เข้าสู่ระบบ
เสียงลมหวีดหวิวลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้ที่ผุพังจนแทบจะกลายเป็นขยะไม้จิ้มฟัน แสงแดดรำไรส่องกระทบใบหน้าของ หลินเซียวเซียว หญิงสาวผู้ซึ่งเมื่อสิบนาทีก่อนยังเป็นพนักงานออฟฟิศระดับซูเปอร์เวิร์คกิ้งวูแมนในศตวรรษที่ 21 ที่กำลังซดบะหมี่ถ้วยรสเผ็ดอย่างเอาเป็นเอาตาย
ทว่าตอนนี้... นางกลับตื่นขึ้นมาในร่างของ หรงกุ้ยเหริน สนมชั้นผู้น้อยผู้ถูกลืม และถูกเนรเทศมายัง ตำหนักเย็น (หรือจะเรียกให้ถูกต้องคือ ‘บ้านผีสิงประจำวังหลวง’) ด้วยข้อหาที่โคตรจะคลาสสิกอย่าง... ‘สอยผลท้อลูกที่ฮ่องเต้เล็งไว้ลงมากิน’ “ชีวิตหนอชีวิต...” เซียวเซียวถอนหายใจยาว พลางยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงไม้ที่ส่งเสียง ครืดคราด เหมือนจะพังลงมาได้ทุกเมื่อ ความทรงจำของร่างเดิมไหลเวียนเข้ามาในหัว ร่างนี้เป็นสนมตัวเล็กๆ ไร้เสน่ห์ ไร้ตระกูลหนุนหลัง แถมยังหัวอ่อนถูกสนมคนอื่นหลอกใช้อยู่เรื่อย วันๆ ถูกขังอยู่ในตำหนักร้าง หญ้าสูงท่วมหัว ไม่มีแมลงวันบินผ่านเพราะแมลงวันยังเบื่อ แต่สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องดราม่าในวังหลัง... แต่มันคือความหิว! “เสียงท้องร้องยิ่งกว่าฟ้าตัดพ้อจงหมิง” เซียวเซียวลูบท้องตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปจับโต๊ะเพื่อลุกขึ้นยืน ทว่าทันทีที่นางขยับตัว... พรวด! “เหวอ!” เซียวเซียวร้องเสียงหลง เมื่อรู้สึกถึงความเปียกชื้นที่พุ่งทะลุผ่านเสื้อผ้าบริเวณอกด้านซ้าย นางก้มลงมองด้วยความตกตะลึง ปรากฏว่าอาภรณ์สีขาวตัวบางตรงช่วงอกเปียกโชคเป็นวงกว้าง! “อะไรวะเนี่ย! ร่างนี้มีลูกตั้งแต่มื่อไหร่กัน?! ไม่ใช่มั้ง! ความทรงจำก็บอกว่ายังเป็นสาวบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่นี่หว่า!” นางลนลานรีบแกะสาบเสื้อออกด้วยความตกใจ ปรากฏว่า... น้ำนมสีกระจ่างใสประกายทองอ่อนๆ กำลังค่อยๆ หยดลงมาจากยอดอกของนางทีละหยด... ติ๋ง... ติ๋ง... กลิ่นหอมอบอวลคล้ายดอกท้อผสมผสานกับกลิ่นกล้วยไม้ลอยเตะจมูกขึ้นมาทันที มันไม่ใช่กลิ่นนมคาวๆ แบบนมวัวหรือนมคนทั่วไป แต่มันเป็นกลิ่นที่แค่นาทีแรกที่สูดดม ก็รู้สึกเหมือนเซลล์ในร่างกายร่าเริงขึ้นมาสิบระดับ! “เดี๋ยวนะ...” เซียวเซียวเพ่งมองน้ำนมหยดนั้นที่หยดลงบนหลังมือของนาง ความรู้สึกเย็นสบายกระจายซึมเข้าสู่ผิวหนัง วงแผลเป็นเล็กๆ จากการโดนเสี้ยนไม้บาดเมื่อครู่... หายวับไปกับตา! “เฮ้ย!” นางตาโตเท่าไข่ห่าน ด้วยสัญชาตญาณของคนที่อ่านนิยายทะลุมิติมามากกว่าสามพันเรื่อง เซียวเซียวหลี่ตาแคบลง