ログインธารนั่งทำหน้านิ่วคิ้วขมวด เมื่อติดต่อยอดเตยไม่ได้ ถามไอ้ตองก็บอกไม่รู้ ตั้งแต่เช้ายังติดต่อไม่ได้
“ขอบคุณนะคะ”“เรื่องอะไรครับ”“ทุกเรื่องค่ะ” อยู่ ๆ เขาก็ยื่นมือไปเปิดไฟหัวเตียง จับกรอบรูปมาถือไว้ ใจเธอกลับเต้นรัว ลืมเก็บเขาเห็นแล้ว“เก็บไว้นานรึยัง” ธารยื่นกรอบรูปที่มียอดเตย เขา และกลุ่มเพื่อนมาถามเธอ“เก็บไว้ตั้งแต่ถ่ายค่ะ”“รักพี่ตั้งแต่ตอนนั้นเลยเหรอ” ยอดเตยกลอกตาใส่เขาไปหนึ่งที แต่ก็จริงของเขา เธอรักเขาตั้งแต่ตอนนั้น“ไม่เชิงว่ารัก แค่ชอบ แล้วก็จะเลิกรักตั้งแต่วันนั้นด้วย” ธารพาคนที่เขานอนกอดลุกขึ้นนั่ง เขามองหน้าเธอชัด ๆ ใบหน้าขาวใสที่ไม่ได้แต่งแต้ม ธารอยากรู้เหมือนกันที่ผ่านมาเธอเมินใส่เขามาตลอดเพราะอะไร“ทำไมถึงเลิกชอบพี่ตั้งแต่วันนั้นล่ะครับ”“วันนั้นเตยได้ยินพี่ธารคุยกับพี่พิทย์ ว่าเตยไม่ใช่สเปกเป็นแค่เด็กผมเปียใครจะจีบก็จีบ แต่ไม่ใช่พี่แน่ ๆ” ธารมุมปากกระตุก ตัวเกร็งขึ้นมานิด เหมือนยอดเตยจะมีอารมณ์แต่เป็นอารมณ์โมโหเขา คนตัวโตถึงรีบอธิบายให้เธอฟังเร็ว ๆ“เตยฟังจบไหม” ยอดเตยส่ายหัวทั้งมองหน้าเขาเคือง ๆ ชายหนุ่มถึงได้จูบหน้าผากเธอก่อนจะอธิบายต่อ“ใช่ พี่บอกพิทย์ว่าพี่จะไม่มีทางจีบเตยแน่ ก็ตอนนั้นเตยยั
“ทำไมถึงไม่เชื่อคะ”“เพราะเตยรักพี่” เขาตอบออกมาโดยไม่ต้องคิดอะไรมากเธอรักเขา ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเขา ที่โมโหก็เพราะมันเสื้อใคร ทำไมมาอยู่ในห้องคนรักเขาเท่านั้น ยอดเตยยิ้มทั้งตาทั้งปากก่อนจะเลิกแกล้งคนแก่ขี้ลืม“คนแก่ขี้ลืมจริง เสื้อผ้านี้ จำไม่ได้เหรอคะ เสื้อพี่ธารทั้งนั้น วันที่เตยพาพี่มาบ้านวันแรกไงคะ”“หืม... เสื้อพี่”ธารคิดตามคำพูดยอดเตยถึงได้นึกออก เสื้อผ้าเขาเธอยังเก็บไว้อย่างดีไม่ใช่ตกยุคไปแล้วเหรอ พอพูดกันจนเข้าใจดีแถมโดนยอดเตยค้อนให้วงใหญ่ ว่าเขาไม่เชื่อใจเธอเธอบอกให้เขาไปอาบน้ำจะได้มาพักดึกแล้ว ด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ ก่อนจะหันไปเก็บเสื้อผ้าให้เขา ธารถึงได้รีบไปอาบน้ำแต่งตัวให้เสร็จ จะรีบออกมาง้อเธอ อะไรวะเนี่ย ใครจะไปคิดว่าเป็นเสื้อผ้าตัวเอง ผ่านมาตั้งหลายเดือน ซวยแล้วไอ้ธารธารเดินออกจากห้องน้ำ เห็นยอดเตยนอนห่มผ้าตะแคงข้างให้เขา เธองอนเขาจนหลับไปจริงน่ะเหรอ คนตัวโตค่อย ๆ นั่งลงบนเตียง ยอดเตยแกล้งหลับ แกล้งงอนเขาไปงั้นก่อนที่จะรู้สึกว่าเตียงยวบลงข้างกาย ได้กลิ่นหอมสบู่อ่อน ๆ จากตัวเขา รับรู้ถึงไออุ่นจากด้านหลัง ธารรู้
