ทวงรักคืนใจนายเจย์เดน

ทวงรักคืนใจนายเจย์เดน

last updateZuletzt aktualisiert : 08.05.2025
Von:  Coffee Lemonade / Gemini LeoAbgeschlossen
Sprache: Thai
goodnovel16goodnovel
Nicht genügend Bewertungen
42Kapitel
1.5KAufrufe
Lesen
Zur Bibliothek hinzufügen

Teilen:  

Melden
Übersicht
Katalog
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN

Zusammenfassung

รักวัยเด็ก

CEO

ความรักครั้งแรก

เข้าใจผิด

คนรักเก่า

ความรักหวาน

การกลับมาพบกันอีกครั้งของเขาและเธอจะเกิดอะไรขึ้น เมื่อคนหนึ่งปักใจเชื่อไปแล้วว่า "ถูกทิ้ง" แต่อีกคนก็น้ำท่วมปากพูดความจริงอะไรไม่ได้ งานนี้จึงเดิมพันกันด้วยหัวใจ ... "ถ้าพี่ไม่รักผมแล้วก็คืนหัวใจผมมา"

Mehr anzeigen

Kapitel 1

บทที่ 1 : การกลับมากับจูบปริศนา

桜峰市。

夜の八時。

水野グループの祝賀会は、グラスを合わせる音と笑い声、軽やかな会話で賑わっている。

人々に囲まれていた水野蒼司(みずの そうじ)は、かつて家が没落した後、ゼロから立ち上がり、水野グループを再上場へ導いた人物だった。今日の祝賀会は、その功績を称える場でもあった。

「おめでとうございます、蒼司さん。本当に若くして有能でいらっしゃいますね」

「これからもぜひ、お付き合いさせていただきたいですな」

「お仕事だけじゃなく、ご家庭も円満だとか。うちの奥さんなんて、いつも『良妻がいれば何も心配ない』って言ってますよ。あんな奥さんがいるなんて、本当にうらやましいです」

無理もない。若くして継母となり、二人の子どもを立派に育て上げた彩乃を妻に持ち、それを羨ましく思わない男はいないだろう。

その名が出た瞬間、人々に持ち上げられた蒼司は周囲をゆっくりと巡った。

黒のイブニングドレスをまとい、上品に来客と会話を交わす女性――それが蒼司の妻、高瀬彩乃(たかせ あやの)だった。

この祝賀会は、ひと月前から彩乃が自ら準備してきたものだった。それでも忙しい合間にも子どもたちの世話を欠かすことはなかった。

今、子どもたちは健やかに成長し、蒼司の仕事も安定している。その陰には間違いなく彩乃の貢献があった。

この点については、蒼司もはっきりと認めていた。

彩乃が子どもたちを連れて近づき、蒼司の腕にそっと手を絡めた。

人々はすかさず褒め言葉を贈った。「蒼司さんと奥さま、それにお子さんたち……まさに理想の家族ですね」

「本当にお幸せそうで」

彩乃は柔らかく微笑み、応えた。「皆さんのおかげで、これまで蒼司がやってこられました。これからも……」

その言葉を遮るように、会場入口で驚きの声が上がった。「真理?あなた、真理じゃない?」

警備員が怪訝そうに言った。「美佐さん、この人、ずっと入口付近をうろうろしてましてね。お知り合いですか?」

声は小さくなかった。瞬く間にその名は会場中に広がった。

彩乃は「真理」という名前を聞いた瞬間、心臓がぎくりと跳ねた。

反応する間もなく、腕から蒼司の温もりが消えた。

彼は早足で入口へ向かい、その表情には緊張と期待が入り混じっていた。

――真理?

この世に何人の真理がいるというのか?

ましてや、この場に現れるのは、ほかに誰がいるというのか?