นัยน์ตาฉายประกายแห่งความเข้าใจ “อย่าบอกนะว่า... นี่คือน้ำพุวิญญาณในตำนาน?!” นิยายเรื่องนี้เบาสมองมากกกกค่ะ เสียวทั้งเรื่องและติดตลกด้วย หวังว่าทุกคนจะชอบนะคะ🥰“โอ้วววดีมากเซียวเซียว เจ้าขย่มได้สะใจข้าจริงๆ” ฮ่องเต้หนุ่มกอดเอวนางแน่น ก่อนจะดูดเต้านมอวบสลับข้างไปมา “ฝ่าบาท อ๊าาา ฉลองพระองค์เลอะหมดแล้วเพคะ” เพราะยิ่งนางขย่มท่อนเอ็นแรงเท่าไหร่ เต้านมอวบก็ยิ่งฉีดพ่นน้ำนมสวรรค์ออกมามากมายเท่านั้น“ช่างมันเถอะ อ๊าาา ข้าเสียดายน้ำนมนี้เหลือเกิน!! กงกง เรียกนางกำนัลเข้ามา!! เอาชามใบใหญ่มาด้วย!!” ทันทีที่ได้ยินคำสั่งนางนึกบางอย่างได้ทันที“เอ่อ บ่าวรับใช้ที่ชื่อจื่อจื่อ เพคะ อยู่โรงครัว นางรู้วิธีเก็บน้ำนมให้หม่อมฉันเพคะ!!” แววตาพระองค์วาวโรจน์ได้เพียงนิด แต่นางรีบขย่มรูร่านใส่รัวๆจนพระองค์จำใจต้องก้มลงไปดูดนมระบายเสียว“ซี๊ดดด เอาไว้เสร็จกิจข้าจะสอบสวนเจ้า!! กงกง ตามนางบ่าวใช้โรงครัวที่ชื่อจื่อจื่อมา!!” นางยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะส่ายร่อนรูร้อนใส่ท่อนลำใหญ่โตด้วยท่าทางยั่วยวน พระองค์หลับตาแน่น ดูดเต้านมอวบด้วยความเสียดเสียว“เหตุใดจึงเก่งถึงเพียงนี้ อ๊าาา หากคราก่อนข้าไม่สั่งจองจำเจ้าในตำหนักเย็น ก็คงสุขสมไปนานแล้ว ข้าพอใจเจ้าเหลือเกินโอ้ววว ในวังหลังแห่งนี้มิมีผู้ใดมีรูร้อนที่คับแน่นและขย่มข้าจนเสียวใจแทบขาดเลย” นางยกยิ้มมุมปาก สนมร่างเดิมก็มิได้ดีเท่
หลังจากย้ายข้าวของ (ซึ่งมีแค่ชุดเก่าสองตัวกับโถแก้วหนึ่งใบ) เข้ามาอยู่ใน ‘ตำหนักเฟิ่งหวาง’ ตำหนักใหญ่อลังการดาวล้านดวงที่ตั้งอยู่ใกล้ตำหนักและห้องทรงงานของฮ่องเต้ชนิดที่ก้าวขาเดินสามก้าวก็ถึง... ชีวิตของ หลินเซียวเซียว หรือ หรงกุ้ยเหริน ก็แปรเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง!จากสนมตกอับที่ไม่มีใครเหลียวแล บัดนี้กลับกลายเป็น ‘คนโปรดของฝ่าบาท‘ ที่ได้รับการคุ้มกันแน่นหนายิ่งกว่าคลังสมบัติหลวง!แต่สิ่งที่ตามมาด้วยนั้น... คือ ตารางเวลาการป้อนนมอันแสนโหดเหี้ยม!ยามเหมา(05.00น.)แกร๊ก..เสียงเปิดประตูตำหนักดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของ เฉินเฟิงหลาง ฮ่องเต้หนุ่มผู้สวมชุดมังกรสีเหลืองทองเตรียมเข้าประชุมเช้า ใบหน้าของพระองค์สดใสเปล่งปลั่ง นัยน์ตาเป็นประกายจนขุนนางทั้งราชสำนักถึงกับฉงนว่าเหตุใดฝ่าบาทช่วงนี้ถึงได้ดูทรงพลังปานเทพบุตรลงมาโปรด“สนมหรง... ได้เวลาเสวยอาหารเช้าของข้าแล้ว” ฮ่องเต้หนุ่มเดินตรงเข้ามาที่เตียงนอนของเซียวเซียวโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงเซียวเซียวที่กำลังงัวเงียสะลึมสะลือ สะดุ้งโหยงยกผ้าห่มขึ้นมาคลุมอก “อ๊ะ! ฝ่าบาท! เพิ่งจะยามเหมา(ตี5)เองนะเพคะ! ขุนนางรอประชุมอยู่นะ!”“หึ!! กว่าจะถึงเวลาว่าราช
