ตอนที่ 101 สองสามีภรรยา

51 2-2

                  ตอนที่ 101 สองสามีภรรยา

                  รูปลักษณ์ภายนอกของตัวสินค้าและการตลาด เป็นศาสตร์สองอย่างที่แยกขาดจากกันไม่ได้

                  โดยเฉพาะกับกลุ่มลูกค้าที่เป็นนักเรียนและคนงานผู้หญิง บางทีสิ่งที่คนเหล่านั้นเสพจริงๆอาจไม่ใช่รสชาติเสมอไป แต่เป็นกระแสนิยมที่ทุกคนต้องถือผลิตภัณฑ์ยี่ห้อ ‘ชาคุณแม่’ ซึ่งเอกลักษณ์ของมันอยู่ที่บรรจุภัณฑ์ นี่คือรายละเอียดเล็กๆน้อยๆที่ผู้ประกอบการส่วนใหญ่ไม่ทันได้คำนึงถึง

                  นั่นจึงเป็นคำตอบว่า ต่อให้มีสินค้าลอกเลียนแบบเข้าสู่สนามธุรกิจ แต่เหตุใดหลินจิงซูยังคงสามารถกุมชัยชนะไว้ได้!

                  ด้วยเหตุนี้เอง หลินจิงซูจึงให้ความสำคัญและมุ่งเน้นกับการออกแบบโลโก้ผลิตภัณฑ์ให้ดูสวยเด่นสะดุดตายิ่งขึ้น เพราะจงอย่าได้ลืมว่า โลโก้สินค้าก็เป็นอีกส่วนสำคัญหนึ่งที่ช่วยเพิ่มมูลค่าที่สูงขึ้นให้แบรนด์นั้นๆด้วย

                  และเป็นไปอย่างที่หลินจิงซูคาดการณ์ไว้ไม่มีผิด ภายในเวลาเพียงแค่ไม่กี่วันเท่านั้น ของปลอมของลอกเลียนแบบทั้งหลายที่ผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด ก็ได้อันตรธานหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย และตรงกันข้าม หลังจากเหตุการณ์นี้ ยอดขายของร้านเธอก็ยิ่งพุ่งทะยานสูงขึ้นจนทุบสถิติเดิมอย่างรวดเร็ว!

                  ครั้งนี้เธอแอบสังเกตเห็นว่า ติงเสวี่ยเหม่ยดูไม่ค่อยจะประหลาดใจต่อปรากฏการณ์การล้มหายตายจากของสินค้าลอกเลียนแบบเท่าไหร่นัก หลินจิงซูจึงแอบหยอดคำถามไปว่า

                  “แม่คะ ก่อนหน้านี้แม่ดูวิตกกังวลมากไม่ใช่เหรอคะ? แต่พอของลอกเลียนแบบหายไปหมด ทำไมแม่ถึงดูเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลยล่ะคะ?”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยส่งยิ้มให้กับหลินจิงซู พร้อมตอบกลับอย่างใจเย็นว่า

                  “ถึงแม้แม่จะไม่ค่อยรู้เรื่องธุรกิจเท่าไหร่นัก แต่แม่คนนี้ก็ใช่ว่าจะไม่รู้จักหาความรู้ใส่หัวเลยนะ”

                  “โอ้? นี่แม่ไปศึกษามาจากหนังสือเล่มไหนคะเนี่ย?”

                  หลินจิงซูเอ่ยถามติงเสวี่ยเหม่ยอีกครั้ง เธอรู้สึกประหลาดใจไม่น้อยกับคำตอบของผู้เป็นแม่ 

                  “ไม่ใช่หนังสือเล่มไหนหรอก แต่เป็นลุงหวังต่างหากล่ะ ตอนที่แม่กำลังเครียด ก็เป็นเขานี่แหละที่เดินมาปลอบว่า อีกไม่กี่วันพวกตั้งร้านเลียนแบบก็จะทยอยปิดกันไปเอง ไม่ต้องไปเสียเวลาคิดหามาตรการรับมืออะไรทั้งนั้น”

                  หลินจิงซูยิ่งรู้สึกประหลาดใจมากขึ้นไปใหญ่ ปรากฏว่าหวังหลิวก็เป็นอีกหนึ่งคนที่มองเกมธุรกิจครั้งนี้ได้ขาดเช่นกัน?

