ทวงรักคืนใจนายเจย์เดน

ทวงรักคืนใจนายเจย์เดน

last update最終更新日 : 2025-05-08
言語: Thai
goodnovel16goodnovel
評価が足りません
42チャプター
1.4Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

รักวัยเด็ก

CEO

ความรักครั้งแรก

เข้าใจผิด

คนรักเก่า

ความรักหวาน

การกลับมาพบกันอีกครั้งของเขาและเธอจะเกิดอะไรขึ้น เมื่อคนหนึ่งปักใจเชื่อไปแล้วว่า "ถูกทิ้ง" แต่อีกคนก็น้ำท่วมปากพูดความจริงอะไรไม่ได้ งานนี้จึงเดิมพันกันด้วยหัวใจ ... "ถ้าพี่ไม่รักผมแล้วก็คืนหัวใจผมมา"

もっと見る

第1話

บทที่ 1 : การกลับมากับจูบปริศนา

Seven  years  ago

"I  hate  mom  and  dad". Andrei  plucked  off  a  leaf. "I  don't  hate  mom  and  dad." He  plucked  off  another  leaf.

A   knock   sounded  on   the  door  of  his  hospital  room  which  made  him  frown.  He'd  told  his  nurses  that  he  didn't  want  visitors  especially  if  those  said  visitors  were  his  parents. His  parents  who  didn't  care  if  he  was  dying.

  

The  door  opened  and  his  doctor  Jean  Anne  Lowan  poked  her  head  inside  then  smiled  when  she  saw  him  awake.

"Can  I  come  in  Your  Highness?". She  asked.

"Yes." Andrei  nodded. He  sat  up  in  his  bed  and  dropped  the  flower  he'd  been  torturing  under  his  pillow. Doctor  Lowan  was  the  only  person  he  could  tolerate  and  always  wished  she  was  his  mother  instead  of… that  other  woman. That  woman  who  cared  more  about  her  clothing  line  than  her  only  child.

Jean  Anne  opened  the  door  wider  but  didn't   step  inside  as  she  turned  back  to  look  at  whoever  was  outside. Andrei  hoped  it  was  a  puppy  because  he  was  bored  as  hell  in  this  hospital. He  hoped  he  never  had  to  see  inside  the  four  walls  of  a  hospital  ever  again  after  this  episode.

"Come  in  Anna. He  won't  bite." Anne  encouraged, chuckling  softly.

Andrei's  brows  furrowed  as  he wondered  who  she  was  talking  to  but  his  inner  questions  were  answered  when  a  girl  walked  into  the  room  looking  all  shy  and  very  beautiful. He  had  to  catch  his  breath  because  if  there  was  another  word  for  beautiful; it  should  be  used  for  her.

"Better  company  than  a  puppy." Andrei  thought.

She  was  dressed  in  a  white  long  sleeved  shirt  and  blue  overalls  and  she  had  on  matching  sandals.  She  wore  black  rimmed  glasses  and  had  her  hair  braided  in  pigtails. 

Jean  Anne  closed  the  door  and  propelled  Anna  forward  but  she  stopped  a  few  feet  from  the  bed.

"Anna, I  want  you  to  meet  Prince  Andrei  Sebastiani...Andrei  meet  my  daughter  Jean  Anna." Anne  said.

"Hi." She  waved  shyly.

"Hi." He  breathed. He  stared  at  her  beautiful  face  and  was  lost  in  her  eyes  that  was  shielded  by  her  black  rimmed  glasses. 

He  knew  then  that  he'd  found  the  one  even  though  he  was  only  ten.

"I'll  leave  you  two  to  talk. I'll  be  in  my  office  if  you  need  me  Anna." Anne  told  her.

"Okay." She  nodded  and  waved  as   her  mother  exited  the  room.

Anna  stared  at  the  closed  door  for  a  minute  before  she  turned  to  smile  shyly  at  Andrei.

"Won't  you  sit  down?". Andrei  asked. "I  won't  bite." He  grinned.

Anna  rolled  her  eyes  and  took  a  seat. "Sure." She  drawled. "How  are  you  feeling?".

"She  talks." He  chuckled. "I'm  fine. Thanks  for  asking. Which  school   do  you  attend?".