入口では、警備員が一人の女の腕をつかんでいた。「どなたです?招待状は?」

「放せ!」その低く鋭い声は、蒼司の口から発せられた。

人々も慌ててその後を追った。

藤沢真理(ふじさわ まり)という名を知らない者はいなかった。

それは蒼司の幼なじみで、かつて婚約までしていた女性。そして彩乃が育ててきた、二人の子どもの実母でもあった。

「真理……本当に君なのか?」蒼司はその腕をつかみ、信じられない様子で見つめた。

その切迫した様子は、彩乃の胸にも鋭く響いた。

「蒼司……子どもたちがあまりにも恋しくて……どうしても会いたくて来ただけなの。邪魔するつもりはなかった……ごめん……」

質素な服をまとい、赤く潤んだ瞳の真理は、彩乃のそばにいる二人の子どもを名残惜しそうに見つめた。

蒼司の胸に痛みが走った。

昔の真理は明るく笑い、堂々としていた。今のように怯え、落ちぶれた姿ではなかった。

蒼司は彼女をじっと見つめ、まるでまた突然姿を消すのを、恐れているかのように問いかけた。「……この数年間、どこにいたんだ?」

会場の空気が一気に冷え込む。

「蒼司さんがつかんでいるあの人は誰?愛人か?」

「真理だよ。あの藤沢家のお嬢さん。昔、蒼司さんと婚約してたけど、金融危機で両家とも傾いたんだ。確か双子を産んだあと、行方をくらませて、結婚も果たせなかったはず」

「彼女があの双子の実の母親なのか?じゃあ……奥さまは?」

視線が一斉に彩乃へ注がれた。

彩乃は二人の子どもを連れ、夫が自分の目の前で他の女を気遣う様子を見ていた。

真理の目には深い悲しみ、そして懇願の色があふれていた。「産後すぐ病気になって……あの頃はお互いに苦しかったわ。これ以上、あなたの足を引っ張りたくなかったの。勝手にいなくなったのは私が悪かった。でも子どもたちは何も悪くない。あなたはもう出世したのね……でもどうか、子どもたちを大事にして……」

その言葉は他人にはまるで、彩乃が継母として子を粗末にしているかのように、聞こえてしまった。

蒼司は眉をひそめた。――産後に病を?

だから自分から去ったのか?病気で迷惑をかけたくない一心で。

真理はもがきながら言った。「もう行くわ、蒼司。手を離して……」

それに対し蒼司は静かに「まだ行くな」と返した。

その言葉を聞いて、周囲の人々はそれぞれ思惑をめぐらせたが、ひときわ多くの視線が彩乃に向けられた。

しかし、彩乃にこの場の雰囲気を止めることなどできるはずもなかった。

真理が子どもたちの実母である事実は、誰にも覆せないのだから。

そのとき、双子の姉の水野若葉(みずの わかば)が顔を上げて彩乃に尋ねた。「ママ、パパが抱いてるあの人、誰?」

弟の水野陽翔(みずの はると)も無邪気に言った。「パパ、なんで他の人を抱っこしてるの?」

場はさらに静まり、幼い声がはっきりと響いた。

蒼司は一瞬はっとしたように周囲を見渡し、口を開いた。「皆さん、もう遅いですし、また改めてお招きします」

「では、蒼司さん、お先に失礼します」

人々が去り、静けさが戻った。

蒼司は真理の涙をそっとぬぐった。「泣くな。子どもに会いたいなら、今夜は泊まっていけ。好きなだけ一緒に過ごせ」

「……本当に?」怯えたような笑みを浮かべ、真理は彩乃に向き直った。

「彩乃さん、ごめんなさい。ただ子どもたちに会いたいだけなんです。気を悪くなさらないで」

ここまで言われて、「嫌です」とは言えなかった。

実母が子に会うのは、当然のことだった。

彩乃は目を伏せ、答えた。「もちろん、構いません」

彼女の了承を聞いた蒼司は、ほっとしたように執事へ指示を飛ばした。「ゲストルームを用意してくれ。埃ひとつないように。真理は潔癖だから」

潔癖症があるまで覚えていたことに、真理は感謝と喜びをにじませた。

彩乃は黙って視線を落とした。

真理は部屋に入ると、子どもたちの前に膝をつき、そっと頬に触れようとする。

だが、若葉も陽翔も本能的に数歩後ずさる。

真理の顔に絶望の色が浮かんだ。「……蒼司、あの子たち、私を嫌ってるの?」

蒼司はすぐに子どもたちに向かって言った。「若葉、陽翔。この人こそ、お前たちのたった一人の母親だ。ほら、『ママ』と呼びなさい」

――たった一人の母親?

