7

การทำงานกับภากรนั้นพวกหล่อนคงได้ยินมาบ้างแล้วว่าชายหนุ่มไม่ใช่คนเรื่องมากอะไร ยังจัดการงานทุกอย่างได้อย่างไร้ที่ติโดยเฉพาะงานบ้านงานเรือน

“คุณอาจะไปธุระหรือครับ เย็นนี้กลับมาทานข้าวที่บ้านไหม? ผมได้บอกน้องวี... ให้รอคุณพ่อไหมครับ?”

“อาต้องไปรับหน้างานอีกโรงแรม มีปัญหาเรื่องตัวเลขกำไรนิดหน่อยคงกลับดึก เป็นวันเสาร์แล้วกันนะ จัดมื้อใหญ่ ๆ ให้ลูกสาวอาเลย”

“ครับ... ผมจะบอกน้องให้ครับ” ในน้ำเสียงแฝงรอยยิ้มสุขุมนุ่มลึกจากเก้าอี้หมุนในฝั่งตรงกันข้าม แปลกที่ประธานบริษัทใหญ่หน้าตาผ่อนคลายความเครียดลงพอได้พบหน้าเขา

แท็บเล็ตอีกเครื่องจากเลขานุการสาวรุ่นใหญ่ถูกส่งให้ถึงมือ ชายหนุ่มปัดปลายนิ้วไปมาเพ่งมองจอสี่เหลี่ยม รายรับของโรงแรมไตรมาสที่ 1 ช่วงต้นปีมาจนถึงท้ายปี การเปลี่ยนแปลงมูลค่าการขาย ธุรกิจร้านค้าในโรงแรมอีกส่วน ตัวเลขมากมายละลานตาไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาอยู่แล้ว

“เอกสารเอาที่คุณแป๋วนะ เรื่องเดิมไม่มีอะไรมาก ระดับภีมคุยกับหุ้นส่วนอาได้สบาย ๆ สรุปไตรมาส ขยายฐานลูกค้าโรงแรมอาเตรียมไว้หมดแล้วล่ะ”

“ครับคุณอา” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นยิ้มตอบ เจ้าของห้องก็รีบโบกมือไล่สาว ๆ ออกจากห้องไป ทำชะเง้อคอรอจนกระทั่งประตูปิดสนิทดี ค่อยลดน้ำเสียงลงบอก

“เอ้อ... เรื่องวีณา... อาเพิ่งสั่งงานให้ไปลองเปิดโปรเจกต์ใหม่ เริ่มตั้งแต่ประมูลที่ยันปักเสาเข็มไปเลย จะได้หัวหมุนไม่มีเวลาสร้างเรื่อง ภีมมาช่วยงานทางนี้สักพักละกันนะ”

เป็นข่าวดีกับภากร หากว่าเขาจะได้ทำงานบริษัทนี้บ่อยขึ้น ได้เรียนรู้งานจากคุณอาโดยตรง แต่อาจไม่ดีกับวีณานัก ในสีหน้าหนักใจนั้นเขาประสานมือไว้บนหน้าตักอย่างนอบน้อมถ่อมตน

“คุณอาให้ผมมาทำงานตรงนี้แทนน้องไม่โกรธพวกผมหนักเข้าไปใหญ่หรือครับ?”

“อาไม่มีทางเลือกนี่ ลูกสาวอาดื้อขนาดไหนเราก็รู้ อาไม่อยากได้ยินเรื่องแฟน ลูกสาวอาอายุเท่านี้ไม่มีทางทันเล่ห์เหลี่ยมผู้ชาย เสือสิงห์กระทิงแรดสมัยนี้มันเยอะจะตาย”

“แล้ว... คุณอาจะให้ผมจัดการยังไง?” เขาเลิกคิ้วขึ้นถาม เตรียมใจรับงานช้าง งานดูแลเทคแคร์เมื่อคุณพ่อใจดีมีสีหน้าเปลี่ยนไปเป็นดุดันเด็ดขาด

“ถ้าไม่ยอมก็ตามน้ำไป ส่งคนไปตามอย่าให้รู้ตัว ใครมายุ่มย่ามเอาแค่เบาะ ๆ ไปเตือนมันอย่าให้เจ็บตัวมากละกัน”

“ครับ”

ภากรพยักหน้ารับคำ เขาถนัดเรื่องนี้เป็นที่หนึ่งตั้งแต่คุณหนูของบ้านเริ่มแตกเนื้อสาว ถึงยังไม่เคยทำร้ายใครจริง ๆ จัง ๆ สักทีเพราะแค่ขู่ก็หนีหัวซุกหัวซุนไปเสียหมด คุณพ่อจึงให้ความไว้วางใจเขาสองคนมาตลอด