"There's  only  one  school  in  Mercia  and  that's  Imperial  Heights." She  answered.

"Really? I've  never  seen  you  in  school." He  said. He  would  have  been  all  over  her  if  he'd  seen  her  once  in  school.

"I'm  not  royalty." She  shrugged. "I  have  never  seen  you  either."

"Do  you  have  a  boyfriend?". He  sent  her  a  lopsided  grin.

Anna  let  out  a  shocked  gasp. "How  dare  you? I'm  ten!". She  hit  him.

Andrei  laughed. "Are  you  hitting  a  patient?".

"You're  a  crazy  patient." She  gave  him  the  stink  eye.

  

"I  like  you  four  eyes." He   chuckled.

"Not  the  nickname." She  groaned.

"That's  what  I'll  call  you  from  now  on." He   told   her.

"Then  I'll  call  you   the  boy  with storm  clouds   in  his  eyes." She shot  back.

~~~~~~~~~

Seven  years  later

“Jean  Anna!.” Her best friend  Lucy  Anderson   called  from  outside  impatiently.  “Hurry  or  we’ll  be  late!”.

“Coming! Can’t  find  my  glasses!”. Anna  called  back.

“Really?.” Lucy  sighed  and  rolled  her  eyes. “ If  we  miss  the  last  bus, I’ll  never  forgive  you  Anna!”.

Close  to  five  minutes  later  Jean  Anna  rushed  out  of  the  house  and  locked  the  front  door  then  they  both  left  for  school.

“This  is  a  new  year  Anna.” Lucy  reminded  her. “We  can’t  afford  to  be  late  this  term.”

“I  woke  up  late.  Sorry.” Jean  Anna  apologized.  I  promise  there  won’t  be  a  next  time.”

“That’s  fine.  So  did  you  find  your  glasses?”.

“Yes”. Jean  nodded.  “And  my  math  note  too.”

Lucy  laughed. “New  year, new  class  but  we  still  have  to  endure  Mr  Francis’s  classes.”

“Can’t  wait  for  high  school  to  be  over.” Jean sighed.

“Me  too.”

They  walked  quickly  to  the  bus  stop  to  catch  the  next  bus  going  towards  their  school  and  they  were  able  to  get  on  board  then  they  marched  to  the  back  and  slumped  down  with  a  relieved  sigh.

“That  was  so  close.” Lucy breathed.  “I  don’t  think  I  have  it  in  me  to  walk  one  mile  to  school  this  morning.  It’s  Monday  for  Pete’s   sake.”

“We’d  have  been  terribly  late. Thank  goodness.” She  wiped  her  sweaty  brows.

“Ah! did  you  hear  the  news?”. Lucy  asked  excitedly.