彩乃の胸が締めつけられた。

それじゃ、自分は何なんだろう?

家の家政婦たちも眉をひそめた。

彩乃は実母ではなかったが、生まれて間もないころから、双子を育ててきた存在だった。

その言葉はあまりにも酷かった。

「やだ!」陽翔が怒って声を上げた。「この人、ママじゃない!ママはこっち!」

そう言って彩乃の腕にしがみつき、その背中に隠れた。

――ママが本当のママじゃないなんて嘘だ。

パパが嘘をついてるんだ!

蒼司は子どもたちに優しく説明した。「彩乃はお前たちの実の母じゃない。真理こそが……この世で一番、お前たちを愛している人だ。親に勝る存在なんていない。そんな態度をするな、礼儀がなってないぞ」

彩乃は顔を上げ、蒼司をまっすぐ見据えた。

母が子を愛することを否定はしない。だが、その言葉は自分の存在を完全に否定していた。

この数年間、二人をわが子のように育て、自分の子さえ持たなかったというのに。

若葉は鼻を鳴らし、きっぱりと言った。「そんなの知らない!一番優しい人はママよ!私たちを育ててくれたのもママ!彩乃だよ!他の女なんかじゃない!」

Erweitern
Nächstes Kapitel
Herunterladen

Aktuellstes Kapitel

Weitere Kapitel
Keine Kommentare
42 Kapitel
บทที่ 1 : การกลับมากับจูบปริศนา
สายตาคมกริบราวกับมีดผ่าตัดของคุณหมอกำลังมองผ่านกระจกจากห้องวีไอพีชั้นสองของอาคารที่ถูกตกแต่งเป็นแหล่งความบันเทิงยามค่ำคืนให้กับกลุ่มคนวัยทำงาน เมื่อมองตามสายตานั้นลงไป ก็พบว่าเป้าหมายที่สายตาคู่นี้กำลังจดจ้องอยู่คือ กลุ่มคนที่นั่งโต๊ะมุม ฝั่งปีกขวาของร้านเป็นหนุ่มสาวชาวออฟฟิศกำลังนั่งกิน ดื่ม พูดคุยและหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน“เห็นมองอยู่นานสองนานแล้ว นายสนใจคนไหนล่ะเจฟฟ์ เดี๋ยวเราไปดีลให้ โต๊ะนี้ขาประจำของร้านเรารู้จักดี”“ศรุต” หนุ่มเพลย์บอยเจ้าของสถานที่ ใช้ไหล่มาแตะกระทบกับไหล่ของ “เจฟฟ์ หรือ เจฟฟ์ หลุย กาเบรียล” เบาๆ พร้อมทั้งยื่นแก้วไปขอชนด้วย“เอ๊ะ.. เดี๋ยวนี้นายเปลี่ยนมากินวิสกี้แล้วหรือ เห็นตอนอยู่ที่อเมริกาตอนนั้นกินแต่เบียร์”“หึ มันก็มีเปลี่ยนกันบ้างสิ กินแต่แบบเดิมก็จำเจแย่”“เหมือนผู้หญิงด้วยปะล่ะ เดี๋ยวนี้นายยังเปลี่ยนคู่นอนเป็นว่าเล่นเหมือนก่อนหรือเปล่า”“อันนี้นายพูดถึงตัวเองหรือพูดถึงใคร ฮ่า ฮ่า ฮ่า”ชายหนุ่มทั้งคู่ยื่นแก้วที่มีน้ำสีเหลืองอำพันมาชนกันแล้วยกขึ้นจิบแล้วศรุตก็ถามถึงที่มาที่ไปของเจฟฟ์“เอ่อ.. นี่ นายมาไทยครั้งนี้จะแค่มาเที่ยวหรือมาอยู่ยาว”“ก็คิดว่าจะย้าย
Mehr lesen
บทที่ 2 : มูฟออน
