สาดโคลน

“คารวะท่านแม่ทัพขอรับ/เจ้าค่ะ”

ทุกคนในห้องโถง ต่างก้มหัวทำความเคารพแม่ทัพใหญ่ของแคว้นเฮ่อ ซึ่งมาเยือนโดยไม่ได้บอกกล่าวผู้ใดล่วงหน้า อีกทั้งกวงจื่อหมิงรองแม่ทัพคนสนิทก็ไม่อยู่จวน การมาของแม่ทัพใหญ่สวีเยี่ยนหลง จึงสร้างความตระหนกตกใจแก่กวงฮูหยิน และรองแม่ทัพกวงไป่หลงอยู่ไม่น้อย

“ท่านแม่ทัพหมายถึงผู้ใด ที่ลงมือกลั่นแกล้งหยางเฟยฮวาเช่นนั้นหรือเจ้าคะ”

กวงฮูหยินเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะเรื่องที่ได้ฟังจากปากของหลันลี่จิน ช่างแตกต่างจากคำกล่าวของแม่ทัพใหญ่โดยสิ้นเชิง

“สตรีที่นั่งอยู่ข้างท่านอย่างไรเล่ากวงฮูหยิน”

น้ำเสียงเข้มของบุรุษทรงอำนาจเอ่ยขึ้น สายตาก็จ้องมองข้อมือบวมแดงของสตรีที่เขาชี้ชัดว่าเป็นคนผิด มุมปากหยักอมยิ้มอย่างเข้าใจในบางอย่าง

‘โดนแค่นั้นถือว่าน้อยเสียด้วยซ้ำ คนที่ฝ่าด่านผู้คุมกันจวนแม่ทัพไปได้ ฝีมือย่อมไม่ธรรมดา’

“หลันลี่จินหรือเจ้าคะ เป็นไปไม่ได้ท่านแม่ทัพคงเข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ ลี่จินนางจิตใจดี เด็กสาวจากจวนข้าง ๆ คนนี้เข้านอกออกในจวนตระกูลกวงมาตั้งแต่เด็ก ข้าจึงรู้จักนิสัยใจคอนางเป็นอย่างดี ข้ากับมารดาหลันลี่จินเป็นสหายกัน จึงรู้จักและไปมาหาสู่มาโดยตลอด”กวงฮูหยินยังคงปกป้องสตรีที่นางเอ็นดูมาแต่เด็ก

“กวงฮูหยินท่านจำได้หรือไม่ว่าสองอาทิตย์ก่อน ข้ามาประชุมงานกับกวงจื่อหมิงจนมืดค่ำ เลยพักค้างที่เรือนรับรองตระกูลกวง เช้าวันรุ่งขึ้นจึงออกไปเดินสูดอากาศท้ายจวน ข้าเห็นสตรีผู้นี้วิ่งไปจับมือคุณหนูหยางจากนั้นก็กระชากข้อมืออย่างแรง แล้วลากร่างคุณหนูหยางให้ตกน้ำตามนางไป”

“มะ…ไม่ใช่นะเจ้าคะท่านน้า พี่ไป่หลง เอ่อ…ท่านแม่ทัพอาจจะมองผิดไป เฟยฮวาต่างหากที่กระชากข้อมือของข้า”

หลันลี่จินตกใจแทบสิ้นสติ เมื่อรู้ว่าแท้จริงแล้วแม่ทัพสวีเยี่ยนหลงเห็นทุกการกระทำของนาง แต่ยังคงยืนกรานปฏิเสธเช่นเดิม เพราะมั่นใจในความรัก และความเอ็นดูจากคนตระกูลกวง จะช่วยให้นางรอดพ้นข้อกล่าวหาร้ายแรง

“ข้าสายตาไม่ดีเช่นนั้นหรือรองแม่ทัพกวงไป่หลง ช่วยตอบได้หรือไม่ ว่าแม่ทัพใหญ่สวีเยี่ยนหลงสายตาเป็นอย่างไร”

“สายตาเฉียบคม และดีที่สุดขอรับ”

กวงไป่หลง รีบตอบเสียงดังฟังชัด ในทีนี้หากต้องเลือกให้เชื่อใจคำกล่าวของผู้ใด เขาขอเลือกท่านแม่ทัพผู้เถรตรง

“ถึงกระนั้นก็ไม่น่าใช่ความผิดของอาหลงนะเจ้าคะท่านแม่ทัพ หยางเฟยฮวานางไม่ดูเรี่ยวแรงตนเอง ดื้อดึงว่ายน้ำขึ้นฝั่งโดยไม่รอสามี”

