บทที่ 14 งานของนักบริหารสาว

              ช่วงนี้ซัมเมอร์นอนดึกทุกวัน  เพราะต้องวางแผนเรื่องคอนเทนต์  ทั้งคิดคนเดียว  ทั้งคิดร่วมกับทีม  พวกเขาเป็นมืออาชีพกันทุกคน  มีจุดแข็งคนละด้าน  ไม่เว้นแม้แต่ตามดาวและจูเลีย  หญิงสาวอัดกาแฟวันละ 3 - 4 แก้ว

              เธอผอมลง  เหนื่อยง่าย  แม้จะแค่เดินไกลแค่เล็กน้อย  จะปวดหนึบไปทั้งตัวที่ตามกระดูกและข้อ  ส่วนใต้ร่มผ้าฟกช้ำไปหมด  แค่กระแทกอะไรเบาๆ ก็เขียวได้แล้ว

              ภูมิคุ้มกันที่ตกลง  ทำให้อาการยิ่งรุนแรง  ทุกคนดูออกว่าเธอป่วย  แต่ที่ปิดไม่มิดคือ  สายตาห่วงใยจากตามดาว

              "มองขนาดนี้  สิงไปเลยมะ?"

              จูเลียอดนินทาไม่ได้  เมื่อเห็นอะไรแบบนั้น  ซัมเมอร์ยิ้มเขิน  กัดริมฝีปากล่างโดยไม่รู้ตัว  ทำให้เกย์หล่อแอบตีหน้าขา

              "นี่  เดี๋ยวขาฉันเป็นรอยหมด"

              "แกไม่สึกเหรอ  เพราะแรงแค่นี้หรอก"

              "ดูแขนฉัน"

              เธอเปิดแขนที่ถูกคนจับเมื่อวันก่อน  เพราะข้ามถนนไม่ระวัง  รอยจ้ำนั้นยังไม่หายไปง่ายๆ

              "ไปหาหมอบ้างหรือยัง"

              ตามดาวกระซิบร่วมวงสนทนา

              "หน้าซีดมากเลย"

              "ไม่เป็นอะไรมากสักหน่อย  อยู่ตามตื้อตามดาวได้อีกนาน"

              พูดทีเล่นทีจริง  เพื่อเล่นกับความรู้สึกคนฟัง  และดูเหมือนจะได้ผลเป็นพิเศษ  หญิงน่ารักเอามือไปวัดไข้บนหน้าผากและซอกคอ

              "หน้าแดงเพราะแกไข้  หรือเขินหะ?"

              จูเลียกระแซะ

              "เป็นไข้ใจฮับ  สาวไม่รับรัก"

              ออดอ้อนจนหน้าตี  แต่ก็ไม่มีใครทำลง  เมื่อรู้ว่าจะทิ้งรอยไว้ให้เจ้าตัว

              "ฉันมาคิดดูแล้ว  ฉันว่าจะจ่ายเงินซะบ้าง  ไม่งั้นตายไป  ก็เป็นของคนอื่นหมด"

              เธอรู้ดีว่าหากตายไป  ก็ไม่มีใครแบกเอาทรัพย์สินติดตัวไปได้  และแม้จะพูดว่ากลัวเงินทองจะเป็นของคนอื่นหมด  แต่เธอก็ใช้เวลาไปกับการซื้อของฝากให้คนอื่น

              ผ่านไปค่อนวัน  โดยไม่ถามความเห็นใคร  เธอหอบโน้ตบุ๊คยี่ห้อที่แพงที่สุดและแรงที่สุดให้วินเทอร์  ซื้อทองให้แม่  และซื้อของบางอย่างให้ตามดาว  ในส่วนตัวเอง  เธอไม่อยากได้อะไร  แค่ตั้งใจจะกินของดีๆ แพงๆ ขึ้นบ้างตามโอกาส

              ซัมเมอร์ไปบ้านตามดาว  เธอถูกเชื้อเชิญให้ขึ้นไปบนห้องนอนตามดาวในฐานะเพื่อน  โดยมีศรีเพ็ญที่รู้ว่าซัมเมอร์เป็นคนรักเก่าของลูกสาว  เธอมองเด็กๆ ด้วยความกังวล

