LOGIN“คุณแม่! คุณพ่อ!”เสียงเรียกของจ้าวซินเยว่ดังขึ้นขัดจังหวะความคิด สองสามีภรรยาหันกลับไปมอง ก็เห็นลูก ๆ หลาน ๆ เดินขึ้นมาบนดาดฟ้ากันพร้อมหน้าจ้าวซินเยว่ในชุดสูททำงานดูทะมัดทะแมง เดินมาพร้อมกับจ้าวเฉินอวี่ที่ยังสวมชุดกาวน์ตามมาด้วย ไป๋เจ๋อในชุดสครับสีเขียว“พวกเราตามหาตั้งนาน นึกว่าแอบหนีไปเดทกันสองค
หนึ่งสัปดาห์หลังจากงานวันเกิด... บนดาดฟ้าอาคารสำนักงานใหญ่แห่งใหม่ของเครือโรงพยาบาลเวหา... ในขณะที่สายลมเย็นฉ่ำของยามเช้าพัดผ่านยอดตึกสูงเสียดฟ้าที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางมหานครจิงตู เบื้องล่างคือเมืองที่เจริญรุ่งเรืองด้วยเทคโนโลยีและความทันสมัยแต่เบื้องบนนี้... คืออาณาจักรแห่งความหวังที่ไป๋เหวินซี
“เฮ้อ...” จางเหว่ยถอนหายใจยาว “พวกนายดูสิ... ทำไมลี่หลินถึงไม่ยอมไปเป็นหมอเหมือนฉัน หรือเป็นนักข่าวสายลุยเหมือนแม่นะ... ดันอยากเป็นไอดอลซะงั้น แล้วดูกระโปรงนั่นสิ! ฉันบอกแล้วว่าให้เพิ่มความยาวอีก 2 นิ้วก็ไม่ยอม!”“โอ๊ย! คุณหมอจาง!” ซุนเผิงตบไหล่เพื่อนดังป้าบ “อย่าหัวโบราณน่า ลูกนายสวย เก่ง มีความสาม
กลับมายังปัจจุบัน เวลาเย็นย่ำท่ามกลางแสงไฟสีนวลตาจากโคมไฟระย้าและไฟประดับในสวนกำลังสาดส่องกระทบแก้วไวน์คริสตัลจนเกิดประกายระยิบระยับคลอเคล้าไปกับเสียงดนตรีแจ๊สบรรเลงเบา ๆ ผสมผสานไปกับเสียงหัวเราะพูดคุยที่ดังเซ็งแซ่ซึ่งวันนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของไป๋เหวินซีที่ไม่ได้จัดขึ้นอย่างหรูหราฟู่ฟ่าเพื่อ
“หนูทำได้ค่ะ!” จ้าวซินเยว่รับคำเสียงหนักผิดกับเด็กสาวทั่วไป “หนูสัญญา... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น หนูจะปกป้องตระกูลจ้าวและตระกูลไป๋ด้วยชีวิต หนูจะเป็นพี่สาวที่ดูแลน้อง ๆ เองค่ะ!”สุดท้าย... สายตาของหญิงชราก็เคลื่อนมาหยุดอยู่ที่ จ้าวเฉินอวี่ เหลนคนกลางที่เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้อยู่เงียบ ๆ ข้างเตียง เด็กชายผ
ซ่งซูเฟินที่ยืนกลั้นสะอื้นอยู่ด้านหลังสามี รีบขยับเข้ามาใกล้ “ฉันอยู่นี่ค่ะคุณแม่”“มาใกล้ ๆ แม่สิ”ซ่งซูเฟินคุกเข่าลงข้างสามี กุมมืออีกข้างของแม่สามีไว้ “คุณแม่คะ...”“ขอบใจนะซูเฟิน...” หญิงชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมเมตตา “ขอบใจที่เข้ามาเติมเต็มบ้านหลังนี้... ขอบใจที่ช่วยดูแลกั๋วเฉียง และดูแลคนแก่อย
ในที่สุด... เสียงออดเลิกเรียนก็ได้ดังขึ้น เป็นสัญญาณสิ้นสุดวันอันแสนยาวนานและวุ่นวาย บรรยากาศในห้องเรียนที่เคยตึงเครียดพลันคลายลง เด็กนักเรียนต่างเก็บข้าวของและทยอยกันเดินออกจากห้องข่าวเรื่องที่ไป๋เหวินซีคนใหม่ทั้งปฐมพยาบาลเพื่อนด้วยสมุนไพรและแก้โจทย์คณิตศาสตร์สุดหินของอาจารย์หวังได้... ในตอนนี้กำล
ซ่า...ฝนไม่ได้ตกหนักเหมือนเมื่อคืน แต่เป็นฝนปรอย ๆ ที่ค่อย ๆ ทำให้เสื้อผ้าชื้นได้อย่างรวดเร็ว“แย่ละสิ” เหวินหยางบ่นอุบ “ร่มมีอยู่คันเดียวด้วย”เขาพูดพร้อมกับปรายตามองไปยังร่มคันเก่าที่วางพิงอยู่ข้างฝาบ้าน ก่อนที่ไป๋เหวินซีจะเป็นคนเดินเข้าไปหยิบมันขึ้นมาแล้วกางออกยื่นไปตรงหน้าของเขา“นายถือสิ นายตั
ในขณะที่แสงแดดยามเช้ารับวันใหม่กำลังสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างไม้บานเก่า ที่มีหยดน้ำฝนเกาะอยู่กระจัดกระจายลงมากระทบเปลือกตา ไป๋เหวินซีก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นพร้อมกับอาการสดชื่นขึ้นเล็กน้อยเนื่องจากความรู้สึกหนาวเหน็บเมื่อคืนได้ทุเลาลงไปมากทีเดียว และคงเหลือทิ้งไว้เพียงความอ่อนเพลียประปรายที่ยังคงตกค้างอยู่
อ้อมแขนของคนแปลกหน้าสำหรับจิตวิญญาณของหลินเว่ย ทว่าไม่ใช่กับร่างของไป๋เหวินซีนั้นแข็งแรงและให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาด มันเป็นความรู้สึกที่ห่างหายไปจากชีวิตของแพทย์หญิงหลินเว่ยนานเหลือเกินนับตั้งแต่ที่พ่อของเธอในภพชาติปัจจุบันมีครอบครัวใหม่ท่ามกลางความโกลาหลและเสียงพูดคุยจอแจของชาวบ้าน ร่างข