“What  news?”.

“Prince  Andrei  and  his  girlfriend  Princess  Serafina  broke  up  on  Saturday”. Lucy  said.  “For  good  this  time.”

“Really? Are  you  serious?”. Anna’s  eyes  widened.

“It  was  posted  on  the  school’s  news  website.”

“Wow.”  Jean  Anna  said. “What  broke  their  camel’s  back  this  time?”.

“You  know  Andrei’s  cousin  had  his  birthday  last  Saturday  right?”.

“Yes. It  was  the  talk  of  the  town.” Anna  said.

“Well... Prince  Andrei  caught  her  with  his  cousin  burning  up  the  sheets  in  Damien’s  room.” Lucy  whispered.

Jean  gasped. “Are  you  serious?!”.  She  crossed herself.  “Burning  up  the  sheets  as  in...that?”.

Lucy  nodded  vehemently.

“Oh  my  God  he  must  have  been  devastated.”  Anna  said.

“Puhleeze!.” Lucy  snorted.  “I  heard  he  was  happy  as  a  kid  on  his  birthday.”

“What? I  thought  he  liked  her?”. Anna  frowned.

“Course not.”  Lucy  made  a  face.   “I  wouldn’t  date  her  if  I  were  a  boy. He only wanted  to  get  her  pants.  I  even  heard  that  he  was  found  with  another  girl  five  minutes  later.”

“Well  I  think  he  deserved  it.” Jean  looked  disgusted. “I  only  pity  the  girl  who’d  fall  into  his  trap  next  time.”

“Hmmn...but  he  really  spent  on  her  , you  know.” Lucy  said.

“I  don’t  care  if  he  took  her  to  see  God.  That  was  plain  nasty.  He  only  wanted  her  for  her  body.”  She  paused, looking  thoughtful. “You  know  what?”.

“What?”.

“I’m  just  glad  the  Royals  have  a  different  building  of their  own.” Anna  said.  “I  don’t  think  I  can  mix  with  people  like  them”. 

“ I  could  because  they’re  royals  but… they’re  a mess  so  I  don’t  think  I  will… especially  Prince  Andrei. He sleeps  with  anything  with  a  skirt  on.”

Lucy  laughed.

“What? Is  it  not  true?”. Anna  frowned.

“Sleeps  with  anything  with  a  skirt  on? He’s  not  slept  with  you.” Lucy  teased.

“God  forbid.”  Anna  frowned. “ I  won’t  even   let  him  touch  my  hand.”

Lucy  shook  her  head. “It seems  you’ve  forgotten  how, Prince  Andrei  looks  like,  right?”.

“I’ve  never  seen  him  up  close.”  Anna  said. “ And  I  don’t  want  to.”

