เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 34 โอกาศที่เข้ามา...
วันที่เผยแพร่:
2026-10-26 21:00:10วันเสาร์…
ผมออกจากบ้านพร้อมรุ้งและฝนตั้งแต่ช่วงสาย
ฝนมีเรียนพิเศษตามปกติ ส่ว
บทล่าสุด
นอสทัลเจีย...ความลับของเรา (20+) บทที่ 37 สิ่งที่ต้องแลก…
หลังจากถ่ายฉากสุดท้ายเสร็จเธอยกมือไหว้ขอบคุณทุกคน ก่อนเดินกลับมาหาพวกเราส่วนผมยื่นขวดน้ำให้เธอ เธอยิ้มให้ผมก่อนจะรับน้ำไปผมรู้ว่าเธอคงเหนื่อยมาก ๆ เพราะเธอแทบจะไม่ได้หยุดพักเลยระหว่างถ่ายผมมองรอยยิ้มของเธอ แล้วก็รู้สึกว่าไม่ต้องถามอะไรต่ออีกแล้วก่อนกลับบ้านผู้หญิงคนหนึ่งจากทีมงานเดินเข้ามาหาพวกเราเธอบอกว่าทางบริษัทอยากคุยกับรุ้งเพิ่มเติม และขอให้ผู้ใหญ่ที่มาด้วยเข้าไปรับฟังรายละเอียดผมจึงโทรหาป๊าเพื่อบอกเรื่องนี้ก่อนป๊าบอกให้ผมเป็นตัวแทน แต่ถ้ามีเอกสารอะไรต้องเซ็น ให้เอากลับมาให้ป๊ากับแม่ตรวจสอบก่อนจากนั้นจึงเดินตามรุ้งเข้าไปในห้องประชุมเล็ก ๆภายในห้องมีผู้จัดการฝ่ายดูแลนักแสดงและผู้หญิงจากทีมแคสติ้งนั่งรออยู่พวกเขาชมว่ารุ้งเรียนรู้งานได้เร็ว มีความเป็นธรรมชาติหน้ากล้อง และสามารถปรับบุคลิกตามบทได้ดีจึงสนใจชวนเธอมาเป็นนักแสดงในสังกัดของบริษัทรายละเอียดคร่าว ๆ คือบริษัทจะช่วยหางานที่เหมาะสมให้รายได้จะขึ้นอยู่กับประเภทงาน โดยมีการแบ่งค่าตอบแทนตามข้อตกลงในสัญญา
นอสทัลเจีย...ความลับของเรา (20+) บทที่ 36 ถ่ายงาน...
หลังจากสอบวิชาสุดท้ายเสร็จ...ทุกคนก็ดูผ่อนคล้ายขึ้นในระดับหนึ่ง เพราะยังต้องใช้เกรดของเทอมนี้ด้วย ในการสอบ Admission ทุกคนเลยต้องจริงจังกับการสอบครั้งนี้สำหรับเด็ก ม.6 คำว่าปิดเทอมอาจไม่ได้หมายถึงการได้หยุดพักเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้วเพราะยังมีทั้งการสอบตรงเข้ามหาลัยฯ และหนังสืออีกหลายเล่มที่รออยู่แต่อย่างนั้น...ก็ไม่ต้องรีบตื่นแต่เช้า เพื่อมาเข้าแถวที่โรงเรียนแล้วช่วงปิดเทอม 1ชีวิตของพวกเราเริ่มมีตารางเวลาที่แตกต่างกันมากขึ้นฝนลงเรียนพิเศษเพิ่มอีกหลายวิชา โดยเฉพาะที่ต้องใช้เตรียมสอบเข้าคณะแพทย์ฯเธอต้องออกจากบ้านตั้งแต่เช้าและกลับมาเกือบเย็นส่วนผมเองก็เริ่มลงเรียนเหมือนกันมีอยู่ไม่กี่วิชาที่เราลงเรียนเหมือนกัน พวกเราจึงไปเรียนด้วยกันหลังเลิกเรียน เราก็แวะซื้อขนมหรือไอติมก่อนกลับบ้านมันเป็นช่วงเวลาธรรมดาที่ผมชอบมากถึงจะไม่มีอะไรพิเศษ แต่การได้อยู่กับเธอ มันทำให้ผมมีความสุขแล้วส่วนรุ้ง...ดูเหมือนปิดเทอมครั้งนี้จะเป็นช่วงที่เธอยุ่งที่สุดนอกจา
นอสทัลเจีย...ความลับของเรา (20+) บทที่ 35 ได้รับเลือก...
