พลาดท่า ตอนปลาย

คล้อยหลังที่ฉีเหม่ยหลันเดินหายไปทางพุ่มไม้ จู่ ๆ ผู้คุ้มกันก็รู้สึกง่วงมาก เขาง่วงจนร่างกายเอนเอียงไปมาคล้ายคนมึนเมา

“นะ…นี่มัน คุณหนูแย่แล้ว!”

ผู้คุ้มกันนามอาฟงตั้งใจตะโกนเสียงดัง เพื่อให้คนอื่น ๆ ตามมาช่วยเหลือคุณหนูของจวน ทว่าเสียงที่เปล่งออกมากลับเบายิ่งกว่ากระซิบ

ฟุบ!!!!

ไม่มีใครได้ยินเสียงล้มลงของร่างสูงใหญ่เลยสักคน เพราะบริเวณนี้เป็นมุมอับหากไม่เดินตามมาตั้งแต่แรกคงยากที่จะมองเห็น

“รอมาหลายวันกว่าจะสบโอกาสเหมาะ พวกเจ้ารีบตามสตรีไป ข้าจะลากร่างคนผู้นี้ไปหลบหลังโขดหิน ยาตัวนี้ออกฤทธิ์ไม่นานต้องรีบเร่งมือ”

“ขอรับหัวหน้า ว่าแต่พวกเราสังหารบุรุษเลยไม่ดีกว่าหรือ ไม่เห็นต้องลำบากลากไปลากมา หมดสติเช่นนี้สังหารง่ายเลย”

บุรุษหนึ่งในสามของกลุ่มโจรเอ่ยถามด้วยความสงสัย พวกมันเป็นโจรต้องโหดเหี้ยมกว่านี้หรือไม่เล่า!

“ข้าไม่ได้รับตำลึงมาเพื่อสังหารคน จะทำบาปหนักไปเพื่อการใด ข้าแค่อยากลิ้มรสคุณหนูในห้องหอก็เท่านั้น อีกอย่างวันนั้นพวกเราอดอาหารมาหลายวัน เลยต้องกลับมาทำเรื่องเสี่ยงตายเช่นนี้”

หากมีทางเลือกที่ดีกว่านี้ พวกมันคงไม่ย้อนกลับมาก่อเหตุในฐานซึ่งเต็มไปด้วยคนของทางการหรอก

ครั้งนี้เสี่ยงถูกจับได้ยิ่งกว่าครั้งแรกที่ลงมือเสียอีก การละเว้นชีวิตถือว่ามีข้อดีอยู่บ้าง หากถูกทางการจับได้อย่างน้อย ๆ พวกมันก็มีเพียงโทษข่มขืนสตรี จึงไม่อยากลงมือสังหารผู้ใดให้มีความผิดหนัก

“อ้อ พวกเราเป็นโจรมีคุณธรรม”

คนร้ายอีกสองคนหันไปพยักหน้าให้กันอย่างงุนงง ตกลงพวกมันยังเป็นโจรกันอยู่หรือไม่ หากไม่ติดว่าตำลึงจากสตรีลึกลับยังได้ไม่ครบคงชวนกันกลับเรือนไปแล้ว

“มัวแต่พูดมาก พวกเจ้ารีบตามผู้หญิงไป เอายานี้ขว้างใส่หน้านางแล้วรีบอุ้มเข้าไปในถ้ำ ในนั้นมืดมากและมีทางเข้าแค่ทางเดียว อย่างไรก็ไม่มีใครตามมาช่วยได้ทัน พวกเราจะได้สนุกกันเต็มที่ไม่ต้องกลัวว่าจะมีคนได้ยินเสียง”

“ขอรับ แค่เห็นรูปร่างหน้าตาคุณหนูคนนั้น พวกข้าก็อดใจแทบไม่ไหวแล้ว ฮึ่ม! ช่างน่าหมั่นเขี้ยวยิ่งนัก”

สองมือมันยกขึ้นกอบกุมแผงอกของตนเอง เพื่อสื่อให้รู้ว่าอยากกระทำตรงส่วนไหนของสตรีเป็นอันดับแรก

คนร้ายสองคนรีบเดินตามโฉมงามไปทันที พวกมันใจดีรอคอยให้เป้าหมายเดินออกมาจากหลังโขดหินอย่างใจจดใจจ่อ เพราะอย่างไรเสียกลิ่นหอมสะอาดย่อมสำคัญไม่แพ้เรื่องอื่น

เมื่อเห็นโฉมสะคราญเดินมุ่งหน้ามาตรงโขดหินที่พวกมันหลบซ่อนตัวอยู่ จึงกระโดดเข้าไปขวางทางทันที

จากนั้นก็จู่โจมเข้าประชิดตัวเหยื่อสาวแสนสวย แล้วเตรียมขว้างผงยานอนหลับเข้าใส่ตามที่หัวหน้าสั่งการ

แต่เป้าหมายกลับเอียงหน้าหลบได้ทันตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด ผงยานอนหลับชนิดพิเศษที่มีเพียงน้อยนิดจึงหกทิ้งทั้งหมด

“บัดซบ ฤทธิ์เยอะนักนะ”

เสียงเข้มเผลอตวาดเสียงดัง เพราะบริเวณนี้ไม่มีผู้คนเดินเข้ามามันเลยย่ามใจ

“พวกแกเป็นใคร”

น้ำเสียงราบเรียบถามกลับคนร้ายถึงแม้ในใจจะรู้สึกกลัวไม่น้อยแต่นางพยายามเก็บสีหน้าท่าทางไม่ให้พวกมันได้ใจไปมากกว่านี้

เมื่อมองไปรอบ ๆ ทุกทิศทางก็ไม่เห็นผู้คุ้มกันเดินตามมา ทั้ง ๆ ที่คนร้ายส่งเสียงถึงเพียงนี้ ฉีเหม่ยหลันรู้สถานการณ์ของตนเองทันที ว่าถูกผู้ไม่หวังดีเล่นงานเข้าแล้ว

เมื่อเพ่งพิศมองใบหน้าของคนร้าย ก็พบว่าช่างคล้ายคลึงกับพวกที่นางเคยว่าจ้างให้ไปทำร้ายซูชิงโม่ในภพอดีตยิ่งนัก นางจำหนวดเคราหลอมแหลมแปลกประหลาดของพวกมันได้!