มารดาผู้รักเพียงบุตรชาย พยายามผลักความผิดให้ลูกสะใภ้รับไปแต่เพียงผู้เดียว

“แต่ข้าเห็นบุตรชายของกวงฮูหยิน โอบกอดช่วยเหลือแต่สตรีผู้นั้น แล้วปล่อยให้ภรรยาถูกรังแก จนจมน้ำหายไปต่อหน้าต่อตา หากข้าไม่ผ่านทางมาพบเข้า คงมีผู้ตายจากเป็นแน่”

แม่ทัพสวีเยี่ยนหลง กล่าวความจริงตามที่พบเห็นไม่ได้เข้าข้างผู้ใดทั้งนั้น

ใช่แล้ว!เขาเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้น จึงเข้าไปช่วยเหลือชีวิตสตรีผู้น่าสงสาร และเดินทางมาเป็นพยานให้หยางเฟยฮวา สตรีที่กล้าลักลอบเข้าไปในจวนแม่ทัพใหญ่ของแคว้นเฮ่อ

“หลันลี่จิน เป็นความจริงเช่นนั้นหรือ”

กวงไป่หลง กัดฟันถามคนที่เขานึกเอ็นดูมาตั้งแต่เยาว์วัยด้วยท่าทีสงบ เพราะเกรงใจผู้บังคับบัญชา จึงไม่กล้าตะโกนเสียงดัง

เขาปักใจเชื่อในคำกล่าวของบุรุษผู้เปรียบดั่งกำแพงของแคว้นเฮ่อ โดยไม่มีข้อโต้แย้ง เพียงแค่อยากให้น้องสาวข้างจวน พูดความจริงออกมาให้ทุกคนได้ยินพร้อม ๆ กัน

“หากกล้าโป้ปด ข้าจะให้คุณหนูหยางกับตระกูลหยาง แจ้งความเอาเรื่องให้ถึงที่สุด และข้าจะตามไปเป็นพยานที่ศาลตุลาการด้วยตนเอง ข้าก็อยากรู้เช่นกันว่าระหว่างคำกล่าวของแม่ทัพใหญ่ กับบุตรีพ่อค้าฐานะปานกลางผู้หนึ่ง คำกล่าวของผู้ใดจะมีน้ำหนักในใจนายตุลาการมากกว่ากัน หากคุณหนูหยางชนะคดีในครั้งนี้ โทษของเจ้าคงไม่พ้นถูกเนรเทศไปใช้แรงงานที่เมืองชายแดน จงตรองเอาเถิดว่าจะกล่าวความจริงหรือไม่”

สวีเยี่ยนหลงเอ่ยเสียงเข้ม เพื่อตัดจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุดเพราะขี้เกียจชมการแสดงงิ้วโรงใหญ่ ซึ่งแสดงไม่ได้เรื่องเลยสักนิด คงจะมีแต่ผู้โง่เขลาเท่านั้นที่หลงเชื่อคำลวง

คราแรกเขาปล่อยผ่านไม่ได้เข้ามายุ่งเกี่ยวเรื่องนี้ เพราะเข้าใจว่าหยางเฟยฮวาคืนดีกับสามี และปรับความเข้าใจกันได้แล้ว ทว่าเรื่องราวในวันนั้นกลับพลิกผันบานปลายไปกันใหญ่ สตรีผู้น่าสงสารถูกให้ร้ายจนแทบไม่มีที่ยืนในตระกูลของสามี

หยางเฟยฮวาอดทนไม่ไหวจึงอยากหย่า แล้วกลับคืนสู่อ้อมกอดของครอบครัว ถึงขั้นกล้าปีนรั้วจวนแม่ทัพใหญ่ ซึ่งสูงมากกว่าตัวนางถึงสามเท่า เพื่อเข้าไปขอความช่วยเหลือซึ่งไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรงแต่อย่างใด เขาจึงอยากสงเคราะห์สตรีกล้าหาญให้สมหวังสักครั้ง เพราะดูท่ารองแม่ทัพกวงไป่หลง ก็ไม่ได้มีใจรักต่อภรรยาเลยแม้แต่น้อย

“จะ…เจ้าค่ะ ข้าแค่อยากกลั่นแกล้งให้เฟยฮวา ผิดใจกับพี่ไป่หลง แต่ที่นางตกลงไปในน้ำจนเกือบถึงแก่ชีวิต ข้าไม่ได้ตั้งใจให้เป็นเช่นนั้นข้าเพียงแต่ตกใจมากไปหน่อย จึงเผลอใส่แรงมากไป และข้าก็ไม่ได้ข้องเกี่ยวกับเรื่องที่พี่ไป่หลง ไม่ไปช่วยเหลือเฟยฮวาซึ่งกำลังจะจมน้ำ”

หลันลี่จินรีบสาดโคลนในความผิดที่มากกว่า ให้กวงไป่หลงรับไปทันที หากถูกเนรเทศให้ไปใช้แรงงานที่ชายแดน ก็เท่ากับว่าชีวิตนี้จบสิ้นลงแล้ว บุรุษในเมืองหลวงยังมีอีกหลายคน หากพลาดจากกวงไป่หลงก็หาคนใหม่ โดยเฉพาะแม่ทัพสวีเยี่ยนหลง ช่างรูปงามนิสัยก็เฉยชากร้าวใจยิ่งนัก!

