ตอนที่ 441 เบื้องบนเหนือหลิวหมิง

243 1-2

            ตอนที่ 441 เบื้องบนเหนือหลิวหมิง

            ส่วนบรรดาพ่อครัวนั้น ตอนนี้พวกเขากำลังชูเฟรนช์ฟรายส์ชิ้นหนึ่งขึ้นส่องกับแสงไฟ และทำการพินิจพิเคราะห์ด้วยสีหน้าจริงจังถึงเคล็ดวิธีการทอดว่า ทำอย่างไรจึงสามารถรักษาความกรอบไว้ได้แม้เวลาจะผ่านไปนานแล้วก็ตามที และไม่ว่าจะทานคู่กับซอสมะเขือเทศหรือผงหม่าล่าบางๆ ก็ล้วนแล้วแต่ให้รสชาติอันโอชะได้

            พ่อครัวทั้งหลายต่างก็คิดไม่ถึงว่า เพียงแค่มันฝรั่งสีทองธรรมดาๆชิ้นหนึ่ง จะมรสชาติที่เอร็ดอร่อยถึงเพียงนี้ได้ เพราะไม่เคยได้รับรู้ถึงรสชาติที่ดีเลิศเพียงนี้ พวกเขาจึงไม่เคยใส่ใจกับหัวมันถุงใหญ่ท้ายครัวที่เหลือเก็บมาก่อนเลย

            ด้วยราคาต้นทุนการผลิตที่ต่ำ แต่ผลลัพธ์กลับเป็นความอร่อยที่สูงเกินคาด การประดิษฐ์เมนูอาหารจานใหม่คราวนี้ หลินจิงซูและจู้หยานจึงได้ใจหลายคนไปเต็มๆ

            “ถึงแม้เฟรนซ์ฟรายด์นี้จะดูเหมือนทำง่ายๆ แต่ที่จริงแล้วจะต้องอาศัยทักษะการควบคุมความร้อนในระดับที่เชี่ยวชาญ!”

            “ตัวแป้งที่ประธานหลินนำมาเคลือบแท่งมันฝรั่งก่อนทอดนั้น ทำมาจากไข่กับแป้งคลุกเคล้ากับเครื่องเทศของฝรั่งที่ช่วยเพิ่มความหอม บวกกับการควบคุมเวลาและอุณหภูมิอย่างดี ทำให้ภายนอกมีผิวสัมผัสที่กรอบกำลังพอดี ในขณะที่เนื้อในกลับทั้งนุ่มและหอม รสชาติรวมกันจึงเข้มข้น!”

            “ครั้งนี้พวกเรายอมรับเลยครับว่า ออกแบบเมนูอาหารได้วิเศษมากจริงๆ! ไม่คิดมาก่อนเลยว่า ทั้งหมดนี้จะเป็นสูตรอาหารที่ประธานหลินคิดค้นขึ้นมาเอง ทั้งที่ไม่เคยเห็นเข้าครัวมาก่อนด้วยซ้ำ! ยิ่งได้ฝีมือการทำอาหารชั้นเลิศของหัวหน้าจู้เข้าไปอีกคน นี่อย่างกับเสือติดปีกทีเดียว! บุฟเฟ่ต์อาหารฟิวชั่นของเราในครั้งนี้จะต้องออกมาสมบูรณ์​แบบอย่างมาก!”

            “ประธานหลิน หัวหน้าจู้ หลังจากนี้ผมต้องขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ!”

            ได้เห็นปฏิกิริยาและความภักดีของทุกคนที่มีให้ หลินจิงซูถึงกับยิ้มออกมาอย่างมีความสุขจนเกินจะบรรยาย และยิ่งเหตุการณ์กลับกลายเป็นเช่นนี้ เธอก็ยิ่งไม่สามารถปล่อยให้จู้หยานหลุดมือไปได้ เพราะหากเกิดความผิดพลาดขึ้นมา โรงแรมแห่งนี้อาจต้องประสบกับความสูญเสียครั้งใหญ่ทีเดียว!

            นอกจากเรื่องของย่าแล้ว จู้หยานก็ยังมีเรื่องเรียนที่ต้องรับผิดชอบ ไหนจะระหว่างทางอาจมีพ่อครัวบางคนคิดไม่ซื่อต้องการจะเลื่อยขาเก้าอี้เขาอีกล่ะ? เพราะท้ายที่สุดนี้ ก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่า ยังมีพ่อครัวหลายคนที่รู้สึกคลางแคลงใจในตัวเขาอยู่ และไม่ค่อยพอใจในตัวเด็กหนุ่มอายุเพียงแค่ 20 ปีคนนี้ที่ได้ขึ้นเป็นหัวหน้าสั่งการ

            อย่างไรก็ตาม จู้หยานย่อมตระหนักดีเช่นกันว่า ทุกคนกำลังคิดสิ่งใดอยู่ เขาจึงใช้โอกาสนี้แถลงคลายข้อกังวลของทุกคนในทันที

