หย่า

“นี่เจ้ากล้าขับไล่ข้าผู้เป็นเจ้าของจวนเช่นนั้นหรือ ดี ดี ยิ่ง อาหลงเจ้าดูสตรีผู้นี้เถิด นางเป็นสะใภ้แต่ไม่ให้เกียรติแม่สามีเลยสักนิดเดียว ช่างงามหน้ายิ่งนัก”กวงฮูหยินหันไปกล่าวกับบุตรชาย ซึ่งกำลังจ้องมองฮูหยินของเขาด้วยสายตาที่ต่างออกไป

“อาหลงเจ้ามองเฟยฮวาทำไม หรือเริ่มมีใจให้นางแล้ว แต่นางกล้าไล่ข้าออกจากเรือน เจ้าอย่าพึ่งใจอ่อนเชียวนะ ประเดี๋ยวนางก็เหลิงแล้วขึ้นมาขี่อยู่บนหัวมารดาของเจ้าเข้าสักวัน”

กวงฮูหยินตีโพยตีพายไปตามที่เห็น หากบุตรชายมีใจให้ลูกสะใภ้นางก็ไม่ได้ขัดข้องนักหรอก มีหลานสืบสกุลย่อมดีกว่าไม่มี เพียงแต่ยามนี้ต้องจัดการเรื่องการกดข่มแม่สามีให้ได้เสียก่อน

“ใช่เจ้าค่ะพี่ไป่หลง เหตุใดเฟยฮวาจึงกล้าไล่ท่านน้า……”หลันลี่จินใจกล้ามากขึ้น เมื่อคิดว่าตนหลบพ้นความน่าหวาดกลัวและมั่นใจว่าปลอดภัยหายห่วง

“ออกไป!”

หลันลี่จินไม่ทันได้กล่าววาจาคร่ำครวญน่ารำคาญ เสียงตวาดด้วยภาษาของคนบนดวงดาวจูปิเตอร์ ก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งเรือน เพราะโทสะที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน

หยางเฟยฮวา เผลอปลดปล่อยพลังเสียงของมนุษย์กลายพันธุ์ออกมา หากเป็นพลทหารในกองทัพบนดวงดาว เมื่อได้ยินเสียงนี้คงรีบหาที่หลบกันจ้าละหวั่น

“ท่านแม่ไปกันเถิดขอรับ”

กวงไป่หลงรีบดึงแขนมารดาให้ถอยห่าง จากสตรีที่กำลังโมโห น้ำเสียงที่เขาได้ยิน ช่างแปลกประหลาดไปจากผู้คนบนแคว้นเฮ่อ แต่ก็พอเข้าใจว่ากำลังถูกขับไล่ ประกอบกับสายตาดุดันที่จ้องมองมาและน้ำเสียงเข้ม ๆ ซึ่งทรงพลังยิ่งกว่าเขาผู้เป็นบุรุษชายชาตินักรบเสียอีก

ห้องโถงจวนตระกูลกวง…

สามวันต่อมา หยางเฟยฮวาก็เดินออกมาจากเรือนพักรักษาตัวท้ายจวน ตามที่กล่าวนัดหมายกับคนตระกูลกวงเอาไว้

รูปร่างของนางยังคงอวบอ้วนไม่ต่างไปจากเดิม แต่กลับดูมีสง่าราศีน่ามอง จนกวงไป่หลงผู้เป็นสามี ต้องเหลือบมองอยู่บ่อยครั้ง ท่วงท่าการเดินก็องอาจสง่างามผิดแปลกไปจากเดิม ซึ่งมักจะก้มหน้าก้มตายอมรับชะตากรรมของตน

“นัดหมายพวกข้าคนตระกูลกวงมาเพื่อการใด ไม่เห็นหรอกหรือว่าช่วงนี้พวกข้ามีแขกมาเยือนที่จวนทุกวัน”

กวงฮูหยินเป็นตัวแทนกล่าวออกไป เนื่องจากสามีเดินทางเข้าวังหลวงตั้งแต่เช้าตรู่ เพราะไม่รู้ว่าสะใภ้ใหญ่นัดหมายอยากพูดคุยด้วย ข้างกายมีหลันลี่จินซึ่งนั่งลอยหน้าลอยตา เพราะนางเป็นแขกผู้มาเยือนตามที่กวงฮูหยินกล่าวถึงนั่นเอง

“ข้านัดหมายพวกท่านมาวันนี้ เพราะมีเรื่องสำคัญที่ต้องกระทำให้ชัดเจนด้วยตนเอง อีกทั้งต้องการเปิดโปงความจริง ที่หลันลี่จินกระทำชั่วเอาไว้กับหยางเฟยฮวา”