พระพักตร์หล่อเหลาไร้ที่ติเอียงเข้าหาทรวงอกนุ่มนิ่ม กลิ่นหอมฟุ้งเข้าเต็มปอด และเมื่อปลายลิ้นร้อนขององค์จักรพรรดิต้องสัมผัสกับหยดน้ำนมสีกระจ่างทองหยดแรก...วิ้งงงงงงง!สัมผัสแรกที่ลิ้นละเลียดชิม... รสชาติหวานนุ่มนวลราวกับน้ำผึ้งทิพย์ผสมกลิ่นบุปผานับพันชนิด ซึมซาบเข้าสู่ปุ่มรับรสทันที! และทันทีที่พระองค์ทรงเลียชิมและเริ่มออกแรง ‘ดูดกลืน’ น้ำนมสดๆ จากยอดอกสวรรค์นั้นอย่างตั้งใจ...พรวด... อึก... อึก...“โอ้วววว พระองค์อื้อออ” ความเสียดเสียวทำนางเบียดเรียวขางามไปมา แหงนหน้าหลับตาพริ้ม“อ๊าาาา เหตุไฉนข้าจึงมีอารมณ์สวาทพุ่งสูงขึ้นเช่นนี้”“สนมหรง เราคิดว่า…” กระแสพลังงานความร้อนสายหนึ่งพลันระเบิดออกกลางอกของฮ่องเต้! มันไม่ใช่ความร้อนที่ทรมาน แต่เป็นพลังปราณบริสุทธิ์อันมหาศาลที่แล่นซ่านไปตามเส้นปราณทั่วร่างกาย!“อืม...” ฮ่องเต้ทรงส่งเสียงครางในพระศออย่างลืมตัว ความรู้สึกมันรู้สึกดียิ่งกว่าการบำเพ็ญเพียรในถ้ำสวรรค์นับสิบปี!“โอ้ววววฝ่าบาทเพคะ หากดูดเช่นนั้นหม่อมฉันอาจเสร็จสมตรงนี้!!” แม้นางจะอ้อนวอนแต่พระองค์กลับชอบใจ ลิ้นสากตวัดถี่รัวที่หัวนมจนนางสั่นไหวระริกพระองค์ทรงดูดดื่มน้ำนมวิญญาณอย่าง
“แหม... ฝ่าบาทเพคะ” เซียวเซียวหัวเราะแห้งๆ “อย่ามองว่ามันเป็นเรื่องลามกจกเปรตเลยเพคะ คิดเสียว่าเป็น... ‘ยาวิเศษสกัดสารอาหารบริสุทธิ์จากธรรมชาติ’ สิเพคะ! ร่างกายกระหม่อมเป็นเพียงภาชนะรองรับน้ำพุวิญญาณจากสวรรค์เท่านั้นเอง รสชาติหวานนวล รสสัมผัสกลมกล่อม ละมุนลิ้นกว่านมวัวนมแพะเป็นไหนๆ นะเพคะ!”“หลอกลวง!” ฮ่องเต้หนุ่มคำรามเบาๆ แต่ดวงตากลับเผลอมองกลิ่นหอมอบอวลสีกระจ่างทองที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศกลิ่นหอมของน้ำพุวิญญาณลอยเข้ามากระทบนาสิกของเฉินเฟิงหลาง... เพียงแค่สูดดม ความอ่อนล้าสะสมจากการตรากตรำทำงานราชการจนดึกดื่น อาการปวดศีรษะเรื้อรังที่หมอหลวงทั้งแผ่นดินรักษาไม่หาย พลันมลายหายไปเกินครึ่ง!‘กลิ่นนี้... ไม่ธรรมดาจริงๆ’ ฮ่องเต้ทรงคิดในใจ ตัวเขาผู้ทรงพลังยุทธสูงส่งย่อมรับรู้ได้ถึงกระแสพลังปราณบริสุทธิ์เข้มข้นที่อัดแน่นอยู่ในของเหลวนั้น“หม่อมฉันไม่ได้หลอกลวงนะเพคะ!” เซียวเซียวชูมือขึ้นปฏิเสธพัลวัน “หากฝ่าบาทไม่เชื่อ... จะลอง ‘ทดสอบคุณภาพสินค้า’ ดูสักหน่อยหรือไม่ล่ะเพคะ? แต่ต้องบอกก่อนนะว่า ถ้าสกัดใส่ถ้วยทิ้งไว้นานๆ สารอาหารมันจะถดถอย สดๆ จากแหล่งกำเนิด... สารอาหารครบถ้วนที่สุดเพคะ!”ขันทีน้