They  got  to  school  and  got  off  the  bus  and  as  they  walked  into  the  school  premises, two  expensive  black  cars  drove  into  the  school  and  you  didn’t  have  to  see  the  license  plates  to know  that  the  king  of  IHHS  has  arrived.

“There  he  is.”  Lucy pointed excitedly  as  he  alighted  from  one  of  the  cars.

“Let’s  just  go.”  Anna  said  and  walked  away.

“You  really  don’t  want  to  see  his  face? I  want  to.” Lucy  pouted.

“It’s  a  new  day  Lucianne.” Anna  said  through  gritted  teeth.  “Let’s  go  and  get  our class  schedules  please?”.

“Fine  fine” Lucy  gave  up.  “Let’s  go.”

Lucy  still  tried  to  see  Prince Andrei  but  couldn’t  even  get a  glimpse  because  she  was  short  and  students  had  gathered  around  him  already  so  she  couldn’t  see anything  just  the  back  of  his head  as  he  walked  away  and even  his  bodyguards  shielded  him  too.

“Sucks.” Lucy  muttered.

“Get  over  it.” Anna  told  her.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
42 チャプター
บทที่ 1 : การกลับมากับจูบปริศนา
สายตาคมกริบราวกับมีดผ่าตัดของคุณหมอกำลังมองผ่านกระจกจากห้องวีไอพีชั้นสองของอาคารที่ถูกตกแต่งเป็นแหล่งความบันเทิงยามค่ำคืนให้กับกลุ่มคนวัยทำงาน เมื่อมองตามสายตานั้นลงไป ก็พบว่าเป้าหมายที่สายตาคู่นี้กำลังจดจ้องอยู่คือ กลุ่มคนที่นั่งโต๊ะมุม ฝั่งปีกขวาของร้านเป็นหนุ่มสาวชาวออฟฟิศกำลังนั่งกิน ดื่ม พูดคุยและหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน“เห็นมองอยู่นานสองนานแล้ว นายสนใจคนไหนล่ะเจฟฟ์ เดี๋ยวเราไปดีลให้ โต๊ะนี้ขาประจำของร้านเรารู้จักดี”“ศรุต” หนุ่มเพลย์บอยเจ้าของสถานที่ ใช้ไหล่มาแตะกระทบกับไหล่ของ “เจฟฟ์ หรือ เจฟฟ์ หลุย กาเบรียล” เบาๆ พร้อมทั้งยื่นแก้วไปขอชนด้วย“เอ๊ะ.. เดี๋ยวนี้นายเปลี่ยนมากินวิสกี้แล้วหรือ เห็นตอนอยู่ที่อเมริกาตอนนั้นกินแต่เบียร์”“หึ มันก็มีเปลี่ยนกันบ้างสิ กินแต่แบบเดิมก็จำเจแย่”“เหมือนผู้หญิงด้วยปะล่ะ เดี๋ยวนี้นายยังเปลี่ยนคู่นอนเป็นว่าเล่นเหมือนก่อนหรือเปล่า”“อันนี้นายพูดถึงตัวเองหรือพูดถึงใคร ฮ่า ฮ่า ฮ่า”ชายหนุ่มทั้งคู่ยื่นแก้วที่มีน้ำสีเหลืองอำพันมาชนกันแล้วยกขึ้นจิบแล้วศรุตก็ถามถึงที่มาที่ไปของเจฟฟ์“เอ่อ.. นี่ นายมาไทยครั้งนี้จะแค่มาเที่ยวหรือมาอยู่ยาว”“ก็คิดว่าจะย้าย
続きを読む
บทที่ 2 : มูฟออน
