ตอนที่ 76 ออกไปจากบ้านหลังนี้

39 1-1

            ตอนที่ 76 ออกไปจากบ้านหลังนี้

            อู๋ซิ่วเหลียนก้าวเท้าขึ้นหน้า ออกมาชี้แจงแทนย่าอู๋เพื่อทวงคืนความเป็นธรรมทันที

            “ลุงป้าน้าอาทั้งหลายคะ วันนี้คุณแม่กับฉันเชิญทุกคนมาที่นี่ก็เพื่อทวงคืนบ้านหลังจากนี้คนนอก ดังนั้นอย่าไปหลงเชื่อคนอื่นที่กำลังเป่าหูอยู่เด็ดขาดนะคะ! สิ่งที่คนพวกนี้ต้องการก็คือ ทำให้พวกเราแตกคอทะเลาะกันเองค่ะ!”

            ชั่วอึดใจ เธอก็ปรายหางตามองไปยังทิศทางที่ติงเสวี่ยเหม่ยยืนอยู่ จากนั้นก็ตีบทนางเอกผู้น่าสงสาร ปั้นหน้าเศร้าสลดพูดออกไปว่า

            “พี่เสวี่ยเหม่ยคะ นี่เพิ่งจะเป็นครั้งแรกที่คุณแม่พูดจาไม่ดีกับพี่แท้ๆ แต่ทำไมพี่ต้องใส่ร้ายแม่ถึงขนาดนี้ด้วย? ฉันเองที่เป็นน้องสะใภ้ ตลอดเวลาที่ผ่านมาก็ยังต้องทำงานหนักเพื่อครอบครัว เพราะต้องการให้พี่กับคุณแม่ได้อยู่อย่างสุขสบาย แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ดั่งใจพี่สักที พี่ก็เลยต้องการหย่ากับพี่ชิงอี้ เท่าที่ได้ไปยังไม่พอใจอีกเหรอคะ? ตอนนี้ยังจะมาใส่ร้ายป้ายสีคุณแม่อีก? พี่มัวแต่ทำตัวแบบนี้ แล้วจะเลี้ยงดูจิงซูน้อยให้โตมาเป็นผู้เป็นคนได้ยังไง? ฉันล่ะสงสารเด็กมันจริงๆ!”

            ติงเสวี่ยเหม่ยไม่คิดไม่ฝันว่า อู๋ซิ่วเหลียนจะใช้ไม้นี้กับตน ตอนนี้เธอโกรธจัดจนจุกแน่นอกและพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

            อู๋ซิ่วเหลียนรู้ดีว่า ติงเสวี่ยเหม่ยเป็นพวกเถียงคนไม่เก่ง เรื่องการหยิบใช้วาทะศิลป์คำพูดจึงไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่นัก ด้วยเหตุนี้ เธอจึงหยิบฉวยประโยชน์จากจุดอ่อนนี้คว้าชัยชนะไปและยังซ้ำอีกว่า

            “พี่เสวี่ยเหม่ย รู้สึกผิดจนถึงกับพูดไม่ออกเลยเหรอคะ? ถ้าฉันเป็นพี่ ในตอนนั้นฉันคงจะพยายามมีลูกให้มากกว่านี้ ไม่ใช่มาอ้างโน่นอ้างนี่เพราะความขี้เกียจ แต่น่าเสียดายที่ฉันไม่มีโอกาสแบบนั้นแล้ว”

            อู๋ซิ่วเหลียนพ่นประโยคเหล่านี้ออกมานับว่าได้ประโยชน์สองต่อ ประการแรกเธอได้สาดโคลนทำให้ติงเสวี่ยเหม่ยกลายเป็นคนเลวในสายตาทุกคน และประการที่สอง ถือเป็นการสร้างอนุสรณ์คุณความดีให้กับตัวเอง

            เพราะคำพูดเพียงแค่ไม่กี่คำ ก็สามารถให้เธอดูเป็นลูกสะใภ้ผู้มากคุณธรรมขึ้นมาทันตาเห็น

            ติงเสวี่ยเหม่ยถูกเล่นงานโดยหญิงอสรพิษคนนี้อย่างหนักหน่วง สถานการณ์จึงกลับกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบมากขึ้นทุกที

