ไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอก

“เฟยฮวา ข้าขอโทษ”

เพื่อเอาใจบุรุษที่นางพยายามเข้าหา และต้องสมหวังให้ได้หลันลี่จินจึงยอมเดินไปกล่าวคำขอโทษแต่โดยดี มือก็แอบดึงชายอาภรณ์ช่วงหน้าอกของตน ให้เลื่อนไหลลงต่ำอีกสักนิด เพื่อดึงดูดสายตาแม่ทัพใหญ่ของแคว้น

หยางเฟยฮวานั่งมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความสาแก่ใจ ถึงแม้หลันลี่จินจะไม่ถูกลงโทษ เพราะไม่ได้แจ้งเรื่องเอาผิดตามกฎของแคว้น แต่ทุกคนก็รับรู้ความจริงว่าหลันลี่จิน เป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด ทว่าหากคนผิดไม่ยอมจบอย่างที่ควรจะเป็น คงต้องลงทัณฑ์ด้วยตนเองในภายหลัง

หลังจากนี้ชีวิตของสตรีจอมโป้ปดคงถึงคราเปลี่ยนแปลง บุรุษที่หมายตามีท่าทีรังเกียจอย่างเห็นได้ชัด ท่านน้าที่เอ็นดูมาแต่เยาว์วัยก็มองหน้ากันไม่สนิทใจเหมือนแต่ก่อน หรืออาจจะไม่มองเลยข้อนี้คงเป็นเรื่องของพวกเขาไม่ใช่เรื่องของนางอีกต่อไป

“เฟยฮวา ข้าหลันลี่จิน สหายของเจ้าขอโทษในสิ่งที่พลาดพลั้งทำไม่ดีหวังว่าเจ้าจะให้อภัย”น้ำเสียงแสร้งอ่อนหวานเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เมื่อได้รับเพียงความเงียบตอบกลับมา

ขณะกล่าวก็แอบมองรูปร่างหน้าตาของแม่ทัพใหญ่สวีเยี่ยนหลง ด้วยความพึงพอใจ และกระหายในบางอย่าง คืนนี้คงต้องเรียกคนสวนที่เข้ามาทำงานใหม่ ให้ช่วยผ่อนคลายร่างกายสักหน่อย

“คงให้อภัยไม่ได้ และรู้ไว้ด้วยว่าที่เจ้ารอดพ้นคุกในครานี้ เพราะความดีของท่านอากวงจื่อหมิงผู้เดียวเท่านั้น แต่หากมีครั้งหน้าอีกตรงนั้นของเจ้าคงไม่มีโอกาสได้ใช้งานอีกต่อไป เก็บสีหน้าและท่าทียั่วยวนจนน้ำลายไหลย้อย ยามที่จ้องมองท่านแม่ทัพสักหน่อยเถิด คืนนี้ค่อยหาบุรุษอื่นมาช่วยเกาจะได้หายคัน คนฉลาด ๆ เขาไม่กินของเน่าหรอก”

ใบหน้าหวานโน้มเข้าไปกระซิบเสียงเบาข้างหูสหายเก่าอย่างรู้ทัน หากอยู่ตามลำพัง ท่านแม่ทัพคงถูกจู่โจมไม่ต่างจากกวงไป่หลง แต่เขาจะเล่นด้วยหรือไม่นั่นก็อีกเรื่อง

“จะ…เจ้า”

หลันลี่จินไม่รู้จะโต้กลับอย่างไร เพราะทุกครั้งหยางเฟยฮวาจะยอมรับคำขอโทษปลอม ๆ มาโดยตลอด แต่ครั้งนี้นอกจากจะไม่ยอมรับยังกล้าลงมือทำร้ายกันอีก และวาจาที่โต้แย้งกลับมาก็เจ็บแสบเหลือเกิน

“เฟยฮวาข้าขอโทษข้าทำผิดพลาดกับเจ้าอย่างใหญ่หลวง ทั้งยังโง่เง่าหลงเชื่อคำของสตรีอื่น หากเจ้าให้โอกาสข้าอีกครั้งข้าสัญญาว่าจะทำตัวให้ดีกว่าเดิม ไม่หมางเมินเฉยชาต่อกันอีกแล้ว”

บุรุษที่ยืนเงียบมานานเดินเข้ามาใกล้ร่างอวบ ซึ่งยังคงนั่งนิ่งด้วยท่าทีประดุจนางพญา และเป็นครั้งแรกที่สายตาของเขา ไม่แม้แต่จะมองหน้าหลันลี่จิน

กวงไป่หลงยังปักใจเชื่อว่าภรรยามีเยื่อใย จึงกล่าวขอโอกาสเพื่อทำความรู้จักกันอีกสักครั้ง ยามนี้จิตใจของเขากำลังรู้สึกสูญเสียสิ่งสำคัญในชีวิต