ร้านคาเฟ่สุดชิค “มีอะไรจะอัปเดต เล่ามาซิสาว ถ้าไม่เด็ดนี่เพื่อนมีเคืองนะ ฉันอุตส่าห์ยกเลิกนัดแอนโทนีเพื่อเธอเลยนะยายแป้ง” กีต้าเพื่อนสาวของปวริศาที่คบกันมาตั้งแต่มัธยม ปัจจุบันก็ยังคงคบกันอยู่ (อีกหรือ ฮ่า ฮ่า) ซึ่งตอนนี้กีต้าแปลงโฉมเป็นสาวแซบไปอัพหน้าอกเพิ่มไซส์มาเพื่อเอาใจสายฝอ แล้วเธอก็มีผู้ชายสายฝอมาคุยด้วยไม่เคยขาด ซึ่งที่ผ่านมากีต้าก็ไม่ค่อยได้จริงจังกับใคร คุยกันแป๊บแป๊บก็เลิก แต่ดูเหมือนคนล่าสุดที่ชื่อ “แอนโทนี” เนี่ยจะคุยกันมาได้ยาวนานที่สุด “เอ่อ.. คือเมื่อคืนฉันก็ไปกินกับที่ทำงานที่ผับร้านเดิมร้านที่เธอแนะนำนะ แล้วฉันก็คิดว่า ฉันเจอเขา” “นี่ยายแป้ง ฉันจะโกรธเธอแล้วนะ เธอนัดฉันมาคุยเรื่องนี้อีกแล้วหรือ ก็บอกแล้วไง ว่าลืมๆ มันไปซะ ป่านนี้ไอ้เด็กนั้นไม่มีเมียสี่ลูกสองไปแล้วหรือ” กีต้าหงุดหงิดทุกครั้งที่รู้ว่าเพื่อนสาวของตนยังไม่มูฟออน ทั้งที่เวลาก็ผ่านมาเกือบสิบปีแล้ว “เธอควรมูฟออนได้แล้วนะแป้ง ไม่ใช่ว่าแค่เห็นใครหน้าคล้าย พวกลูกครึ่งก็มานั่งโอดครวญคิดถึงเขาอยู่นั่นล่ะ นี่ถ้าเธอมูฟออนได้ ป่านฉะนี้ตกร่องป่อ
Mehr lesen
บทที่ 3 : ใช่เธอจริงด้วย
คอนโดหรูชั้นสามสิบห้า คอนโดหรู ดีไซน์ทันสมัยเหนือกาลเวลา ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูหราจากแบรนด์และดีไซเนอร์ชั้นนำพร้อมด้วยฟังก์ชันพิเศษ ระบบการใช้งานอัจฉริยะ วิวนอกห้องที่มองไปเห็นสายน้ำคดโค้งดูสบายตา “ฮัดเช้ย ฮัดเช้ย” เสียงเจ้าของห้องจามติดติดกันจนหงุดหงิด เช้านี้เป็นอะไรนะ เขาถึงได้จามติดติดกันแบบนี้ เจฟฟ์ หลุย กาเบรียล นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่พึ่งเดินทางมาแตะแผ่นดินสยามประเทศได้ประมาณหนึ่งสัปดาห์ อยู่อยู่ก็จามแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยหรือว่าเขาจะแพ้อากาศของเมืองไทยกันนะ เจฟฟ์คิดพร้อมจิบกาแฟแล้วทอดสายตามองออกไปนอกระเบียงของคอนโดหรูมองเห็นสายน้ำของลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาเส้นเลือดใหญ่ไหลผ่านกลางเมืองหลวง ฉากหลังเป็นตึกสูงต่ำเรียงรายสลับกัน นี่เป็นครั้งแรกในรอบเก้าปี ที่เขากลับมาที่ผืนแผ่นดินแม่อีก หลังจากที่เขาได้วางแผนแรกไว้ว่าเขาจะไปเรียนปริญญาตรีจนจบ แล้วจะกลับมาไทย แต่สถานการณ์ก็เปลี่ยนไป เมื่อใครบางคนที่ทำให้เขาแทบคลั่ง อยากจะบินกลับไทยทุกวินาที กลับเอาใจออกห่างเขาเพียงแค่ห่างกันไม่กี่เดือน จากที่เคยคุยกันทุกวัน ก็เริ่มเป็น สองสามวันครั้ง เป็น