                  นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ติงเสวี่ยเหม่ยก็มักจะขอคำแนะนำจากหวังหลิวเสมอ เพราะในอดีตหวังหลิวเคยประกอบธุรกิจขนาดเล็กมาแล้วมากมาย แม้สุดท้ายหลังหักลบกลบหนี้แล้ว จะนับว่าไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควรก็ตาม อีกทั้งยังมีหนี้สินติดตัว แต่ก็มีหนึ่งสิ่งสำคัญที่ได้ติดตัวมาก็คือ บทเรียนและประสบการณ์อันล้ำค่าในด้านธุรกิจนั่นเอง

                  ติงเสวี่ยเหม่ยชอบเสาะหาเวลาว่างสนทนากับเขาเป็นที่สุด เพราะเธอเองก็ต้องการพัฒนาตัวเองให้เก่งกว่านี้ เผื่อจะได้ช่วยเหลือลูกสาวอีกแรง

                  ตัวหวังหลิวเองก็ไม่เคยหวงวิชาความรู้ใดๆ ไม่ว่าติงเสวี่ยเหม่ยอยากรู้เรื่องอะไร เขาก็มักจะอาสาสอนให้ด้วยความเต็มใจ

                  ทางด้านหลีหลี่เองก็ค่อนข้างสนิทสนมกับติงเสวี่ยเหม่ยเช่นกัน

                  หลีหลี่เป็นหญิงแกร่งสู้ชีวิต วันไหนที่ลูกค้ามาเยอะเป็นพิเศษ ก็เป็นเธอนี่ล่ะที่อาสาทำอาหารอร่อยๆ มาให้ติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูได้เติมพลัง

                  วันเวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ระหว่างติงเสวี่ยเหม่ยกับหลีหลี่ก็พัฒนากลายเป็นเพื่อนสนิท พวกเธอมักจะพูดคุยแลกเปลี่ยนความเห็นกันในหลายๆเรื่อง บางทีถึงขั้นชักชวนอีกฝ่ายออกไปจับจ่ายซื้อของด้วยกันในยามว่าง

                  หลินจิงซูและติงเสวี่ยเหม่ยสร้างยอดขายจากธุรกิจนี้ได้เป็นกอบเป็นกำ และยังมีแนวโน้มที่จะเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องด้วย เมื่อสบโอกาสเหมาะๆ สองแม่ลูกก็มักจะซื้ออาหารอร่อยๆจากภัตตาคารมานั่งรับประทานด้วยกัน ถือเป็นการมอบรางวัลชีวิตให้แก่ตนเอง

                  วันนี้เองก็เช่นกัน หลังจากซื้ออาหารจานหรูเข้าบ้าน ติงเสวี่ยเหม่ยก็วิ่งไปเรียกหวังหลิวกับหลีหลี่ให้มาร่วมทานด้วยกัน

                  ภายหลังมื้ออาหาร หลีหลี่เข้าครัวไปช่วยติงเสวี่ยเหม่ยเก็บกวาดล้างจาน ในขณะที่หลินจิงซูก็นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ในห้องนั่งเล่น

                  ก่อนที่เธอจะเกิดใหม่ในชาตินี้ หลินจิงซูแทบไม่เคยสนใจข่าวสารบ้านเมืองใดๆเลย เพราะรู้สึกอยู่เสมอว่า เหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นล้วนเป็นเรื่องไกลตัว ทว่าชีวิตนี้กลับแตกต่างออกไป เพราะเธอต้องการใช้  ‘ทักษะการล่วงรู้อนาคต’ ให้เกิดประโยชน์สูงสุด ดังนั้นการอ่านข่าวตามเหตุการณ์บ้านเมืองให้ทัน จึงเป็นสิ่งสำคัญที่ขาดเสียไม่ได้            

                  หวังหลิวสังเกตเห็นสาวน้อยที่กำลังนั่งเปิดกางหนังสือพิมพ์อ่านอย่างขะมักเขม้น จึงได้ร้องถามด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายว่า

                  “คุณหนูจิงซู อ่านหนังสือพิมพ์จริงจังมากเลยนะครับ มีตรงไหนที่ช่วยทำให้ร่ำรวยได้บ้างครับเนี่ย?”

                  ได้ฟังเช่นนั้น หลินจิงซูก็แอบขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำไมคำถามของหวังหลิวถึงได้ฟังดูแปลกพิกล? แต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไร และเพียงตอบกลับไปตามมารยาท

                  “ไม่มีใครมาป่าวประกาศเคล็ดลับความร่ำรวยให้โลกรู้หรอกค่ะ หนูก็แค่อ่านผ่านๆเท่านั้น”

                  หวังหลิวหัวเราะไปพลางพูดไปพลางว่า

                  “ผมได้ยินจากคุณผู้หญิงติงว่า คุณหนูมีสูตรทำชานมที่อร่อยและน่าทึ่งมาก รู้ตัวมั้ยครับว่า คนที่มีพรสวรรค์อย่างคุณหนู ทั่วทั้งโลกใบนี้มีไม่ถึงพันคนด้วยซ้ำไป!”

