บทที่ 2 สัญชาตญาณนักล่า

“เรียบร้อยหรือเปล่า” ลูเซียโน่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็คสีดำดูท่าทางน่าเกรงขาม เขาเดินเข้ามาในตัวอาคารของลานประมูลลับที่พวกเขาจัดขึ้นมา เขาเอ่ยถามริคิ คนสนิทที่เดินตามหลังมาเฟียหนุ่มมาติดๆ 

“ทุกอย่างเรียบร้อยครับนาย” ริคิตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่หนักแน่น

ลูเซียโน่ไม่ได้เอ่ยคำใดออกมาต่อ เขาก้าวเท้าเข้าสู่อาคารอย่างสงบนิ่ง ท่ามกลางเหล่าแขกผู้มาร่วมงานที่ต่างสวมหน้ากากปิดบังตัวตน ก่อนจะทยอยเดินตรงไปยังลานประมูลซึ่งตั้งอยู่ใจกลางตึก

มาเฟียหนุ่มและลูกน้องของเขาไม่จำเป็นต้องซ่อนใบหน้าเหมือนคนอื่น เพราะในประเทศนี้แทบไม่มีใครไม่รู้จัก “กลุ่มไทฟอน” การที่แขกส่วนใหญ่ต้องปิดบังตัวตนไว้ภายใต้หน้ากาก ก็เพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่าพวกเขาเป็นใครในชีวิตจริง คนบางกลุ่มคือไฮโซ นักธุรกิจ หรือผู้ทรงเกียรติในแวดวงสังคม แต่ในค่ำคืนนี้ ทุกคนต่างมีเป้าหมายเดียวกัน คือการได้ครอบครองเพชรต้องห้ามที่ไม่ควรปรากฏในโลกสว่าง

นัยน์ตาคมกริบกวาดสายตามองสำรวจผู้คนที่กำลังเยี่ยงย่างเข้างาน ทว่าสายตาของเหยี่ยวอย่างลูเซียโน่ก็ไปสะดุดเข้ากับหญิงสาวชุดสีแดงสด เธอมีรูปร่างอรชรแต่ไม่บอบบาง ทุกจังหวะย่างก้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจและพลังบางอย่างที่ไม่อาจละสายตาได้

“ผู้หญิงชุดแดงคนนั้น” มาเฟียหนุ่มหยุดเดิน ก่อนจะบอกกล่าวคนสนิท

“ทำไมเหรอครับนาย” ริคิเอ่ยถามพลางมองตรงไปยังสาวชุดแดง

“เธอดูท่าทางแปลกๆ จับตาดูไว้ให้ดี” 

“ครับนาย” คนสนิทเชื่อในสัญชาตญาณและสายตาที่แหลมคมของเจ้านาย ลูเซียโน่ไม่เคยมองอะไรผิดพลาด ริคิยกมือขึ้นมาเตะหูฟังของตัวเองและบอกกล่าวกับลูกน้องคนอื่นทันที

“จับตาดูผู้หญิงชุดเดรสสีแดงเอาไว้” 

ลูเซียนปรายตามองหญิงสาวจนกระทั่งเธอเดินหายไปในงาน เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกแบบนั้น แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาก็เชื่อใจสัญชาตญาณของตัวเองมากกว่าสิ่งอื่นใด

ทางด้านอัญญา หญิงสาวร่างอรชรสวมหน้ากากปกปิดตัวตน เธอเดินเข้ามาในงานประมูลและมองสำรวจเส้นทางอื่นๆ ก่อนที่เธอจะปลีกตัวเดินออกไปจากตรงกลางตึกอาคารที่เริ่มมีผู้คนเข้ามาแออัดกันมากขึ้น เพื่อรอที่จะประมูลเพชรที่ผิดกฎหมายนี้ 

ร่างอวบอิ่มปลีกตัวเดินไปเพื่อสำรวจเส้นทางอย่างเนียนๆ ทว่าเธอก็เจอเข้ากับบอดี้การ์ดชุดดำที่ยืนประจำตำแหน่งอยู่ด้วยใบหน้านิ่งเรียบ 

