กะลาสีเถื่อน | ตอนที่ 5 : ล่ามโซ่ล่อฉลาม (1/2)

ฉันไม่รู้เลยว่าคิดถูกหรือเปล่าที่ขึ้นเรือลำนี้มา..

ระหว่างฉันอยู่ที่กรุงเทพฯกับพี่หมอก กับอยู่ภายใต้อำนาจของผู้ชายที่ชื่อว่าทัพเพลิง อันไหนมันน่ากลัวกว่ากัน?

“ป..ปล่อยฉันนะคะ!!! คุณเด่นชัย!! นี่คุณจะพาฉันไปไหนคะ!! ปล่อยฉันเถอะค่ะ!!!”

“ว๊ายยยย!! ปล่อยจอมขวัญเถอะไอ้เด่นชัย!! นี่แกจะลากจอมขวัญขึ้นไปชั้นดาดฟ้าทำไมเนี่ย!! ไม่ได้ยินสัญญาณเตือนพายุเข้าบนเรือหรือไง!!”

มดแดงที่เห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้าไปห้ามปราม แต่ยิ่งพยายามห้ามมากแค่ไหนก็ไม่เป็นผล เพราะลูกเรือคนอื่นได้ล็อกตัวจอมขวัญเอาไว้แน่น พวกเขาลากเธอขึ้นไปยังชั้นดาดฟ้าที่ตอนนี้กำลังอยู่ในจุดอันตราย

เรือทั้งลำมีเสียงร้องของจอมขวัญดังสนั่น รวมถึงเสียงของมดแดงที่ไล่ตามเป็นระยะ นั่นจึงทำให้นางบำเรอที่หลบพายุอยู่ในห้องพักต้องชะโงกหน้าออกมาดู

“มันคือคำสั่งของกัปตัน ฉันเองก็คัดค้านอะไรไม่ได้หรอกเจ๊ ถ้าไม่อยากให้คุณทัพเพลิงเขาโกรธเพิ่ม พวกเราก็ยอมทำตามคำสั่งง่ายๆดีกว่า”

“ว่าไงนะ!!!”

กะเทยร่างใหญ่เบิกตาโพลงด้วยความตกใจทันที มดแดงอ้าปากค้างพร้อมทั้งจ้องมองร่างบางที่ถูกนำตัวขึ้นไปด้านบน ในขณะที่มีชายฉกรรจ์ประมาณสี่ห้าคนเดินขนาบข้างทุกฝีก้าว พวกเขาคุมเธอเหมือนเป็นนักโทษก็ไม่ปาน

“ค..คุณทัพเพลิง.. ฮึก.. นี่คุณคิดจะทำอะไรคะ!!”

หญิงสาวผมลอนสีส้มอ่อนตะโกนถามกัปตันเรือที่ยืนอยู่กลางดาดฟ้า ขณะที่หยาดฝนโปรยปรายจนเขาตัวเปียกปอน ใบหน้าหล่อนั้นก็ยังคงแสยะยิ้มมาที่เธอเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ทัพเพลิงจ้องมองร่างบางที่ถูกลูกน้องลากตัวมา เธอยังอยู่ในชุดนอนเดียวกับเมื่อคืน มองดูแวบเดียวก็รู้แล้วว่าจอมขวัญเพิ่งตื่น การลงไปลากเธอออกมาจากเตียงเพื่อให้ขึ้นมาเผชิญอันตราย แบบนี้ก็น่าสนุกไปอีกแบบ..

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะคะ!!! คุณทัพเพลิง!!! นี่คุณมายืนตากฝนอยู่ตรงนี้แล้วเรียกฉันขึ้นมาหาเนี่ยนะ!! ค..คุณเป็นบ้าไปแล้วหรือไง!!!”

จอมขวัญที่ไร้เรี่ยวแรงตะคอกเสียงใส่อีกฝ่ายด้วยความโกรธ ตอนนี้เธอเองก็ตัวเปียกปอนไปหมด ความหนาวเหน็บกับความกลัวเริ่มแทรกซึมเข้าสู่ผิวหนังทีละนิด

ทัพเพลิงไม่ได้โต้ตอบอะไรกลับ เขาหันไปส่งซิกกับพวกเด่นชัยให้คลายพันธนาการ ก่อนมือหนาของเขาจะคว้าแขนเธอให้เข้ามาหาตัว

พึ่บ!!!

มือข้างหนึ่งของทัพเพลิงถือโซ่ตรวนขนาดใหญ่ไว้อยู่ ใบหน้าของเขาคาดเดาอะไรไม่ได้เลย แม้กระทั่งเด่นชัย มดแดง ลูกนัท แหวน หรือใครก็ตามที่รับใช้เขามานาน ทุกคนล้วนแต่ยังไม่รู้ว่ากัปตันคนนี้คิดจะลงมือทำอะไรกันแน่

“อ๊ะ!!!”