หลังจากกลับบ้านในวันนั้น พวกเธอก็เอานามบัตรให้ป๊ากับแม่ดูทันทีตอนแรกป๊าดูแปลกใจอยู่พอสมควรที่จู่ ๆ มีคนมาชวนลูกสาวทั้งสองไปถ่ายโฆษณาส่วนแม่ก็ถามรายละเอียดเสียยกใหญ่ทั้งชื่อบริษัท สถานที่ถ่ายงาน และใครจะเป็นคนดูแลพวกเธอโชคดีที่ริษาช่วยตรวจสอบข้อมูลของบริษัทมาให้แล้ว พ่อจึงโทรไปสอบถามกับทางทีมงานอีกครั้งสุดท้ายทั้งสองคนก็อนุญาตแต่มีเงื่อนไขอยู่อย่างหนึ่ง“กร วันอาทิตย์ไปดูน้อง ๆ ด้วยนะ”ป๊าพูดขึ้นระหว่างกินข้าวเย็นผมเงยหน้าจากจานข้าวเล็กน้อย“ได้ครับ”รุ้งหันมายิ้มให้ผมทันที“เยี่ยม! มีคนถือกระเป๋าแล้ว!”“นี่ฉันไปดูแลเธอนะ!”ผมถอนหายใจเบา ๆเสียงหัวเราะดังขึ้นเบา ๆ บนโต๊ะกินข้าวเมื่อถึงนัดหมาย...สถานที่แคสติ้งเป็นสตูดิโอขนาดไม่ใหญ่มากนัก อยู่ภายในอาคารสำนักงานแห่งหนึ่งพอไปถึงก็มีผู้ปกครองพาลูก ๆ มารอกันอยู่หลายกลุ่มบางคนกำลังซ้อมบทพูด ส่วนบางคนก็นั่งให้แม่จัดทรงผมอยู่หน้ากระจก
นอสทัลเจีย...ความลับของเรา (20+) บทที่ 34 โอกาศที่เข้ามา...
วันเสาร์…ผมออกจากบ้านพร้อมรุ้งและฝนตั้งแต่ช่วงสายฝนมีเรียนพิเศษตามปกติ ส่วนรุ้งนัดริษากับนกไว้ที่สยามเพื่อถ่ายคลิปใหม่หน้าที่ของผมก็ยังเหมือนเดิมเบ้!ผมเดินตามพวกเธอไปเรื่อย ๆถึงแม้รุ้งจะทำกับผมเหมือนเป็นคนถือของแต่เวลาที่ผมเห็นรอยยิ้มของเธอแล้วต่อให้ของหนักกว่านี้…ผมก็ถือให้เธอได้ช่วงบ่ายพวกเธอถ่ายคลิปกันอยู่หลายจุดวันนี้นกเตรียมคำถามสั้น ๆ สำหรับสัมภาษณ์คนที่ยินดีร่วมรายการ ส่วนริษาก็คอยหามุมกล้องและตรวจภาพมุมใหม่ ๆรุ้งรับหน้าที่เดินเข้าไปชวนคุยเหมือนเดิมช่วงแรกเธอยังมีติดขัดอยู่บ้างแต่พอผ่านไปสองสามคนก็เริ่มพูดคล่องและเป็นธรรมชาติมากขึ้นผมยืนมองอยู่ไม่ไกลเวลารุ้งอยู่หน้ากล้อง เธอดูต่างจากตอนอยู่ในห้องเรียนเล็กน้อยเหมือนความร่าเริงที่มีอยู่ ถูกดึงออกมาใช้ได้เต็มที่เธอหัวเราะง่าย พูดเก่ง และไม่ค่อยกลัวที่จะเริ่มบทสนทนากับคนแปลกหน้าเป็นสิ่งที่คนพูดน้องอย่างผมและฝน มองว่ามันวิเศษมากและรุ้งทำมันได้เหมือนเป็นเรื่องธรรมดา
นอสทัลเจีย...ความลับของเรา (20+) บทที่ 33 ผ่านไปด้วยกัน...