            เมื่อเหล่าสมาชิกตระกูลหลินได้ยินแบบนั้น ต่างคนก็ต่างถอนหายใจกันเฮือกแล้วเฮือกเล่า รู้สึกสารชีวิตอันเลวร้ายที่ผ่านมาตลอดหลายปีของอู๋ซิ่วเหลียนและย่าอู๋ขึ้นทันที

            ย่าอู๋สามารถเชิดหน้าขึ้นมาได้อีกครั้ง ริ้วรอยยับยู่ทั่วใบหน้าผ่อนปรนลงมาก ดูใสกระจ่างราวกับดอกไม้อีกครั้ง

            ในที่สุดก็ถึงคราวที่หลินจิงซูต้องออกโรง เธอตรงปรี่เข้าไปสนับสนุนเคียงข้างติงเสวี่ยเหม่ยที่กำลังเสียศูนย์เกือบพังทลายเต็มทน เธอระเบิดหัวเราะเยาะออกมาด้วยความรู้สึกสมเพชและพูดออกไปว่า

            “เอ…เข้าใจอะไรผิดรึเปล่านะ ตอนนี้หนูกับแม่กำลังจะถูกไล่ไปนอนข้างถนนอยู่ทนโท่  แล้วทำไมต้องเล่นละครให้ตัวเองดูน่าสงสารได้ขนาดนั้น? แล้วก็นะ อย่าพูดราวกับว่าพวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันสิ ยายเฒ่าอู๋ก็เพิ่งจะพูดเองไม่ใช่รึไง? ว่าตัดฉันกับแม่ออกจากตระกูลหลินแล้ว! คุณก็ยังจะพล่ามไปเรื่อยอีกนะคะ?”

            ใบหน้าของอู๋ซิ่วเหลียนเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวอัปลักษณ์ขึ้นทันตา เธอไม่คาดคิดเลยว่า นังเดรัจฉานน้อยหลินจิงซูจะโผล่มาได้จังหวะอะไรปานนี้!

            เธอกัดฟัดไม่ยอมแพ้ ตอบโต้กลับไปทันที

            “ย่าของเธอก็แค่พลั้งปากพูดไปตามอารมณ์เท่านั้นเอง ไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย ยังไงก็ยกโทษให้คุณย่าด้วยเถอะนะจ๊ะจิงซูน้อย”

            “โอ้? งั้นก็แสดงว่าที่อยากจะไล่หนูกับแม่ออกไปจากบ้านนั้น ก็แค่พลั้งปากพูดไปตามอารมณ์ใช่มั้ยคะ?”

            หลินจิงซูฉีกยิ้มเหยียดอย่างประชดเสียดสี

            จังหวะนี้เอง ด้วยความเหลืออด อู๋ซิ่วเหลียนถึงกับต้องเผยตัวตนที่แท้จริงของเธอออกมา ประกายตางูพิษคู่นั้นสาดปะทะใส่หลินจิงซูด้วยความอำมหิตโหดเหี้ยม

            “หลินจิงซู! เลิกเสแสร้งหลอกให้ทุกคนเห็นใจแกได้แล้ว!”

            ทันทีที่เห็นว่าทั้งสองฝ่ายกำลังจะเปิดศึกทะเลาะกัน บรรดาสมาชิกตระกูลหลินก็ทำได้เพียงแสร้งปลอบใจพวกเธอทั้งสองตามมารยาท

            หลินจิงซูเห็นว่าอู๋ซิ่วเหลียนและย่าอู๋นั้นเดือดจนลมแทบจะจับอยู่แล้วในตอนนี้ แต่ถึงอย่างนั้น พวกเธอทั้งคู่ก็ยังไม่ลดละที่จะก่อปัญหาต่อไป หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ยักไหล่และพูดกับทั้งสองคนตามตรงว่า

            “ก็ได้ เห็นแก่ที่เคยเป็นครอบครัวเดียวกัน หนูกับแม่จะคืนบ้านหลังนี้ให้ก็แล้วกัน หลังจากเก็บข้าวเก็บของเสร็จ พวกเราจะออกไปจากที่นี่ทันที นี่ถือว่าหนูปราณีมากแล้วนะคะ แล้วก็ไม่จำเป็นต้องขอบคุณกันล่ะ”

            ติงเสวี่ยเหม่ยหันขวับไปจ้องหน้าลูกสาวด้วยความประหลาดใจ เธอรีบกระซิบข้างหูทันทีว่า

            “ซูซู ออกไปฉุกละหุกแบบนี้แล้วพวกเราจะไปอยู่ไหนกันล่ะ?”