“ขอโทษนะคะ ห้องน้ำไปทางไหนคะ” หญิงสาวแสร้งทำเสียงอ่อนหวานเอ่ยถามบอดี้การ์ด 

“ทางนั้นครับ” ชายฉกรรจ์จึงบอกกล่าวและผายมือไปทางห้องน้ำให้เธอดู 

“ขอบคุณค่ะ” ใบหน้าสวยคมภายใต้หน้ากากส่งยิ้มให้บอดี้การ์ด ก่อนที่เธอจะเดินไปยังทางที่ชายชุดดำบอกกล่าว

“เธอไปทางที่ผมบอกแล้วครับ” หลังจากที่หญิงสาวเดินไป บอดี้การ์ดเลื่อนมือจับหูฟังของตัวเองและเอ่ยขึ้นมา

อัญญาเดินตรงมาตามทางเรื่อยๆ เธอมองสอดส่องตลอดทางที่เธอเดิน แต่น่าแปลกที่ทำไมทางนี้ถึงไม่มีบอดี้การ์ดเลยสักคน แม้กระทั่งห้องน้ำเธอก็ยังไม่เห็นเลย 

สปายสาวจึงเอื้อมมือไปพยายามเปิดประตูห้องที่อยู่ใกล้ๆ เธอก่อน แต่ทว่าเมื่อหญิงสาวเปิดประตูแง้มเข้าไป ก็พบว่าเป็นเพียงห้องเก็บห้องเท่านั้น หญิงสาวจึงปิดประตูไว้อย่างเดิมและเดินไปห้องอื่นต่อ 

อัญญาเดินเปิดปิดประตูห้องมาจนเกือบสุดทางเดิน ทุกห้องเปิดออกหมดและก็เป็นเพียงห้องเก็บของ เก็บอุปกรณ์ หรือห้องพักของพนักงานเพียงเท่านั้น จนกระทั่งเธอเอื้อมมือไปเปิดห้องสุดท้าย 

หญิงสาวพบว่าห้องสุดท้ายนี้มันล็อกอยู่ เธอจึงมองซ้ายมองขวาอีกครั้ง ก่อนที่มือบางจะเลื่อนขึ้นมาดึงกิ๊บตัวเล็กสีดำบนหัวของเธอออกมา อัญญามองลูกบิดประตูเล็กน้อย เธอกำลังจะใช้กิ๊บตัวเล็กสีดำสอดเข้าไปในช่องเล็กๆ ของลูกบิดประตู แต่ทว่าเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนเดินมาเสียก่อน มือบางหยุดชะงักเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะเดินหนีออกมาจากประตูบานนั้นทันที

ลูเซียโน่เดินตรงมาหาอัญญาที่กำลังจะเดินกลับทางเดิม อัญญาไม่มีทางให้หนีเพราะหน้าต่างระหว่างทางเดินทุกบานถูกป้องกันด้วยเหล็กดัดด้านนอกอีกชั้น ถ้าหากว่าเธอไม่สามารถที่จะหนีได้ เธอก็ต้องเล่นละครสักหน่อยแล้วล่ะ

ในจังหวะที่หญิงสาวเดินกลับไปยังทางเดิมที่เธอมา ชายหนุ่มร่างกำยำหน้าตาหล่อเหลาดั่งเทพบุตรก็เดินตรงมาหาเธอพอดี 

“มาผิดทางหรือเปล่าคนสวย” เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงทะเล้น ทุกจังหวะการย่างกรายของเขามันดูสง่างามและดุดัน 

อัญญารับรู้ได้ทันทีว่าผู้ชายคนนี้ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน เนื่องจากท่าทางและคำพูดของเขามันดูทรงพลังมากกว่าคนปกติ 

“อ๋อ..ขอโทษทีนะคะ พอดีฉันมาที่นี่ครั้งแรกค่ะ” หญิงสาวทำเสียงหวานใส่ชายหนุ่ม 

“ฉันหาห้องน้ำนะคะ แต่น่าจะไม่ใช่ทางนี้” อัญญาเอ่ยต่อ เธอกำลังจะเดินผ่านชายหนุ่มไป แต่ทว่าเสียงทุ้มก็พูดขึ้นมาเสียก่อนพร้อมกับหันมาหาเธอ 