มะปรางยิ้มบาง ๆ ออกมา หน้าเธอแดงจัดด้วยความเขินอาย เขารอเธอมานานงั้นเหรอ ทุกครั้งที่ไปหาธารจะเห็นสายตาเขา เธอพอรู้ว่าเขาด่าเธอผ่านสายตาจนทำให้มะปรางไม่คิดจะเป็นแม้กระทั่งเพื่อนกับชีวี แต่พอได้มารู้จักจริง ๆ ในหลายเดือนเขาใส่ใจเธอมาก ถึงจะดูปากไม่ตรงกับใจ พูดวกไปวนมา ไม่ยอมรับตรง ๆ เธอกลับรู้สึกดีกับเขาขึ้นทุกวันส่วนชีวินที่โดนแฝดน้องอย่างชีวีแซว เขาทำแค่แสยะยิ้มให้ เกิดมาพร้อมคู่ครองบ้านมึงสิ ยัยคุณหนูนั่นต่อหน้าผู้ใหญ่ก็ดีอยู่หรอก ไม่รู้จะรักหรือจะร้ายสามวันดีสี่วันไข้ อย่ามาทำให้รักแล้วจากไปนะ บอกเลยว่ายากชีวีแฝดน้องที่ออกหลังเขาสามนาที มันรอมะปรางมานาน ยังดูมีความเป็นไปได้กว่าเขา ชีวินคิดอะไรอยู่คนเดียว ก่อนจะได้ยินมะปรางพูดขึ้น“ยินดีด้วยนะคะธาร น้องเตย”“ขอบใจนะ”“ขอบคุณค่ะพี่ปราง” ยอดเตยนั่งพูดคุยทักทายเพื่อนเขาอีกนิด ก่อนจะขอตัวไปโต๊ะเพื่อนตัวเองกว่าจะขอบคุณทุกคนที่มาร่วมยินดีทั้งเพื่อน ทั้งญาติผู้ใหญ่ก็เกือบค่ำ หลังรับประทานอาหารเสร็จทุกคนก็ทยอยกันกลับ ทั้งพ่อแม่และพี่ชายของธาร ส่วนตัวเขาไม่ได้กลับเพราะจะค้างที่นี่ตอนแรกพ่
“ยื่นมือซ้ายให้พี่เขาเถอะลูก” แม่เลี้ยงรวีแตะไหล่ลูกสาวเป็งเชิงบอกยอดเตยยื่นมือเล็กวางบนมือใหญ่ ที่รอรับมือเธออยู่ก่อนแล้ว ธารสวมแหวนลงนิ้วนางข้างซ้ายให้คนตรงหน้า หัวใจทั้งสองคนเต้นแรง ยอดเตยยื่นมือไปหยิบแหวนวงใหญ่สวมใส่นิ้วนางข้างซ้ายให้ชายหนุ่มก่อนที่แม่ของเธอจะกระซิบให้เธอไหว้ขอบคุณพี่เขา ยอดเตยยกมือขึ้นก้มโน้มตัวลงไหว้คนตรงหน้า ธารฉีกยิ้มกว้างรีบยกมือขึ้นมารองมือเธอไว้ อีกมือลูบกลุ่มผมที่จัดทรงอย่างดีของเธอบางเบาช่างภาพเก็บภาพบรรยากาศในงานหมั้นเล็ก ๆ ถ่ายไปยิ้มไป ข้างหลังมีพ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายนั่งบนโซฟา ฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันหน้าครบทุกซี่พ่อเลี้ยงหิรัญตาแดงก่ำ ภรรยาได้แต่ตบหลังลูบไหล่ปลอบใจอยู่ข้าง ๆ ลูกสาวเขานี่ จะร้องไห้หน่อยก็คงไม่แปลก