            หลินจิงซูยิ้มมุมปากเล็กน้อย และตอบกลับว่า

            “ภายใต้สถานการณ์ตอนนี้ ฝืนรุกต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ค่ะแม่ ต่อให้วันนี้เราจะได้อยู่ต่อ อู๋ซิ่วเหลียนกับย่าอู๋ก็จะต้องบุกมาสร้างปัญหาใหม่ในวันพรุ่งนี้อย่างแน่นอน”

            ติงเสวี่ยเหม่ยเข้าใจคำพูดของบุตรสาวได้ในทันที เดิมทีเธอแค่ต้องการสู้ต่อไปเพื่อกู้คืนชื่อเสียงและเอาบ้านหลังนี้กลับคืนมา แต่สิ่งน่ากลัวกว่าก็คือ เธอไม่มีทางรู้ได้เลยว่า ในวันพรุ่งนี้และวันต่อๆไป อู๋ซิ่วเหลียนและย่าอู๋จะก่อปัญหาสร้างภัยอันตรายอะไรขึ้นมาอีกบ้าง

            เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุเลวร้ายในอนาคต การย้ายออกไปเสียตั้งแต่ตอนนี้คงจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด

            สองแม่ลูกมีข้าวของไม่มากเท่าไหร่นัก เธอจัดการยัดทุกอย่างใส่ลงในกระสอบใบใหญ่จำนวนสองใบ และเตรียมจะออกจากที่นี่ไป

            ติงเสวี่ยเหม่ยยังดูค่อนข้างลังเลที่จะต้องจากบ้านหลังนี้ไป เพราะหลังจากได้อาศัยอยู่ที่นี่เป็นระยะเวลาหนึ่ง หลายส่วนของบ้านก็ได้รับการซ่อมแซมจนดีขึ้นมาก สวนผักก็เก็บกวาดทำความสะอาดและถอนวัชพืชไว้ดิบดีแล้ว ทว่าตอนนี้กลับต้องย้ายออกไปอย่างกะทันหัน เธอจึงรู้สึกใจหายไม่น้อย

            สังเกตเห็นสีหน้าเศร้าสร้อยปนเสียดายของติงเสวี่ยเหม่ย หลินจิงซูจึงได้โน้มเข้าไปกระซิบข้างหูของเธอเบาๆว่า

            “แม่คะ อย่าเศร้าไปเลยค่ะ สักวันหนึ่งเราจะกลับมาทวงคืนแน่นอน”

            ติงเสวี่ยเหม่ยถอนหายใจเฮือกแล้วเฮือกเล่า ส่ายหน้าไปมาขณะตอบกลับไปว่า

            “ซูซู ไม่ต้องปลอบใจแม่หรอกจ้ะ แม่ไม่เป็นอะไรแล้ว”

            ใช่ว่าเธอจะตาบอดมองไม่เห็นว่า อู๋ซิ่วเหลียนกำลังยืนกอดอกยิ้มอย่างสะใจต่อการจากไปของพวกเธอสองแม่ลูก ในเมื่อถูกสาปส่งขนาดนี้แล้ว เธอยังจะกลับมาที่นี่เพื่ออะไรอีก? กลับมาเพื่อก้มหน้าทนรับความอัปยศอดสูอีกครั้งรึไง?

            หลินจิงซูเห็นว่าอีกฝ่ายไม่เชื่อ เธอจึงไม่ต้องการจะพูดอะไรต่อแล้วเช่นกัน เพราะถึงอย่างไร แผนการช่วงชิงโฉนดที่ดินบ้านหลังนี้ก็ยังไม่ถึงเวลาอันควร

            สติของเธอถูกดึงออกจากภวังค์ความคิดด้วยคำพูดประโยคถัดมาของติงเสวี่ยเหม่ย

            “ซูซู เรากลับไปที่บ้านคุณตาของลูกกันเถอะนะ”