Mehr lesen
บทที่ 4 : กาแฟเป็นเหตุ
ที่แผนกประสานงานขายต่างประเทศ “เดี๋ยวพี่จะไปประชุมกับฝ่ายบริหาร ใครมีอะไรด่วนไหม”ศศิวิมลสอบถามทีมงานระหว่างที่เก็บของเตรียมไปเข้าประชุม“ทำไมช่วงนี้พี่ศศิมีประชุมกับฝ่ายบริหารบ่อยจังคะ ปกติแผนกเราจะประชุมกับฝ่ายบริหารก็เดือนละครั้งไม่ใช่หรือคะ นี่พี่ก็พึ่งจะประชุมไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้วเองนี่คะ”ปรียาพรถามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย“ก็ยอดขายไม่ได้เป้าแบบนี้ ก็ต้องโดนเพ่งเล็งเป็นธรรมดา เพราะฉะนั้นดูแลลูกค้าของตัวเองให้ดี อย่าให้ยอดตก อย่าให้ลูกค้าร้องเรียน มิฉะนั้นอาจโดนโยกย้ายโดนเด้งทั้งแผนก รู้แล้วใช่ไหมว่าตอนนี้บริษัทแม่ที่อเมริกาส่งคนมานั่งที่นี่และสำคัญเขาจะมาดูแผนกเราโดยเฉพาะด้วย”สิ้นสุดเสียงราบเรียบของศศิวิมล ทั้งสามสาวก็หันหน้ามาทางเดียวกัน ปวีณาทำตาโต ส่วนปวริศากับปรียาพรทำหน้าซีด“ย้ายไปไหนหรือคะ หรือเขาจะให้พวกเราย้ายไปที่อเมริกา แล้วให้คนที่โน่นย้ายมาทำที่นี่ ถ้าเป็นแบบนี้วีณาเต็มใจค่ะ”“จะบ้าหรือวีณา ถ้าไม่ได้เป้าเขาจะเอาเราไปถ่วงที่อเมริกาทำไม เขาจะแจกซองขาวให้พวกเราก็ไม่ว่าละซิ”“แหมแก ฉันก็ไม่อยากให้บรรยากาศมันเสียอะนะ ทำซีเรียสไปได้ยายหม่อน”ศศิวิมลลอ
Mehr lesen
บทที่ 5 : วันที่โชคไม่เข้าข้าง
ที่แผนกประสานงานขายต่างประเทศ ปวริศายื่นมือไปรับสูทหรูราคาแพงเปื้อนคราบกาแฟ ที่เธอเป็นคนทำ จากมือของศศิวิมลแล้วกล่าวว่า “เดี๋ยวแป้งเอาไปส่งซักให้เองค่ะพี่ศศิ” “ก็ต้องเป็นเธออยู่แล้วแหละยายแป้ง เฮ้อ... วันนี้เธอเป็นอะไรของเธอนะ ทั้งซุ่มซ่าม ทั้งเหม่อลอย มีสติหน่อยสิคะคุณน้อง” ศศิวิมลบ่นอุบอิ่มแล้วส่งสูทให้ ส่วนปรียาพรเพื่อนของเธอก็อมยิ้มทำหน้าล้อเลียน ขณะที่กำลังทายาให้มือขาวที่มีรอยแดงเป็นจ้ำอยู่ “เอ๊ะ.. หรือว่าเธอตกตะลึงในความหล่อของบอสคนใหม่ของเราจ๊ะแป้ง” “เอ่อ.. แป้งคงจะมึนๆค่ะ เมื่อคืนนอนน้อยด้วย เอ.. แถวนี้มีร้านซักแห้งที่รับงานด่วนบ้างไหมนะ แป้งไม่ค่อยรู้จักด้วยสิ” ปวริศาแก้ต่างไปพร้อมกับสีหน้าที่กังวลครุ่นคิด ปรียาพรก็พิมพ์อะไรยุกยิกในโทรศัพท์มือถือแล้วก็ยิ้มออกมา “ไม่เห็นจะยากเลย ก็ถามอากู๋สิ นี่ไงมีร้านรับซักรีด ซักแห้งรับงานด่วนรอรับได้อยู่ในซอยยี่สิบสี่เลยสี่แยกไฟแดงไปหน่อยนึง ไม่ไกลนะ แต่ออกไปตอนนี้รถคงติดน่าดู” “ขอบใจจ้ะหม่อน เดี๋ยวแป้งนั่งวินไปดีกว่า เอ่อ.. พี่ศศิค
