Mag-log inบางครั้งชีวิตจริงมันก็ยิ่งกว่านิยาย เมื่อครอบครัวส่งเธอให้มาอยู่กับคู่หมั้นของน้องสาว มีแต่นางเอกไม่ใช่หรือที่ต้องเจอกับอะไรแบบนี้ แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น นางร้ายอย่างเธอทำไมถึงต้องมารับกรรมแทน
view more청담동.
서울의 화려한 야경을 가장 가까이에서 내려다볼 수 있는 최고급 펜트하우스. 수백억 원을 호가하는 이 공간은 누구나 꿈꾸는 낙원이었지만, 이수아에게는 지난 3년 동안 한 걸음도 벗어날 수 없었던 감옥이었다. 세상의 시선으로부터 그녀를 완벽하게 감춘, 차 도윤 만을 위한 비밀스러운 공간. 수아는 조용히 화장대 앞에 섰다. 거울 속 자신의 얼굴은 창백할 만큼 핏기가 없었다. 떨리는 손끝에는 얼마 전 도윤이 아무렇지도 않은 표정으로 건네 주었던 빨간 립스틱이 들려 있었다. '이 색이 당신한테 제일 잘 어울려.' 그때 그의 무심한 한마디가 아직도 귓가에 선명했다. 수아는 천천히 립스틱 뚜껑을 열었다. 붉은 색이 거울 위를 스쳐 지나가기 시작했다. 사각. 사각. 떨리는 손끝이 한 글자씩 새겨 넣었다. ‘안녕.’ 단 두 글자. 하지만 그 두 글자를 쓰는 데는 지난 3년의 모든 시간이 담겨 있었다. 눈물이 한 방울 떨어졌다. 붉은 글씨 위로 투명한 물방울이 번져 내렸다. "...미안해요." 작게 중얼거린 그녀는 입술을 깨물었다. 이별은 언제나 사랑하는 사람이 더 아픈 법이었다. 차도윤. 태하그룹 회장 차 태하의 장남. 그는 태어나는 순간부터 평범한 삶을 허락 받지 못한 사람이었다. 태하그룹의 후계자. 그 단 하나의 목적을 위해 철저하게 길러진 남자. 영어와 일본어, 중국어는 물론 아랍어까지 자유롭게 구사했고, 승마와 골프, 펜싱, 피아노까지. 그의 인생에는 '싫다'는 선택지가 존재하지 않았다. 어머니 이명희는 아들의 완벽을 위해 자신의 인생까지 희생했고, 도윤 역시 단 한 번도 그 기대를 저버리지 않았다. 냉철했다. 계산적이었다. 그리고 누구보다 잔인했다. 그에게 사람은 신뢰의 대상이 아니라 관리의 대상이었다. 여자 역시 예외는 아니었다. 냉철하고 계산적인 그에게 세상은 단 하나, 태하그룹을 지켜내야 하는 전장일 뿐이었다. 그런 냉혹한 세계에서 그에게 여자란 자신의 욕망을 해소하는 도구이거나, 혹은 그룹의 안위와 미래를 위한 정략결혼의 수단 그 이상도 이하도 아니었다. 이수아 역시 처음에는 그 수많은 여자들 가운데 하나였을 뿐이었다. 태하그룹 본사 옆 작은 카페. 대학 마지막 학기 아르바이트를 하던 스물 네 살의 이수아. 우연히 그녀를 본 순간, 도윤은 처음으로 계획에 없던 감정을 느꼈다. '갖고 싶다.' 그것뿐이었다. 그래서 그녀를 자신의 세상으로 데려왔다. 1년. 길어야 1년이면 충분하다고 생각했다. 싫증이 나면 넉넉한 보상을 해 주고 보내 줄 계획이었다. 하지만 예상은 완전히 빗나갔다. 1년이 지나도. 2년이 지나도. 3년이 지나도. 그는 그녀를 놓을 수 없었다. 그럼에도 끝내 그녀를 사랑한다고 말할 수는 없었다. 태하그룹을 이어받기 위해서는 집안에서 정해 놓은 정략결혼을 해야 했다. 후계자는 사랑보다 책임이 우선이었다. 그래서 그는 수아에게 수없이 말했다. "결혼은 안 돼." "..." "아이도 안 돼." "..." "내 아이는 태하그룹의 후계자로 태어나야 해." 그 말을 들을 때마다 수아는 웃으며 고개를 끄덕였다. 하지만 돌아서면 혼자 울었다. 수아는 천천히 자신의 배 위에 손을 올렸다. 아직 아무도 모르는 작은 생명. 도윤조차 모르는 그의 아이. '미안해요.' '하지만 이 아이만은...' '무슨 일이 있어도 지킬 거예요.' 그 순간, 거울에서 시선을 거둔 수아는 지난밤, 그녀의 몸에 새겨진 붉은 흔적들을 내려다보며 마지막 밤을 떠올렸다. "학…하아……." 