“เดี๋ยวก่อน!” มือแกร่งล้วงกางเกงสแล็คสีดำด้วยท่าทางสบายๆ

“คะ?” หญิงสาวหยุดชะงักและหันมาประจันหน้ากับชายหนุ่ม ดวงตาทั้งสองคู่จ้องมองกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

“คุณมาจากตระกูลไหนเหรอ” เสียงทุ้มทรงพลังถามต่ออย่างหยั่งเชิง

“ที่นี่เขาสามารถถามตัวตนลูกค้าได้แบบนี้เลยเหรอคะ ไม่ให้ความเป็นส่วนตัวและดูไม่เป็นมืออาชีพเลยนะคะ” อัญญาเล่นลิ้นใส่ชายหนุ่ม ทำให้ใบหน้าหล่อเหลากระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย 

“ไม่ได้เกี่ยวกับงานนี้หรอกครับ พอดีว่าผมชอบผู้หญิงแบบคุณนะ” ไม่พูดเปล่า ชายหนุ่มใช้สายตาคมกริบไล่มองสำรวจร่างอรชรอย่างจาบจ้วง เขาเริ่มจะสนุกขึ้นมาสักนิดแล้วสิ ในงานมีแต่เรื่องน่าเบื่อๆ วันนี้คงมีอะไรสนุกๆ ให้เขาทำแล้วล่ะ

“สนใจไปสนุกด้วยกันหน่อยไหม” ลูเซียโน่ใช้สายตาแทะโลมหญิงสาวพลางเอ่ยถามต่อ

“เอาสิคะ” ถึงแม้ว่าอัญญาจะตอบกลับไปแบบนั้น แต่ก็เพราะเธอต้องเล่นไปตามบท มือบางแอบกำหมัดแน่นด้วยความเดือดดาลที่เริ่มปะทุอยู่ในใจ 

“จะเอาตรงนี้ หรือในห้องดีล่ะ” ชายหนุ่มเริ่มขยับตัวเข้ามาใกล้หญิงสาวมากขึ้นเรื่อยๆ

“ในห้องดีกว่าค่ะ” เธอตอบกลับ

“ห้องนั้นเหรอ?” ชายหนุ่มชี้ไปยังห้องด้านหลังของหญิงสาว 

“ห้องนั้นคือห้องอะไรคะ” เสียงหวานเอ่ยถามออกไป โดยที่เธอเองก็รู้อยู่แล้วว่ามันคือห้องเก็บของ เนื่องจากเธอสำรวจห้องพวกนี้หมดทุกห้องแล้ว

“พวกนั้นเป็นห้องเก็บของ เธอสะดวกไหมล่ะ” ไม่พูดเปล่า มือแกร่งเคลื่อนมาคว้าเอวคอดกิ่วและดึงรั้งมาประชิดร่างกำยำของตัวเองทันที

“คุณเป็นเจ้าของที่นี่เหรอคะ” เธอแอบตื่นตกใจเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าเขาจะจู่โจมเธอเร็วขนาดนี้ แต่อัญญาก็พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ มือบางยกขึ้นมาดันอกแกร่งเอาไว้เล็กน้อยเพื่อไม่ให้อกอวบอิ่มของตัวเองเบียดเสียดกับแผงอกกำยำของเขามากจนเกินไป

“ใช่” ชายหนุ่มตอบกลับสั้นๆ

“หึ!” อัญญาขำออกมาเบาๆ

“ขำอะไรครับคนสวย” 

“เป็นถึงเจ้าของการประมูลลับมูลค่าหลายล้าน จะพาสาวไปเล่นสนุกด้วยแต่พาไปแค่ห้องเก็บของเหรอคะ” อัญญาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามและดูถูก เธอเชื่อว่าผู้ชายแบบนี้จะไม่มีทางยอมให้ตัวเองโดนดูถูกอย่างแน่นอน

“แล้วคุณอยากไปห้องไหนล่ะ” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยท่าทางยียวน

“ห้องของคุณไงคะ”

“เอาสิ! ไปกัน” สิ้นเสียงของลูเซียโน่ ดวงตาแข็งกร้าวทั้งสองคู่มองจ้องกันอย่างท้าทาย เขารู้สึกถูกใจผู้หญิงที่กล้าท้าทายเขาแบบนี้ขึ้นมาสะแล้วสิ