Mehr lesen
บทที่ 6 : ออกงานด้วยกัน
ปวริศาลงจากรถมอเตอร์ไซค์ได้ก็วิ่งกระหืดกระหอบมาหยุดยืนหอบที่หน้าห้องรับรองของโรงแรมชื่อดังตามที่เขียนไว้ในแผ่นกระดาษ มองนาฬิกาเหลือเวลาอีก 10 นาทีจะสี่โมงเย็น ก็ถือว่าเธอมาทันเวลาอยู่นะ แต่ เธอจะหาเขาเจอได้ยังไงนี่สิ รีบร้อนจนไม่ได้ขอเบอร์ติดต่อ ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่าจะให้เอามาให้นอกบริษัท ปวริศาพยายามกวาดสายตามอง แต่ก็ไม่เห็นคนคนนั้น และในทางกลับกันตอนนี้เหมือนสายตาหลายๆคู่เริ่มให้ความสนใจมองมาที่เธอ ก็งานนี้ดูจะมีแต่ผู้ชายใส่สูท มาดนักธุรกิจเต็มไปหมด ผู้หญิงก็มีบ้างไม่กี่คน ซึ่งทุกคนก็แต่งตัวดูดีกันทั้งนั้น มีแต่เธอเท่านั้นที่หัวฟูกระเซอะกระเซิง คือพอถอดหมวกกันน็อคออกก็ไม่ได้จัดแต่งทรงผมเลย กลัวจะไม่ทัน รีบวิ่งเข้ามาทั้งแบบนั้น “ว้าย” ปวริศาสะดุ้งตกใจเมื่อมีใครมาจับแขนของเธอ พอหันไปมองก็เจอกับคนเจ้าปัญหาที่เธอกำลังมองหาตัวอยู่ เธอรีบยื่นเสื้อให้ แต่เขากลับไม่ยอมรับแล้วก้มมากระซิบข้างหูเธอว่า “ใส่ให้หน่อยสิ” ปวริศาได้ยินก็ทำหน้างง คืออะไร แต่ก็เข้าไปช่วยใส่เสื้อและจัดระเบียบให้เขานะ จัดการเสร็จก็ก้มศีรษะให้เขาเล็กน้อ
Mehr lesen
บทที่ 7 : คนแปลกหน้า
“สวัสดีครับ ผมอยากรู้จักคุณจัง ขอคุยด้วยนะครับ” เสียงใครคนหนึ่งดังมาจากทางด้านหลัง และเหมือนว่าเขากำลังจะพูดคุยกับเธอเสียด้วยสิปวริศาหันไปมองหนุ่มปริศนาที่เข้ามาทักทายแล้วเอามือป้องปากที่กำลังเคี้ยวเจ้ามินิแซนด์วิชอยู่ แล้วโค้งศีรษะให้นิดหนึ่ง ประมาณว่ารอแป๊บนะกำลังเคี้ยวอยู่พูดไม่ได้ จนชายหนุ่มหน้าตาคมเข้มที่เดินเข้ามาทักอมยิ้มและหัวเราะมาเบาๆ“ขอโทษครับไม่ต้องรีบครับ ค่อยๆเคี้ยวเดี๋ยวจะติดคอ นี่ครับน้ำ”พูดจบชายหนุ่มตรงหน้าก็ยื่นทิชชูกับแก้วน้ำให้ ปวริศายื่นมือเข้าไปรับของที่ชายแปลกหน้ายื่นมาให้ แล้วก็สะดุ้งนิดที่ปลายนิ้วของเขาแตะที่หลังมือของเธอ แล้วก็ตกใจอีกรอบเมื่อมีมือดีมาหยิบแก้วน้ำออกจากมือเธอไปแล้ววางลงบนโต๊ะ ปวริศาหันไปมองก็ไม่ใช่ใครที่ไหน คือเจ้านายคนใหม่ของเธอนี่เอง“เอ่อ.. บอสคะ”“ไปตรงโน้นกันเถอะ”ไม่พูดเปล่า ข้อมือบางของปวริศาก็ถูกกุมแล้วพาเดินออกไปจากตรงนั้น ปล่อยให้ชายแปลกหน้ายืนจ้องมองตามคนทั้งคู่ไป“ฮึ.. แน่ใจหรือว่าเป็นแค่ผู้ช่วย ดี หวงแบบนี้สิดี มีอะไรสนุกให้เล่นอีกแล้ว”พอเดินไปได้สักพัก ปวริศาก็พยายามใช้มือข้างที่เป็นอิสระมืออีกข้างใ
Mehr lesen
บทที่ 8 : บรรยากาศแสนคุ้นเคย
เจฟฟ์ขับรถเข้ามาในหมู่บ้านที่เขาแสนจะคุ้นเคย เขาขับมาเรื่อยๆ แล้วมาชะลอความเร็วเมื่อเข้าใกล้หน้าบ้านหลังหนึ่งซึ่งเป็นบ้านแฝดอยู่ท้ายหมู่บ้าน เขาเห็นผู้หญิงสูงวัยแต่ยังดูดีคนหนึ่งกำลังเปิดประตูรั้วออกมาแล้วเอาโต๊ะตัวเล็กมาวางไว้ที่หน้าบ้าน เขาค่อยๆจอดรถชิดกับริมรั้วแล้วก้าวออกมาจากรถ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่คุณน้าผู้หญิงคนนั้นถือถาดที่มีถุงกับข้าว ถุงข้าวสวย ขวดน้ำและขนมมาวางไว้หน้าบ้านเพื่อเตรียมใส่บาตรเจฟฟ์นึกในใจว่าน้าปิ่นยังสวยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด เขาเดินเข้าไปใกล้แล้วยกมือไหว้ทักทาย หญิงสูงวัยคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาที่บ่งบอกถึงความแปลกใจ เธอจดจ้องสำรวจไปที่ใบหน้าและรูปร่างของชายหนุ่ม“สวัสดีครับผมชื่อเจฟฟ์เป็นเพื่อนร่วมงานของคุณปวริศาครับ พอดีเมื่อวานคุณปวริศาไปทำงานให้ผมแล้วทิ้งรถไว้ที่บริษัท วันนี้ผมเลยขออนุญาตมารับครับ คุณน้าเป็นคุณแม่ของคุณปวริศาใช่ไหมครับ”หญิงตรงหน้ารับไหว้และพยักหน้ารับพร้อมส่งรอยยิ้มที่อ่อนโยนให้“ค่ะ น้าเป็นแม่ของยายแป้ง แล้วเจ..”“เจฟฟ์ครับคุณน้า”“คุณเจฟฟ์มาแต่เช้าเลย ยายแป้งพึ่งเตรียมของใส่บาตรให้น้าเสร็จ นี่ก็คงกำล
Mehr lesen
บทที่ 9 : ใกล้กันไปแล้ว
“บอสคะ วันนี้เวลา 09.30 น. มีประชุมกับฝ่ายบัญชีและการเงินนะคะส่วนช่วงบ่ายมีประชุมกับฝ่ายขายค่ะ” “ขอบคุณครับคุณนี”เจฟฟ์วางสายคุณเลขาภาวินี แล้วนั่งทำงานไปจนถึงเวลาใกล้ 09.30น. เขาจึงลุกออกจากห้องไปยังห้องประชุม ขณะที่เขากำลังเดินผ่านฝ่ายประสานงานขายต่างประเทศ สายตาเขาเหลือบไปเห็นวิษณุหนุ่มไอทีกำลังนั่ง