พลาดท่า ตอนต้น

เมื่อบิดาเรียกพบสองพี่น้องจึงรีบกล่าวลาสหายใหม่ แล้วเดินกลับกระโจมพร้อมกับผู้คุ้มกันทันที

“องค์ชายรอง องค์ชายรองพ่ะย่ะค่ะ!”

“อะ อืม”

“ใจลอยไปที่ใดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

สือป๋อเหวินสะกิดแขนสหายสูงศักดิ์ ให้สติคืนกลับสู่ความเป็นจริง เจอสตรีถูกใจทีไรเกิดอาการเหม่อลอยทุกที

“กลับเมืองหลวงข้าคงต้องเข้าไปบอกกล่าวเสด็จพ่ออย่างจริงจัง ข้าอยากแต่งพระชายาเอก”

“กระหม่อมคิดไว้แล้วไม่มีผิด ฉีเหม่ยหลันเหมาะสมกับตำแหน่งพระชายาเอก หาใช่นางสนมอย่างที่ทรงกล่าวในคราแรก”

“ยิ่งได้พูดคุยด้วยข้ายิ่งถูกตาต้องใจเหลือเกิน นางยังไม่มีพันธะหมั้นหมายอีกทั้งคนผู้นั้นก็ปล่อยมือ ทำให้ข้ามีชัยไปมากกว่าครึ่ง”

ดวงตาคมปลาบหมายมาดตั้งใจ หากคนผู้นั้นไม่กลับมาลงแข่งขัน เขามั่นใจมากว่าไม่มีทางแพ้ผู้ใดอย่างแน่นอน อีกทั้งยังไม่คิดว่าเรื่องลับ ๆ ที่ตนปกปิดเอาไว้ จะมีผู้นำมาบอกกล่าวสตรีในดวงใจ

“เป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ หากพระองค์สมหวังกระหม่อมอาจจะมีโอกาส เพราะคนน้องว่าง่ายตามพี่สาว เฟิ่งเอ๋อร์ช่างน่ารักเหลือเกิน”

คนพูดยิ้มแย้มเต็มใบหน้าหล่อเหลาสมวัยหนุ่ม ดวงตาเปล่งประกายฉายชัดว่ามีความสุขมาก

“หึ หึ จัดการสตรีที่มาพัวพันเจ้าให้ดีเถิด หากไม่เด็ดขาดเกรงว่าฉีเฟยเฟิ่งจะเข้าใจผิด”

“กระหม่อมไม่มีสิ่งใดต้องแก้ต่าง หากมีสตรีเข้าหาแค่บอกกล่าวว่ามีคนที่พึงใจแล้วก็เท่านั้น พระองค์เล่าพ่ะย่ะค่ะจะจัดการสตรีในตำหนักอย่างไรดี”

สือป๋อเหวินย้อนถามกลับเสียงเครียด เพราะรู้ว่าในตำหนักองค์ชายรองมีผู้ใดรอคอยอยู่ สตรีผู้นั้นน่ารำคาญไม่ต่างจากบุตรีนายกองซูเลยสักนิด

“เฮ้อ! ตำแหน่งของข้าคงต้องปล่อยให้เป็นเช่นนั้น เสด็จพ่อเสด็จแม่ไม่ยอมให้สะสางอย่างแน่นอน”

เขาคาดหวังให้ฉีเหม่ยหลันเข้าใจข้อเท็จจริงข้อนี้ เขาเป็นบุรุษในราชวงศ์ย่อมไม่สามารถมีสตรีได้เพียงแค่หนึ่งคน

เมื่อแยกจากน้องสาวตรงทางเข้ากระโจม ฉีเหม่ยหลันจึงเดินไปพบบิดาที่กระโจมของท่าน ทว่าเมื่อเดินเข้าไปข้างในหมายพูดคุยกับบิดาตามคำสั่ง กลับเจอใครบางคนกำลังนั่งจิบน้ำชาอย่างสบายใจ

“เจ้ามาช้าบิดาของเจ้ารีบไปจัดเตรียมการประชุม อีกสักพักข้าก็ต้องตามไปเช่นกัน ข้าไม่ได้มีหน้าที่จัดเตรียมเลยอาสาอยู่รอบอกกล่าว” 

คนที่กำลังนั่งจิบน้ำชาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสบายใจ ริมฝีปากหยักแอบกดลึกไม่ให้ผู้มาใหม่มองเห็น

“ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ หากมีเรื่องด่วนประเดี๋ยวท่านพ่อคงเรียกพบอีกที”

วันนี้นางพบหน้าเขาหลายรอบมาก น้ำเสียงที่พยายามปรับให้สุขุมจึงเริ่มตึงขึ้นมาบ้างแล้ว หากไม่มีกิจธุระนางก็ไม่อยากพูดคุยด้วยหรอก

“องค์ชายรองมีคู่หมายแล้ว แต่สตรีผู้นั้นเป็นได้แค่พระชายารอง เพราะมีมารดาเป็นฮูหยินรอง”

“พระชายารอง!”

ที่ตกใจมากขนาดนี้เพราะไม่คาดคิดว่าบุรุษที่มีพระชายาอยู่แล้ว จะกล้าพูดจาเกี้ยวพาสตรีอื่นอย่างออกนอกหน้า

“อือ ฮองเฮาแต่งตั้งให้ลับ ๆ รอให้มีงานอภิเษกสมรสพระชายาเอกก่อนค่อยประกาศ ชาวเมืองเลยยังไม่รู้เรื่องนี้ สตรีผู้นั้นกำลังตั้งครรภ์อ่อน ๆ อีกด้วย”

“ตั้งครรภ์แล้ว!”