ร้านคาเฟ่สุดชิค “มีอะไรจะอัปเดต เล่ามาซิสาว ถ้าไม่เด็ดนี่เพื่อนมีเคืองนะ ฉันอุตส่าห์ยกเลิกนัดแอนโทนีเพื่อเธอเลยนะยายแป้ง” กีต้าเพื่อนสาวของปวริศาที่คบกันมาตั้งแต่มัธยม ปัจจุบันก็ยังคงคบกันอยู่ (อีกหรือ ฮ่า ฮ่า) ซึ่งตอนนี้กีต้าแปลงโฉมเป็นสาวแซบไปอัพหน้าอกเพิ่มไซส์มาเพื่อเอาใจสายฝอ แล้วเธอก็มีผู้ชายสายฝอมาคุยด้วยไม่เคยขาด ซึ่งที่ผ่านมากีต้าก็ไม่ค่อยได้จริงจังกับใคร คุยกันแป๊บแป๊บก็เลิก แต่ดูเหมือนคนล่าสุดที่ชื่อ “แอนโทนี” เนี่ยจะคุยกันมาได้ยาวนานที่สุด “เอ่อ.. คือเมื่อคืนฉันก็ไปกินกับที่ทำงานที่ผับร้านเดิมร้านที่เธอแนะนำนะ แล้วฉันก็คิดว่า ฉันเจอเขา” “นี่ยายแป้ง ฉันจะโกรธเธอแล้วนะ เธอนัดฉันมาคุยเรื่องนี้อีกแล้วหรือ ก็บอกแล้วไง ว่าลืมๆ มันไปซะ ป่านนี้ไอ้เด็กนั้นไม่มีเมียสี่ลูกสองไปแล้วหรือ” กีต้าหงุดหงิดทุกครั้งที่รู้ว่าเพื่อนสาวของตนยังไม่มูฟออน ทั้งที่เวลาก็ผ่านมาเกือบสิบปีแล้ว “เธอควรมูฟออนได้แล้วนะแป้ง ไม่ใช่ว่าแค่เห็นใครหน้าคล้าย พวกลูกครึ่งก็มานั่งโอดครวญคิดถึงเขาอยู่นั่นล่ะ นี่ถ้าเธอมูฟออนได้ ป่านฉะนี้ตกร่องป่อ
続きを読む
บทที่ 3 : ใช่เธอจริงด้วย
คอนโดหรูชั้นสามสิบห้า คอนโดหรู ดีไซน์ทันสมัยเหนือกาลเวลา ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูหราจากแบรนด์และดีไซเนอร์ชั้นนำพร้อมด้วยฟังก์ชันพิเศษ ระบบการใช้งานอัจฉริยะ วิวนอกห้องที่มองไปเห็นสายน้ำคดโค้งดูสบายตา “ฮัดเช้ย ฮัดเช้ย” เสียงเจ้าของห้องจามติดติดกันจนหงุดหงิด เช้านี้เป็นอะไรนะ เขาถึงได้จามติดติดกันแบบนี้ เจฟฟ์ หลุย กาเบรียล นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่พึ่งเดินทางมาแตะแผ่นดินสยามประเทศได้ประมาณหนึ่งสัปดาห์ อยู่อยู่ก็จามแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยหรือว่าเขาจะแพ้อากาศของเมืองไทยกันนะ เจฟฟ์คิดพร้อมจิบกาแฟแล้วทอดสายตามองออกไปนอกระเบียงของคอนโดหรูมองเห็นสายน้ำของลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาเส้นเลือดใหญ่ไหลผ่านกลางเมืองหลวง ฉากหลังเป็นตึกสูงต่ำเรียงรายสลับกัน นี่เป็นครั้งแรกในรอบเก้าปี ที่เขากลับมาที่ผืนแผ่นดินแม่อีก หลังจากที่เขาได้วางแผนแรกไว้ว่าเขาจะไปเรียนปริญญาตรีจนจบ แล้วจะกลับมาไทย แต่สถานการณ์ก็เปลี่ยนไป เมื่อใครบางคนที่ทำให้เขาแทบคลั่ง อยากจะบินกลับไทยทุกวินาที กลับเอาใจออกห่างเขาเพียงแค่ห่างกันไม่กี่เดือน จากที่เคยคุยกันทุกวัน ก็เริ่มเป็น สองสามวันครั้ง เป็น
続きを読む
บทที่ 4 : กาแฟเป็นเหตุ
ที่แผนกประสานงานขายต่างประเทศ “เดี๋ยวพี่จะไปประชุมกับฝ่ายบริหาร ใครมีอะไรด่วนไหม”ศศิวิมลสอบถามทีมงานระหว่างที่เก็บของเตรียมไปเข้าประชุม“ทำไมช่วงนี้พี่ศศิมีประชุมกับฝ่ายบริหารบ่อยจังคะ ปกติแผนกเราจะประชุมกับฝ่ายบริหารก็เดือนละครั้งไม่ใช่หรือคะ นี่พี่ก็พึ่งจะประชุมไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้วเองนี่คะ”ปรียาพรถามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย“ก็ยอดขายไม่ได้เป้าแบบนี้ ก็ต้องโดนเพ่งเล็งเป็นธรรมดา เพราะฉะนั้นดูแลลูกค้าของตัวเองให้ดี อย่าให้ยอดตก อย่าให้ลูกค้าร้องเรียน มิฉะนั้นอาจโดนโยกย้ายโดนเด้งทั้งแผนก รู้แล้วใช่ไหมว่าตอนนี้บริษัทแม่ที่อเมริกาส่งคนมานั่งที่นี่และสำคัญเขาจะมาดูแผนกเราโดยเฉพาะด้วย”สิ้นสุดเสียงราบเรียบของศศิวิมล ทั้งสามสาวก็หันหน้ามาทางเดียวกัน ปวีณาทำตาโต ส่วนปวริศากับปรียาพรทำหน้าซีด“ย้ายไปไหนหรือคะ หรือเขาจะให้พวกเราย้ายไปที่อเมริกา แล้วให้คนที่โน่นย้ายมาทำที่นี่ ถ้าเป็นแบบนี้วีณาเต็มใจค่ะ”“จะบ้าหรือวีณา ถ้าไม่ได้เป้าเขาจะเอาเราไปถ่วงที่อเมริกาทำไม เขาจะแจกซองขาวให้พวกเราก็ไม่ว่าละซิ”“แหมแก ฉันก็ไม่อยากให้บรรยากาศมันเสียอะนะ ทำซีเรียสไปได้ยายหม่อน”ศศิวิมลลอ
続きを読む
บทที่ 5 : วันที่โชคไม่เข้าข้าง
ที่แผนกประสานงานขายต่างประเทศ ปวริศายื่นมือไปรับสูทหรูราคาแพงเปื้อนคราบกาแฟ ที่เธอเป็นคนทำ จากมือของศศิวิมลแล้วกล่าวว่า “เดี๋ยวแป้งเอาไปส่งซักให้เองค่ะพี่ศศิ” “ก็ต้องเป็นเธออยู่แล้วแหละยายแป้ง เฮ้อ... วันนี้เธอเป็นอะไรของเธอนะ ทั้งซุ่มซ่าม ทั้งเหม่อลอย มีสติหน่อยสิคะคุณน้อง” ศศิวิมลบ่นอุบอิ่มแล้วส่งสูทให้ ส่วนปรียาพรเพื่อนของเธอก็อมยิ้มทำหน้าล้อเลียน ขณะที่กำลังทายาให้มือขาวที่มีรอยแดงเป็นจ้ำอยู่ “เอ๊ะ.. หรือว่าเธอตกตะลึงในความหล่อของบอสคนใหม่ของเราจ๊ะแป้ง” “เอ่อ.. แป้งคงจะมึนๆค่ะ เมื่อคืนนอนน้อยด้วย เอ.. แถวนี้มีร้านซักแห้งที่รับงานด่วนบ้างไหมนะ แป้งไม่ค่อยรู้จักด้วยสิ” ปวริศาแก้ต่างไปพร้อมกับสีหน้าที่กังวลครุ่นคิด ปรียาพรก็พิมพ์อะไรยุกยิกในโทรศัพท์มือถือแล้วก็ยิ้มออกมา “ไม่เห็นจะยากเลย ก็ถามอากู๋สิ นี่ไงมีร้านรับซักรีด ซักแห้งรับงานด่วนรอรับได้อยู่ในซอยยี่สิบสี่เลยสี่แยกไฟแดงไปหน่อยนึง ไม่ไกลนะ แต่ออกไปตอนนี้รถคงติดน่าดู” “ขอบใจจ้ะหม่อน เดี๋ยวแป้งนั่งวินไปดีกว่า เอ่อ.. พี่ศศิค
続きを読む
บทที่ 6 : ออกงานด้วยกัน
ปวริศาลงจากรถมอเตอร์ไซค์ได้ก็วิ่งกระหืดกระหอบมาหยุดยืนหอบที่หน้าห้องรับรองของโรงแรมชื่อดังตามที่เขียนไว้ในแผ่นกระดาษ มองนาฬิกาเหลือเวลาอีก 10 นาทีจะสี่โมงเย็น ก็ถือว่าเธอมาทันเวลาอยู่นะ แต่ เธอจะหาเขาเจอได้ยังไงนี่สิ รีบร้อนจนไม่ได้ขอเบอร์ติดต่อ ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่าจะให้เอามาให้นอกบริษัท ปวริศาพยายามกวาดสายตามอง แต่ก็ไม่เห็นคนคนนั้น และในทางกลับกันตอนนี้เหมือนสายตาหลายๆคู่เริ่มให้ความสนใจมองมาที่เธอ ก็งานนี้ดูจะมีแต่ผู้ชายใส่สูท มาดนักธุรกิจเต็มไปหมด ผู้หญิงก็มีบ้างไม่กี่คน ซึ่งทุกคนก็แต่งตัวดูดีกันทั้งนั้น มีแต่เธอเท่านั้นที่หัวฟูกระเซอะกระเซิง คือพอถอดหมวกกันน็อคออกก็ไม่ได้จัดแต่งทรงผมเลย กลัวจะไม่ทัน รีบวิ่งเข้ามาทั้งแบบนั้น “ว้าย” ปวริศาสะดุ้งตกใจเมื่อมีใครมาจับแขนของเธอ พอหันไปมองก็เจอกับคนเจ้าปัญหาที่เธอกำลังมองหาตัวอยู่ เธอรีบยื่นเสื้อให้ แต่เขากลับไม่ยอมรับแล้วก้มมากระซิบข้างหูเธอว่า “ใส่ให้หน่อยสิ” ปวริศาได้ยินก็ทำหน้างง คืออะไร แต่ก็เข้าไปช่วยใส่เสื้อและจัดระเบียบให้เขานะ จัดการเสร็จก็ก้มศีรษะให้เขาเล็กน้อ