도윤이 유럽 출장을 떠나기 직전이었다 그는 항상 그래왔듯이 출장을 가기 전에는 수아를 찾아 왔다. 그리고 수아가 지쳐 해도 여러 번 그녀의 몸을 가졌다. 지난밤도 도윤은 수아를 찾아 펜트하우스로 찾아왔다. 그러나 지난밤은 평소와 달리 수아도 그에게 온몸의 열정을 다해 매달렸었다. 그의 목을 끌어안고, 그를 탐하고, 그의 모든 흔적을 제 몸 구석구석에 새기듯 받아 내었다. 그의 입술을 먼저 탐하며, 그의 입 깊숙히 그녀의 혀를 넣었다. 마치 이것이 세상에서의 마지막 호흡인 것처럼. 도윤 역시 그녀의 낯선 열정에 답하듯, 평소보다 훨씬 거칠고 뜨겁게 그녀를 온전히 자신만의 여자로 가졌었다. 그의 품 안에서 안기어 눈물을 삼키던 밤, 도윤은 알지 못했다. 그것이 그가 수아의 온기를 느낄 수 있는 마지막 순간이 될 줄은. 도윤이 유럽으로 떠난 비행기가 구름을 뚫고 멀어지는 시각, 수아는 드디어 결심을 행동으로 옮기기로 했다. 더 이상 그에게 '가져야 할 여자'나 '욕망의 대상'으로 남지 않기 위해. 그리고 그가 결코 원치 않는 아이를 홀로 지키기 위해. 수아는 붉은 립스틱으로 적힌 거울 속 단어를 뒤로 한 채, 조용히 현관문을 나섰다.และก็เป็นอย่างที่เขาคิดไว้ไม่มีผิด เพราะทันทีที่เขาเอ่ยประโยคนี้ออกมา คนในอ้อมแขนก็ผละออกจากอกเขาเหมือนเป็นของร้อน เผ่าเพชรหลบตา เมื่อมองเห็นสายตาของภรรยาที่มองหน้าเขา นี่ยัง ไม่รวมกองไฟที่มันกำลังลุกอยู่บนหัวเธอนะ“หมายความว่าไงคะ! พูด!!!” ลลนาแหวใส่ก่อนจะจ้องหน้าสามีอย่างเอาเรื่อง อาคมมีเมียแล้วมันเกี่ยวอะไรกับน้องของเธอ“ปอ... ใจเย็น ๆ สิทูนหัว กำลังท้องอยู่นะ” เผ่าเพชรบอกก่อนจะพยายามรวบตัวภรรยามากอดไว้เหมือนเดิม“ไม่ต้องมาพูดดีเลยค่ะ บอกมานะ คุณคมเกี่ยวอะไรกับ ยายป่าน”“ก็ที่ไอ้คมมันไม่กลับไร่ก็เรื่องนี้แหละ มันมีเมียแล้ว”ท้ายประโยคเผ่าเพชรพูดเสียงเบา เมื่อมองหน้าที่กำลังสงสัยปนโกรธของภรรยา“หมายความว่ายังไง!”“ใช่ ไอ้คมกับป่าน...”“นี่แน่ะ ๆ ๆ เพราะพี่ใช่ไหม พี่สั่งให้คุณคมไปทำร้ายยายป่าน ใช่ไหม ตายซะเถอะ!!” ลลนาพูดพร้อมพร้อมกับทุบตีเผ่าเพชรไปด้วย แสดงว่าที่พ่อแม่บอกว่าน้องเธอหนีไปเที่ยว น้องหายออกจากบ้าน เพราะแบบนี้หรอกหรือ มือเรียวยกนิ้วขึ้นมานับ ตั้งแต่เมื่อไรนะที่เป็นแบบนี้ คำพูดของแม่ลอยเข้ามาในหัว‘น้องบอกว่ากำลังตามมา แต่ทำไมป่านนี้ยังมาไม่ถึง’“ไม่ต้องน
“ขึ้นดี ๆ นะปอ จะมาทำไมก็ไม่รู้” ร่างสูงบ่นงึมงำ แต่ท้ายประโยคพูดกับตัวเองเสียมากกว่า เมื่อยืนลุ้นภรรยาตัวน้อยที่กำลัง ปีนบันไดลิงขึ้นไปบนบ้านต้นไม้ ก่อนจะหายใจโล่งอกเมื่อเห็นคนตัวเล็กขึ้นไปจนสุด แล้วเหยียบลงพื้นกระดานอย่างปลอดภัย“เดินระวัง ๆ นะปอ กระดานบางแผ่นมันเปียกฝน เผื่อมันผุ”ร้องบอกคนตัวเล็กก่อนจะหันมาขนเสบียงที่ลลนาขนมาด้วย ตกลงจะมาอยู่ยาวเลยหรือไง