บทที่ 4 เปลี่ยนสถานะ nc

มือหนาแหวกร่องอวบนั้นออกจนเห็นเนื้อสีชมพูด้านใน เขาอดใจไม่ไหวก้มลงเลียไล้มันไปมาแล้วดึงดูดเมล็ดดอกไม้ด่านล่างนั้นอย่างรุนแรงจนมันบวมเป่งทันที เขาดูดดึงจนร่างอวบเสียวซ่านจนทนไม่ไหว โยกสะโพกอวบนั้นเข้าใส่ใบหน้าคมคายเป็นจังหวะอย่างร่านร้อน

แม่ทัพเฉินก็ดูดดึงไล้เลียอย่างเอร็ดอร่อยจนกระทั่งสะโพกอวบกระตุกเกร็งเสร็จสมไปทันที ร่างหนาเห็นดังนั้นจึงผุดลุกขึ้นถอดเครื่องแต่งกายชุดในของเขาออกจนหมดกาย

แล้วชักรูดลำกายใหญ่นั้นจนมันพรักพร้อมแล้วจึงสอดใส่เข้าไปในร่องอวบอิ่มนั้นอย่างช้า ๆ แล้วหยุดเพื่อให้นางปรับตัวด้วยเขารู้ว่านางยังมิเคยชาย และเขาเองก็ปวดลำกายอย่างมากที่ร่องอวบนั้นบีบรัดเขา จนเมื่อน้ำหวานเริ่มไหลชะโลมลำกายใหญ่ของเขาอีกครั้งจนทั่วเขาจึงค่อยๆดันมันเข้าไปจนสุดทาง 

คนใต้ร่างหวีดร้องสุดเสียงด้วยความเจ็บปวด

“อ๊าย อ๊ายเจ็บจังเลย เจ็บ ท่านอาข้าเจ็บ อ๊าย ”

แม่ทัพเฉินจุ๊ปากเบาๆปลอบโยนนาง เขาก้มลงบดจูบนางอย่างดูดดื่มจนนางเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบนั้นเขาจึงเริ่มขยับลำกายใหญ่เข้าออกช้าๆ เร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆจนกระทั่งเริ่มกระแทกนางอย่างรุนแรงเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้อง ตับ ตับ ตับ ตับ เตียงหนาหนักนั้นสั่นไหวรุนแรงดังเอี๊ยดอาดตามจังหวะกระแทกของร่างใหญ่ หัวเตียงกระทบผนังดังกราวๆสนั่นห้อง ทั้งสองครวญครางผสานกันอย่างอย่างเสียวซ่าน

“ อ๊าย อ๊าย อ๊ะ อ๊ะ อ๊าก อ๊าก ”

แม่ทัพเฉินยิ่งกระแทกนางรุนแรงขึ้นเรื่อยๆจนกระทั่งทั้งสองกระตุกเกร็งเสร็จสมไปพร้อมๆกัน  ร่างหนาทรุดลงนอนข้างร่างอวบนั้นเขาดึงนางเข้าสู่อ้อมกอดแกร่ง อิงฮัวซุกตัวในอ้อมกอดอุ่นนั้น

“ ท่านอาขา ข้าเป็นของท่านอาแล้ว ”

ร่างหนาก้มลงมองหน้านางเขาบดจูบนางอย่างดูดดื่มแล้วนอนกอดกันหลับผล็อยไป 

รุ่งสางอิงฮัวรู้สึกตัวตื่นขึ้นเพราะความเสียวซ่านอย่างเกินทานทน นางลืมตาขึ้นเห็นสามีหมาดๆของนางกำลังโยกขย่มนางอย่างรุนแรง นางตื่นเต็มตาแล้วจึงโยกสะโพกอวบรับแรงกระแทกของเขาอย่างเร่าร้อน

