บุรุษในถ้ำ ตอนต้น

ทางฝ่ายคนถูกพิษกำหนัดได้เดินมาหยุดอยู่หน้าปากถ้ำขนาดกลางแห่งหนึ่ง นางได้ยินเสียงน้ำไหลเข้าไปในถ้ำแห่งนั้น จึงรีบเดินเข้าไปโดยไม่นึกหวาดกลัวความมืดเลยแม้แต่น้อย

“มีบ่อน้ำจริง ๆ ด้วย อะ…อืม ไม่ไหวแล้ว”

กายสาวสั่นเทาตามฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัด ยามนี้หากมีบุรุษสักคนเดินผ่านมา คงถูกนางจู่โจมล่วงล้ำอย่างแน่นอน

สองมือเร่งถอดอาภรณ์ออกจนกายเปลือยเปล่าอวดส่วนชูชันและอวบอูมน่าลูบไล้ จากนั้นจึงรีบลงไปนอนแช่ในบ่อน้ำเย็นเฉียบ ดวงตากลมโตปิดลงสนิทเพื่อตั้งสติและทำสมาธิไปในตัว หัวใจของนางเต้นแรงจนได้ยินเสียงชัดเจน

ฉีเหม่ยหลันนอนเอนหลังพิงขอบบ่อเพียงชั่วครู่ หูก็ได้ยินเสียงบางอย่างเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ แต่ตรงจุดนี้มีน้ำไหลแรงและเกิดเสียงดังกระทบกับโถงถ้ำเป็นระยะ ๆ ดวงตาอ่อนล้าจึงไม่ได้ลืมตาขึ้นมามอง เพราะคิดว่าเป็นเสียงน้ำไหลตามปกติ

ตึก! ตึก! ตึก!

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของใครบางคน เดินมาหยุดอยู่หน้าบ่อน้ำขนาดเล็ก

บริเวณนี้มืดสนิทผู้มาใหม่จึงมองไม่ชัด ว่าใครกันแน่ที่กำลังแช่ตัวอยู่ในบ่อน้ำ ที่รู้ว่ามีคนอยู่เพราะได้ยินเสียงน้ำกระเพื่อมไปมา จึงลองเสี่ยงเดินเข้ามาดูให้รู้แน่ชัด

สายตาของเขาพยายามมองฝ่าความมืดมิดในถ้ำ บางจังหวะก็อาศัยแสงสว่างรำไรตรงปลายถ้ำนำทาง จนกระทั่งเดินมาถึงใจกลางถ้ำสำเร็จ

“อือ ไม่ไหวแล้ว น้ำเย็นไม่ช่วยอะไรเลย”

น้ำเสียงแผ่วเบาดังขึ้นท่ามกลางเสียงของสายน้ำ ทว่าเพียงเท่านี้ผู้มาเยือนก็ตัดสินใจได้ทันที

สวบสาบ!

เสียงถอดอาภรณ์ไปกองรวมกันกับอาภรณ์สีอ่อนของสตรี เสียงในใจก้าวนำความคิดทั้งหมดทั้งมวล ไม่ใช่แค่เพียงอยากช่วยให้รอดชีวิตแต่เพราะใจมันอยากเข้าหา!

จ๋อม!

เสียงบางอย่างหล่นลงไปในบ่อน้ำ ดวงตาของคนถูกพิษลืมขึ้นทันที ก่อนหน้านี้นางคิดว่าเป็นเสียงของสายน้ำจึงไม่ได้ใส่ใจมอง

“อื้อ!”

เสียงร้องครางกลืนหายไปในลำคอ เพราะริมฝีปากถูกจู่โจมรุกเร้ารุนแรง

ลิ้นอุ่น ๆ ล่วงล้ำกวาดไปทั่วโพรงปากอ่อนนุ่ม นับเป็นครั้งแรกที่เขากระทำเช่นนี้กับสตรี แต่ด้วยสัญชาตญาณบุรุษทำให้ผ่านพ้นไปได้โดยง่าย

เมื่อได้ลิ้มลองความหอมหวานเป็นครั้งแรก ยิ่งกระตุ้นไฟสวาทในกายหนุ่มให้ลุกโชนไม่ต่างจากคนถูกพิษ กายหนาบดเบียดเข้าแนบชิดมือยกขึ้นกอบกุมส่วนชูชันไว้เต็มอุ้งมือ

ส่วนอีกคนมีอารมณ์ร่วมเพราะฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดเข้าสู่ร่างกายมานาน เลยยินยอมให้บุรุษแปลกหน้าล่วงล้ำโดยง่าย ช่วงเวลาแบบนี้จะเป็นใครนางก็ยอมทั้งนั้น!

ผ่านไปชั่วครู่สองมือเล็กจึงผลักร่างกำยำออกห่างเพื่อให้ริมฝีปากเป็นอิสระ นางยังต้องตกลงกับเขาอีกหลายเรื่องก่อนเริ่มต้นการถอนพิษ

คนไม่รู้จักกันไม่จำเป็นต้องจูบกันพร่ำเพรื่อ มือยังคอยปัดไล่อุ้งมือสากระคายให้ถอยห่างสองเต้านุ่มเด้ง จะบีบจะเคล้นอันใดนักหนา

ทั้ง ๆ ที่มีอารมณ์อย่างว่ามากล้นเหลือเกิน แต่อีกมุมหนึ่งยังคิดรังเกียจสัมผัสหยาบโลนจากคนแปลกหน้าอยู่ไม่น้อย

