บทที่ 17 ระยะทำใจ 4

“ตาโหนดแกก็คงปลงเหมือนพ่อกับแม่นั่นแหละ ทำไงได้ล่ะ เลี้ยงลูกได้แต่ตัว หน้าที่การงานดีหมด ก็หมดห่วงแล้ว เหลือแต่คู่ชีวิตที่ลูกแต่ละคนต้องหาเองและเรียนรู้ศึกษากันเอง ก็เหมือนพ่อกับแม่เอ็ง สุดท้ายลูกเต้าต่างก็ต้องเติบโตมีชีวิตของตัวเองก็เหลือกันแค่สองตายายที่จะต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน เพราะฉะนั้นคู่ชีวิตถึงสำคัญ…แต่ไม่ได้หมายความว่าต้องดิ้นรนที่จะต้องมี หากมีคนที่ชอบพอถูกใจ พ่อไม่ขออะไรมาก ขอให้เขารักลูก ๆ ของพ่อทั้งสองคนก็พอ หากวันไหนที่ไปกันไม่รอดก็กลับมาที่นี่ ยังไงที่นี่ก็เป็นบ้านของพวกลูกทั้งสองเสมอ”

“พ่อ” ทัดดาวเบะปาก ทศวรรษเองก็น้ำตาซึม

“เอาล่ะ ๆ กินข้าวกินปลากันได้แล้ว ของโปรดพวกเอ็งทั้งนั้น” แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์เองก็แทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เหมือนกันจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง

ลูกทุกข์ใจ พ่อแม่ย่อมทุกข์กว่า แต่ทว่าก็เป็นบทเรียนที่ทศวรรษจะต้องเรียนรู้และก้าวข้ามผ่านมันไปให้ได้ด้วยตนเอง

การกลับมาบ้านในรอบหลายเดือนของทศวรรษครั้งนี้แตกต่างจากทุกครั้ง เมื่อก่อนเขาต้องหนีบเอาลูกเขยคนโปรดกลับบ้านมาด้วยทุกครั้ง แม้ปากนายแม่จันทร์ทิพย์จะพูดว่าไม่ชอบบ้านของสืบสาน แต่การกระทำกลับตรงข้าม บนโต๊ะอาหารมีแต่ของที่สืบสานชอบ โทรมาแต่ละครั้งก็ถามหาไอ้เขยคนโปรด แม้ว่าตอนแรกครอบครัวของเขาเองก็ไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้ด้วยเช่นกัน

สองครอบครัวพื้นเพ พื้นฐานทางบ้าน รวมไปถึงฐานะมันต่างกันมากเกินไป อีกทั้งครอบครัวชาวไร่ ชาวสวนอย่างพวกเขาก็ไม่อยากได้ชื่อว่าเกาะบ้านคุณาปกรเพื่ออัปเกรดชีวิตตัวเอง แม่เลี้ยงพ่อเลี้ยงจันทร์ทิพย์สร้างตัวมาจากท้องนาท้องไร่เล็ก ๆ แห่งนี้ จะให้ไปนั่งเชิดหน้าชูตาไม่ทำมาหากินอะไรรอเศษเงินจากบ้านลูกเขยก็ไม่ใช่

แต่ในทางตรงกันข้ามแม้ว่าทางฝั่งของทศวรรษจะไม่ได้ร่ำรวยระดับประเทศขนาดนั้นแต่กลับไม่เคยเรียกร้องอะไรเลยตั้งแต่แต่งงานกันมา

บ้านคุณาปกรไม่แม้แต่จะมางานแต่งงานลูกชายคนโตด้วยซ้ำ สินสอดทองหมั้นก็เป็นทั้งคู่ที่เก็บหอมรอมริบกันมาตลอดระยะหลายปี คุณนายจันทร์ทิพย์เพิ่มให้เป็นอีกกระบุง เหมือนที่เคยลั่นวาจาไว้ว่าหากอีทศลูกชายขายออกจะเพิ่มข้าวสารให้อีกสิบกระสอบ!

