บทที่ 13 ผ่าจ้าน 3

“ทำไมถึงอยากให้เผา” ทศวรรษเงยหน้าด้วยสีหน้าอึ้ง ๆ ก่อนจะสบประสานสายตาของหลวงพ่อที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว

“ผม…ก็แค่ไม่อยากผูกมัดเขาไว้ ไม่ว่าจะวิธีไหนก็ตาม อีกอย่างคงทำบุญร่วมกันมาแค่นี้” หลวงพ่อหัวเราะในลำคอน้อย ๆ กับประโยคที่ได้ยิน ทศวรรษเองก็เพิ่งจะสังเกตเห็นรอยสักเต็มตัวของหลวงพ่อ เขาไม่อยากคิดอะไรมากมาย แต่ก่อนที่จะเผาหุ่นเขาก็คิดในใจว่าเผามันเสีย การมีอยู่ของมันไม่แน่อาจจะทำร้ายสืบสานอยู่ก็เป็นได้ ไหนจะอาการปวดหัวของเจ้าตัวที่เป็น ๆ หาย ๆ

“รักตัวเองไม่เป็นยังจะรักใครเขาได้…หืม” ทศวรรษขอบตาร้อนผ่าว ได้แต่พนมมือพยักหน้าน้อย ๆ เอ่ย

“ครับ” เพียงคำเดียว

“ชื่อนี้มีที่มา…โยมรู้หรือเปล่า”

“ชื่อ…ชื่อจริงของผมเหรอครับ” ทศวรรษถามด้วยความสงสัย หลวงพ่อพยักหน้าให้แต่ทศวรรษรู้แล้วว่าพระเกจิอาจารย์ตรงหน้านั้นของจริง ไม่ว่าจะเป็นความในใจหรือชื่อแซ่ที่ไม่ต้องเอ่ยออกมาสักประโยค ท่านก็รู้ได้อย่างแจ่มแจ้ง บางทีอาจเป็นชื่อที่แม่และพ่อของเขาไปขอมาจากหมอดูหรือพระเกจิอาจารย์ที่นับถือก็ได้

“ทศวรรษ สืบสาน ล้วนแต่เป็นปณิธานอันแรงกล้าจากอดีตชาติ” ทุกคนในห้องเงียบกริบ ได้ยินเพียงเสียงเปรี๊ยะปร๊ะของถ่านที่กำลังเผาไหม้ในกระถาง

“หูย…หลวงพ่อแล้วทำอะไรไม่ได้เลยเหรอคะ” ต้นตาลคันปากเอ่ยแทรกขึ้นมาเป็นครั้งคราว อีทศคนโดนทำของใส่เหมือนจะอ๊องไปแล้ว สติสตางค์ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ถามคำตอบคำ อีกอย่างหลวงพ่อท่านไม่ได้รับกิจนิมนต์ง่าย ๆ กว่าจะได้คิววันนี้เลือดตาแทบกระเด็น!

“เคยได้ยินเรื่องเล่าเรื่องนึงไหม ในสมัยก่อนมีศพของผู้หญิงที่ถูกฆ่าเปลือยนอนอยู่ข้างทาง โยมคนแรกพบเห็นทำได้เพียงถอดเสื้อตัวเองปกปิดช่วงบนเอาไว้อย่างหมิ่นเหม่ ทำเพียงเท่านั้นก็เดินจากไป ส่วนโยมคนที่สองกลับลงมือขุดดิน กลบฝังศพนั้นโดยในใจหวังเพียงอยากให้เจ้าของร่างนั้นได้นอนตายอย่างสงบ ไม่ต้องอับอายต่อสายตาของผู้คนที่จับจ้องมองมาแม้ว่าจะจะไร้ลมหายใจไปแล้ว จิตอันเป็นกุศลทำโดยไม่หวังผลตอบแทน ผลบุญนั้นแม้ไม่ส่งผลในอดีตชาติ แต่ภพภูมิหน้าย่อมเห็นผลแน่นอน…มีพบต้องมีพรากเป็นของคู่กัน โยมเข้าใจหรือยัง”