เพราะดูจากกล่องอาหารและกระเป๋าที่ใส่ของมา น่าจะใช้ชีวิตที่นี่ได้เป็นเดือน“ขนอะไรมาวะ” เผ่าเพชรบ่นอุบ ก่อนจะเป่าลมออกปาก ภรรยาเขาซนจริง ๆ และที่เขาต้องห่วงก็เพราะตอนนี้เธอไม่ใช่คนตัวเปล่า ในท้องแบน ๆ ของเธอมีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ในนั้น แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ เป็นอุปสรรคที่จะทำให้เมียเขาเลิกซนได้ เธอยังปั่นจักรยานไปทั่วไร่ ลงไปเก็บองุ่น ตักอาหารให้คนงาน แถมบางครั้งยังไปจับจอบช่วยคนงานต้นอ่อนเกลี่ยหน้าดินอีก จนตอนนี้เขาต้องเพิ่มศาลาพักแดด ให้คนงานหลายจุด เพราะไม่รู้ว่ายายตัวเล็กนี่จะโผล่ไปทำงานตรง จุดไหน ดีนะที่ไม่ไปโรงบ่ม แล้วขอชิมไวน์ที่หมักไว้ เพราะไม่อย่างนั้นเขาคงปวดหัวนัก ลูกเขาคงเมาไปกับเธอด้วยแน่นอน“ตาม
ก๊อก ๆ ๆ ๆ ลลนาเคาะประตูก่อนจะยืนรอ จนคนข้างในอนุญาตให้เข้าไป จึงเปิดประตู มือบางสั่นน้อย ๆ เมื่อหมุนลูกบิด ทั้งที่ทำใจมาแล้ว แต่พอเวลานี้มาถึงจริง ๆ กลับประหม่าเสียอย่างนั้น ใบหน้าสวยหันมาส่งยิ้มจืดเจื่อนให้กับกองเชียร์จำเป็นที่มายืนรอและให้กำลังใจเธอ เผ่าเพชร ชูสองนิ้วให้ภรรยาพร้อมกับคำว่าสู้ ๆ“เอาน่า” ปลอบใจตัวเอง เมื่อเดินเข้าไปในห้อง“ปอมีอะไรหรือเปล่าลูก พ่อกับแม่กำลังจะนอน”คุณประกรถาม เมื่อเห็นลูกสาวคนโตเข้ามาหา ร่างบางเดินเข้ามาหย่อนตัวลงข้างเตียง ก่อนจะคลานเข้าไปหาท่านทั้งสอง“วันเกิดปอปีนี้ ปออยากมาขอของขวัญน่ะค่ะ” ลลนาตอบ“อยากได้อะไรล่ะ สามีเราเขารวยล้นฟ้าขนาดนี้ ยังมีอะไรที่เขาหาให้เราไม่ได้ฮึ” คุณลัดดาพูดขึ้น ยังคงจิกกัดเผ่าเพชรเหมือนเดิม“ไหนบอกซิลูกว่าอยากไดอะไร”คุณประกรถามลูก เพราะไม่อยากให้คนเป็นแม่ทำเสียเรื่อง“ปอขอให้พ่อกับแม่รักปอบ้างได้ไหมคะ ไม่ต้องรักเท่าน้องก็ได้ ขอแค่รักบ้างสักนิดก็พอ” ลลนาตัดสินใจพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา“ปอ!!”“ปอลูก!”สิ้นเสียงของลูกสาวคุณประกรกับคุณลัดดาก็อุทานออกมา พร้อมกัน“ปอรู้ว่าที่ผ่านมา ปอเป็นลูกที่ไม่ดีของพ่อแม่ ทำให้พ่อกับ
