บาดเจ็บแทน ตอนต้น

“เหม่ยหลันเจ้าคิดสิ่งใดอยู่”

“คิดว่าท่านไม่ควรบอกผู้อื่นเรื่องของเรา ข้าไม่อยากให้คนอื่นรู้” 

ดวงหน้าเรียวก้มหน้าลงในความมืดมิด แต่คนมองยังมองเห็นชัดเจน

“ตกลง ข้าจะไม่บังคับเจ้า”

ยิ่งได้ยินน้ำเสียงแผ่วเบาเขายิ่งรู้สึกโกรธตนเอง ที่ผ่านมาเขาทำร้ายหัวใจดวงน้อยนี้มากแค่ไหน นางจึงหวาดกลัวการเริ่มต้นใหม่ถึงเพียงนี้

“กลับกันเถิดเจ้าค่ะ ป่านนี้ท่านพ่อคงเป็นห่วงแย่แล้ว ที่ฐานเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ มีคนรู้เรื่องที่ข้าถูกปองร้ายหรือไม่”

แววตาสั่นไหวระริกอย่างเป็นกังวล นางเป็นสตรีย่อมห่วงเรื่องชื่อเสียงอยู่ไม่น้อย

“ข้าให้ผู้คุ้มกันปิดเป็นความลับ มีแค่บิดาเจ้าที่รู้เรื่อง อาฟงถูกวางยานอนหลับชนิดขว้างปาใส่หน้า เลยตามมาช่วยเจ้าไม่ได้”

“ขอบคุณที่ท่านตามมาช่วยเหลือข้า แต่ข้ากลับ…”

“ข้าเต็มใจและไม่ได้ทำเพียงเพราะอยากช่วยชีวิต”

สายตาคมกริบจ้องมองประสานสายตาในความมืดมิด ต่อให้ต้องใช้เวลาพิสูจน์คำพูดเหล่านี้ไปอีกนานแค่ไหน เขาก็ไม่ยอมถอยห่างอย่างเด็ดขาด

“กลับกันเถิดเจ้าค่ะ”

เมื่อไม่คาดหวังนางย่อมไม่ผิดหวัง หลายปีที่ผ่านมาใช่ว่าจะลืมเลือนโดยง่าย

เมื่อก่อนนางอาจจะเป็นสตรีขี้ลืม แล้วพยายามเริ่มนับหนึ่งใหม่มาโดยตลอด แต่เมื่อทุกเรื่องราวหลั่งไหลเข้ามาในความทรงจำ จิตใจดวงเดิมก็จริงแต่คงไม่มีสิ่งใดเหมือนเดิมอีกต่อไป

ทั้งสองเดินออกจากถ้ำในยามเซิน (15.00-17.00) ท้องฟ้าด้านนอกยังเต็มไปด้วยแสงสว่างจากดวงอาทิตย์ คนที่อยู่ในถ้ำไร้แสงตั้งแต่เที่ยงวัน รีบหยีตาลงเพื่อปรับแสง

แต่จู่ ๆ เสื้อคลุมตัวหนาก็ถูกสวมคลุมทับร่างอวบอิ่ม เจ้าของเสื้อคลุมยังใจดีดึงหมวกทางด้านหลัง ขึ้นปกคลุมศีรษะเล็กเพื่อบดบังแสงแดด

“สวมไว้ตาเจ้ายังสู้แสงไม่ไหว”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

หลังจากยืนรอให้ผู้คุ้มกันเดินเข้ามาหา ทั้งหมดจึงเคลื่อนขบวนเดินกลับกระโจมที่พัก โดยใช้เส้นทางที่ไม่ได้ตัดผ่านโรงครัว

“อ๊ะ!”

เสียงร้องเบา ๆ เพราะเจ็บเสียดในบางจุด ทว่าเวลาต่อมาร่างอวบอิ่มก็ลอยขึ้นกลางอากาศ ด้วยฝีมือของคนหน้านิ่ง

“บอกว่าเจ็บขาคงไม่มีใครสงสัย เจ็บขนาดนั้นจะเดินไหวได้อย่างไร”

มุมปากหยักกดลึกอย่างไม่ปิดบัง คนที่มองอยู่แทบอยากใช้เล็บตะกุยหน้าหล่อเหลาให้ขึ้นรอยยิ่งนัก ผู้ใดกันเล่าที่ทำนางเจ็บมากกว่าเดิม

เดินไม่นานก็กลับมาถึงกระโจมที่พัก ฉีเหม่ยหลันได้เข้าพักในกระโจมหลังใหญ่ของเสนาบดีฝ่ายขวา

เจ้าของกระโจมอ้างว่าการเข้าพักลักษณะนี้ เหมาะสมสำหรับให้ท่านหมอมาตรวจรักษาขาคนป่วย ทั้ง ๆ ที่นางไม่ได้เจ็บขาเลยสักนิด

“ศิษย์พี่ให้เหม่ยหลันพักที่นี่เถิดขอรับ หากจำเป็นต้องให้หมอมาตรวจรักษากลางดึกจะได้สะดวก คืนนี้ข้าจะอยู่เฝ้าเวรยามด้านหน้ากระโจมเอง”

กระโจมที่มีสตรีนอนพักผ่อนอยู่หลายคน ย่อมไม่เหมาะต่อการให้บุรุษเดินเข้าออก

อีกทั้งยังต้องเฝ้าเวรยามกันอย่างใกล้ชิด เพราะผู้ร้ายตัวจริงยังจับกุมไม่ได้ ฉีเหม่ยหลันเลยจำเป็นต้องอยู่ในความดูแลของคนที่ร่วมชะตากรรมกันมาตั้งแต่แรก

