงถ่านและกำมะถัน มาผลิตอาวุธ สิ่งนี้มันเรียกว่าระเบิดถัง"

เสียงที่เอ่ยกับมือบางที่วาดรูปประกอบสร้างความสนอกสนใจให้กับทุกคนเป็นอย่างมาก ต่างจ้องมองสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังวาดอย่างพิจารณา

มือบางที่ค่อยๆ ชี้ไปตามรูปวาดที่นางวาดออกมาเพื่อให้ทุกคนทำความเข้าใจ

"เราจะนำทั้งสามสิ่งนี้มาผลิตเป็นดินดำเป็นชนวนระเบิดบรรจุลงไปในถังไม้และนำไปแขวนเอาไว้ยังหน้าผาหิน เมื่อศัตรูผ่านยังจุดนั้นเราก็จะจุดให้ถังที่แขวนเอาไว้ระเบิดออก หินบนหน้าผาก็จะหล่นลงมาทับกองกำลังทหารเป็นการตัดกำลังของศัตรูไปต่อหนึ่ง"

"และยังมีระเบิดมือที่เราจะบรรจุดินระเบิดในกระบอกไม้ไผ่ สิ่งนี้เราจะใช้จุดและปาเข้าไปในกลุ่มทหารของข้าศึก มันสามารถที่จะปลิดชีพศัตรูได้ถึงห้าคนถึงหกคนต่อการจุดเพียงหนึ่งครั้ง"

ทุกคนต่างมองภาพวาดอาวุธร้ายแรงของสตรีตรงน่าอย่างตื่นตะลึง ไม่เคยเห็นอาวุธเช่นนี้มาก่อน อาวุธที่พวกเขาใช้นั้น ล้วนเป็นดาบ หอกและธนูเท่านั้น หากทำได้จริงอย่างที่พระองค์กล่าวคงจะดีไม่น้อย

"แล้วเราจะมั่นใจได้อย่างไรว่ามันจะสำเร็จขอรับ"

ซ่งเฟยหย่าที่ยกยิ้มขึ้นกับคำถามของรองแม่ทัพที่ดูหน่วยก้านดีผู้หนึ่ง

"เป็นคำถามที่ดี"

ร่างบางที่กล่าวเพียงแค่นั้น ก่อนจะไล่สายตาไปมองทุกคนแล้วกล่าวขึ้น

"ข้ามีสถานที่ที่เราจะทดสอบอาวุธเอาไว้ในใจแล้ว แต่ตอนนี้เราจำเป็นที่จะต้องเตรียมอาวุธเอาไว้ให้พร้อม ถึงแม้กำลังคนของเราจะน้อยกว่า แต่หากเรามีอาวุธที่สมบูรณ์และการวางกลศึกที่ดี ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสที่จะชนะ อย่างน้อยก็ยืดเวลาเพื่อรอกำลังเสริมจากแคว้นหยวน"

ทุกสายตาที่จับจ้องร่างบางของสตรีสูงศักดิ์ต่างเต็มไปด้วยความชื่นชม ยกย่องเทิดทูน พวกเขาช่างโชคดีนักที่มีองค์หญิงผู้เก่งกล้าสามารถเสียยิ่งกว่าบุรุษ ทำให้พวกเขามีกำลังแรงใจที่ต่อสู้จนสุดกำลัง มองมือบอบบางที่ยังคงขีดเขียนอธิบายทุกอย่างอย่างตั้งใจ

"ตลอดเส้นทางนั้น เราจะวางพลธนูเป็นหน่วยซุ่มโจมตีเอาไว้ตลอดทาง ทางใดที่สามารถลดทอนกำลังของศัตรูได้เราก็จะทำ และเราจะทำการตีดาบหลอมอาวุธขึ้นมาใหม่ ให้แข็งแรงทนทานยิ่งกว่าเดิม เพราะที่ข้าได้สัมผัสมานั้นอาวุธของเรายังด้อยอยู่มาก ออกจะเปราะและแตกหักง่ายเมื่อเทียบกับอาวุธของศัตรู ซึ่งพวกท่านไม่ต้องห่วงเรื่องกรรมวิธีการผลิตเพราะข้ามีวิธีที่จะทำให้อาวุธของเราเป็นยอดอาวุธที่คมกริบและทนทาน"

หัวใจของการตีดาบนั้นจะมีด้วยกันไม่กี่ปัจจัยเลยคือ ช่างตีดาบที่มีฝีมือและมีประสบการณ์มานาน ซึ่งนางเห็นว่าช่างตีดาบของแคว้นซ่งนั้นพอใช้ได้เลยทีเดียว แค่แนะนำเล็กน้อยก็คาดว่าสามารถที่จะทำออกมาได้ดี วัสดุในการนำมาตีดาบว่าได้คุณภาพหรือไม่ เตาที่ใช้ในการตีดาบว่ามีความร้อนที่พอดีไหม เพราะถ้าไฟไม่ร้อนพอก็ไม่สามารถตีดาบออกมาให้ดีได้นั่นเอง และแรงในการตีดาบแรงต้องถึง เพราะถ้าแรงไม่ถึงในแต่ละครั้งที่ตีลงไปนั้นก็จะไม่ได้ดาบที่มีความแข็งแรงได้ด้วยเช่นกัน

"ในระหว่างนี้ก็ขอให้ทุกท่านฝึกฝนร่างกายของเหล่าทหารใต้บังคับบัญชาให้เก่งกล้าและแข็งแรงพร้อมรบอยู่เสมอ ส่งหน่วยลาดตระเวนคอยระแวดระวังอย่าได้ประมาท และให้ส่งทหารฝีมือดีเข้าไปสอดแนมทั้งในแคว้นจ้าวและแคว้นอู่แล้วรายงานข้าตลอด เราจะร่วมมือกันบดขยี้ทั้งสองแคว้นให้แหลกคามือ"

"วันนี้ก็พอแค่นี้ก่อน ให้ทุกคนไปปฏิบัติตามคำสั่ง คัดเลือกทหารให้เรียบร้อย พรุ่งนี้เรายังมีสิ่งที่ต้องทำกันอีกเยอะ"

"ขอรับ"

คำพูดของร่างบางสร้างความฮึกเหิมให้กับทุกคนยิ่งนัก ต่างแยกย้ายกันไปปฏิบัติตามคำสั่ง พวกเขาต่างล้วนยินดีที่จะปกป้องผืนแผ่นดิน