続きを読む
บทที่ 7 : คนแปลกหน้า
“สวัสดีครับ ผมอยากรู้จักคุณจัง ขอคุยด้วยนะครับ” เสียงใครคนหนึ่งดังมาจากทางด้านหลัง และเหมือนว่าเขากำลังจะพูดคุยกับเธอเสียด้วยสิปวริศาหันไปมองหนุ่มปริศนาที่เข้ามาทักทายแล้วเอามือป้องปากที่กำลังเคี้ยวเจ้ามินิแซนด์วิชอยู่ แล้วโค้งศีรษะให้นิดหนึ่ง ประมาณว่ารอแป๊บนะกำลังเคี้ยวอยู่พูดไม่ได้ จนชายหนุ่มหน้าตาคมเข้มที่เดินเข้ามาทักอมยิ้มและหัวเราะมาเบาๆ“ขอโทษครับไม่ต้องรีบครับ ค่อยๆเคี้ยวเดี๋ยวจะติดคอ นี่ครับน้ำ”พูดจบชายหนุ่มตรงหน้าก็ยื่นทิชชูกับแก้วน้ำให้ ปวริศายื่นมือเข้าไปรับของที่ชายแปลกหน้ายื่นมาให้ แล้วก็สะดุ้งนิดที่ปลายนิ้วของเขาแตะที่หลังมือของเธอ แล้วก็ตกใจอีกรอบเมื่อมีมือดีมาหยิบแก้วน้ำออกจากมือเธอไปแล้ววางลงบนโต๊ะ ปวริศาหันไปมองก็ไม่ใช่ใครที่ไหน คือเจ้านายคนใหม่ของเธอนี่เอง“เอ่อ.. บอสคะ”“ไปตรงโน้นกันเถอะ”ไม่พูดเปล่า ข้อมือบางของปวริศาก็ถูกกุมแล้วพาเดินออกไปจากตรงนั้น ปล่อยให้ชายแปลกหน้ายืนจ้องมองตามคนทั้งคู่ไป“ฮึ.. แน่ใจหรือว่าเป็นแค่ผู้ช่วย ดี หวงแบบนี้สิดี มีอะไรสนุกให้เล่นอีกแล้ว”พอเดินไปได้สักพัก ปวริศาก็พยายามใช้มือข้างที่เป็นอิสระมืออีกข้างใ
続きを読む
บทที่ 8 : บรรยากาศแสนคุ้นเคย
เจฟฟ์ขับรถเข้ามาในหมู่บ้านที่เขาแสนจะคุ้นเคย เขาขับมาเรื่อยๆ แล้วมาชะลอความเร็วเมื่อเข้าใกล้หน้าบ้านหลังหนึ่งซึ่งเป็นบ้านแฝดอยู่ท้ายหมู่บ้าน เขาเห็นผู้หญิงสูงวัยแต่ยังดูดีคนหนึ่งกำลังเปิดประตูรั้วออกมาแล้วเอาโต๊ะตัวเล็กมาวางไว้ที่หน้าบ้าน เขาค่อยๆจอดรถชิดกับริมรั้วแล้วก้าวออกมาจากรถ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่คุณน้าผู้หญิงคนนั้นถือถาดที่มีถุงกับข้าว ถุงข้าวสวย ขวดน้ำและขนมมาวางไว้หน้าบ้านเพื่อเตรียมใส่บาตรเจฟฟ์นึกในใจว่าน้าปิ่นยังสวยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด เขาเดินเข้าไปใกล้แล้วยกมือไหว้ทักทาย หญิงสูงวัยคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาที่บ่งบอกถึงความแปลกใจ เธอจดจ้องสำรวจไปที่ใบหน้าและรูปร่างของชายหนุ่ม“สวัสดีครับผมชื่อเจฟฟ์เป็นเพื่อนร่วมงานของคุณปวริศาครับ พอดีเมื่อวานคุณปวริศาไปทำงานให้ผมแล้วทิ้งรถไว้ที่บริษัท วันนี้ผมเลยขออนุญาตมารับครับ คุณน้าเป็นคุณแม่ของคุณปวริศาใช่ไหมครับ”หญิงตรงหน้ารับไหว้และพยักหน้ารับพร้อมส่งรอยยิ้มที่อ่อนโยนให้“ค่ะ น้าเป็นแม่ของยายแป้ง แล้วเจ..”“เจฟฟ์ครับคุณน้า”“คุณเจฟฟ์มาแต่เช้าเลย ยายแป้งพึ่งเตรียมของใส่บาตรให้น้าเสร็จ นี่ก็คงกำล