วันต่อมา…ตอนเช้าก่อนไปโรงเรียน ขณะที่ผมกำลังอาบน้ำอยู่จู่จู่ความคิดหนึ่งก็วิ่งเข้ามาในหัว“หรือที่ฝนกังวลอยู่…จริง ๆ แล้ว เป็นเพราะผมเสร็จข้างในพวกเธอหรือเปล่านะ?”ผมคิดในใจและคิดว่าจะหาจังหวะคุยกับพวกเธอทั้ง 2 คนตอนนั้น ผมคิดเรื่องนี้อยู่ทั้งวัน จนคนรอบข้างคิดว่าผมคงกังวลเรื่องเตรียมสอบผมพยายามหาจังหวะจะคุยกับพวกเธอ แต่พอตอนมีโอกาศ ผมก็ดันไปกล้าเอ่ยถามออกไปปกติแล้วถ้าเป็นเรื่องทั่ว ๆ ไป ผมคงถามเธอเลยตรง ๆ แต่พอเป็นเรื่องแบบนี้ ผมกลับรู้สึกไม่กล้าที่จะเอ่ยออกมาคงเป็นเพราะว่า ตอนนั้นผมยังคงเด็กมาก ๆ เลยคิดไปแบบนั้นยิ่งเวลาผ่านไป ผมก็ยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นผมจมอยู่กับความรู้สึกแบบนี้อยู่วัน สองวันจนฝนเริ่มสังเกตุเห็นความผิดปกติของผมบางอย่างเย็นวันหนึ่ง…ขณะที่พวกเรานั่งทำการบ้านกันอยู่“พี่กร…เป็นอะไรหรือเปล่า?”รุ้งเอ่ยถามหลังจากทำการบ้านเสร็จ“ป่าว ไม่มีอะไร”
นอสทัลเจีย...ความลับของเรา (20+) บทที่ 32 เรื่องที่กังวล...
หลังจากนั้น...ที่พวกเราผ่านประสบการณ์'ครั้งแรก'พร้อม ๆ กันทั้ง 3 คนผมถามพวกเธอว่าปลอดภัยจริง ๆ หรอ ที่ยอมให้ผมเสร็จข้างในแบบนั้นแต่พวกเธอก็ยืนยันว่าเป็นช่วงระยะปลอดภัยของพวกเธอพอดีถึงแม้จะเป็นแบบนั้น แต่ฝนก็ดูมีท่ากังวลเล็กน้อย ซึ่งตรงข้ามกับพี่สาวเธอสุดท้าย พวกเราจึงตัดสินใจกินยาคุมฯวันต่อมา…โรงเรียนกลับมาเปิดตามปกติผมเดินเข้าประตูโรงเรียนพร้อมกับรุ้งและฝนเหมือนทุกวันหลังพายุฝนตกหนักเมื่อวาน พื้นสนามยังเปียกอยู่เล็กน้อย มีแอ่งน้ำขังอยู่ตามขอบทางเดิน ส่วนต้นไม้ข้างอาคารที่หักโค้น ถูกเก็บกวดเรียบร้อยพอเดินมาถึงห้องเรียน ผมก็พบว่าบรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไปจากเมื่อสัปดาห์ก่อนเล็กน้อยข้าง ๆ กระดานมีตารางสอบกลางภาคติดอยู่ส่วนเพื่อนหลายคนที่ปกติจะนั่งอ่านการ์ตูนหรือคุยเล่นกันก่อนเข้าเรียน วันนี้กลับเปิดหนังสืออ่านกันตั้งแต่เช้า“อีกสามอาทิตย์เองเหรอ!”เสียงเพื่อนผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นจากหลังห้อง“เออ ยังอ่านไม่ถึงไหนเลย&rdqu
บางทีคุณอาจจะชอบ
เกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย66.8K viewsหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี68.5K viewsม่านหมอก
นิยายของเนม120.6K viewsเพื่อนเกย์สอนกาม
อลิซาเบธ ลี78.1K viewsเกิดใหม่เป็นสาวใช้อุ่นเตียงที่ท่านอ๋องไม่มีวันรัก
Camellia.ma55 viewsจอมมารสยบรัก
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง34 viewsวิวาห์แค้น ซ่อนรักท่านประธาน
แอมมี่53 viewsIdolize you รักครั้งนี้ต้องดีกว่าเดิม!
SUNISAYOK6 views