“อย่างนั้นก็ได้ ข้าฝากหลันเอ๋อร์ด้วย ส่วนเรื่องผู้บงการว่าอย่างไรบ้าง”

“ข้าสงสัย…”

เสนาบดีทั้งสองกระซิบพูดคุยกันเสียงเบา เรื่องราวยังไม่สรุปพวกเขาจึงจำเป็นต้องระวังให้มาก

กลางดึกของคืนนั้นฉีเหม่ยหลันก็ไข้ขึ้นสูงอย่างที่ซ่งจือหานเป็นกังวล หมอวัยกลางคนต้องรีบมาตรวจดูอาการกลางดึก

“หืม อาการเหมือน”

“นางหกล้มขาเลยเจ็บขอรับ ด้วยสาเหตุนี้เลยทำให้ไข้ขึ้น” ผู้คุ้มกันหน้านิ่งเอ่ยย้ำให้ท่านหมอเข้าใจตรงกัน

“อ้อ ใช่ ๆ ดื่มยาต้มเหล่านี้ให้หมดก็หายเป็นปกติ ข้าขอตัวก่อนนะขอรับ”

หมอวัยกลางคนรีบวินิจฉัยโรคของคุณหนูตระกูลฉี ให้ถูกใจบุรุษหน้านิ่งผู้มากด้วยอำนาจ

“เชิญขอรับ”

คล้อยหลังท่านหมอเดินจากไปแล้ว เจ้าของกระโจมก็เดินเข้าไปเช็ดตัวลดไข้ให้คนป่วย เสียงครางเบาหวิวเพราะหนาวดังขึ้นเรื่อย ๆ จนคนที่อาสาเช็ดตัวมือไม้สั่นไปหมด

“ไม่ร้องเสียงเช่นนี้ได้หรือไม่เล่า หากมันตื่นขึ้นเจ้าจะรับผิดชอบอย่างไร”

“อือ อื้อ”

“เด็กดื้อบอกว่าอย่าร้อง”

“อ๊ะ หนาว”

“คงต้องเปิดเช็ดทั้งตัวไข้ถึงจะลด”

อาภรณ์ช่วงบนถูกเปิดออกกว้าง สองมือคนเช็ดสั่นเทาคล้ายจับไข้

ยิ่งเช็ดคนเฝ้าไข้กลับมีอาการคล้ายไข้ขึ้นเสียอย่างนั้น ใบหน้าของเขาแดงก่ำลามไปถึงลำคอ เพราะเปลวเทียนเล่มเล็ก ๆ ในกระโจมที่พักเปิดเผยให้เห็นภาพบางอย่างชัดเจน

อึก!

เสียงกลืนน้ำลายลงคอ ยิ่งเคยสัมผัสมาก่อนความโหยหายิ่งมากล้นมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว แต่เขาต้องอดทนให้ได้นางทั้งเจ็บไข้ทั้งอยากถอยห่าง หากหักหาญน้ำใจกันคงยิ่งไปกันใหญ่

“หายป่วยก่อนเถิด เด็กดื้อ”

นิ้วเรียวเกลี่ยจมูกโด่งไปมา เมื่ออดใจไม่ไหวมาก ๆ จึงก้มลงห้อมแก้มเนียนใสเพื่อสูดดมกลิ่นกายให้ผ่อนคลาย

“แก้มหอมเหมือนเด็ก”

“อื้อ อย่าซน”

คนป่วยปัดเคราสาก ๆ ให้ถอยห่างออกไปทันที

นางฝันว่าผีเสื้อในสวนมาตอมแก้ม อีกทั้งผีเสื้อยังมีหนามที่ขาอีกด้วย เล็บซึ่งตัดสั้นสะอาดสะอ้านจึงยกขึ้นเกาแก้มเบา ๆ ตามความฝัน

“หึ หึ”

สามวันต่อมาฉีเหม่ยหลันก็หายป่วย และได้กลับไปพักที่กระโจมร่วมกับน้องสาวตามเดิม สองพี่น้องพูดคุยซักถามกันอย่างเปิดใจ เพราะฉีเฟยเฟิ่งไม่เชื่อเรื่องที่บิดาแต่งขึ้น

ฉีเหม่ยหลันบอกกล่าวไปตามจริง ยกเว้นเรื่องที่นางแก้พิษกับเสนาบดีฝ่ายขวาของแคว้น

“ข้ามั่นใจว่าเป็นมันนะพี่ใหญ่ ข้าเห็นด้วยกับการกระทำของใต้เท้าซ่ง วันนั้นหากข้ากับเสี่ยวหนิงรู้คงเก็บอาการไม่อยู่ นางงูพิษผู้นั้นคงได้ป่าวประกาศให้ผู้คนรับรู้เป็นแน่”

“ยังหาหลักฐานไม่เจอ โจรพวกนั้นบอกว่านางมีภาพวาดของข้า”

“คงต้องพึ่งใต้เท้าซ่งแล้วเจ้าค่ะ ท่านพ่อก็ไม่ได้สืบสวนเก่งกาจอันใด ขนาดผู้คุ้มกันยังฝีมือคนละชั้นกับคนจวนนู้น”

“อือ คงต้องเป็นเช่นนั้น”

สองพี่น้องนั่งคุยกันอยู่พักใหญ่ ค่อยแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตนเอง

ฉีเหม่ยหลันยังไม่ได้รับอนุญาตให้ไปช่วยงานในโรงครัว นางจึงเดินเล่นอยู่บริเวณหน้ากระโจมที่พัก ซึ่งมีผู้คุ้มกันมองตามอยู่ตลอดเวลา

ทว่าหากถึงคราต้องตัดสินชะตากรรมแล้วนั้น เรื่องไม่คาดคิดย่อมเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้