สะใภ้ใหญ่ของตระกูลกวงกล่าวออกไปอย่างมั่นใจ ทั้ง ๆ ที่ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าคนผู้นั้นจะยอมมาเป็นพยานให้หรือไม่ แต่ก็อยากลองเสี่ยงดูสักตั้ง ด้วยเชื่อว่าตนดูคนไม่ผิด ผู้ใดมิตร ผู้ใดศัตรู สายตาที่มองมาย่อมแตกต่าง และนางก็เชื่อสายตาตนเองมาโดยตลอด

“พี่ไป่หลง เหตุใดเฟยฮวาจึงยังกล่าวเช่นนี้กับข้า ทั้ง ๆ ที่ข้าเป็นผู้ถูกกระทำแท้ ๆ จะมีผู้ใดโง่เขลาทำให้ตนเองตกน้ำด้วยเล่า”

หลันลี่จินแสร้งพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน เพราะนางรู้ดีว่ากวงไป่หลงเชื่อคำกล่าวของตน มากกว่าคำกล่าวของภรรยาเอก ผู้ที่ไม่เคยได้รับความรักจากสามี

“เฟยฮวา เหตุใดจึงต้องปรักปรำลี่จินเช่นนี้ ข้ารับรู้ทุกเรื่องแล้ว เรื่องที่เจ้ากระทำลงไปเพราะหึงหวง ต่อจากนี้ข้าจะปรับปรุงตัวเสียใหม่ไม่ให้เจ้าต้องหวาดระแวง จนเกิดเรื่องเกิดราวกันอีก”

กวงไป่หลงเอ่ยขึ้นเสียงดัง เพราะเขาได้ฟังความจริงจากปากของหลันลี่จิน ทุก ๆ เรื่อง จึงตั้งใจปรับปรุงตนเองเพื่อไม่ให้เกิดความหวาดระแวงต่อกันอีก ส่วนเรื่องแต่งหลันลี่จินเข้าจวนคงต้องรอเวลาต่อไปดังเดิม เพราะบิดายังไม่อนุญาตให้แต่งนางเข้ามาในเร็ววัน เผลอ ๆ อาจจะไม่อนุญาตเสียด้วยซ้ำ

“สำคัญตัวเองผิดไปแล้วกวงไป่หลง ตัวข้าผู้ที่ฟื้นตื่นขึ้นมาจากความตาย ย่อมไม่โง่เขลาดังเดิม เมื่อก่อนหยางเฟยฮวาผู้นั้นอาจจะรักและหึงหวงสามี แต่นางก็ไม่เคยคิดทำร้ายผู้ใด ผิดไปจากสตรีที่ท่านเอาใจใส่ยิ่งกว่าภรรยา แต่ช่างเถิดหาใช่เรื่องที่ข้าต้องใส่ใจ เพราะความรู้สึกของข้าเปลี่ยนไปแล้ว อีกสักประเดี๋ยวนายทะเบียนจะเดินทางมาที่นี่ เพื่อมอบหนังสือลงนามการหย่าให้พวกเราทั้งสองคน”

“หย่า/หย่า”

กวงไป่หลงกับหลันลี่จินเอ่ยขึ้นพร้อมกัน แต่ความรู้สึกภายในใจกลับเป็นไปในทิศทางตรงกันข้าม แน่นอนว่าหลันลี่จินย่อมดีใจเมื่อต่อจากนี้ นางไม่จำเป็นต้องลงมือกระทำสิ่งใดอีก

ผิดไปจากกวงไป่หลงที่รู้สึกไม่ยินยอม ทั้งยังนึกแปลกใจเมื่อภรรยากล้าเอ่ยคำว่าหย่าออกมา ทั้ง ๆ ที่นางรักเขามาก รักมากจนยอมอดทนทุกอย่าง

ความพยายามที่ผ่านมาของหยางเฟยฮวา ตลอดระยะเวลาหนึ่งปีที่นางแต่งเข้ามาในตำแหน่งภรรยาเอก ใช่ว่าเขาจะไม่รับรู้ เพียงแค่ความรู้สึกรักไม่เคยก่อเกิดขึ้นมาเลยสักวัน แต่ยามนี้ความรู้สึกในหัวใจของเขา กำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง

“ใช่แล้วกวงไป่หลง ข้าไม่ได้รู้สึกรัก และไม่อยากใช้ชีวิตกับท่านอีกต่อไป ส่วนตัวท่านก็ไม่เคยรัก และไม่เคยใส่ใจข้ามาแต่แรก ทั้งยังกระทำการหยามเกียรติอย่างไม่น่าให้อภัย”