แต่ยอดตองบอกทีผมหมั้นพ่อไม่เห็นนั่งน้ำตาไหลแบบนี้เลยผู้เป็นพ่อสวนขึ้นทันทีว่าไหลสิ ทำไมจะไม่ไหล แต่ไม่ได้ไหลเพราะเป็นห่วงลูกชาย ไหลเพราะเป็นห่วงลูกสะใภ้ คิดยังไงมาหมั้นจับจองยอดตองไว้เป็นสามีในอนาคต ยอดตองยิ้มแห้งให้ทุกคน ส่วนคู่หมั้นคนสวยได้แต่ยิ้มน้อย ๆ ให้กับผู้ใหญ่ ทุกคนถึงได้พากันหัวเราะยิ้มแก้มปริกัน
ส่วนวันนี้เป็นวันที่ธาร พิทย์ ยอดตอง บาร์ ชีวี ชีวินและเพื่อนที่จบพร้อมกันกับพวกเขาจะเข้ารับปริญญาบัตร ยอดเตยตื่นแต่เช้าไปรอเขาเข้าพิธีรับปริญญาบัตร ทั้งถือของให้เขา คอยต้อนรับญาติและเพื่อน ๆ ที่มาแสดงความยินดีกับชายหนุ่มเธอยิ้มแย้มแจ่มใสทั้งวัน พอพิธีรับเสร็จ ธารออกจากห้องประชุมใหญ่ เขาอยู่ในชุดสีขาวทั้งตัว สวมทับด้วยชุดครุยสีขาวบาง ๆ มีแถบสีของคณะ หน้าอกติดเข็มกลัดสัญลักษณ์มหาวิทยาลัย เขาดูสง่า ภูมิฐาน โดดเด่น รูปร่างสูงใหญ่ผมที่ถูกเซตไว้อย่างดีเดินไปทางไหนก็มีแต่คนมองกลุ่มพวกเขา พอถ่ายรูปกับเพื่อนและครอบครัวเสร็จ ชายหนุ่มเดินมาหาหญิงสาวที่ยืนยิ้มหวานให้เขาอยู่ ประโยคแรกที่เธอคุยกับเขา ทำเอาความเหนื่อยล้าทั้งหมดหายไป ธารฉีกยิ้มกว้างให้คนตรงหน้า“เหนื่อยไหมคะ วันนี้พี่ธารหล่อที่สุด”“เตยล่ะ เหนื่อยไหมหืม” ถามคนรักทั้งวางมือลงบนแก้มนิ่ม“ไม่เหนื่อยเลยค่ะ วันนี้เป็นวันสำคัญของพี่ธาร ยินดีด้วยนะคะ” ชายหนุ่มยิ้มกว้าง หัวใจเขาคันยุบยิบ มีความสุขทุกครั้งที่มีเธออยู่ข้างกาย“ขอบคุณครับ พี่ยังไม่ได้ถ่ายรูปกับเตยเลย”“จริงด้วย” ยอดเตยมองซ้า
“พี่ธาร... ว้าย”ยอดเตยพูดได้แค่นั้น ธารรวบตัวอุ้มเธอเข้าห้องน้ำทันที วางเธอลงบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า แยกเรียวขาสวยออกกว้าง ชายหนุ่มเดินไปยืนแทรกอยู่ตรงกลางระหว่างขาเธอเขาโน้มหน้าลงประกบปากจูบเธออยากดูดดื่ม ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าหาเกี่ยวลิ้นเล็กในโพรงปาก มือใหญ่ประคองใบหน้าหวาน นิ้วหัวแม่มือลูบไล้สัมผัสแก้มนวลบางเบายอดเตยยกแขนคล้องลำคอแกร่ง เงยหน้ารับจูบจากคนรัก ตะขอบราถูกปลดด้วยมือเดียวตามเคย มืออีกข้างลูบไล้โลมเล้าลำคอขาวลงมาหน้าอกอวบอิ่ม สัมผัสเอวบาง หน้าท้องแบนราบ จนถึงกลางกายเธอเกร็งตัวนิดเมื่อถูกเขาสัมผัสเธอผ่านเนื้อผ้า