              เมื่ออยู่กันสองคน  หญิงเท่ก็เป็นฝ่ายชวนคุย

              "เรามาบอกเรื่องประชุมวันพรุ่งนี้"

              "เรื่องแค่นั้น  โทรมาบอกก็ได้นี่นา"

              "มีอย่างอื่นด้วย  คือ...คือว่า"

              เธอตะกุกตะกัก  ไม่รู้ทำไมลิ้นพันกันนัก  มืออันสั่นเทาหยิบของออกมาจากกระเป๋า  เป็นกล่องสีขาว  ผูกโบว์สีเทา  ขนาดเท่ากำปั้น

              "คงไม่ใช่แหวนนะ"

              ตามดาวดักคอ  รู้ว่าของบางอย่าง  ต่อให้ยังรักกัน  ก็รับไว้ไม่ได้เด็ดขาด  ซัมเมอร์ทำใจดีสู้สวย  เอ้ย  สู้เสือ  หญิงสาวแสนน่ารักเปิดกล่องดู  แล้วพบว่าเป็นสร้อยคอชิ้นเล็กๆ สีเงิน  เป็นรูปหัวใจสองดวง  ดวงหนึ่งมีตัวเอส  อีกดวงเป็นตัวที  เป็นชื่อย่อของพวกเธอสองคน  และหัวใจสองดวงนี้ต้องอยู่คู่กันตลอดไป

              "ขอบคุณนะ"

              ตามดาวยิ้ม  หัวใจเต้นแรงในอก  ทั้งสองคนสบตากันราวกับเวลาหยุดนิ่ง  ไม่เคยมีใครให้ของขวัญแบบนี้  และเธอจะไม่รับของขวัญแบบนี้กับใคร  นอกจากซัมเมอร์

              "ใส่ให้หน่อยสิ"

              ตามดาวขอร้องอดีตแฟนเก่า   เพื่อให้ดวงใจสองดวงนี้ไม่มีวันแยกจากกันอีก  อีกฝ่ายยิ้มแล้วโอบเธอมาจากด้านหลัง  ใส่สร้อยทั้งที่หน้าแนบชิดกัน  ซัมเมอร์อยากหอมแก้มตามดาว  แต่สถานะในตอนนี้ยังไม่มีชื่อเรียก  นี่อาจทำตามดาวถอยห่างไปจากเธอหรือเปล่า  หญิงเท่ชะงักในท่านั้น  ก่อนที่อีกฝ่ายจะหันมามอง

              "ซัมเมอร์เป็นอะไรหรือเปล่า?"

              "เปล่า  เราว่าเราควรกลับได้แล้ว"

              หญิงสาวผละออกจากตามดาว  ไม่รอให้เธออนุญาต  มุ่งหน้ากลับบ้าน

              เมื่อกลับมาถึงบ้าน  แม่และน้องชายนั่งดูทีวีอยู่ชั้นหนึ่ง  กำลังคุยกันอย่างออกรส  เรื่องพระเอกนางเอกในจอ  เธอเอาของฝากไปวางไว้ข้างหน้าแต่ละคน  แล้วส่งยิ้มให้อย่างอารมณ์ดี  ไม่ได้ลืมเรื่องที่เคยโกรธ  แต่ไม่เห็นประโยชน์อะไรที่จะเก็บเอามาคิดอีก

              "เปย์ให้น้อง  ให้แม่แบบนี้  ไปรวยมาจากไหนพี่ซัมเมอร์?"

              "ถูกหวย  แต่เงินหมดแค่นี้แหละ"

              "กราบขอบพระคุณครับ"

              "ขอบใจมากนะลูก  หลังๆ มานี้เราไม่ค่อยทะเลาะกัน  แม่ว่าซัมเมอร์อดทนกับเราสองคน  และเลิกน้อยใจแม่ได้แล้วใช่ไหมลูก?"