ทว่าแขนเล็กเรียวก็ถูกเขาดึงรั้งให้เข้าไปใกล้กับขอบเรือ จนกระทั่งสายตาอันพร่ามัวของหญิงสาวได้มองเห็นด้านล่าง กลางมหาสมุทรใหญ่ที่ถูกพายุโหมกระหน่ำ สีน้ำถูกแปรเปลี่ยนเป็นสีดำจนน่ากลัว

“ฮึกๆๆ คุณทัพเพลิงปล่อยฉัน!!”

“ตรงนี้มันคือจุดเรดโซน จุดอันตรายที่ฉันอยากให้เธอมาเห็นกับตา เธอจะได้รู้ว่าข้างล่างมันมีอะไร..”

เขากระซิบบอกกับเธอพร้อมทั้งบีบข้อมือเรียวให้แน่นขึ้นอีก ก่อนจะเอาตัวเองดันร่างบางให้ไปติดริมสุดของเรือ ทัพเพลิงทำให้ใบหน้าของเธอได้เข้าใกล้น้ำทะเลมากที่สุด จนหญิงสาวที่หวาดกลัวสุดขีดถึงกับสั่นสะท้าน

“ฮะฮึก…”

สิ่งที่จอมขวัญเห็นในตอนนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องเล่าที่เคยได้ยิน สัตว์ทะเลรูปร่างน่ากลัวกำลังเอาหน้าโผล่เหนือน้ำขึ้นมา ดวงตาเล็กๆของมันมีสีแดงคล้ายเลือด เขี้ยวแหลมคมเหมือนใบมีดเรียงติดกัน แถมผิวตัวที่ขรุขระยังมีดวงตาล้อมรอบจนน่าขนลุกไปหมด

“ไอ้ตัวนี้มันคือฉลามกลายพันธุ์ ไม่มีชื่อเรียกที่ตายตัว แต่รับรองเลยว่าถ้าหล่นลงไปไม่ถึงสิบวินาที ร่างเธอได้สลายหายไปกับน้ำนี้แน่ ไม่เหลือแม้แต่กระดูก”

“ฮึก.. ค..คุณทัพเพลิง..”

จอมขวัญที่ยังถูกกดตัวให้แนบชิดกับขอบเรือเริ่มสะอื้น ความกลัวคืบคลานเข้ามาจนทำให้เธอตัวแข็งทื่อ เพราะทางทัพเพลิงไม่ได้มีท่าทีจะขยับตัวออกห่างจากเธอเลย

ซ้ำยังเอาตัวเองมาแนบชิดติดกับเธอ ต่อหน้าต่อตาทุกคนที่วิ่งเข้าไปหลบฝนใต้หลังคา บริเวณท่อนลำเสียดสีกับแก้มก้นจนแหวนกับลูกนัทอ้าปากค้าง พวกเธอไม่คิดไม่ฝันมาก่อนว่าคุณทัพเพลิงจะทำอะไรโจ่งแจ้งแบบนี้

“ฮึกๆๆ ฉ..ฉันขอโทษค่ะ ฉันจะไม่ดื้ออีกแล้ว..”

จนท้ายที่สุดจอมขวัญก็ฟุบหน้าลงพร้อมทั้งน้ำตา เธอหลับตาเพื่อไม่ให้เห็นสัตว์ร้ายใต้ทะเลลึกที่น่ากลัว ยังคงมีเสียงฟันขบเข้าหากันดังขึ้นมาอยู่เรื่อยๆ

เธอเองก็ไม่รู้ว่าเขาจะจับเธอโยนลงไปเมื่อไหร่..

พึ่บ!!!

แกร๊กกกกก!!

แต่เพียงเสี้ยววินาทีนั้นเองคนคุมเกมก็เริ่มสั่งสอนเหยื่อ เขาจัดการพลิกร่างของเธอให้หันกลับมา มือข้างหนึ่งทิ้งโซ่ตรวนลงบนพื้นด้านล่าง ทัพเพลิงใช้มันล็อกขาเรียวสวยของเธอไว้กับเสาเรือที่อยู่ไม่ไกล

“ไม่นะคะคุณทัพเพลิง!!! ฮึก.. ย..อย่าทำแบบนี้นะคะ!!!”

จอมขวัญร้องลั่นในทันทีเมื่อร่างของเธอถูกมัดไว้กลางพายุฝน แถมยังอยู่ในจุดที่อันตรายกว่าทุกคนในเรือ เพราะถ้าหากเธอเผลอร่วงลงไปจากขอบเรือเมื่อไหร่ เธอจะได้กลายเป็นอาหารโอชะของฉลามแน่

“ถ้ายังไม่อยากหล่นลงไปตายข้างล่างก็อยู่นิ่งๆ”

“ค..คุณทัพเพลิง!! ฮึกๆๆ ได้โปรดปล่อยฉันเถอะค่ะ!”

“……”

“คุณจะลงโทษฉันยังไงก็ได้นะคะ!! แต่ต้องไม่ใช่วิธีนี้..”