อีกทั้งทศวรรษที่บ้านสามีรังเกียจกลับปิดทองหลังพระทำให้สืบสานเป็นสืบสานที่ประสบความสำเร็จอย่างทุกวันนี้เพราะตั้งแต่ประกาศคบหาดูใจกับทศวรรษ ทางบ้านคุณาปกรก็ตัดหางลูกชายคนโตทิ้งอย่างไร้เยื่อใย อย่าว่าแต่ค่ากินอยู่เลย แม้แต่ค่าเทอมยังเป็นทศวรรษที่ต้องออกไปทำงานพาร์ทไทม์หาเลี้ยงแฟนหนุ่มลูกคุณหนูที่ทำอะไรไม่เป็นสักอย่างเดียว แม้แต่จะซักกางเกงในของตัวเอง กว่าจะทำอะไรเป็น จับอะไรคล่องก็เป็นทศวรรษอีกนั่นแหละที่คอยสอนสืบสานจนทำเป็นหลายอย่าง หลายสิ่งที่สืบสานคิดว่าไม่จำเป็นต้องเรียนรู้แต่พอตัดขาดจากทางบ้านสืบสานคนเดิมกลับคิดว่าครอบครัวสอนเขามาผิดจริง ๆ

จะดูคนให้ดูตอนที่ลำบาก…ว่ามีใครคอยช่วยเหลือ เมื่อสิบปีก่อนสืบสานเห็นแต่คนรักของเขา แม้ว่าเพื่อนฝูงที่คบหากันมาจะมีหลายคนที่สามารถพึ่งพาได้ แต่ต่างฝ่ายต่างแบมือของเงินพ่อแม่อยู่เหมือนกัน จะให้ยืมเงินมากินใช้สืบสานเองก็กลัวว่าจะไม่มีคืน แต่พอเห็นทศวรรษเด็กต่างจังหวัดแม้ว่าฐานะจะไม่ร่ำรวยแต่ก็พอมีพอกินไม่ต้องถึงขั้นทำทำงานพาร์ทไทม์แต่พอมีเขามาช่วยกินอีกคน อีกฝ่ายจึงต้องหางานทำหลายอย่าง แต่ก็ไม่เคยปริปากบ่นออกมาสักคำ

จะไม่ให้สืบสานรักผู้ชายคนนี้ได้ยังไง…แต่ทว่าตอนนี้กลับกลายเป็นเพียงอดีตที่ตามหลอกหลอนคนที่จดจำทุกอย่างได้เป็นอย่างดีอย่างทศวรรษ

สืบสานที่ลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่พยายามต่อสู้ฝ่าฟันด้วยกันมายาวนานหลายปี คิดว่าเราจะอยู่กินกันไปจนแก่เฒ่า บัดนี้เหลือเพียงความทรงจำสีจาง ๆ

ทศวรรษกอดอกเหม่อมองออกไปยังนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าหมู่ดาวตรงหน้าสวยงามและไม่มีทางที่จะเห็นได้ชัดเหมือนอย่างในกรุงเทพฯ

หรือว่าเขาควรจะปล่อยวางแล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่อีกใจหนึ่งก็ยังเฝ้ารอ…เฝ้ารอว่าคนรักจะกลับคืนมาอยู่เคียงข้างกันดั่งในวันวาน ความคิดมากมายวนเวียนอยู่ในหัว ไม่รู้ว่าเขาอยู่พิงกรอบหน้าต่างห้องนอนตัวเองอย่างนี้นานเท่าไหร่ กอดอกปลอบประโลมตัวเองอยู่อย่างนั้นโดยไม่รู้เลยว่าเบื้องล่างที่ไกลออกไปรถยนต์ที่ดับไฟอยู่ข้างถนนมีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่หน้ากระโปรงรถจ้องมองไปที่ยังหน้าต่างบานนั้นเช่นกัน

เลือนรางในความทรงจำแต่กลับแจ่มแจ้งในความรู้สึก ความเคยชินของวิถีชีวิตเดิมเป็นอะไรที่น่ากลัว สืบสานเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจดจำทางมาบ้านต่างจังหวัดของทศวรรษเองได้ยังไง พอรู้ตัวอีกทีก็มาถึงที่นี่แล้ว….