บทที่ 2 ลูกจ้างคนใหม่

“มานั่งตรงนี้”

เซอร์คานเรียกอิริคให้ไปนั่งตรงเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของเขา สายตาของอิริคสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว ต่างจากเซอร์คาน ที่ดวงตาคู่นั้นไร้แวว แฝงไปด้วยความเย็นชาและดุดัน

สัญญาจ้าง

นายอิริค เหมราช อายุ 28 ปี ยอมรับและยินดีที่จะเป็นลูกน้องของ นายเซอร์คาน เอเรน

จะทำหน้าที่ตามที่นายจ้างสั่ง โดยไม่มีข้อยกเว้นทุกประการ และจะทำงานอย่างสุดความสามารถ

โดยมีข้อปฏิบัติดังนี้

1.ต้องรายงานตัวทุกครั้ง ตั้งแต่ตื่นนอน จนถึงเวลาก่อนนอน และผู้ถูกว่าจ้างต้องพักอาศัยอยู่ที่เดียวกันกับนายจ้าง ไม่ว่านายจ้างจะอยู่ที่ไหนก็ตาม ผู้ถูกว่าจ้างก็ต้องติดตามนายจ้างไปทุกที่ ยกเว้นแต่นายจ้างสั่งไม่ให้ไปด้วย

2.ทุกครั้งที่นายจ้างสั่งงานจะต้องปฏิบัติตามโดยไม่มีข้อยกเว้นใด ๆ ทั้งสิ้น

3.ต้องทำงานตลอด 24 ชั่วโมง โดยไม่มีพัก จนกว่าจะได้รับอนุญาต

4.ต้องทำหน้าที่เป็นคู่นอนของนายจ้าง เมื่อนายจ้างต้องการ โดยไม่สามารถขัดขืนใด ๆ และทำด้วยความเต็มใจ และเต็มที่ที่สุด ห้ามอิดออดโดยเด็ดขาด

5.ห้ามมีแฟนหรือมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับผู้อื่น เป็นลูกน้องที่ซื่อสัตย์ และจงรักภักดีต่อนายจ้าง

6.ห้ามหลงรักนายจ้างของตัวเอง

7.เมื่อนายจ้างต้องการคู่นอนคนอื่นที่ไม่ใช่ผู้ถูกว่าจ้าง ต้องหามาให้ตามที่นายจ้างสั่ง

8.นายจ้างจะจ่ายเงินเดือนให้ผู้ถูกว่าจ้างเป็นเงิน 50,000 บาท/เดือน และมีสวัสดิการต่าง ๆ รวมถึงค่ารักษาพยาบาลให้

สัญญาฉบับนี้มีผลบังคับใช้ทันที และมีผลตลอดชีพ จะยกเลิกสัญญาได้ก็ต่อเมื่อนายจ้างเป็นผู้ขอยกเลิกเองเท่านั้น แต่หากผู้ถูกว่าจ้างอยากขอยกเลิกสัญญา หรือทำผิดสัญญาจะต้องชดใช้เงินจำนวน 20 ล้านบาท

สัญญาจ้างถูกยื่นให้อิริคอ่าน เขาอ่านมันด้วยสีหน้าแววตาที่เคร่งเครียด เพราะนี่มันสัญญาทาสชัด ๆ ถึงเงินเดือนที่ได้จะสูงก็ตาม แต่จะทำอย่างไรได้ เขาจำเป็นต้องเซ็นมัน

“ข้อ 4. กับ ข้อ 5. นี่มันอะไรกัน?...ทำไมผมต้องทำแบบนั้นด้วย”

“นายไม่มีสิทธิ์ถาม บอกให้เซ็นก็คือเซ็น”

“นี่มันสัญญาทาสชัด ๆ”

อิริคเอ่ยขึ้น

“แต่ถึงยังไงนายก็ต้องเซ็น”

พูดจบเซอร์คานก็ดันปากกามาให้อิริค ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษแผ่นสีขาว ทั้งคู่ลงนามทำสัญญาจ้างกันเรียบร้อย

“แล้วจะให้ผมทำอะไร?”