“ครับ” ทศวรรษถอนหายใจ คำตอบแม้จะเบาหวิวแต่แตกต่างจากความรู้สึกหนักอึ้งก่อนหน้า ก่อนหน้านี้เขาเหมือนแบกโลกที่ผุพังและยึดติดกับอดีตที่หวานหอมนั้นไม่ยอมปล่อยมือจนทำร้ายความรู้สึกของตัวเอง พังทั้งกายและใจอย่างเห็นได้ชัด บางครั้งคนเราจะมองเห็นแสงสว่างอาจต้องอาศัยคนนำทาง เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ กุฏิก่อนจะหยุดที่ใบหน้าของหลวงพ่อจึงก้มกราบด้วยความเลื่อมใสก่อนจะยืดหลังนั่งตามเดิม การพบกันของเราทุกคน..ไม่ใช่เรื่องบังเอิญและหลวงพ่อเองก็เช่นกัน บางเรื่องไม่จำเป็นต้องหาคำตอบและเหตุผลเสมอไป แค่รับรู้ก็เพียงพอแล้ว ทศวรรษไม่ได้อยากรู้เรื่องความหลัง ชาติภพที่ผ่านมามากนัก คนตายไปแล้วหนึ่งชาติ อดีตก็คงไม่สำคัญเท่าวันนี้และอนาคตที่จะมาถึงต่างหาก

ทศวรรษพนมมือก่อนจะเอ่ยปากถาม

“ที่นี่รับบวชชีพราหมณ์ไหมครับ”

“3 วัน 9 วัน แล้วแต่สะดวก” ไม่รู้ว่าต้นตาลคิดไปเองหรือเปล่า สายตาที่หลวงพ่อมองดูเพื่อนของเขานั้นแฝงไว้ด้วยความเอ็นดูมากเป็นพิเศษ ตอนเขามาหาครั้งแรกหลวงพ่อแกทำหน้าเหม็นเบื่อใส่กันอย่างเห็นได้ชัด พูดแต่ละทีน้ำลายแทบจะกระเด็นใส่หน้า จู่ ๆ กำคาก็ฟาดลงมากลางกระหม่อม “พลั๊วะ” ความคิดทั้งหลายก็แตกกระเจิง

ต้นตาลกรีดร้องเสียงหลง “ว้าย ตาเถร”

“ปากไม่มีหูรูด” ต้นตาลพนมมือจีบปากจีบคอพูด

“ก็มันจริงนี่เจ้าค่ะ”

“มานี่ ยื่นแขนมา แล้วห้ามถอด โยมก็ด้วย” หลวงพ่อพยักพเยิดหน้าไปทางสานฝันที่ชี้มือเข้าหาตัวเอง ส่วนสามคนที่เหลือก็นั่งรออย่างใจจดใจจ่อ

ข้อมือของทศวรรษและสานฝันต่างก็มีสายสิญจน์พันอยู่

“แล้วหนูละคะหลวงพ่อ” ต้นตาลเอ่ยถาม หลวงพ่อถอนหายใจก่อนจะหยิบเหรียญอะไรสักอย่างในย่ามแจกจ่ายให้สมาชิกที่เหลือ ต่างก็รับไปพร้อมเอ่ย “สาธุ” อย่างพร้อมเพรียง

“แล้วไปกรวดน้ำที่ใต้ต้นโพธิ์หน้ากุฏิ”

“ครับ”

สานฝันและทศวรรษต่างก็แตะมือกันกรวดน้ำใต้ต้นโพธิ์ตามคำสั่งของหลวงพ่อ ลมเย็นสายหนึ่งพัดพาให้ใบไม้ที่ตกหล่นอยู่ต้นปลิวละล่อง ร่างกายที่ร้อนวูบวาบก่อนหน้ากลับเย็นลงจนขนลุกซู่ กรวดน้ำเสร็จทศวรรษเหม่อมองไปไกล แต่หลวงพ่อที่กำลังนั่งขัดสมาธิทำกรรมฐานกลับเห็นว่าน้ำที่กรวดลงดินนั้นแท้จริงแล้วกรวดลงบนหลังเท้าของเงาดำที่กำลังก้มมองเด็กหนุ่มที่ตั้งใจกรวดน้ำอยู่ใต้ต้นโพธิ์ ก่อนจะเงยหน้าพนมมือและพยักหน้าให้กับหลวงพ่อที่ยืนมองกุมมือไว้หน้าท้องตัวเองอยู่ที่หน้ากุฏิ