            “ผมรู้ดีว่าทุกคนกำลังกังวลเรื่องอะไรอยู่ ต่อให้จากนี้ผมจะยังคงรับตำแหน่งพ่อครัวของที่นี่ก็ตาม แต่ผมไม่ใช่คนประเภทที่จ้องจะแย่งงานของใครไป ผมตั้งใจจะทำงานที่นี่จนกว่าจะเรียนจบเท่านั้น เพราะเหตุนี้ ระหว่างที่มีโอกาสได้ร่วมงานกันอยู่ ผมจึงอยากขอให้ทุกคนร่วมแรงร่วมใจช่วยกันยกระดับโรงแรมหลี่เจี่ยของเราให้พัฒนาก้าวหน้าไปอีกขั้น”

            “และระหว่างที่ผมเป็นหัวหน้าอยู่นี้ ผมก็อยากจะแบ่งปันองค์ความรู้ทั้งหมดที่มีให้กับทุกคนด้วย ไม่อยากให้ทุกคนต้องมาคอยกังวลว่า การปรากฏตัวของผมจะทำลายอาชีพของใครบางคนในที่นี้ไปหรือเปล่า ผมขอย้ำอีกครั้งนะครับว่า ผมไม่ใช่คนแบบนั้นอย่างแน่นอน”

            คำพูดเหล่านี้จากปากจู้หยาน ทำให้บางคนถึงกับต้องแอบก้มหัวเล็กน้อยด้วยความรู้สึกผิดในใจ หลายคนที่เคยมองจู้หยานเป็นภัยร้ายแรงในสายตา ก็ถึงกับต้องเปลี่ยนความคิดไปด้วยเช่นกัน

            ตั้งแต่แรกเริ่มมาจนกระทั่งถึงตอนนี้ ทัศนคติของบรรดาพ่อครัวทั้งหลายที่มีต่อจู้หยานนับว่าเปลี่ยนไปมากแล้วจริงๆ ใครหลายคนต่างก็ยิ้มแย้มและพูดให้กำลังใจเขาแทน

            “โถ่หัวหน้าจู้ คิดมากเกินไปแล้วล่ะครับ! พวกเราต่างรู้สึกยินดีด้วยซ้ำที่ได้ร่ำเรียนวิชา และเคล็ดลับมากมายจากพ่อครัวอาหารต่างชาติสายตรงอย่างหัวหน้า จากนี้ไปพวกเราจะคอยช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ไม่ให้แผนกพ่อครัวต้องน้อยหน้าแผนกใดๆในโรงแรม! รับรองพวกเราจะไม่ทำให้หัวหน้าจู้ต้องผิดหวังอย่างแน่นอน!”

            “ใช่แล้ว ประธานหลิน หัวหน้าจู้ เป็นพวกเราต่างหากที่ชอบสร้างเรื่องสร้างราวให้พวกคุณอยู่ตลอด ที่ผ่านมาพวกเราต้องขอโทษจากใจจริงๆ และไม่ว่าหัวหน้าจู้จะทำงานที่นี่อีกสักกี่ปี พวกเราก็จะคอยติดตามเรียนรู้ไม่มีการหักหลังกันแน่นอนครับ!”

            เมื่อหลินจิงซูได้เห็นว่าท้ายที่สุดแล้ว ตัวเธอกับจู้หยานก็ได้การยอมรับจากทุกคนโดยสมบูรณ์ ต่างคนต่างก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เนื่องจากการขยายตัวในภาคอุตสาหกรรม และการเปิดประเทศที่กว้างขวางมากขึ้นในอนาคต จะส่งผลให้สงครามการแข่งขันในตลาดธุรกิจยิ่งดุเดือดขึ้นกว่านี้อีกหลายเท่าตัว หากโรงแรมยังไม่รีบปรับตัว ปรับเปลี่ยนรูปแบบการให้บริการด้านอาหารตั้งแต่ตอนนี้ เกรงว่าเมื่อยุคแห่งการเปลี่ยนแปลงมาถึง ทุกคนจะไม่สามารถปรับตัวได้ทัน และจะต้องจมหายไปกับกาลเวลาในท้ายที่สุด

            ซึ่งนับว่าโชคดี ที่ทุกคนยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อโรงแรม สำหรับเรื่องนี้ หลินจิงซูอดรู้สึกขอบคุณพวกเขาไม่ได้เช่นกัน

            “ก่อนจะเปิดตัวเมนูพวกนี้ ฉันอยากแจ้งให้ทุกคนทราบก่อนว่า กลุ่มผู้บริโภคหลักของเราคือเด็กรุ่นใหม่ เพราะเด็กในกลุ่มช่วงวัยนี้จะเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากลอง ไก่ทอดและเฟรนซ์ฟรายด์จึงเป็นอะไรที่ตอบโจทย์ที่สุด”

