บทที่ 13 ผ่าจ้าน 4

กรรม อดีตกรรม ทุกคนล้วนมีกรรมเป็นของตัวเอง การพบเจอ จากลาบางส่วนก็มาจากผลบุญกรรมที่ทำร่วมกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อนทั้งสิ้น

ต้นตาล : “เห็นมะ กูบอกว่าแล้วว่าที่นี่ของจริง เต็มสิบ”

มะเดี่ยว : “จริง อีห่ากูยังขนลุกไม่หาย

ปลายฟ้า : “ที่มึงว่ามาเอาฤกษ์ก็คือที่นี่น่ะเหรอ”

ต้นตาล : “ใช่ แต่ละร้านก็ปังปุริเย่อย่างที่เห็น” ไม่พูดเปล่ายังสะบัดบ๊อบวิกผมสั้นใส่อีกหนึ่งกรุบ

มะเดี่ยว : “อีทศแล้วมึงจะเอายังไงต่อ”

ทศวรรษ : “ไม่รู้สิ” ตอนนี้มันมืดแปดด้านไปหมด หลายเรื่องประเดประดังเข้ามาจนยากเกินที่จะรับไหว แม่ผัวที่ไม่ชอบขี้หน้า ไม่รู้ว่าแกจะเกลียดถึงขนาดที่ใช้วิธีสกปรก ผู้ดีที่ว่ามันเป็นแค่เปลือกจอมปลอมจริง ๆ

ต้นตาล : “เดี๋ยวกูขับรถกลับให้ สภาพพวกมึงสองคนคงขับกลับไม่ไหว” สภาพของสานฝันเองก็ไม่แตกต่างจากทศวรรษเท่าไหร่ รายนั้นก็เหมือนแตกสลายสภาพตาบวมตุ่ยเหมือนปลาทองดูก็รู้ว่าผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก ใครว่าคนรวยล้นฟ้าไม่มีเรื่องให้ทุกข์ใจ จะรวยจะจนมันก็ทุกข์เหมือนกันนั่นแหละ ทุกข์กันคนละอย่าง คุณาปกรมีเงินบารมีอำนาจล้นฟ้าแต่ดูสภาพลูกสาวของพวกเขาในวันนี้ไม่มีมาดของคุณหนูผู้ร่ำรวยเลยสักนิด ดูจากแม่ผัวที่ทำของใส่ลูกชายตัวเองและลูกสะใภ้แล้ว…บ้านหลังใหญ่โตนั้นภายนอกที่ใคร ๆ ก็อิจฉาคนในอยากออก คนนอกอยากเข้า

ส่วนใหญ่คนไม่ค่อยเชื่อว่า “เงินไม่สามารถซื้อความสุขได้” บ้างก็ว่าเพราะคุณมีเงินไม่พอ บ้างก็ว่าเอามาให้ผมใช้สิแล้วผมจะแสดงให้คุณเห็นว่าเงินซื้อความสุขได้มากขนาดไหน

มันก็แล้วแต่มุมมอง อีกอย่างพื้นเพบ้านของต้นตาลเป็นตำรวจแล้วพ่อก็ไต่เต้าจากแผนกสืบสวนมาจนดำรงตำแหน่งใหญ่โตได้ ผ่านคดีฆาตกรรมฆ่ายกครัวมามากมาย แล้วหลายคดีก็เกิดจากแย่งชิงสมบัติมรดก พี่น้องห้ำหั่นกันเอง พ่อฆ่าลูก ลูกฆ่าพ่อ ภรรยาลวงฆ่าสามี สุดท้ายก็ไม่พ้นเรื่องเงิน ใช่ว่าคนรวยจะฆ่ากันอย่างเดียวเรื่องเงินเสียเมื่อไหร่ แม้แต่คนจนเองก็มีคดีฆาตกรรมเกิดขึ้นมากมาย ต้นตาลที่ยืนอยู่ในมุมของคนนอก รู้จักมักจี่กับทศวรรษและสืบสานมาร่วมสิบปี เหมือนเห็นละครคุณธรรมที่ตัวละครต่างก็โลดแล่นไปตามทางของใครของมัน สุดท้ายละครทุกเรื่องก็ต้องเดินทางมาถึงตอนจบ ไม่ว่าตอนจบนั้นจะสุขสมหวังอย่างที่คนดูอยากให้เป็นหรือไม่ มันเป็นเรื่องที่คนดูอย่างเขาทำได้เพียงตีอกชกลมด่าทอผู้กำกับกับ นักเขียนบทละครที่กำกับให้ตัวเอกหรือพระนายต้องแยกจากกัน ทำได้เพียงบ่นกระปอดกระแปดแล้วก็เปิดดูซีรีส์เรื่องใหม่ วนลูปอยู่อย่างนั้น

ดูละครแล้วย้อนดูตัวเรา…นึกถึงหลวงพ่อที่เคยทักเขาครั้งแรกตั้งแต่คลานเข้าไปในกุฏิ

“อย่าไปโกรธเกลียดเขาเลย สักวันเขาจะขอบคุณมึงด้วยซ้ำ” ตอนนั้นก็ไม่รู้ว่าหลวงพ่อหมายถึงใครแต่ตอนนี้เขารู้คำตอบนั้นแล้ว

ทุกคนต่างก็สวมบทเป็นตัวละครในเรื่องของใครของมัน คนที่สุขที่สุดคือคนที่มีความทุกข์ในใจน้อยที่สุดดูได้จากอีมะเดี่ยวที่กำลังนั่งลูบไหล่ปลอบประโลมอีทศเหมือนแม่พระ ปากก็พร่ำบอก

“ไม่เป็นไรหรอกมึง เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีเอง” ปลายฟ้าเองก็เช่นกัน ทุกคนต่างมีความคิดวิ่งวนอยู่ในหัวของตัวเอง

ละครคุณธรรมเรื่องนี้ได้ดำเนินการมาถึงครึ่งเรื่องแล้วล่ะมั้ง