                  หลินจิงซูไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับคำพูดประโยคนี้ของหวังหลิวเท่าไหร่นัก แต่เธอค้นพบสิ่งผิดปกติบางอย่างที่แฝงเร้นอยู่แทน เธอขมวดคิ้วและถามขึ้นทันทีว่า

                  “คุณแม่พูดอะไรเกี่ยวกับหนูงั้นเหรอค่ะ?”

                  หวังหลิวเพิ่งตระหนักได้ว่า ตนเองชักจะพูดมากเกินไปแล้ว เขาจึงหัวเราะเสียงแห้งแก้เขินสองสามที

                  “แหะ แหะ ก็แค่ชอบชมคุณหนูให้ฟังเท่านั้นล่ะครับ”

                  ภายในใจของหลินจิงซูเริ่มรู้สึกหัวเสียอารมณ์ไม่ดีขึ้นมาทันที แต่ทว่าภายนอกยังคงยิ้มแย้มต่อหน้าหวังหลิว

                  ทันทีที่หวังหลิวกับหลีหลี่กลับไป หลินจิงซูก็รีบตรงดิ่งไปที่ห้องครัวเพื่อตามหาตัวติงเสวี่ยเหม่ยทันที พบว่าอีกฝ่ายกำลังนั่งเคี่ยวไข่มุกที่กำลังเดือดปุดๆอยู่ในหม้อใบใหญ่ หลินจิงซูถึงกับใจหายวูบ ร้องถามขึ้นมาทันทีว่า

                  “แม่ ทำไมมาต้มเม็ดไข่มุกในเวลานี้ล่ะคะ?”

                  “ก็หลีหลี่บอกว่าเม็ดไข่มุกที่เก็บไว้ใกล้จะหมดแล้ว เธอกลัวว่าจะไม่พอสำหรับขายในวันพรุ่งนี้ เลยบอกแม่ให้ทำเตรียมไว้ล่วงหน้า”

                  “แล้วป้าหลีเห็นขั้นตอนการทำไข่มุกรึเปล่าคะ?”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยเคี่ยวไข่มุกในหม้อไปด้วยพร้อมกับพยักหน้า

                  “ก็ต้องเห็นสิ พวกเราช่วยกันทำออกบ่อย ป้าหลี่ของลูกไม่ใช่คนอื่นคนไกล แค่เห็นวิธีการทำแค่นี้จะเป็นอะไรไป?”

                  “ทำไมแม่พูดเหมือนกับว่ามันไม่สำคัญล่ะ? หนูเคยเตือนแม่แล้วไม่ใช่เหรอคะ ว่าห้ามไม่ให้ใครรู้หรือเห็นกระบวนการทำเม็ดไข่มุกของเราเด็ดขาด! แม่เองก็รู้ว่าจริงๆแล้วเม็ดไข่มุกมันทำง่ายขนาดไหน แล้วยังจะให้ป้าหลีเห็นอีกเหรอคะ?”

                  “นี่ลูกหมายความว่ายังไง? ป้าหลีกับลุงหวังไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย”

                  ถึงจะพูดแบบนั้นออกไป แต่ทว่าภายในใจของติงเสวี่ยเหม่ยกลับรู้สึกผิดอย่างมากหลังถูกหลินจิงซูตำหนิ กระทั่งมือไม้ที่กำลังเคี่ยวกวนไข่มุกก็ยังเคลื่อนไหวช้าลงตาม

                  เดิมที ติงเสวี่ยเหม่ยค่อนข้างระแวงสองสามีภรรยาคู่นี้อยู่เหมือนกัน แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่ายก็เริ่มสนิทสนมแน่นแฟ้น จนกระทั่งเลื่อนสถานะกลายมาเป็นเพื่อนในท้ายที่สุด ดังนั้นแล้ว วินาทีแรกที่หลินจิงซูพูดจาเสมือนให้ร้ายพวกเขาทั้งคู่ เธอจึงต้องออกหน้าปกป้องเป็นธรรมดา

                  แต่กระนั้นเอง เมื่อเริ่มคิดทบทวนดูดีๆ ติงเสวี่ยเหม่ยก็เริ่มหวั่นใจบ้างแล้วเช่นกัน…