อิริคอดสงสัยไม่ได้ว่าหน้าที่ของเขาคืออะไร เพราะสัญญามันคลุมเครือไม่ชัดเจน มีแต่เขาเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

“เป็นบอดี้การ์ดให้ฉัน และทำตามคำสั่งฉันทุกอย่าง”

เซอร์คานเอามือผสานกัน แล้วเท้าคางจ้องมองหน้าอิริค รอยยิ้มร้ายถูกส่งไปยังเขา มันช่างน่ากลัวจนอิริคเองอดที่จะเสียวสันหลังไม่ได้ เขาคิดไม่ตกว่าต่อจากนี้ เขาจะต้องเจอกับเหตุการณ์อะไรบ้าง

“ก่อนอื่นไปเก็บของซะ อย่าคิดจะหนี เพราะถึงหนียังไง นายก็หนีฉันไม่พ้น”

เซอร์คานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเย็นชา แววตาจ้องมองคนที่อยู่ตรงหน้ายากที่จะคาดเดาได้ อิริคไม่อาจคาดเดาความคิดของเซอร์คานได้เลย ว่าเขาต้องการอะไรกันแน่

“ไรอัลเข้ามานี่”

เมื่อได้ยินเสียงของมาเฟียหนุ่ม ไรอัลรีบเปิดประตูเข้ามาทันทีด้วยความเร็วแสง 

“ครับนาย”

“พาหมอนี่ไปเก็บของไปไว้ที่บ้านฉัน แล้วให้มันรออยู่ที่ห้องฉัน...เดี๋ยวฉันตามเข้าไป”

น้ำเสียงเคร่งขรึมเอ่ยออกมาจากปากเซอร์คาน ไรอัลรับคำสั่งนายตัวเอง แต่รู้สึกงงไม่น้อย ว่าทำไมต้องพาผู้ชายคนนี้ไปไว้ที่บ้านของเซอร์คานด้วย

แต่เขาก็ทำได้เพียงแค่สงสัย เพราะไรอัลไม่กล้าแม้แต่จะเปิดปากถามอะไรออกไป คำสั่งของเซอร์คานถือเป็นที่สุด เขาต้องทำตามทุกประการ

อิริคเดินตามไรอัลไปติด ๆ เขารู้สึกไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่ก็จำใจต้องทำตามในสิ่งที่เจ้านายคนใหม่บอก เขาได้กลายเป็นลูกน้องของเซอร์คานเต็มตัวแล้ว หลังจากสัญญาทาสฉบับนั้นได้ถูกลงนาม

คนตัวสูงถูกพามาที่รถยุโรปคันสีดำ อิริคเปิดประตูแล้วสาวเท้าก้าวเดินเข้าไปด้านใน แล้วใช้มือข้างขวาปิดประตูลง ไม่นานรถก็เคลื่อนตัวออกไป ตามที่สถานที่ที่อิริคบอกไว้กับพนักงานขับรถ ไม่นานนักรถก็มาจอดเทียบที่คอนโดเล็ก ๆ ของอิริค

เขาเปิดประตูออกจากรถ และก้าวขาเดินลงไป เพื่อเก็บเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็น ไม่นานนักอิริคก็หอบของกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ลงมาจากด้านบน

พนักงานขับรถช่วยอิริคยกกระเป๋าเข้าไปไว้ท้ายรถ แล้วสั่งให้เขาเข้าไปนั่งรถภายในรถ อิริคทำตามอย่างว่าง่าย

รถยุโรปคันหรูขับเคลื่อนออกมาจากคอนโดของอิริค มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์ใหญ่ของเซอร์คาน ราว ๆ ประมาณ 2 ชั่วโมง ก็มาถึงคฤหาสน์ใหญ่ ด้านหน้าเป็นอ่างน้ำพุแสนสวย รอบบริเวณตกแต่งด้วยแมกไม้นานาพันธุ์ มีมุมสวนหย่อมไว้นั่งเล่น รอบ ๆ ตัวคฤหาสน์มีแสงไฟสีเหลืองอมส้มประดับประดาอยู่รอบ ๆ ทำให้คฤหาสน์นี้น่าอยู่ไม่น้อย

“ให้ผมเอากระเป๋าไปไว้ตรงไหนครับ”

อิริคเอ่ยถามไรอัลที่นั่งมากับเขาด้วย ไรอัลหันไปมองตามเสียงพูดของอิริค แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“เดี๋ยวให้คนงานจัดการให้ ส่วนนายไปรอที่ห้องนอนของคุณเซอร์คาน”

“ทำไมต้องไปรอที่ห้องนอนด้วย?”

อิริคขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปม จ้องมองไรอัลด้วยความสงสัย แต่เขากับไม่ตอบคำถามของอิริคเลยแม้แต่น้อย ไรอัลเปิดประตูแล้วก้าวขาลงจากรถ เพื่อเดินเข้าไปในตัวคฤหาสน์ นำทางอิริคไปที่ห้องนอนของเซอร์คาน

“ตามฉันมา”

ไรอัลเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ เจ้านายกับลูกน้องเย็นชาเหมือนกันไม่มีผิด เขาก้าวเดินนำหน้าอิริคไป อิริคจำใจเดินตามไป ในหัวคิดไม่ตกว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น