ตอนที่ 262 ผลการสอบ (1)

132 1-2

      ตอนที่ 262 ผลการสอบ (1)

            เวลานี้อยู่ในช่วงวันหยุดพักร้อนยาวของมหาวิทยาลัย ฝูงชนที่สัญจรผ่านไปมาบนท้องถนนจึงลดน้อยลงยิ่งกว่าเดิมมาก ส่งผลกระทบไปถึงยอดขายระยะนี้ที่เริ่มหักหัวทิ่มลงต่ำเช่นกัน

            แต่ทว่าหลินจิงซูหาใช่พวกที่นั่งรอความตายอยู่เฉยๆ ธุรกิจชานมไข่มุกเริ่มส่งสัญญาณในทางลบ ถึงเวลาของเธอที่ต้องเริ่มเดินเกมธุรกิจอีกครั้งแล้ว

            สำหรับกลยุทธ์ครั้งนี้ยังคงนโยบายเดิม เช่นบริการส่งถึงหน้าประตูเหมือนที่เคยใช้มาก่อนหน้านี้

            แต่แน่นอนว่า สิ่งที่แตกต่างออกไปคือกลุ่มลูกค้า หลินจิงซูไม่ได้พุ่งเป้าไปที่กลุ่มลูกค้าแบบรายบุคคลแล้ว แทบไม่ต้องบอกเลยว่า การวิ่งส่งชานมไข่มุกแบบบ้านต่อบ้านนั้น เสียทั้งเวลาและต้นทุนมากเพียงใด

            ดังนั้น กลุ่มเป้าหมายต่อไปที่เธอต้องการตีตลาดให้แตกก็คือ กลุ่มพนักงานเอกชน กลุ่มคนในโรงงาน รวมไปถึงเหล่านักเรียนในสถานกวดวิชาต่างๆ

            กลุ่มลูกค้าสามประเภทนี้ วันหยุดยาวไม่สามารถทำอะไรพวกเขาได้ นั่นเพราะเพื่อเงินที่มากขึ้น ลูกค้าสองกลุ่มแรกถึงกับยอมสละวันหยุดของตนเองเพื่อมาทำงานล่วงเวลา ส่วนกลุ่มหลังนั้นก็อย่างว่า…พ่อแม่บังคับให้มาเรียน จึงไม่สามารถออกไปเที่ยวที่ไหนได้

           

            เธอมุ่งหน้าไปที่ร้านทำป้ายโฆษณาทันที จัดการพิมพ์ใบปลิวขึ้นจำนวนมาก จากนั้น ก็ตะเวนไปตามสถานที่ต่างๆของกลุ่มเป้าหมาย ทำการแจกใบปลิวให้อย่างทั่วถึง

            และเป็นอีกครั้งที่กลยุทธ์ด้านการตลาดของเธอได้ผลอย่างดีเยี่ยม!

            ร้านชานมไข่มุกที่เงียบเหงามาตลอดทั้งสัปดาห์ เวลานี้ได้กลับสู่สภาวะคึกครื้นขึ้นอีกครั้ง และทุกคนก็กลับมาวิ่งวุ่นโกลาหลเพื่อทำเงินเช่นเคย

            ด้วยธุรกิจที่มีอัตราการเติบโตอย่างก้าวกระโดด ทำให้หลินจิงซูตัดสินใจควักเงินก้อนใหญ่ออกมาลงทุนซื้อจักรยานสามล้อ  เพื่อใช้สำหรับบริการส่งสินค้าทางไกลโดยเฉพาะ

            เนื่องจากเป็นช่วงวันหยุดยาว หมู่นี้คณะละครสัตว์เองก็ไม่ค่อยมีคิวออกงานแสดงเช่นกัน ติงจู้ฮั่วจึงแวะเวียนมาที่ร้านชานมไข่มุกได้บ่อยขึ้น

            ติงจู้ฮั่วอาศัยอยู่ในตัวเมืองหลักผิงเฉิงมาเป็นเวลานาน เทียบกับทุกคนแล้วจึงพูดได้ว่า เขาเป็นผู้ที่คุ้นชินกับแผนผังเส้นทางในเมืองแห่งนี้ดีกว่าใครๆ และด้วยความช่วยเหลือของเขา บริการจัดส่งชานมไข่มุกของหลินจิงซูจึงเสมือนได้ยกระดับไปอีกขั้น ทุกการจัดส่งล้วนเป็นไปด้วยความราบรื่นไม่มีปัญหาติดขัดใดๆ

            “จิงซู ไม่ได้เจอหน้ากันแค่ปีเดียว ทำไมอาถึงได้รู้สึกเราว่าเราเปลี่ยนไปมากจังเลยล่ะ? ดูสิ! ตอนนี้กลายเป็นนักธุรกิจสาวไปซะแล้ว!”