“หมดเวลาชีวิตของข้ากับท่านแล้วกวงไป่หลง นับจากนี้ไปก็ต่างคนต่างอยู่เถิด เรื่องที่ผ่านมาถือว่าเป็นเคราะห์กรรมที่หยางเฟยฮวายินยอมเผชิญด้วยตนเอง ส่วนข้าผู้นี้ไม่มีสิ่งใดที่ต้องเผชิญ นอกจากสิ่งนั้นข้าจะเป็นผู้เลือกด้วยตนเอง”

คนกล่าวไม่แม้แต่จะหลบสายตา นางจ้องมองหน้าสามีด้วยความเฉยชาว่างเปล่าไร้ซึ่งความรัก กวงไป่หลงต้องหลบสายตาไปเองด้วยนึกละอายแก่ใจ อีกเหตุผลคือรู้สึกหวั่นเกรงในท่าทีองอาจของภรรยา ท่าทีเช่นนี้เขาพบเห็นบ่อยครั้งจากผู้บังคับบัญชา เขาไม่คาดคิดเลยว่าสตรีผู้หนึ่งจะมีท่าทีทะนงตนได้มากถึงเพียงนี้

“บิดามารดาของเจ้ารับรู้แล้วเช่นนั้นหรือ จึงหาญกล้าขอหย่ากับบุตรชายของข้า สตรีม่ายไร้ความสามารถไม่มีสิ่งใดเชิดชูวงศ์ตระกูล ผู้ใดจะยินดีต้อนรับกลับคืนกันเล่า”

กวงฮูหยินเอ่ยขึ้น เพราะต้องการปกป้องเกียรติของบุตรชาย ถ้าหากกวงไป่หลงถูกภรรยาขอหย่าสำเร็จ คงไม่มีสตรีตระกูลใหญ่กล้ารับหมั้นเขาอีกแล้ว เพราะสตรีตระกูลหลันซึ่งรู้จักกันมานานไม่ได้มีนิสัยเรียบง่ายอย่างที่เคยเข้าใจมาโดยตลอด หากปล่อยให้เข้าร่วมวงศ์ตระกูล คงไม่แคล้วเกิดเรื่องวุ่นวายในครอบครัวอย่างแน่นอน

“ข้ามิได้สิ้นไร้ไม้ตอกอย่างที่ท่านกล่าวหรอกกวงฮูหยิน ตระกูลหยางมีข้าเป็นบุตรีที่เกิดจากภรรยาเอกแต่เพียงผู้เดียว ทรัพย์สมบัติหรือก็มีมากมาย ใช้ทั้งชาติยังไม่รู้เลยว่าจะพร่องไปกี่ส่วน หากไม่มีผู้ใดต้อนรับข้าก็แค่ซื้อจวนหลังใหม่ เอาไว้นอนจิบน้ำชาผ่อนคลายร่างกายไปวัน ๆ สตรีร่ำรวยเช่นข้า ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาผู้ใดเลยแม้แต่น้อย”

คนร่างอวบกล่าวด้วยท่าทีสบาย ๆ  ท่านพ่อมีบุตรชายสามคนมีนางเพียงคนเดียวที่เป็นบุตรสาว หากไม่อยากเลี้ยงดูกันจริง ๆ ก็คงต้องแยกจากไปซื้อจวนอาศัยอยู่เพียงลำพัง ดีเสียอีกจะได้ก็ไม่ต้องคอยระมัดระวังการกระทำ ซึ่งผิดแปลกไปจากบุตรสาวคนเดิมอย่างแน่นอน แม่ทัพหญิงไม่ได้พยายามเปลี่ยนแปลงตนเอง เคยนิสัยอย่างไรก็จะปฏิบัติตนเช่นนั้น เพียงแค่ระมัดระวังเรื่องการนำของในมิติออกมาใช้งาน เพื่อไม่ให้ขัดต่อสภาพพื้นที่ ซึ่งอยู่ในยุคโบราณกาล

“ส่วนเรื่องเห็นด้วยหรือไม่นั้น หากข้าบอกกล่าวเรื่องที่ถูกสามีหมางเมินตลอดระยะเวลาหนึ่งปีที่แต่งเข้าตระกูลกวง อีกทั้งสามียังพาสตรีอื่นเข้ามาหยามเกียรติ และร่วมกันกลั่นแกล้งข้าจนเกือบจมน้ำตายไป ไม่เพียงแต่บิดามารดาของข้าจะเห็นด้วยกับการหย่าร้าง แต่พวกท่านคงจะตัดขาดจากตระกูลกวงทุกช่องทาง ความช่วยเหลือใด ๆ ก็คงไม่สามารถหยิบยื่นให้อีกแล้ว แต่กวงฮูหยินคงไม่เดือดร้อนในเรื่องเหล่านี้กระมัง เพราะตระกูลหลันก็ร่ำรวยไม่น้อย คงพร้อมช่วยเหลือพวกท่านอย่างเต็มใจ”