            “ในอดีต กลุ่มลูกค้าหลักของเราคือผู้ใหญ่ เป็นนักธุรกิจที่มาติดต่องานบ้าง เป็นนักท่องเที่ยวบ้าง แต่เราไม่เคยมองกลุ่มลูกค้าที่เป็นประชาชนทั่วไปเลย แม้คนกลุ่มนี้จะมีกำลังจ่ายที่น้อยกว่า แต่ทว่ากลับมีจำนวนที่มากกว่ากลุ่มลูกค้าเดิมหลายเท่า กลยุทธ์ต่อไปของทางโรงแรม เราจะไม่ใช้การลดราคาเพื่อลดคุณค่าของเราลง แต่จะเน้นหนักไปในการผูกโปรโมชั่นห้องพักกับแผนกจัดเลี้ยงให้มากขึ้น”

            หลังจากที่หลินจิงซูได้เกริ่นถึงเรื่องทิศทางการพัฒนาโรงแรมไปคร่าวๆ ถึงกับได้ใจหลิวหมิงไปเต็มๆ เพราะเขาเองก็รู้สึกมาสักพักแล้วว่า ด้วยอัตราการเกิดที่มากขึ้นของประชากรจีน สังคมในยุคถัดจากนี้ ย่อมจะต้องมีเด็กวัยรุ่นเป็นองค์ประกอบใหญ่ หากสามารถปลูกฝังความจงรักภักดีต่อแบรนด์ให้กับพวกเขาได้ตั้งแต่เนิ่นๆ อนาคตต่อไป ในวันที่เด็กๆเหล่านี้เติบโตขึ้นและเข้าสู่วัยทำงาน เมื่อถึงวันนั้น ฐานลูกค้าของโรงแรมก็จะยิ่งแข็งแกร่งและยากที่ใครจะโค่นล้มได้

            หลิวหมิงปรายตามองไปทางจู้หยานเล็กน้อย และถึงกับต้องพยักหน้ากับตัวเองช้าๆ เขาจำต้องยอมรับว่า พ่อหนุ่มนักเรียนนอกคนนี้นับว่ามีฝีมือจริงๆ! สามารถรังสรรค์เมนูที่น่าอัศจรรย์ ซึ่งอาจจะกลายมาเป็นหนึ่งในจุดขายสำคัญของโรงแรมในอนาคตได้!

            เขาได้ค้นพบเพชรในตมอีกเม็ดหนึ่งแล้ว!

            แต่ช่างน่าเสียดาย…. ภายใต้แรงกดดันที่ย่าของพ่อหนุ่มคนนี้รบเร้าใส่ไม่หยุดไม่หย่อน เขาจึงไม่สามารถเก็บรักษาเพชรล้ำค่าไว้ได้นานกว่านี้อีกแล้ว…

            เมื่อคิดได้ดังนั้น ท่ามกลางบรรยากาศที่น่ายินดี หลิวหมิงก็ปรบมือร้องเรียกทุกคน

            “เอาล่ะ เอาล่ะ ในเมื่อตกลงเรื่องเมนูใหม่กันได้แล้ว ต่างคนต่างก็แยกย้ายกลับไปทำหน้าของตัวเองถอะ ส่วนจู้หยาน ฉันขอคุยกับเธอเป็นการส่วนตัวหน่อย ตามฉันมา”

            ได้ฟังเช่นนั้น หลินจิงซูก็รับรู้ได้ถึงความปกติบางอย่างทันที เธอหันขวับจ้องมองไปทางหลิวหมิง เธอมองเขาด้วยสายตาแปลกๆราวกับเขาเป็นตัวประหลาด หรือเป็นไปได้มั้ยว่า หลิวหมิงเกิดไปรู้อะไรขึ้นมา?

            เรื่องนี้ชักจะไม่ง่ายซะแล้ว หลินจิงซูจึงรีบติดตามคนทั้งคู่ไปที่ห้องทำงานของหลิวหมิงด้วยทันที

            เมื่อเข้าไปถึง จู้หยานที่ขมวดคิ้วถักเป็นปมแน่นก็ร้องถามขึ้นมาด้วยความสงสัยทันที

            “ประธานหลิวมีอะไรรึเปล่าครับ? หรือไม่พอใจกับอาหารที่ผมทำ?”

            หลิวหมิงส่ายหัวและบอกความจริงไปตามตรงว่า

            “คุณย่าของเธอต่อสายตรงคุยกับฉันเมื่อวานนี้ บอกว่าขอเพียงไล่เธอออกจากที่นี่ ย่าของเธอยินดีที่จะอัดฉีดเงินทุนก้อนใหญ่ให้กับทางโรงแรมของเราโดยไม่ขอรับการตอบแทนใดๆ กระทั่งหุ้นส่วนก็ไม่ต้องการ เงินปันผลก็ไม่ขอรับเลยแม้แต่หยวนเดียว”