            ระหว่างทางปั่นสามล้อไปส่งของ ติงจู้ฮั่วผู้รับหน้าที่ขับขี่ สายตาก็เพ่งมองทาง ปากก็เอ่ยชื่นชมหลานสาวด้วยความภาคภูมิใจยิ่ง

            หลินจิงซูที่นั่งซ้อนท้ายอยู่ด้านหลัง ถึงกับต้องเกาศรีษะเล็กน้อยแก้เขิน

            ติงจู้ฮั่วยังจำได้แม่นยำ ก่อนนี้หลินจิงซูเป็นเด็กสาวเก็บเนื้อเก็บตัวและขี้อายเหมือนผู้เป็นแม่มาก เรียกได้ว่าถอดแบบแม่มาชนิดพิมพ์เดียวกันไม่มีผิดเลย

            เขาไม่เคยคาดคิดจินตนาการมาก่อนเลยว่า เด็กสาวตัวน้อยที่ครั้งหนึ่งเอาแต่หลบอยู่หลังคนอื่น หรือไม่ก็เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องคนนั้น ปัจจุบันนี้จะสามารถจุดประกายนักธุรกิจในตัวให้เจิดจรัสได้ถึงเพียงนี้ ยามจำเป็นที่ต้องปฏิสัมพันธ์สร้างความสนิทสนมกับบรรดาลูกค้า เธอก็สามารถรับมือได้อย่างง่ายดาย แม้แต่ตัวเขาที่ว่าเจนจัดมีประสบการณ์ในเรื่องพบปะผู้คนมานานหลายปี เมื่อเผชิญหน้ากับหลานสาวตนเองในตอนนี้ ยังต้องถ่อมตัวให้เล็กน้อย

            “จิงซู ชอบที่จะทำอะไรก็ลุยให้เต็มที่เลยนะ สักวันหนึ่งเธอจะต้องกลายเป็นคนใหญ่คนโตในอนาคตอย่างแน่นอน อาคนนี้จะคอยสนับสนุนเธอเอง!”

            จัวหวะเดียวกันนั้น ติงจู้ฮั่วก็หันมายิ้มให้

            ฟังจากน้ำเสียงแม้จะดูติดเล่นไปบ้าง แต่ด้วยเหตุผลบางประการ ได้ทำให้ติงจู้ฮั่วมั่นใจว่า หลานสาวของเขาคนนี้จะต้องมีอนาคตที่สดใสอย่างแน่นอน!

            “อาคะ ถ้าอย่างนั้นทำไมอาไม่ออกจากคณะละครสัตว์ แล้วมาช่วยหนูกับแม่ล่ะ?”

            หลินจิงซูตัดตรงเข้าประเด็นทันที พูดต่อด้วยท่าทางขึงขัง

            “ถ้าอาเข้ามาเป็นหนึ่งในหุ้นส่วนของกิจการนี้ หนูรับรองได้เลยว่า เงินที่ได้จากทางนี้จะไม่น้อยไปกว่ารายได้จากอาชีพในคณะละครสัตว์ของอาแน่ค่ะ!”