“ลูกเต้าเหล่าใคร ร่ำรวยมาจากไหนอาไม่สนเพราะอาไม่รู้จัก... ใครไม่รู้ ไม่ได้เลี้ยงมาเหมือนภีมกับภาม ตอนอาเป็นคุณพ่อมือใหม่ทำอะไรไม่เป็นสักอย่างเราสองคนมาช่วยอาเลี้ยงน้องตลอด อาไม่เคยลืมเลยนะ”

นั่นทำให้ภากรดีใจ... แววตาคู่คมปลาบประกายตื้นตันของเขาปรากฏเพียงความซื่อสัตย์ ลึก ๆ ก็ยังหวังจะเป็นหมาวัดตามคำคนนินทา!

“ผมจะดูแลเรื่องนี้ให้ครับ แต่ผมขอลองคุยกับน้องดี ๆ ก่อน ไม่อยากให้ต้องเสียน้ำใจกัน”

“อืม... ก็ดีนะ อาไม่อยากผิดใจกับลูกสาวเหมือนกัน อาแล้วแต่ภีมเลยละกัน” คุณพ่อขี้หวงอารมณ์ดีขึ้นมาเสียอย่างนั้น อนันต์ยิ้มเบิกบานก่อนลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะไม้สักตัวใหญ่ไปหาหนุ่มรุ่นลูก

“งั้นฝากทางนี้ด้วยละกัน... อาไปทำงานก่อน”

“ครับคุณอา เดินทางปลอดภัยครับ”

พอ CEO หนุ่มใหญ่ตบบ่าเบา ๆ เป็นเชิงลาประสาผู้ชายตัวโต ภากรคงอดขำไม่ไหวกับคำลาสุดท้าย

“อยู่กับมนุษย์ป้าไปแล้วกันนะ ห้ามบ่น อาไม่จ้างสาว ๆ สวย ๆ มาทำงาน เพราะไม่อยากอยากกินไก่วัด”

------------

ที่จริงแล้วโลกใบนี้ไม่เคยมีดวงอาทิตย์...

โลกเพียงหมุนรอบตัวเอง โคจรไปในทิศทางเดิม ๆ ของมัน เพื่อรับแสงร้อนของตะวันสาดส่องมาให้ทุกสรรพสิ่งดำรงคงอยู่ต่อไปจนสิ้นสุดเวลากลางวัน และเมื่อความมืดปกคลุมเมืองคราคร่ำไปด้วยผู้คน แสงสีเสียงปรากฏขึ้นในโลกแห่งมายายามราตรี มนุษย์จะสวมหน้ากากเข้าหากัน

จะมีสักกี่คนที่ไม่เคยโกหกอะไรเลย...

ดวงตาคู่คมเข้มกะพริบปรือมองไปยังแสงสีนวลลอดผ่านช่องเล็ก ๆ ของประตูสีขาวในคอนโดฯ หรูสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น มีห้องครัวและพื้นที่ใช้สอยด้านระเบียงอีกต่างหาก รวมความกว้างเกือบ 50 ตารางเมตร กลิ่นน้ำหอมอ่อนทำให้เขาต้องสูดลมหายใจเข้าลึก เอี้ยวคอมองร่างเปลือยเปล่าในอ้อมแขน พลันนึกถึงวงหน้าหวานงามของหญิงสาวอีกคน           

เธอเคยพริ้มตาหลับอย่างเป็นสุขในอ้อมกอดของเขา ต่อให้คุณพ่อจะห้ามไม่ให้แอบเข้าห้องนอนพี่ชายทั้งสองคนอีกเมื่อโตเป็นสาว

ครั้งสุดท้ายที่พบสบนัยน์ตาคู่สวยสีน้ำตาลอ่อนโกรธเกรี้ยวเผด็จการคู่นั้นราวแสงอาทิตย์สาดจ้า ไม่ต่างจากว่าเธอพร้อมจะแผดเผาเขาให้ตายทั้งเป็น!

ครบสามเดือนแล้วสินะ...

‘พี่ไปจากวีไม่ได้หรอก พี่ภาม... ไม่มีทาง’

ชายหนุ่มนึกขันกับคำพูดดูถูกถากถาง กระทั่งร่างเปลือยเปล่าในอ่างอาบน้ำ หน้าอกอวบอัดรับเอวคอดบางโค้งเว้าเย้ายวน กลิ่นหอมของแชมพูและสบู่เหลวลอยคลุ้งไปทั่ว