เธอว่าพลางก็พยายามจะแกะโซ่ออกจากขา แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่มันก็ดูสิ้นหวังเข้าไปทุกที เพราะผู้ชายที่ยืนห่างจากเธอไม่ไกลกลับกระตุกยิ้มร้าย ทัพเพลิงไม่ได้มีท่าทีเห็นใจเสียงอ้อนวอนของเธอแม้แต่นิดเดียว

“ฉันเบื่อที่จะเห็นเธอถ่างขาให้ดูแล้วสิ คงมีแค่วิธีนี้แหละที่เรียกรอยยิ้มให้ฉันได้ บทลงโทษไหนมันก็ไม่ดีพอเท่ากับเสียงร้องไห้ของเธอหรอกจอมขวัญ”

กึก

ทว่าคำพูดทิ่มแทงใจกลับทำให้หญิงสาวที่นั่งตากฝนต้องหยุดชะงัก จอมขวัญค่อยๆเลื่อนแววตาอันเจ็บปวดขึ้นมามองเขา ก่อนจะเหลือบไปมองทุกคนที่ยืนอยู่ใต้หลังคาเรือ ทุกสายตาต่างจ้องมองมาที่เธอกับทัพเพลิงสลับกัน

มีดเล่มใหญ่ที่เคยทิ่มแทงเธอได้หวนกลับมา คำพูดที่เธอเคยได้รับจากหมอกเริ่มทำร้ายเธอทีละนิด..

‘เห็นเธอถ่างขาให้ดูบ่อยๆแล้วฉันก็ชักจะเริ่มเบื่อ เฮ้อ.. แค่อยากให้เธอลองเปิดใจจอมขวัญ เพื่อนของฉันพร้อมจ่ายให้เธอเต็มราคาเลยนะ พวกมันอยากได้เธอมานานแล้ว ที่รัก..’

หมอกเคยพูดประโยคนี้กล่อมเธอเมื่อหลายเดือนก่อน แต่ไม่ว่าเขาจะบอกความจริงเกี่ยวกับรสนิยมทุเรศแบบนั้นอีกกี่ครั้ง เธอก็ไม่คิดว่ามันเป็นสิ่งที่ผู้ชายควรทำกับแฟนตัวเองเลย

“นั่งตากฝนอยู่ตรงนี้จนกว่าฉันจะพอใจ แล้วอย่าคิดหนีล่ะ เพราะถ้าเธอหนี เธอได้เป็นอาหารของฉลามข้างล่างแน่”

ทัพเพลิงพูดจบก็เดินหนีออกไปจากลานกว้างของชั้นดาดฟ้า แต่หญิงสาวที่เคยแน่นิ่งก็ไม่ได้ตอบโต้อะไร เธอก้มหน้าลงพร้อมกับเลื่อนมือขึ้นไปกำสร้อยคอตัวเองไว้แน่น

แววตาแดงก่ำจ้องมองแผ่นหลังของผู้ชายตัวสูงโปร่ง หยาดน้ำฝนไหลลงสู่ใบหน้าพร้อมทั้งน้ำตา เป็นจังหวะเดียวกับที่จอมขวัญตัดสินใจลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีแปลกไป

“ก..กัปตันครับ!!!”

“คุณทัพเพลิงคะ!!!”

เด่นชัยกับมดแดงรีบตะโกนบอกให้เจ้านายรู้ตัวทันที เมื่อพวกเขาเห็นว่าจอมขวัญตัดสินใจลุกขึ้นยืน ท่าทีของเธอดูคล้ายคลึงกับหญิงสาวที่โลกใกล้แหลกสลาย แววตาคู่นั้นแน่วแน่ และเจ็บปวดกว่าครั้งที่ผ่านๆมา

จนทัพเพลิงที่เห็นคำเรียกของเหล่าลูกน้อง เขาจึงหันหลังกลับไปมองผู้หญิงผมสีส้มที่เดินจากมา ซึ่งตอนนี้เธอเองก็กำลังจ้องมองมาที่เขา

“ฉันไม่แปลกใจหรอกค่ะที่คุณจะเบื่อฉัน เพราะฉันมันก็เป็นแค่ผู้หญิงที่ไม่มีอะไรเลย ฉันไม่มีแม้แต่สัจจะที่ให้กับคุณด้วยซ้ำ มันถูกแล้วที่ตอนนี้คุณจะเกลียดฉันขนาดนี้”

“……”

“แต่ถ้าจะให้ฉันตกนรกทั้งเป็นเหมือนที่ผ่านมา ฉันทนอยู่ต่อไปไม่ได้อีกแล้วค่ะ บทลงโทษที่ดีที่สุดสำหรับฉันในตอนนี้.. มันก็คือการที่ฉันได้ตายๆไปซะ จริงไหมคะ?”

“จอมขวัญ!!! ฮึก.. ไม่นะจอมขวัญ!!!” มดแดงที่กำลังจะวิ่งเข้ามาช่วยกลับถูกลูกเรือคนอื่นจับตัวเอาไว้

“ฉันขอโทษนะคะคุณทัพเพลิง ฉันขอโทษที่ทำให้คุณต้องผิดหวัง แต่นี่คงเป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้วสำหรับฉัน เพราะฉัน.. ไม่อยากเจ็บปวดอีกแล้ว..”