ทั้งสองต่างโยกขย่มกันอย่างรุนแรงเหมือนโหยหากันและกันมานาน ต่างผลัดกันรุกผลัดกันรับ อิงฮัวตามใจบุรุษที่นางรักเต็มหัวใจ ยอมหมดทั้งกาย เขาจับนางพลิกไปในท่าไหนนางก็ยินยอมตามใจเขาไปทั้งนั้น ทั้งสองพากันท่องไปตามที่ต่างๆในห้องนั้นจนกระทั่งไปหยุดที่ถังอาบน้ำใบใหญ่นั้น

นางโยกขย่มร่างหนาอย่างเร่าร้อนรุนแรง เขาก็ดูดดึงยอดอกนางอย่างเอร็ดอร่อยน้ำกระเพื่อมจากแรงกระแทกนั้นจนกระจายเต็มพื้นรอบๆถัง อิงฮัวกระแทกสะโพกอวบขย่มคนใต้ร่างจนกระทั่งทั้งสองกระตุกเกร็งเสร็จสมไปพร้อมๆกันจึงช่วยกันอาบน้ำให้กันและกัน

เมื่อเสร็จแล้วแม่ทัพเฉินช้อนอุ้มร่างอวบนั้นขึ้นมาเขาคว้าเสื้อคลุมของเขาให้นางใส่ไปพลางๆ ก่อน แล้วอุ้มนางไปนั่งที่โต๊ะกลางเพื่อจะกินอาหารเช้าที่มันเลยเวลาจนถึงเที่ยงแล้ว 

สาวใช้ทะยอยลำเลียงนำอาหารเข้ามาวางให้ในห้องนั้น ต่างแอบชำเลืองมองใบหน้าหวานที่แดงระเรื่อด้วยอับอายสายตาสาวใช้ที่นางกับท่านอามีอะไรกันเสียงดังลั่นไปหมด ร่างหนากระแอมเบาๆสาวใช้ต่างรีบนำจานอาหารลงวางทันทีจนครบถ้วนแล้ว รินน้ำชาใส่จอกที่วางตรงหน้าทั้งคู่ แล้วรีบออกไปกันอย่างรวดเร็ว 

อิงฮัวคีบกับข้าวใส่จานให้สามีหมาดๆของนาง อิงฮัวเจ็บปวดระบมไปทั่วทั้งกายของนางจนแทบเดินไม่ไหว แต่นางก็ยินดีด้วยนางได้สมรักได้เป็นของบุรุษที่นางเฝ้าแอบรักเขามาหลายปี

“ เจ้ารีบกินเถอะนะไม่ต้องคีบให้อาหรอก แล้วเดี๋ยวจะให้บ่าวเอาเครื่องแต่งกายของเจ้ามาผลัดเปลี่ยนจะได้กลับเรือนของเจ้า เรื่องนี้อย่าได้แพร่งพรายให้ใครรู้ ต่อไปเราอย่าใกล้ชิดกันต่อหน้าผู้อื่น อาไม่อยากให้คนนอกรู้ว่าเราเป็นผัวเมียกันแล้ว ”

อิงฮัวเงยหน้าขึ้นทันควัน ท่านอาอับอายที่ได้เสียกับข้าเช่นนั้นหรือ ต้องปิดบังไม่อยากให้ผู้อื่นรู้เช่นนั้นหรือ แล้วมามีอะไรกับข้าทำไมกันเล่า นางอึ้งงันกับวาจาหักหาญน้ำใจนางนั้น

“ มีข้าเป็นเมียมันน่าอับอายนัก ต่อไปอย่ามายุ่งกับข้าอีกก็แล้วกัน ”

นางเอ่ยขึ้นพลางลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารนั้น

“อาไม่ได้หมายความเช่นนั้น เจ้าเข้าใจผิดไปนะ เพียงไม่ต้องการให้ผู้ใดรู้ อาเป็นแม่ทัพใหญ่มีคนนับหน้าถือตามากมาย มาได้เด็กที่ตนเองอุปการะเป็นเมียมันน่าอับอายยิ่งนัก อาคงจะเปิดเผยไปให้ใครรู้มิได้หรอก ”

อิงฮัวน้ำตาไหลรินเป็นสาย นางพูดแทบไม่ออกจึงได้แต่เดินหลังตรงออกจากห้องโดยไม่ได้พูดอะไรกับเขาอีก 