น้ำเสียงตกใจมากกว่าเดิมเอ่ยแทรกขึ้น อายุขององค์ชายรองใกล้เคียงกับนาง ทว่าเขากำลังจะกลายเป็นบิดาของเด็กน้อย!

“ตกใจมากถึงเพียงนั้นเลย เรื่องนี้เป็นเรื่องปกติของบุรุษในราชวงศ์อยู่แล้ว หลังพิธีสวมกวานพวกเขาก็พร้อมมีบุตรทันที”

“ขอบคุณที่บอกกล่าวเจ้าค่ะ ข้าก็คิดเช่นกันว่าบุรุษเพียบพร้อมถึงเพียงนั้นคงมีสตรีรอท่าอยู่บ้าง”

คนพูดก้มหน้าลงเพื่อหลบซ่อนสายตาผิดหวัง ต้องยอมรับว่าการพบและพูดคุยกับสหายใหม่ในช่วงเวลาสั้น ๆ ทำให้นางผ่อนคลายความเหนื่อยล้าในหัวใจได้อย่างประหลาด

“เสียใจ?”

คนถามขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น พร้อมกับจ้องมองเข้าไปในดวงตากลมโต ซึ่งยามนี้กะพริบขึ้นลงถี่รัวคล้ายคนกำลังจะร้องไห้

“นิดหน่อยเจ้าค่ะ แค่คิดว่าอุตส่าห์เจอคนพูดคุยถูกคอกันแล้วเชียว แต่หลังจากนี้คงต้องเว้นระยะห่าง”

“เป็นเด็กเป็นเล็กอยากรีบออกเรือนถึงเพียงนั้น”

ดวงตาแข็งกร้าวจ้องมองคนตัวเล็กเขม็ง แต่อีกฝ่ายไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เลยไม่รู้ว่าถูกญาติผู้ใหญ่มองด้วยสายตาที่แปลกไป

“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกเจ้าค่ะ ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะอยากรีบกลับไปพักผ่อน”

ไม่จำเป็นต้องอธิบายเหตุผลให้คนที่เป็นต้นเหตุฟัง จึงกล่าวตัดบทไปทั้งอย่างนั้น

……………………………….

วันเวลาผ่านไปอีกสองสัปดาห์ เรื่องราวในฐานก่อสร้างยังคงหมุนเวียนเฉกเช่นเดิมทุก ๆ วัน

ทุกคนต่างมีหน้าที่รับผิดชอบอย่างล้นหลาม เรียกได้ว่างานล้นมือกันทุกคน

ไม่เว้นแม้กระทั่งผู้คุ้มกันของแต่ละจวน ที่ต้องแบ่งกำลังคนไปช่วยเหลืองานด้านการก่อสร้าง เพราะกำลังทหารหลายนายล้มป่วยอย่างไม่รู้สาเหตุ หมอประจำฐานทำงานหนักจนเกือบจะล้มป่วยเสียเอง

ฉีเหม่ยหลันวิ่งวุ่นอยู่ในโรงครัวตั้งแต่เช้าจรดค่ำ แทบไม่มีเวลาพูดคุยกับบิดาและคนอื่น ๆ ยิ่งกับคนผู้นั้นยิ่งแทบไม่ได้เจอหน้ากัน

หลังจากเสร็จงานในแต่ละวัน ก็รีบกลับเข้าไปพักในกระโจมและหลับเป็นตายด้วยความเหนื่อยล้า

แบบก่อสร้างของนางได้รับเลือกจากเสนาบดีกรมโยธาและคนอื่น ๆ ในที่ประชุม จึงพอเบาใจเรื่องความปลอดภัย เลยอุทิศตนช่วยเหลืองานในโรงครัวเป็นส่วนใหญ่

ดวงหน้าขาวใสมักจะแต่งแต้มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่ไหลตามขมับและปลายจมูกโด่งรั้น เกิดเป็นภาพงดงามน่าหลงใหลยิ่งกว่าสตรีบางคนที่ผัดหน้าเสียขาวนวล

บุรุษในฐานก่อสร้างต่างมีความสุขทุกครั้ง เมื่อถึงช่วงเวลาพักรับประทานอาหาร เพราะพวกเขามีอาหารตาให้จ้องมองอย่างอิ่มหนำ

ช่วงใกล้มื้ออาหารเที่ยงของวันหนึ่ง ฉีเหม่ยหลันรู้สึกปวดท้องอยากปลดทุกข์ในช่วงเวลาเร่งรีบ

ครั้นมองไปยังน้องสาวกับสาวใช้ข้างกาย ก็เห็นว่าทั้งสองกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมอาหารมื้อกลางวันไม่ต่างจากคนอื่น ๆ นางจึงแอบเดินออกไปทางด้านหลังโรงครัวเพียงลำพัง

ผู้คุ้มกันที่เหลืออยู่หนึ่งคน รีบเดินตามไปดูแลความปลอดภัยทันที แต่เสียงหวานสั่งห้ามปรามเอาไว้เสียก่อน

“ข้าจะไปทำธุระของสตรีเจ้าค่ะ ท่านรออยู่แถวนี้เถิดหากตามไปด้วยคงทำธุระไม่เสร็จพอดี”

“อ้อ ก็ได้ขอรับ”

ผู้คุ้มกันเข้าใจในคำกล่าวดี เพราะคุณหนูใหญ่มักจะบอกกล่าวเช่นนี้ยามต้องการปลดทุกข์หนัก