“แต่เจ้ากล่าวรั้งไม่ให้ข้าไปช่วยเฟยฮวา เจ้ากล่าวว่าเจ็บขาจนหมดแรง เป็นเหตุให้ข้าไม่กล้าปล่อยเจ้าไว้ ทั้งยังกล่าวว่าเฟยฮวาว่ายน้ำเก่งไม่น่าห่วงอะไร”

กวงไป่หลงเอ่ยออกมาอย่างเหลือเชื่อ เมื่อถูกใส่ร้ายป้ายสีซึ่ง ๆ หน้า ยามนี้เขารับรู้แล้วว่าถูกหลันลี่จิน ใช้เป็นเครื่องมือกลั่นแกล้งภรรยาจนหยางเฟยฮวาเกือบสิ้นชีพไปต่อหน้าต่อตา

“มารยาสตรีเพียงเท่านี้ กวงไป่หลงเจ้ายังดูไม่ออก น่าขันสิ้นดี! แล้วข้าจะไว้ใจให้เจ้าออกไปปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างไร”

สวีเยี่ยนหลงเอ่ยตำหนิผู้ใต้บังคับบัญชาทันที บุรุษชายชาตินักรบเหตุใดจึงโง่เขลาถึงเพียงนี้ รองแม่ทัพกวงจื่อหมิงผู้เป็นบิดาเก่งกาจทุกด้าน จนเขายอมรับและไว้ใจมาโดยตลอด เหตุใดบุตรชายผู้รับตำแหน่งรองแม่ทัพเช่นกัน จึงอ่อนหัดขนาดนี้

“ทะ…ท่านแม่ทัพข้าผิดไปแล้วขอรับ ข้าสัญญาว่าจะปรับปรุงตนเองให้ดีไม่ให้ท่านแม่ทัพผิดหวัง”

บุรุษผู้ถูกหลอกลวงด้วยวาจาหวานหูมาโดยตลอด รีบก้มหัวลงคำนับผู้เป็นนาย เพื่อขอโอกาสสร้างผลงานในกองทัพ ทั้งชีวิตเขาอุทิศตนเพื่อหน้าที่ต่อแว่นแคว้นไม่ต่างจากบิดา เรื่องในครอบครัวคือความผิดพลาด เขาขอยอมรับแต่โดยดี

“โอ้! หลันลี่จิน เจ้าหลอกลวงพวกข้าเช่นนั้นหรือ เสียแรงที่รักและไว้ใจมาโดยตลอด อาหลงแม่จะเป็นลม”

กวงฮูหยินทรุดกายลงในอ้อมกอดของบุตรชายอย่างทันท่วงทีหลังกล่าววาจาตัดพ้อ ด้วยไม่คาดคิดว่าสตรีที่นางรักและเอ็นดู จะมีนิสัยใจร้ายใจดำ และเสแสร้งเก่งมากถึงเพียงนี้

“ท่านแม่ทัพลี่จินผู้นี้ผิดไปแล้ว ขอท่านแม่ทัพอย่าได้โกรธเคืองเลยเจ้าค่ะ”

ร่างบางเดินเข้ามาใกล้บุรุษรูปงามถูกใจ เพื่อหมายให้คนที่ตนปักธงอยู่ในใจเห็นรูปร่างหน้าตา ซึ่งมั่นใจนักหนาว่างดงามไม่เป็นสองรองใครในเมืองหลวงแห่งนี้

‘หากท่านแม่ทัพได้ลองคร้านจะติดใจ หล่อล่ำเช่นนี้ท่าจะแรงดีไม่น้อย’

“คนที่เจ้าควรขอโทษไม่ใช่ข้า หากรู้ว่าตนผิดก็ควรรู้เช่นกันว่าต้องขอโทษผู้ใด”สวีเยี่ยนหลง นึกสมเพชสตรีหน้าไม่อายอยู่ในใจ กิริยายั่วยวนเช่นนั้นทำให้ผู้ใดมอง!