เฟยฮวากล่าวพลางยิ้มมุมปากให้หลันลี่จิน นางรู้จากความทรงจำเดิมเรื่องที่ตระกูลหลันถังแตก ค้าขายขาดทุนมานานหลายปีกระทั่งปิดกิจการไปหลายที่ แต่กวงฮูหยินคงยังไม่รู้เรื่องนี้

ทางด้านแม่ทัพสวีเยี่ยนหลงเขานั่งอยู่เงียบ ๆ รอฟังสตรีผู้น่าสงสารปั่นประสาทคนตระกูลกวง มุมปากหยักอมยิ้มอย่างพอใจในความเจ้าเล่ห์ของหยางเฟยฮวา นางเฉลียวฉลาด ทั้งใจกล้าบ้าบิ่น ถึงขั้นกล้าฝ่าด่านผู้คุ้มกันฝีมือดีเข้าไปถึงห้องหนังสือของจวน เพื่อร้องขอให้ได้มาซึ่งความช่วยเหลือ

และที่น่าแปลกใจยิ่งกว่านั้น คือการที่เขายินยอมเดินทางมาตระกูลกวง ทั้ง ๆ ที่ต้องรีบเข้าไปประชุมในวังหลวง หากกล่าวไปตามจริงเขาไม่เคยยุ่งเกี่ยวเรื่องของผู้อื่นเลยสักครั้ง ยิ่งเกี่ยวพันกับการหย่าร้างในครอบครัวเช่นนี้ยิ่งไม่เคยคิดอยากข้องเกี่ยว แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว!

ยามนี้ในห้องโถงของจวนมีเพียงความเงียบงัน ไร้ซึ่งเสียงสนทนาแต่อย่างใด เพราะต่างฝ่ายต่างกำลังขบคิดหาหนทางให้ตนเอง ทันใดนั้นพ่อบ้านตระกูลกวงก็เดินนำหน้านายทะเบียน กับผู้ช่วยนายทะเบียนเข้ามายังห้องโถงของจวน

นายทะเบียนวัยกลางคน เห็นแม่ทัพสวีเยี่ยนหลงนั่งอยู่ด้วยก็มีทีท่าตกใจ เพราะเกรงว่าตนจะมารบกวนบุรุษ ที่ผู้คนรู้กันทั้งเมืองหลวงว่ามีอุปนิสัยเถรตรง และไม่ชอบความวุ่นวาย

“คารวะท่านแม่ทัพใหญ่ขอรับ”

นายทะเบียน กับผู้ช่วยนายทะเบียน รีบก้มหัวทำความเคารพบุรุษที่พวกตนไม่คาดคิดว่าจะได้พบเจอ ในยามออกมาปฏิบัติหน้าที่หย่าร้างให้ชาวเมือง

“เชิญท่านทำตามหน้าที่เถิดนายทะเบียน ข้าเพียงแต่มาเป็นพยานในการหย่าร้างให้หยางเฟยฮวาก็เท่านั้น”สวีเยี่ยนหลง เห็นแววตาสงสัยใคร่รู้ของนายทะเบียนจึงกล่าวออกไปตามจริง

จะไม่ให้ผู้อื่นสงสัยได้อย่างไร แม้กระทั่งตัวเขาเองยังสงสัยเลยว่าเหตุใดจึงยังนั่งอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน ในเมื่อการเป็นพยานเรื่องหยางเฟยฮวาถูกทำร้ายก็จบสิ้นลงไปแล้ว!

“ขอรับ”นายทะเบียนรับคำทันที

ในช่วงจังหวะที่เฟยฮวา ยื่นหนังสือหย่าให้กวงไป่หลงลงนามเขาก็จ้องมองเข้าในแววตาภรรยา ซึ่งกำลังจะกลายเป็นอดีตภรรยาเป็นครั้งสุดท้าย หากพบแม้เพียงเศษเสี้ยวของความอาลัยอาวรณ์ เรื่องการหย่าคงต้องยุติลงทันที

ทว่ากวงไป่หลงพบเห็นเพียงความว่างเปล่า และแข็งกระด้างในดวงตากลมโต และหวานซึ้งยิ่งกว่าสตรีอื่น ในเมื่อไร้ซึ่งข้อโต้แย้งใด ๆ อีกรองแม่ทัพหนุ่ม จึงยินยอมลงนามในหนังสือหย่าแต่โดยดี

อีกเหตุผลคือเกรงกลัวผู้บังคับบัญชาหน้านิ่ง เพราะอย่างไรเสียตำแหน่งหน้าที่การงาน ซึ่งสืบทอดกันมายาวนานย่อมมาก่อนสตรี หลังจากนี้ค่อยเดินหน้าสานต่อกันใหม่ คงดีกว่าแข็งข้อไม่ผ่อนปรน