ตรวจเช็คคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กที่โต๊ะของปวริศา ซึ่งถ้าเป็นสายตาของคนอื่นก็มองเป็นเรื่องปกติ เพราะภาพที่เห็นคือ วิษณุนั่งที่โต๊ะทำงานของปวริศากำลังตรวจเช็คโน้ตบุ๊กให้ โดยมีปวริศายืนดูอยู่ข้างๆ แต่ในสายตาของเจฟฟ์กลับมองว่าทั้งคู่ใกล้ชิดกันมากเกินไปแล้ว ภาพที่เห็นสร้างความหงุดหงิดใจให้เขาไม่ใช่น้อย เขาจึงเอ่ยทักทายไปว่า“โน้ตบุ๊กมีปัญหาอะไรหรือครับ”ทั้งวิษณุและปวริศาเงยหน้าพร้อมกันแล้วหนุ่มไอทีก็ยิ้มตาตี่พร้อมกับตอบไปว่า“โน้ตบุ๊กคุณแป้งมีปัญหานิดหน่อยครับผมกำลังแก้ไขให้อยู่ เครื่องนี้ก็ใช้มาหลายปีแล้ว”เจฟฟ์พยักหน้ารับฟังข้อมูล“ทางไอทีมีการเซ็ตแผนเรื่องอายุงานของโน้ตบุ๊กไว้หรือเปล่าครับ”“มีครับ”“แล้วเครื่องนี้ยังอยู่ในระยะเวลาที่กำหนดหรือไม่”“ถ้านับตามที่วางไว้ ก็ถึงเวลาที่ต
Mehr lesen
บทที่ 10 : ห้องครัวแห่งความทรงจำ
วันนี้เจฟฟ์ตื่นแต่เช้าเพราะมีภารกิจบางอย่างที่เขาต้องไปทำ เขาแต่งตัวแบบสบายๆ ในชุดลำลองเสื้อฮาวายแขนสั้นสีสดใส กางเกงเนื้อยีนส์สีน้ำตาลขาสั้นประมาณเข่า เขาออกจากห้องพร้อมกับหิ้วถุงผ้าขนาดใหญ่ที่ภายในเต็มไปด้วยผลไม้หลากชนิดที่เขาไปเดินชอปปิ้งเลือกซื้อมาเมื่อคืน เจฟฟ์ขับรถออกจากคอนโดมุ่งหน้าไปตามถนนใหญ่ จุดหมายคือบ้านแฝดท้ายซอยของหมู่บ้านที่อยู่ห่างออกไปอีก 15 กม. เขาเลี้ยวเลาะเข้าสู่ถนนของหมู่บ้านแล้วชะลอความเร็วเมื่อใกล้ถึงท้ายซอย เขาจอดรถข้างรั้วสีเขียวขจีจากต้นโมกข์ที่เริ่มออกดอกสีขาวให้กลิ่นหอมอบอวล เขาเปิดประตูรถออกมาแล้วไม่ลืมที่จะหยิบถุงผ้าใบโตออกมาด้วยแล้วมาที่บ้านที่แสนคุ้นเคย และก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ประตูรั้วสีขาวนั้นถูกเลื่อนดันให้เปิดออก “สวัสดีครับน้าปิ่น” เสียงนุ่มทักทายผู้สูงวัยกว่าอย่างคุ้นเคยพร้อมยกมือไหว้อย่างนอบน้อม คนที่กำลังเปิดประตูรั้วหันมามองแล้วรับไหว้ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน “สวัสดีจ้ะคุณเจฟฟ์มาแต่เช้าเลย มารับยายแป้งหรือจ๊ะ เอ.. ไม่เห็นยายแป้งพูดอะไรเลยนี่ก็ยังนอนยังไม่ลุกเลย เดี๋ยวน้าไปเรียกให้นะ”
Mehr lesen
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status