บทที่ 1/3 วันวานไม่หวนคืน

“พิม! เดินระวังหน่อยสิ รถเข็นจะชนคนอื่น” แพทริเซีย สาวลูกครึ่งไทย-อังกฤษพยุงรถเข็นไม่ให้เอียงไปชนนักเดินทางคนอื่น ในโถงกลางท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์ประเทศอังกฤษ

“โทษที มองหาห้องน้ำเพลินไปหน่อย”

เจ้าของชื่อดึงตัวเองจากอดีตกลับสู่ปัจจุบัน ปรับสีหน้าแววตาจากเศร้าหมองกลับมาเป็นปกติ ดึงรถเข็นกระเป๋ากลับมาอยู่ในการควบคุมของตัวเองตามเดิม จะเข็นต่อไปทางเคาน์เตอร์เช็กอิน แต่แพทริเซียดึงแขนไว้เหล่ตามองไปอีกทาง

“มองหาห้องน้ำหรือมองผู้ชายกันแน่ ร้ายไม่เบานะคุณเพื่อน”

สาวลูกครึ่งกลอกสายตาขี้เล่นไปทางชายหนุ่มหน้าตาดี รูปร่างสูงสมส่วน ที่ยืนคุยโทรศัพท์หน้าตาเคร่งเครียดทางสองนาฬิกา ไม่รู้ว่าคุยเรื่องอะไรถึงนิ่วหน้าใส่อารมณ์กับคู่สนทนา ผู้ชายจริงจังสายดุแบบนี้ ถูกใจ ใช่เลย แต่สักพักรถแห้วแหกโค้งคว่ำลงตรงหน้าให้เลือกหยิบรับประทานได้ตามสบาย เพราะเมียเขาเข้ามาคล้องแขนแสดงความเป็นเจ้าของ

ความสุขของคนแอบมอง ทำไมต้องจบลงด้วยคำว่าเขามีเมียแล้วทุกทีเลยนะ แพทริเซียถอนหายใจตบมือลงบนบ่าเพื่อน

“สวยๆ อย่างเราต้องมีศักดิ์ศรี อย่าแอบมองผัวคนอื่น”

“เพื่อนสวย ผู้ชายต้องมองสิจ๊ะจะไปมองเขาทำไม รีบไปเถอะ ปวดจริง อีกนิดเดียวก็เล็ดออกมาเปื้อนกางเกงแล้วเนี่ย”

“หูรูดไม่ดีหรือเปล่า กลั้นไว้ก่อนห้องน้ำอยู่ไกล”

“อืม”

แล้วพิยดาก็เหม่ออีกครั้ง รักครั้งแรกของหล่อนเป็นรักที่ไม่อาจบอกให้ใครรู้ แต่แม้เจ็บปวดเจียนตายก็เป็นความเจ็บปวดที่งดงาม

พิยดาเติบโตในบ้านคนรับใช้ ลืมตามาเจอแม่พิการทางสมอง หูหนวก เป็นใบ้ ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ แม่มีหล่อนโดยไม่ตั้งใจ ซาบซึ้งบุญคุณเจ้าของบ้านที่เมตตาให้งานให้ที่อาศัยแก่แม่ลูกไม่มีที่ไป ยี่สิบปีก่อนพิยดาเด็กเกินกว่าจะตั้งคำถาม จำความได้แม่ก็สอนให้ทำงานรับใช้คุณไกรสรกับลูกๆ ของท่าน ถูกกลั่นแกล้งใช้ความรุนแรงก็ไม่เคยมีความคิดที่จะถามสักครั้งว่าทำไมถึงทำกับตัวเองแบบนี้ เติบโตถึงรู้ว่าไม่ใช่เรื่องปกติที่เด็กทุกคนเจอ

ในอดีตคุณเขมราชบิดาศรันย์กับคุณไกรสรบิดาราเมศวร์สนิทสนมกันมาก พวกท่านทำธุรกิจด้วยกัน คบหากันเป็นเพื่อนตาย ไปมาหาสู่กันบ่อยส่งผลให้ลูกๆ จากสองบ้านสนิทกันไปด้วย ศรันย์ ศิรินทร์ ราเมศวร์ ดุจเดือน พวกเขาทั้งสี่คนเติบโตมาด้วยกันไปไหนไปกันโดยมีเด็กรับใช้อย่างพิยดาห้อยเป็นติ่ง ติดตามไปทุกที่เพื่อรองมือรองเท้า

เด็กวัยเท่านี้จำนวนมากมีโอกาสใช้ชีวิตตามวัย ได้เที่ยว ได้กินขนมอร่อยๆ แต่พิยดากลับไม่มีช่วงเวลาเหล่านั้น พูดอะไรไม่ได้ ขัดใจใครไม่ได้ ก้มหน้าก้มตาแบกรับทุกอย่างไว้ด้วยตัวคนเดียว มันอ้างว้าง และเจ็บปวดจนคาดไม่ถึงว่าจะมีชีวิตรอดมาถึงทุกวันนี้

ราเมศวร์เลียนแบบนิสัยชอบความรุนแรงมาจากพ่อแม่ที่มักจะมีปากเสียงตบตีกัน เนื่องจากแต่งงานโดยไม่ได้รัก หลังจากแม่เสียชีวิตคุณไกรสรก็รับภรรยาน้อยเข้ามาอยู่ในบ้านพร้อมกับดุจเดือนลูกนอกสมรส ราเมศวร์ไม่สามารถลงไม้ลงมือกับดุจเดือนตามคำสั่งพ่อ เวลาโกรธก็มักจะมาลงกับเด็กรับใช้ที่ไม่กล้ามีปากเสียง