หลายวันผ่านไปนางหลบหน้าเขาพยายามทำตัวมีธุระยุ่งเข้าไว้ หากเขาให้บ่าวมาตามนางก็จะหาข้ออ้างเรื่อยไป ไม่ต้องการพบเขา นางคิดอยากไปจากที่นี่แต่ด้วยนางมิมีที่พึ่งพาที่ไหน จะไปอยู่กับใครกัน

แล้วหากจะออกไปจากที่นี่ต้องไปหาซื้อจวนอยู่ซึ่งนางมิมีเงินมากมายเพียงนั้น และไม่มีหนทางหาเงินอีกด้วย จึงได้แต่คิดไว้ในใจ หากนางมีหนทางก็จะขอไปจากที่นี่นางไม่อยากจะพบกับเขาอีกแล้ว

บ่ายวันหนึ่งมีหญิงนางหนึ่งมาหาท่านแม่ทัพเฉินที่จวนนางบอกว่าชื่อหยางลี่ผิง นางเป็นบุตรีของสหายบิดามารดาของท่านแม่ทัพที่เสียไปแล้ว นางเพิ่งมาทำการค้าที่เมืองนี้กับบิดาของนางที่เป็นคหบดีใหญ่เมืองที่ห่างจากที่นี่ข้ามไปอีกสามเมืองด้วยกัน ใช้เวลาเดือนทางสามวัน

เมื่อมาถึงจัดการเรื่องร้านค้าสาขาของนางที่เปิดใหม่แล้วจึงได้เดินทางมาพบคู่หมายที่บิดามารดาของเขาและบิดาของนางได้เคยพูดจากันไว้เมื่อนานมาแล้ว เมื่อบ่าวมาเชิญนางให้เข้าไปพบท่านแม่ทัพเฉินที่รออยู่ที่ห้องโถงกลางหน้าเรือนใหญ่  

นางจึงเดินเข้าไปพบเขาทันที เมื่อพบหน้าเขาครั้งแรกหยางลี่ผิงตะลึงงันเขาหล่อเหลา สูงสง่าองอาจสมชายชาตรียิ่งกว่าที่นางคิด นางจึงปักใจว่าจะต้องได้เขาเป็นสามีของนางให้ได้ 

เมื่อนั่งลงสนทนากันนางจึงบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เขารับรู้และบอกว่าบิดาของนางจะเดินทางมาจากบ้านเกิดของนางในอีกสามวันจะพามาพบทำความรู้จักกับเขาทันที แล้วถามว่าเขาพอจะจำบิดาของนางได้หรือไม่ แม่ทัพเฉินทบทวนความทรงจำยามเด็ก

เขาพลันนึกออกแล้วบิดาของนางคือท่านอาหยางนั่นเอง เขาเคยพบและสนิทสนมกับท่านอาหยางเมื่อครั้งเขายังเด็กจนถึงวัยหนุ่มน้อยแต่หลังจากนั้นท่านอาหยางก็เดินทางไปทำการค้าที่ต่างเมืองและไม่กลับมาอีกเลยจนกระทั่งบิดามารดาของท่านแม่ทัพเสียด้วยอุบัติเหตุจึงขาดการติดต่อกันไป

เขารับทราบความประสงค์ที่นางบอกว่าบิดามารดาของเขาต้องการให้เขาหมั้นหมายและตบแต่งกับนาง เขาพลันคิดว่าก็ดีเหมือนกันจะได้ตบแต่งนางออกหน้าไม่ต้องเป็นที่ครหาของผู้อื่นว่าเขาได้เด็กในอุปการะเป็นเมีย ส่วนอิงฮัวนั้นเขาจะให้เป็นเมียลับ ๆ ของเขาเก็บไว้ในจวนและติดตามยามเขาออกไปชายแดน แต่คงจะให้แต่งเป็นฮูหยินออกหน้ามิได้เพราะเกรงจะเป็นที่ครหาของผู้อื่นได้