น้ำนมสีกระจ่างทองไหลพุ่งออกมาเป็นสายลงสู่โถแก้วอย่างสวยงาม กลิ่นหอมอบอวลกระจายฟุ้งไปทั่วห้องและในห้วงเวลานั้นเอง!โครม!ประตูห้อง ถูกเตะออกอย่างแรงด้วยฝีเท้าของฮ่องเต้ผู้เกรียงไกร!“หยุดนะหรงกุ้ยเหริน! เจ้ากล้าดีอย่างไรมาปรุงยาวิเศษหลอกลวง... อะ...”เสียงทรงอำนาจของฮ่องเต้เฉินเฟิงหลางหยุดชะงักลงกลางอากาศทันที!ภาพที่ปรากฏตรงหน้าเขา คือ สนมร่างเล็กที่นั่งเปลือยเต้าอวบอิ่มบนเตียง ในมือถือโถแก้ว... และ น้ำนมสีกระจ่างทอง กำลังพุ่งฉีดลงโถอย่างมีจังหวะโคน!“ใหญ่!! อวบ!! อื้มมม” เสียงในหัวแทบทำพระองค์หลุดพูดออกมา แต่ยั้งจิตตใต้สำนึกไว้ทันความเงียบครอบงำห้องพักไปราวๆ1ถ้วยชา...เสียงลมหวีดหวิวลอดช่องหน้าต่าง... ฟิ้ว...เซียวเซียวตาค้าง มือยังคงจับอยู่ที่เต้าของตัวเอง...ฮ่องเต้เบิกตาโต ปากที่กำลังจะสั่งประหารค้างเติ่ง นัยน์ตามองตรงไปยังจุดศูนย์กลางของเหตุการณ์อย่างลืมตัว...“ฝะ... ฝ่าบาท?” เซียวเซียวร้องเสียงหลง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มแน่น ยามเห็นความกระหายในสายพระเนตรฮ่องเต้เฉินเฟิงหลางมองน้ำนมสีกระจ่างทองในโถ สลับกับมอง ‘แหล่งกำเนิด’ ที่กำลังชุ่มฉ่ำอยู่ตรงหน้า แล้วมอ
จากเปิดแค่ช่องเล็กตอนนี้บานประตูเปิดกว้างพอให้คนเข้ามาได้ แต่ยามค่ำคืนเจ้าประจำเท่านั้นอย่างจื่อจื่อเท่านั่น นางไม่ได้บอกต่อผู้ใดตามที่ตกลงกัน ทุกคนทราบเพียงว่านางมีน้ำทิพย์สวรรค์แต่ไม่รู้แหล่งที่มาข้ารับใช้บางคนเอามาทาหัวเร่งผมขึ้น นางกำนัลบางคนเอาไปทาหน้าแก้ฝ้า ทุกคนต่างแซ่ซ้องสรรเสริญว่าสนมหรงคือ ‘เซียนหญิงจุติมาเกิด’!เรื่องราวมันควรจะจบลงด้วยการที่เซียวเซียวเสวยสุข กินหรูอยู่สบายในตำหนักเย็นไปตลอดชีวิต... ถ้าไม่ติดว่า ผลข้างเคียงของน้ำทิพย์ มันดันไปเตะตาบุคคลที่ไม่ควรเตะตาที่สุด!ณ ลานฝึกยุทธหลวง...เฉินเฟิงหลาง ฮ่องเต้หนุ่มผู้ไร้พ่าย รูปงามล้ำเลิศแต่ขึ้นชื่อเรื่องความเหี้ยมโหดและเย็นชา กำลังขมวดคิ้วแน่นขณะจ้องมองบรรดาทหารองครักษ์และขันทีรับใช้ใกล้ชิด“พวกเจ้า...” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทหารและขันทีสะดุ้งโหยง กราบลงกับพื้น “ฝา... ฝ่าบาท มีอะไรหรือพะย่ะค่ะ?” ฮ่องเต้หนุ่มก้าวเดินเข้าไปใกล้ขันทีน้อยหานลี่ เอานิ้วเรียวยาวเชิดคางอีกฝ่ายขึ้นมามองพิศอย่างถี่ถ้วน“สิวบนหน้าเจ้า... หายไปไหนหมด? แถมผิวพรรณยังเปล่งปลั่งอมชมพูยิ่งกว่าสนมเอกของข้าเสียอีก?”“เอ่อ... คือ...” หานลี่เห