วาจาเรียบเรื่อยเอ่ยคล้ายเกียจคร้าน ความรักคือสิ่งใดนางยังไม่เคยรู้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ จะให้กล่าวลึกซึ้งการใดอีกเล่า

“ข้าทำสิ่งใดหยามเกียรติเจ้า เหตุใดจึงกล่าวขึ้นมาลอย ๆ เช่นนี้”

กวงไป่หลงกล่าวพลางจ้องมองภรรยา ผู้ที่นิสัยผิดแปลกไปจากเดิมทว่านางกลับมีเสน่ห์ดึงดูดสายตาให้เขาจ้องมองอยู่เรื่อย ทั้ง ๆ ที่รูปลักษณ์ก็ไม่ต่างไปจากเดิมสักเท่าไหร่

การเคลื่อนไหวปราดเปรียวกระฉับเฉง ขาทั้งสองข้างนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ คล้ายผู้ถนัดใช้อำนาจมากกว่าสตรีผู้คอยรองมือสามี กำลังดึงดูดสายตาของบุรุษ ผู้ไม่เคยใส่ใจมองหน้าฮูหยินให้ละเอียดเลยสักครั้ง แต่วันนี้เขาก็ได้มองอย่างละเอียดถี่ถ้วน และรู้ว่าหยางเฟยฮวาไม่ใช่สตรีอัปลักษณ์ ดังที่หลันลี่จินและมารดาเคยค่อนขอดเอาไว้เลยสักนิด

ในขณะที่ภายในห้องโถงของจวน กำลังสนทนากันด้วยความไม่ยินยอมทั้งสองฝ่าย ก็ปรากฏร่างของบุรุษรูปงามเรือนกายสูงใหญ่บึกบึน รัศมีความหล่อเหลาของผู้มาเยือน กลบความสง่างามของรองแม่ทัพผู้ใต้บังคับบัญชาจนสิ้น

“โอบกอดสตรีอื่นต่อหน้าภรรยา จูบและสัมผัสร่างกายในที่ลับของกันและกันในที่โล่งแจ้ง ทั้ง ๆ ที่สตรีผู้นั้นตั้งใจกลั่นแกล้งภรรยาของตนจนตกน้ำเกือบเอาชีวิตไม่รอด ที่ร้ายแรงกว่านั้นคือไม่ยอมลงไปช่วยเหลือภรรยาขึ้นมาจากน้ำปล่อยให้จมหายไป เหตุผลเพียงเท่านี้คงจะเพียงพอกระมังรองแม่ทัพกวงไป่หลง คุณหนูหยางนางไม่แจ้งความจับพวกเจ้าสองคนก็นับว่าดีเท่าไหร่แล้ว”น้ำเสียงห้วนของบุรุษผู้มาเยือนดังขึ้น ท่ามกลางสงครามสายตาระหว่างสามีภรรยา

“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านแม่ทัพใหญ่ ที่กรุณาเดินทางมาเป็นพยานบุคคลให้ข้าน้อย”เฟยฮวาเอ่ยขึ้นด้วยความดีใจ และก้มหัวลงคำนับขอบคุณบุรุษที่ช่วยชีวิตนางเอาไว้

เฟยฮวารู้ชื่อแซ่ผู้มีพระคุณ เพราะแอบได้ยินจากบ่าวไพร่ที่เข้ามาทำความสะอาดเรือน จากนั้นจึงแอบออกไปนอกจวนในยามวิกาล เพื่อไปขอบคุณผู้ช่วยชีวิต และขอร้องให้แม่ทัพใหญ่สวีเยี่ยนหลง มาเป็นพยานในความผิดของหลันลี่จินกับสามี ที่จวนตระกูลกวงวันนี้ เพื่อที่จะได้หย่าขาดจากบุรุษชั่วจิตใจโลเลได้โดยง่าย

เฟยฮวาไม่ได้แจ้งความเอาผิดผู้ใด เพราะเห็นแก่กวงจื่อหมิง บิดาของกวงไป่หลง ผู้ที่มอบความรักความเอ็นดูให้แก่หยางเฟยฮวาอยู่บ้าง ความสัมพันธ์ที่ดีของผู้ใหญ่ก็ปล่อยให้เป็นไปดังเดิม นางไม่ขอก้าวล้ำให้ผิดใจต่อกัน

แต่หากมีผู้ใดเข้ามาล้ำเส้นกันอีก คงไม่มีเหตุผลให้ต้องปล่อยวาง ร้ายมาคงต้องร้ายกลับ แต่ความร้ายที่กล่าวถึงคงไม่ใช่รูปแบบเด็กน้อยอย่างแน่นอน