“ข้าจะถือว่าท่านผ่านทางมาช่วยเหลือ พิษกำหนัดที่ข้าได้รับออกฤทธิ์ถึงตาย ข้าอยากมีชีวิตอยู่จึงหาญกล้ากระทำเรื่องเช่นนี้ แต่เราไม่จำเป็นต้องรู้จักกัน ข้าไม่อยากรู้จักท่าน ส่วนท่านก็ไม่จำเป็นต้องรู้จักข้า”

สิ้นคำกล่าวกายอวบอิ่มออกแรงพลิกกายให้บุรุษแปลกหน้าลงไปนั่งเป็นฐานอยู่ด้านล่าง มือข้างถนัดควานหาเศษผ้าขนาดพอเหมาะ ซึ่งหยิบติดมือมาจากตอนที่มัดโจรป่าเข้ากับต้นไม้

นางเร่งรีบมัดปากบุรุษตรงหน้าทันที เพราะไม่อยากให้เขาพูดจาตอบโต้ใด ๆ ทั้งนั้น อีกทั้งไม่อยากรู้ด้วยว่าเขาเป็นใคร!

กายอวบอิ่มขาวโพลนส่องสว่างในที่มืด ก้าวขาขึ้นคร่อมตักคนถูกมัดปากทันที จากนั้นจึงกดร่างเข้าหาส่วนแข็งขืนขนาดใหญ่จนลึกสุดทาง

“โอ๊ย!”

เสียงร้องแห่งความเจ็บปวดดังลั่นไปทั่วโถงถ้ำ เสียงร้องดังสอดประสานกับเสียงน้ำไหลอย่างลงตัว

ต่อให้ร่างกายตอบสนองต่อฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดรุนแรง ทว่าความเจ็บของการสอดประสานครั้งแรกยังมีอยู่มาก เพราะส่วนที่สอดลึกเข้ามานั้นใหญ่และยาวเกินกว่าที่คาดการณ์เอาไว้

“อะ….อือ”

เสียงเจ้าของท่อนเนื้อเลือนหายไปกับเศษผ้า ซึ่งมัดปากเขาแน่นจนเกือบหายใจไม่ออก

หากถูกปิดจมูกไว้ด้วยเช่นกัน เขาคงขาดอากาศหายใจตายก่อนคนถูกพิษเป็นแน่!

“ห้ามส่งเสียงร้อง นั่งนิ่ง ๆ ข้าจะจัดการเอง ท่านรอคอยเสร็จสมก็พอ ข้าไม่ขอเรียกร้องสิ่งใดทั้งนั้น และจะรีบกินยาห้ามครรภ์ทันที รับรองได้ว่าเราสองคนไร้ซึ่งพันธะต่อกันอย่างแน่นอน”

ตกลงฝ่ายเดียวเสร็จสิ้น คนบนตักก็เร่งรีบกดสะโพกระรัวเร็วเพื่อเอาชีวิตรอด ยิ่งกดยิ่งรู้สึกเจ็บแสบร่างกายแทบปริแยก รู้สึกได้เลยว่าเลือดกำลังไหลอาบแท่งแข็ง ๆ ที่นางกำลังนั่งทับอยู่

ต่อให้ต้องเจ็บปวดมากแค่ไหนนางก็สู้ไม่ถอย เจ็บปวดเพียงเท่านี้คงไม่แย่ไปกว่าตายอย่างโดดเดี่ยวในป่าหรอก!

“อื้อ ๆ ๆ เจ็บชะมัด! คนอื่นไม่เจ็บกันบ้างเลยหรือ เห็นมีลูกหลานเต็มบ้านเต็มเมือง”

เสียงเล็ก ๆ บ่นตลอดการสอดประสาน ทว่าร่างขาวผ่องกลับโยกย้ายส่ายไปมาไม่ยอมหยุด สะโพกกลมมนกดแนบเข้าหาความแข็งขืนไม่มีทีท่าจะถอยห่าง

บุรุษผู้ผ่านทางถือว่ามีข้อดีอยู่บ้าง เพราะส่วนนั้นของเขาใช้การได้ดีเลยทีเดียว

ใบหน้าสวยหวานแหงนเงยขึ้นซึมซับความรู้สึกบางอย่าง ซึ่งยามนี้เคลื่อนเข้ามาแทนที่ความเจ็บปวด กายสาวสั่นกระตุกเพลิดเพลินไปกับฤทธิ์ยาแสนร้ายแรง

กดกายเข้าหาคนแปลกหน้าอยู่สักพัก ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดก็เริ่มอ่อนแรงลง หัวใจของนางเริ่มกลับมาเต้นตามจังหวะปกติ

“ฟู่!!!! กลับมาเป็นปกติเสียที”

เสียงถอนหายใจดังออกมาจากปากของคนตัวเล็ก ที่ก่อนหน้านี้ออกแรงโยกกายเข้าใส่อย่างไม่ออมแรงเลยสักนิด

ร่างอวบอิ่มก้าวถอยห่างจากส่วนชูชันขนาดใหญ่ ซึ่งยามนี้กระดกหงึกหงักอยู่ใต้น้ำอย่างไม่รู้จักพอ

กายสาวเลื่อนไถลลงไปลอยคออยู่ในบ่อน้ำตามเดิม โดยไม่ได้บอกกล่าวให้เจ้าของท่อนเนื้อรู้ตัว นางรู้ว่าคนผู้นี้เสร็จสมไปบ้างแล้ว ไม่ได้ถูกปล่อยค้างให้อ้างว้างเสียหน่อย

ถอยห่างออกมาทั้งแบบนี้ คงไม่ถือว่าผิดบาปมากกระมัง!