ขณะกำลังประเมินสถานการณ์ของตนเอง หากจำเป็นต้องออกแรงต่อสู้กับคนร้ายทั้งสองอยู่นั้น ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็โผล่มาทางด้านหลังอย่างเงียบเชียบ 

ผู้มาใหม่จับต้นคอบอบบางให้หงายหน้าขึ้น แล้วใช้มืออีกข้างบีบปากเล็กให้อ้าออกกว้าง เพื่อยัดยาเม็ดสีน้ำตาลขนาดเล็กเข้าไปทันที

ฉีเหม่ยหลันไม่ทันตั้งตัวจึงเผลอกลืนยาเม็ดนั้นลงคอ เมื่อรู้ว่าพลาดพลั้งจึงมองหาทางเอาตัวรอด นางต้องรีบวิ่งหนีให้เร็วที่สุดพวกมันมากันถึงสามคนอย่างไรก็สู้ไม่ไหว

ทว่าขณะที่กำลังดิ้นรนให้หลุดพ้นจากอุ้งมือใหญ่ นางก็จดจำได้ว่าตนเองมีกำลังกายที่แข็งแกร่งกว่าคนปกติ

ลองวิชาดูสักครั้งจะเป็นไรไป ตรงจุดนี้ไม่ค่อยมีใครเดินเข้ามานอกจากสตรีที่ต้องการปลดทุกข์หนัก นางจำเป็นต้องสู้ด้วยตนเองสักตั้ง!

“ฮ่า ฮ่า คนงามยาที่เจ้ากินไป จะทำให้เจ้าอยากร่วมสนุกกับพวกข้า อย่าปฏิเสธเลยหากต่อต้านเจ้าอาจไม่รอดชีวิต”

ชายร่างบึกบึนผู้เป็นหัวหน้าโจรป่า ยิ้มแย้มยินดีกับผลงานของตนเอง

“คิดว่าข้าไม่มีเขี้ยวเล็บเลยหรือ ถึงกล้าลงมือยามกลางวันเช่นนี้”

สิ้นเสียงพูดคุยนางก็ใช้มือข้างที่เป็นอิสระ ล้วงเอายาแก้พิษกำหนัดออกมาจากใต้อาภรณ์ แล้วรีบยัดเข้าปากตนเองทันที

“เฮ้ย! หัวหน้าคุณหนูมันกินยาอะไร!”

“ยาที่จะพวกเจ้าไปลงนรกอย่างไรเล่า!”

สิ้นเสียงบอกกล่าวโฉมสะคราญก็ออกแรงผลักชายร่างยักษ์ออกห่าง แล้วพุ่งจู่โจมเข้าเล่นงานโจรป่าทั้งสาม ด้วยฝ่าเท้าเล็กซึ่งเคลื่อนไหวเหวี่ยงกายเป็นวงกลมจนมองแทบไม่ทัน

พวกมันพลาดท่าเสียทีให้สตรีบอบบาง ที่มีเรี่ยวแรงเยอะยิ่งกว่าบุรุษเสียอีก ร่างสูงใหญ่นอนหงายเรียงกันรอรับแรงกดทับจากรองเท้าสีม่วงอ่อน

ตุบ! ตุบ! ตุบ!

อัก! อัก! อัก!

เสียงกระทืบซ้ำ ๆ ตรงกลางลำตัว จนมีเลือดไหลออกจากมุมปากผู้ร้ายทั้งสามคน

สีหน้าผู้กระทำมืดครึ้มยิ่งกว่าคนของทางการที่พวกมันหวาดกลัวเสียอีก!

“ตัดหัวเลยดีหรือไม่”

น้ำเสียงเยือกเย็นมาพร้อมกับสายตาดุดันเหี้ยมโหด อย่างที่ไม่เคยแสดงให้ผู้ใดพบเห็นมาก่อน

“พะ พอแล้วขอรับ อึก! อึก! พวกข้ายอมแล้วขอรับคุณหนู”

น้ำเสียงหวาดกลัวของผู้เป็นหัวหน้า เอ่ยร้องขอชีวิตแทนพรรคพวกอีกสองคน ที่ยามนี้แทบไม่มีแรงยกศีรษะขึ้นจากพื้นโขดหิน

เลือดในกายของคนเจ็บยังคงหลั่งไหลออกจากริมฝีปาก พวกมันแทบจะกลืนเลือดแทนน้ำ หากฝ่าเท้าเล็กยังไม่หยุดตบตี คงได้นอนตายกันอยู่ตรงนี้จริง ๆ

ทั้งสามคนพยายามพยุงตัวขึ้นอย่างลนลาน อยากวิ่งหนีใจจะขาดขาก็ลุกไม่ขึ้น เพราะถูกกระทืบซ้ำ ๆ ไม่ต่างจากลำตัว อยากใช้อาวุธยังถูกแย่งชิงไปต่อหน้าต่อตา