              "หนูเสียดายเวลาน่ะค่ะ  ถ้าเวลาที่เราอยู่ด้วยกันหมดลง  หนูจะจำได้แค่ว่า  เราทะเลากัน  ทั้งๆ ที่รักกัน  แล้วถ้าเราแยกย้ายกันไปจริงๆ เป็นหนูนี่แหละที่จะเสียใจทีหลัง"

              "หนูทำให้แม่นึกถึงพ่อเสมอนะลูก  เหมือนทั้งหน้าตา  ทั้งนิสัย  แม่ดีใจที่ลูกคิดแบ่งปันให้แม่  ให้น้อง  ทั้งๆ ที่จะเก็บเงินไว้ใช้คนเดียวก็ได้"

              ซัมเมอร์ยิ้มรับคำชม  แต่ก็เก้อเขิน  ที่เงินที่เธอจ่าย  เทียบไม่ได้ด้วยซ้ำกับปริมาณเงินมหาศาลที่เธอได้รับ

              ตอนนี้ซัมเมอร์ให้อภัยได้  และรักครอบครัวตัวเองอย่างที่พวกเขาเป็น

.

.

              วันถัดมา

              แม้ว่าซัมเมอร์อ่านหนังสือเกี่ยวกับการบริหารมามากมาย  แต่หายากที่จะเขียนการบริหารในเชิงที่สร้างผลกระทบแบบที่เธอต้องการ  เธอจึงคิดวิธีเป็นของตัวเอง

              ผู้บริหารสาวนั่งปั้นหน้าขรึม  ราวกับโกรธกันมาแต่ชาติปางก่อน  เธอกอดอก  จ้องเพดาน  รอให้ทีมงานทุกคนมารวมตัวกัน  ในใจเต้นตึกตัก  มวนท้อง  ไม่รู้ว่าทีมจะมีปฏิกิริยาอย่างไรกลับมา  นี่เป็นวิธีที่เสี่ยง  แต่น่าจะเกิดผลลัพธ์ที่น่าพอใจ  บอสสาวบีบมือแน่น  ทำหน้าเคร่ง

              "ตายแล้ว  ทำหน้าเหมือนพญาเสือสมิง  จริงจังเกินไปป่าวแก๊"

              จูเลียเป็นฝ่ายแซวขึ้นมา

              "ซัมเมอร์จะให้ฟีดแบ็คกับทุกคน  หลังจากที่เราปล่อยคลิปในป่าไปแล้ว  ผลลัพธ์ออกมาพอใช้ได้  แต่ก็ยังไม่ถูกใจซัมเมอร์เท่าไหร่"

              "ยอดวิวห้าหมื่น"

              ตามดาวคลิกดูคลิป  แล้วพูดตามที่เห็น

              "ใช่  แถมยังมีคอมเม้นท์ว่าเราขายจิ้น  และยังจืดชืดสิ้นดี"

              ซัมเมอร์กอดอกมองไปทีละคน

              "พี่ปาร์ค  ต่อให้ตรงไปตรงมาแค่ไหน  แต่ถ้าไม่ยืดหยุ่น  ทำงานแต่แนวทางเดิม  งานพี่ก็ไม่มีคุณภาพแบบนี้  ซัมเมอร์พูดเพื่อให้พี่ปรับปรุงตัวนะคะ"

              ปาร์คหน้าชา  เหงื่อออกตามมือ  สีหน้าเครียด  แต่ก็จริงตามที่เด็กมันว่า  เขาถ่ายคลิปแนวเดิมๆ ไม่เน้นอารมณ์ของคนในคลิป  แต่เน้นความคมชัด  ความสมดุลมากกว่า

              ในตอนนี้  จูเลียเอามือทาบอก  กลัวทีมงานจะตีกันจนนองเลือด  แต่ต่างคนต่างแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวได้  จึงไม่มีใครตีกัน  ในขณะที่โฮปนั่งหัวเราะชอบใจ

              "พี่โฮป  ข้างในร้องไห้จนน้ำตาท่วมแล้ว  ยังมาหัวเราะอยู่อีก  ต้องทำยังไงพี่ถึงจะซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเองบ้างนะ  เห็นไหมว่าพี่ยัดเยียดความอารมณ์ดีให้คนดู  ทั้งๆ ที่มันควรเหงา  เศร้าสร้อย  หรือคิดถึง  ได้มากกว่านี้"

              "..."