続きを読む
บทที่ 9 : ใกล้กันไปแล้ว
“บอสคะ วันนี้เวลา 09.30 น. มีประชุมกับฝ่ายบัญชีและการเงินนะคะส่วนช่วงบ่ายมีประชุมกับฝ่ายขายค่ะ” “ขอบคุณครับคุณนี”เจฟฟ์วางสายคุณเลขาภาวินี แล้วนั่งทำงานไปจนถึงเวลาใกล้ 09.30น. เขาจึงลุกออกจากห้องไปยังห้องประชุม ขณะที่เขากำลังเดินผ่านฝ่ายประสานงานขายต่างประเทศ สายตาเขาเหลือบไปเห็นวิษณุหนุ่มไอทีกำลังนั่ง ตรวจเช็คคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กที่โต๊ะของปวริศา ซึ่งถ้าเป็นสายตาของคนอื่นก็มองเป็นเรื่องปกติ เพราะภาพที่เห็นคือ วิษณุนั่งที่โต๊ะทำงานของปวริศากำลังตรวจเช็คโน้ตบุ๊กให้ โดยมีปวริศายืนดูอยู่ข้างๆ แต่ในสายตาของเจฟฟ์กลับมองว่าทั้งคู่ใกล้ชิดกันมากเกินไปแล้ว ภาพที่เห็นสร้างความหงุดหงิดใจให้เขาไม่ใช่น้อย เขาจึงเอ่ยทักทายไปว่า“โน้ตบุ๊กมีปัญหาอะไรหรือครับ”ทั้งวิษณุและปวริศาเงยหน้าพร้อมกันแล้วหนุ่มไอทีก็ยิ้มตาตี่พร้อมกับตอบไปว่า“โน้ตบุ๊กคุณแป้งมีปัญหานิดหน่อยครับผมกำลังแก้ไขให้อยู่ เครื่องนี้ก็ใช้มาหลายปีแล้ว”เจฟฟ์พยักหน้ารับฟังข้อมูล“ทางไอทีมีการเซ็ตแผนเรื่องอายุงานของโน้ตบุ๊กไว้หรือเปล่าครับ”“มีครับ”“แล้วเครื่องนี้ยังอยู่ในระยะเวลาที่กำหนดหรือไม่”“ถ้านับตามที่วางไว้ ก็ถึงเวลาที่ต
続きを読む
บทที่ 10 : ห้องครัวแห่งความทรงจำ
วันนี้เจฟฟ์ตื่นแต่เช้าเพราะมีภารกิจบางอย่างที่เขาต้องไปทำ เขาแต่งตัวแบบสบายๆ ในชุดลำลองเสื้อฮาวายแขนสั้นสีสดใส กางเกงเนื้อยีนส์สีน้ำตาลขาสั้นประมาณเข่า เขาออกจากห้องพร้อมกับหิ้วถุงผ้าขนาดใหญ่ที่ภายในเต็มไปด้วยผลไม้หลากชนิดที่เขาไปเดินชอปปิ้งเลือกซื้อมาเมื่อคืน เจฟฟ์ขับรถออกจากคอนโดมุ่งหน้าไปตามถนนใหญ่ จุดหมายคือบ้านแฝดท้ายซอยของหมู่บ้านที่อยู่ห่างออกไปอีก 15 กม. เขาเลี้ยวเลาะเข้าสู่ถนนของหมู่บ้านแล้วชะลอความเร็วเมื่อใกล้ถึงท้ายซอย เขาจอดรถข้างรั้วสีเขียวขจีจากต้นโมกข์ที่เริ่มออกดอกสีขาวให้กลิ่นหอมอบอวล เขาเปิดประตูรถออกมาแล้วไม่ลืมที่จะหยิบถุงผ้าใบโตออกมาด้วยแล้วมาที่บ้านที่แสนคุ้นเคย และก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ประตูรั้วสีขาวนั้นถูกเลื่อนดันให้เปิดออก “สวัสดีครับน้าปิ่น” เสียงนุ่มทักทายผู้สูงวัยกว่าอย่างคุ้นเคยพร้อมยกมือไหว้อย่างนอบน้อม คนที่กำลังเปิดประตูรั้วหันมามองแล้วรับไหว้ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน “สวัสดีจ้ะคุณเจฟฟ์มาแต่เช้าเลย มารับยายแป้งหรือจ๊ะ เอ.. ไม่เห็นยายแป้งพูดอะไรเลยนี่ก็ยังนอนยังไม่ลุกเลย เดี๋ยวน้าไปเรียกให้นะ”
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status