บดขยี้จุดอ่อนไหวจนเธอเสียวซ่านไปทั่วตัว ธารยกสะโพกเธอขึ้นทีละข้าง ดึงรั้งอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายเธอออกทั้งที่ปากยังประกบจูบไม่ห่างสอดมือมาแผ่นหลังเธอให้เอนไปด้านหลังสองมือใหญ่จับข้อเท้าเล็กทั้งสองข้างขึ้นวางบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า ธารผละถอยออกจากริมฝีปากบาง ไล่จูบตามลำคอขาว ลงมาถึงหน้าอกหน้าใจที่มันช่างพอเหมาะพอเจาะทั้งมือทั้งปากของเขา ชายหนุ่มไม่รอแล้วอ้าปากสัมผัสยอดอก ตวัดลิ้นระรัวทั้งสองข้าง ยอดเตยวางมือไว้ด้านหลังค้ำพยุงตัวเอ
“พี่ตองไม่ต้องเดินลงไปส่งหรอก จะเข้าสาขาไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวเตยเดินเข้าไปเอง” ยอดเตยปลดเข็มขัดนิรภัยออกจากตัว หันหน้าไปหาพี่ชายที่กำลังมองมาทางเธออยู่ แล้วสายตานิ่ง ๆ ที่มองมาทางเธอ คืออะไรกัน“เดี๋ยวพี่เดินเข้าไปส่ง” พูดจบก็ลงจากรถ ยืนรอแป๊บเดียว ยอดเตยก็เดินมายืนข้างเขาสองพี่น้องถึงเดินเข้า
ยอดเตยยืนรอพี่ชายนั่งใส่รองเท้าตรงเก้าอี้หน้าบ้าน เธอสวมชุดนักศึกษากระโปรงพลีตสั้นเหนือเข่า เสื้อนักศึกษาพอดีตัว สะพายกระเป๋าผ้าพร้อมรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตา ผมสีดำสนิทรวบเป็นหางม้าไว้ด้านหลัง ปอยผมน้อย ๆ ตกคลอเคลียลำคอขาวใบหน้ารูปไข่ แก้มอิ่ม ๆ ตาสองชั้นกลมโต แต่หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อยดูเฉ
‘พ่อว่างเหรอคะ งานในสวนเยอะมาก เตยกลับพร้อมพี่ตองก็ได้ค่ะ’‘งั้นให้ลุงดำไปส่งดีไหม พรุ่งนี้ลุงดำกับป้าใจจะไปซื้ออุปกรณ์มาทำงานในสวน ร้านอยู่ก่อนถึงมหา’ลัยลูกไม่ไกล เดี๋ยวให้เลยไปส่งหนู’‘อืม... ได้ค่ะ กลับพรุ่งนี้ตอนเช้าพร้อมลุงดำกับป้าใจก็ได้ เตยจะได้กินข้าวเย็นพร้อมพ่อกับแม่อีกสัก
ยอดเตยกำลังจะไขกุญแจเปิดประตูรั้วต้องชะงัก ประตูไม่ได้ล็อก คิ้วเรียวกระตุกนิดก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เปิดประตูรั้วเข้าไปด้านในบ้านหลังนี้มีสามห้องนอน ห้องน้ำในตัวทุกห้อง ส่วนชั้นล่างเป็นโถงกว้างสำหรับนั่งเล่นและกินข้าว มีชุดโซฟาขนาดใหญ่ที่สามารถพับเก็บเป็นที่นั่ง หรือจะขยายออกเป็นที่


![Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