นับวันความรุนแรงเพิ่มมากขึ้น เขาตบหัวจิกเส้นผมเด็กผู้หญิงตัวเล็กบอกต่อว่าหยอกเล่น ไม่มีใครในบ้านต่อว่าหรือตักเตือนเขา ได้ยินแค่เสียงหัวเราะจากลูกๆ เจ้านาย ยกเว้นศรันย์แค่คนเดียว เขาไม่เห็นด้วยเรื่องที่ราเมศวร์ลงมือกับเด็กผู้หญิง ต่อให้จะลงท้ายว่าล้อเล่นก็ไม่สมควรทำ

เขาไม่เคยรู้ว่าประโยคที่กล่าว สายตา รวมถึงน้ำเสียง มีค่ามาถึงทุกวันนี้ ไม่มีใครเลยสักคนที่ปกป้องหล่อน แม้แต่แม่แท้ๆ ก็ไม่เคยรู้ว่าลูกเจออะไรบ้างในแต่ละวัน เติบโตมามีร่างกายสมบูรณ์ไม่มีส่วนไหนพิการ แต่ตลอดเวลาที่อยู่ในบ้านนั้น พิยดาไม่ต่างไปจากคนพิการ พูดไม่ได้ ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ เป็นหุ่นยนต์ให้เจ้าของบ้านกระทำ

เข้าเรียนชั้น ม.4 สัปดาห์แรก หลังทุกคนเข้านอนพิยดาแอบออกมาร้องไห้ใต้ต้นไม้ข้างกำแพงหลังบ้าน ไม่อยากให้ถึงพรุ่งนี้ ไม่ชอบโรงเรียน ไม่ชอบเพื่อน อยากอยู่บ้าน น้ำมูกน้ำตาเขรอะเต็มหน้า

“ได้ยินเสียงเหมียวๆ นึกว่าแมว ที่แท้ก็เด็กแอบมาร้องไห้”

หมุนต้นคอรอบทิศไปพบศรันย์ยืดช่วงบนจากหน้าอกข้ามกำแพงมา เด็กสาวปัดเศษดินออกจากชุดนอนกระโปรงเดินไปหาเขา

“มาหาพี่เมศเหรอคะ”

“ใช่ เมศอยู่หรือเปล่า”

เขาตอบตรงคำถาม ทว่าแววตากลับซุกซน นึกขำว่าถ้ามาหาราเมศวร์ก็เข้าทางหน้าบ้านแล้วสิ

“ยายไม่รู้ว่าพี่รันจะมา ให้พิมปิดไฟบ้านใหญ่แล้วค่ะ”

“ปิดไฟหมดแล้วเหรอ อย่างนี้พี่ก็เข้าไปหาเมศไม่ได้สิ”

“พิมไปเปิดให้ค่ะ”

เด็กสาวเลิกเขย่งปลายเท้ายืดตัวทำท่าจะหมุนตัวกลับเข้าบ้าน ถูกเขาเอื้อมมือข้ามกำแพงมาเหนี่ยวไหล่

“ไม่เป็นไร ป่านนี้มันนอนแล้วมั้ง ไว้มาใหม่พรุ่งนี้”

เขาดึงมือกลับมาตบลงบนสันกำแพง แต่ในขณะที่กำลังใช้ความคิดว่าจะชวนคุยเรื่องอะไรดี ไฟดวงหนึ่งในบ้านคนรับใช้ก็เปิดขึ้น หญิงชราออกมาก้มๆ เงยๆ หน้าบ้านเรียกหาเด็กสาว

“ยายมา!”

ศรันย์ตกใจเกือบลื่นตกจากเก้าอี้เล็กที่ใช้เป็นฐานรอง ไม่ใช่ว่าตัวสูงเหนือกำแพงอย่างที่พิยดาเข้าใจ ลนลานกลัวถูกจับได้

“พรุ่งนี้ค่อยคุย พี่จะมาหาพิมที่ต้นไม้ตอนสี่ทุ่ม”

“มาหาพิมทำไมเหรอคะ”

“รอบอกพรุ่งนี้ พี่กลับก่อนนะ”

ถึงจะไม่เข้าใจ แต่คืนต่อมาพิยดาย่องออกจากบ้านมารอที่เดิม

เขามาตามที่เคยบอกไว้ จากนั้นก็เขานัดในวันต่อๆ ไปไม่ว่างเว้น เขาทำให้เด็กที่เกลียดการไปโรงเรียน อยากตื่นมาไปโรงเรียนทุกวัน เร่งเวลาให้หมดเร็วๆ เพื่อจะได้เจอเขาก่อนนอน

ความสัมพันธ์เล็กๆ แปรเปลี่ยนเป็นความรักความผูกพัน เขาอยู่เคียงข้างในวันที่มีความสุขและมีความทุกข์ หล่อหลอมพิยดาให้หลุดออกจากกับดักคนรับใช้ ที่หล่อนตั้งใจเรียนหนังสือและถีบตัวเองมาเรียนเมืองนอกส่วนหนึ่งก็เพราะเขา ไม่ใช่เขาในปัจจุบัน แต่เป็นเขาในอดีตที่อยากให้หล่อนมีชีวิตที่ดีขึ้น เรียนจบสูง มีงานทำ พาแม่ไปอยู่ข้างนอกไม่ต้องเป็นคนใช้ตลอดชีวิต