              ซัมเมอร์ไปในเลเวลที่แรงขึ้น

              เมื่อไม่รู้ว่าจะตอบว่าอะไร  ในเมื่อมันแทงใจดำ  เขาเงียบกริบก่อนเดินออกไปจากออฟฟิศ  เพื่อไปสงบสติอารมณ์  ซัมเมอร์หลบสายตา  คิดว่าเธอพูดแรงไปหน่อย  แต่ต้องใจร้ายกับรายต่อไป  เพื่อให้ทีมรอด  แม้ต้องถูกเกลียดก็ตาม

              "ตามดาว  ถ้ายังไม่พูดเหมือนตอนแชต  อีกหน่อยจะไม่เหลือใครข้างๆ อีกแล้วนะ  การเงียบทั้งๆ ที่ควรพูด  มันเป็นการไล่คนอื่นออกไปจากชีวิตเรานะ"

              ตามดาวอกสั่นขวัญแขวน  หัวใจเต้นรัว  ซัมเมอร์ในฐานะบอสทำให้เธอกลัวอย่างไรก็ไม่รู้  แม้ว่าจะรู้ตัวว่าพูดน้อย  แต่ไม่รู้จะแก้อย่างไร 

              ซัมเมอร์มองอาการบีบมือและหน้าเครียดของตามดาว  แล้วรู้สึกสงสาร  เธอเงียบจนได้ยินเสียงแอร์เป่า  แต่สิ่งที่เธอพูดก็เป็นเรื่องจริง   แม้จะมาในเลเวลที่แรงเกินเบอร์  เธออยากเข้าไปลูบหัวหญิงสาว  แต่ต้องหยุดมือตัวเองเอาไว้

              จูเลียฟังตั้งแต่ต้น  และรู้ตัวว่าคนสุดท้ายที่จะโดนคือตัวเอง

              "แกเปลี่ยนบท  เปลี่ยนแนว  โดยไม่บอกฉันสักคำ  แถมยังทำให้เรื่องส่วนตัวของฉันกับตามดาวแพร่กระจายไปทั้งโลกออนไลน์  แต่ถ้าลบคลิปทิ้ง  เราก็จะขาดทุน  ฉันไม่ทำธุรกิจที่ไม่ได้กำไรหรอกนะ

              และโชคดีที่ตามดาวอนุญาตให้ปล่อยคลิปได้  ไม่อย่างนั้น  ฉันจะให้แกรับผิดชอบค่าเสียหายทั้งหมด"

              จูเลียรับฟังซัมเมอร์ตรงๆ มาโดยตลอด  จึงไม่มีอารมณ์อะไร  เขาทำหน้าปกติ  ได้แต่เห็นด้วยว่าตนกับทีมทำเกินไป  เขาคิดว่าบางทีก็เจอซัมเมอร์ที่แรงกว่านี้  และรู้ว่าหญิงสาวกำลังอารมณ์ร้อน  ไม่ควรต่อปากต่อคำด้วย

              บอสสาวพูดเสร็จก็ทิ้งตัวลงบนโซฟา  ในออฟฟิศของเธอ  ที่มีแต่ห้องรับแขกเป็นที่คุยกัน  อย่างอยากจะประหยัดค่าใช้จ่ายให้ได้มากที่สุด

              เธอรู้สึกเหนื่อยอ่อน  ทั้งพลังกาย  พลังใจ  ถูกใช้ไปอย่างมากมายในหลายวันนี้  ใบหน้าซีดเผือดนั้นกำลังหอบหายใจ  และพยายามหายใจให้เบาที่สุด  เพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็น

              จิตวิทยาของซัมเมอร์ที่เล่นบทหัวหน้าใจดำ  จะกระตุ้นทุกคนให้ตื่นตัวและทำผลงานให้ดีขึ้น  นี่เป็นผลที่เธอนั่งคิดมาทั้งคืนว่าจะบริหารช่องของตัวเองอย่างไรดี

              ดูเหมือนทุกคนจะตกหลุมพรางของซัมเมอร์  แถมการว่านี่ยังเป็นการจี้ใจดำของทุกคน  พวกเขาต้องปรับตัวหรือไม่ก็ลาออก  หากอยากทำงานกับบอสสาวต่อไป