ฟ้าหลังฝนมักสวยเสมอ คำนี้คงใช้ได้จริง เพราะตั้งแต่ ผ่านเรื่องราวร้าย ๆ ในวันนั้นลลนาก็มีความสุขทุกวัน ทุกคนที่นี่รักเธอ โดยเฉพาะเผ่าเพชร คำว่ารักคงไม่พอสำหรับเขา เพราะเขาแสดงออกว่าหลงเธอเสียมากมาย ลลนายังไม่ได้เข้าพิธีแต่งงาน แต่เผ่าเพชรก็จัดพิธีผูกแขนตามประเพณี พาเธอไปจดทะเบียนสมรส และประกาศให้คนที่นี่รู้ว่าเธอคือเมียของเขาพ่อแม่เธอไม่ได้มาที่นี่อย่างที่บอกไว้ เพราะเผ่าเพชรเป็นฝ่ายติดต่อไปว่าไม่ต้องการลันลดา เขารักลลนาแค่คนเดียวเท่านั้นและแล้ววันที่ลลนากลัวที่สุดก็มาถึง เมื่อพ่อแม่ติดต่อมาว่าจะมาเยี่ยมเธอที่นี่ ถึงแม้เรื่องของลันลดาจะจบไปแล้ว แต่ลลนาก็ยังไม่อยากเผชิญหน้ากับท่านทั้งสอง เผ่าเพชรสัมผัสได้ว่าลลนามีความกังวล ถึงแม้เขาจะพยายามปลอบใจไม่ให้เธอคิดมาก แต่เธอก็ยังกังวลอยู่ดี“ปอ... พี่อยู่นี่ อย่ากังวลไปเลยนะ ยังไงพี่ก็ไม่ปล่อยให้ท่านตีปอหรอกน่า” เผ่าเพชรพูดติดตลก เมื่อเห็นคนตัวเล็กคิ้วผูกโบตั้งแต่ ทราบข่าว“ปอทราบค่ะ ว่าพี่เผ่าจะอยู่กับปอ แต่ปอกลัวว่า...”“เรื่องมันจะไม่เป็นแบบนี้เลย ถ้าพ่อแม่ปอไม่ทำกับเราแบบนี้ตั้งแต่แรก พี่ติดต่อไปแล้วว่าพี่รักปอ และเรากำลังจะแต่งงานก
คนงานในไร่บางส่วนรู้แล้วว่าแท้จริงแล้วลลนาไม่ได้เป็นแค่คนงานทั่วไปอย่างที่เคยเข้าใจกัน เธอมีสถานะเป็นถึงนายหญิง ของไร่ ที่ผ่านมาพวกเขาแค่แซวเธอเล่น เพราะเห็นว่าสวยน่ารัก คงจะมีแค่โชติเท่านั้นที่เคยลวนลามเธอ ชายหนุ่มลอบกลืนน้ำลายลงคอ ดีที่ ยังมีลมหายใจอยู่ เผ่าเพชรไม่สั่งฆ่าเขาตั้งแต่วันนั้นก็บุญห
ปัง! ปัง! ปัง!เสียงทุบประตูดังขึ้นเมื่อลลนากำลังจะล้มตัวลงนอน หญิงสาวเหลือบมองนาฬิกาที่หน้าจอมือถือก่อนจะกลอกตา เพราะคนที่กล้ามากวนเธอเวลานี้คงมีแค่คนเดียว “มีอะไรคะ” ร้องถามออกไปทั้ง ๆ ที่ยังนอนอยู่ในมุ้งปัง! ปัง! ปัง!คนข้างนอกไม่ตอบคำถาม แต่ยังคงทุบประตูอย่าต่อเนื่อง ลลนากลอกตาก่อนจะลุกขึ้นแล
เกือบฟ้าสาง เมื่อลลนาเดินกลับมาถึงบ้านพักของตัวเอง เผ่าเพชรไม่ยอมกินข้าวกินยา จนเธอที่ตั้งใจจะกลับมาตั้งแต่ตอนนั้น ต้องย้อนกลับไปจัดการกับเขา เผ่าเพชรดื้อจริง ๆ เพราะกว่าเธอจะปราบเขาได้ ก็เล่นเอาเกือบหมดแรง ผู้ชายบ้านั่นจะให้เธอย้ายเข้าไป อยู่ในบ้านกับเขา ตอนได้ยินก็ตื่นเต้นดีหรอก รู้สึกดีใจอย่างบ
เมื่อเดินออกมาพ้นชายป่า ลลนาก็เห็นอาคมกับคนงาน ในไร่รออยู่แล้ว คนงานต่างพากันโดดลงมาจากรถ เมื่อเห็นเผ่าเพชร เดินกอดคอเธอออกมาจากป่า“คุณเผ่า! เป็นไงบ้างครับ บาดเจ็บเหรอครับ” อาคมวิ่งมาหา ชายหนุ่ม ใบหน้าคมคายซีดเผือด เมื่อเห็นเลือดที่ติดอยู่บนแขนของเจ้านายหัวใจชายหนุ่มกระตุก รู้สึกผิดที่พาคนมา






Rebyu