            ถึงจะพูดออกไปแบบนั้นก็ตามที แต่หลินจิงซูก็ใช่ว่าจะไม่รู้ การทำงานในคณะละครสัตว์นั้นเหน็ดเหนื่อยมากเพียงใด ค่าแรงที่ได้จะคุ้มค่าเหนื่อยหรือเปล่าก็ไม่รู้

            อีกอย่าง ภาพที่เธอจดจำได้แม่นยำในสมัยยังเด็กก็คือ ทุกครั้งที่ติงจู้ฮั่วกลับมาเยี่ยมบ้านนั้น เธอมักจะเห็นเขากลับมาพร้อมกับรอยแผลฟกช้ำตามร่างกาย หรือไม่ก็แผลเป็นจากการแสดงที่พลาดพลั้งอยู่เสมอ

            ได้ฟังคำพูดประโยคนี้ของหลินจิงซู ติงจู้ฮั่วก็เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดอะไร ผ่านไปครู่ใหญ่ ก็เปล่งเสียงหนักใจพร้อมคำตอบเพียงสั้นๆว่า

            “ไว้คุยเรื่องนี้กันทีหลังเถอะนะ ตอนนี้อายังมีความสุขกับงานในคณะละครสัตว์อยู่น่ะ”

            หลินจิงซูไม่คิดจะบังคับจิตใจอีกฝ่ายเช่นกัน ในเมื่อเขาไม่ต้องการ ก็ลืมเรื่องนี้เสีย ก็แค่นั้น

             

            ………

            สองเดือนผ่านไปไวเหมือนโกหก อีกไม่กี่วันข้างหน้าแล้ว หลินจิงซูก็จะต้องกลับไปที่โรงเรียนเพื่อฟังผลการสมัครเข้ามหาวิทยาลัย   

            ครั้งนี้ติงเสวี่ยเหม่ยไม่ได้ตามไปด้วย กลับไปเที่ยวนี้ หลินจิงซูจึงได้ลากติงจู้ฮั่วไปด้วยกันแทน

            “เสี่ยวฮั่ว ขากลับอย่าลืมแวะไปหาพ่อด้วยล่ะ ถ้าเป็นไปได้ก็อยู่เฝ้าพ่อสักวันสองวันนะ หลายปีมานี้พ่อแก่ไปมากเลย แล้วก็อย่าไปชวนพ่อทะเลาะล่ะ”

            ก่อนออกเดินทาง ติงเสวี่ยเหม่ยไม่ลืมที่จะเน้นย้ำด้วยสีหน้าจริงจัง

            ติงจู้ฮั่วกับผู้เฒ่าติงไม่ได้ติดต่อกันมานานมากแล้ว ทุกครั้งที่พบเจอหน้ากัน ก็มักจะเปิดศึกทะเลวะวิวาทอยู่ร่ำไป ส่วนติงเสวี่ยเหม่ยก็ต้องคอยรับหน้าที่เป็นคนกลางไกล่เกลี่ยให้คนทั้งคู่มาโดยตลอด

            เสียงสัญญาณรถไฟดังเป็นจังหวะต่อเนื่อง ‘ปู๊น ปู๊น ปู๊น’ เป็นสัญญาณบอกว่าได้เวลาออกเดินทางแล้ว

            ขบวนรถไฟไอน้ำขับเคลื่อนมุ่งหน้าสู่ทิศตะวันตก ใช้เวลาเดินทางสองชั่วโมงเศษจากสถานีตัวเมืองหลักผิงเฉิง

            ภายในโรงเรียนเวลานี้ช่างเงียบเหงาและว่างเปล่า จะมีก็เพียงเด็กนักเรียนมัธยม 6 ที่เพิ่งจบการศึกษาไป พากันกลับมาที่นี่เพื่อรอรับจดหมายตอบกลับจากทางมหาวิทยาลัยเท่านั้น

            บรรยากาศภายในห้องเรียนเวลานี้ เต็มไปด้วยความครึกครื้นมากสีสัน เสียงพูดคุยของทุกคนดังเจื้อยแจ้วไม่ขาดสาย

            ทันทีที่ครูประจำชั้นก้าวเท้ามาในห้องเรียนพร้อมเอกสารปึกใหญ่ ทุกชีวิตต่างก็พากันเงียบกริบ

            ไอเหงื่อร้อนรุ่มฉาบคลุมทั่วฝ่ามือของทุกคน ขณะเดียวกันก็มีเสียงป่าวประกาศดังขึ้นครูประจำชั้นว่า

            “เอาล่ะ จดหมายตอบรับจากทางมหาวิทยาลัยอยู่ตรงนี้แล้ว ทุกคนนั่งประจำที่รอครูเรียกชื่อ”