เจ็บแต่ก็ทน

วันนี้เป็นวันครบรอบหนึ่งปี ที่หยางเฟยฮวาแต่งงานอยู่กินกับรองแม่ทัพกวงไป่หลง ภรรยาผู้พยายามทำตัวให้ดีพร้อม ตื่นมาแต่เช้าตรู่เพื่อจัดเตรียมอาหารไว้ให้สามี และบิดามารดาของสามี ด้วยเป็นผู้ที่ชื่นชอบในการทำอาหารและกินอาหารรสชาติอร่อย จึงมีความสุขทุกครั้งเมื่อได้เข้าครัวด้วยตนเอง

“อาหารเสร็จหมดแล้วยังมีเวลาว่าง ออกไปเก็บดอกบัวมาให้ท่านแม่ไหว้พระดีกว่า”ริมฝีปากจิ้มลิ้มแย้มยิ้มอย่างมีความสุข ในสิ่งที่ได้ทำเพื่อสามีและคนในครอบครัวของเขา

เมื่อเสร็จกิจจากงานครัวจึงเดินมุ่งหน้าไปยังสระบัวท้ายจวน เพราะตั้งใจไปเก็บดอกบัวมากราบไหว้บูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ที่คนตระกูลกวงยึดมั่นถือมั่นมาแต่บรรพบุรุษ วันนี้เป็นวันดีจึงอยากทำแต่สิ่งดี ๆ จะได้มีแต่เรื่องมงคลเข้ามาในตระกูล

แต่ฝีเท้าเชื่องช้าก็ต้องหยุดชะงักลงแทบก้าวขาเดินต่อไม่ไหว เมื่อได้พบเห็นภาพบาดตาบาดใจ ซึ่งเคยพบเห็นอยู่บ่อยครั้งจะเรียกว่าชินก็คงไม่ถูก ในเมื่อทุกครั้งที่พบเห็นก็รู้สึกเสียใจมากมาโดยตลอด

“พี่ไป่หลงวรยุทธ์ของท่านก้าวหน้าไปมากเลยเจ้าค่ะ ข้าดีใจยิ่งนักที่ได้ท่านช่วยสอนวรยุทธ์”

เสียงอ่อนหวานเอ่ยขึ้น พลางเดินเข้าไปใกล้เรือนกายสูงใหญ่เพื่อจุดประสงค์บางอย่าง ซึ่งวางแผนมาเป็นอย่างดีร่วมกับมารดา

“ท่านอาฝากฝังมา ข้าย่อมต้องช่วยเหลือเจ้า”กวงไป่หลงแย้มยิ้มตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ผิดกับยามพูดคุยกับภรรยาอย่างลิบลับ

รองแม่ทัพหนุ่มจะพูดคุยกับฮูหยินน้อยเฉพาะยามจำเป็นเท่านั้น อีกทั้งน้ำเสียงที่ใช้ก็เฉยชาค่อนไปทางแข็งกระด้าง จนคนฟังรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ

“พี่ไป่หลงข้า อื้อ!”

สตรีใจกล้าโผเข้าจูบบุรุษที่นางหมายปอง เพราะคิดว่าสถานที่แห่งนี้ห่างไกลจากสายตาคนในจวน นางหาโอกาสเข้าถึงตัวเขาเพียงลำพังมานานแล้ว และวันนี้โอกาสดีก็มาถึงเสียที

มือเล็กเลื้อยลงต่ำเพื่อกระทำบางอย่าง ซึ่งไม่สมควรเลยสักนิดแต่เพราะความเคยชิน ยามที่บ่าวชายในจวนเข้ามาปรนเปรอสวาทจึงหาญกล้ากระทำไปตามใจต้องการ

หลันลี่จิน แอบเริงรักกับบ่าวชายมาหลายคน นับตั้งแต่พ้นวัยปักปิ่น เรียกได้ว่าหากรูปร่างหน้าตาถูกใจก็จัดการกินรวบทั้งหมด จึงชำนาญเรื่องนี้มากกว่ากวงไป่หลง

“อ่า…ลี่จิน เจ้าไม่ควรทำเช่นนี้”

ถึงจะกล่าวเช่นนั้น แต่ความร้อนแรงที่ได้รับจากมือนุ่มนิ่ม ส่งผลให้บุรุษอ่อนด้อยในเรื่องนี้เผลอไผลคล้อยตามจนได้

ลำตัวช่วงล่างของเขา จึงบดเบียดแนบชิดคนในอ้อมกอด โดยลืมไปเลยว่าเขากับหลันลี่จิน ยังไม่มีสถานะต่อกัน และสถานที่ที่กระทำเรื่องบัดสีก็โล่งแจ้งยิ่งนัก ริมฝีปากของคนทั้งสองบดจูบกันอย่างดูดดื่ม ไม่สนใจเลยแม้แต่น้อยว่าจะมีผู้ใดมาพบเห็น

หลันลี่จินทั้งปลุกทั้งปั่นภายใต้อาภรณ์บุรุษ หากหางตาไม่มองเห็นผู้มาใหม่ นางคงก้มลงต่ำแล้วจัดการให้หนำใจ ทว่าวันนี้คงไม่สะดวกเสียแล้ว

“อื้อ พี่ไป่หลงบีบดูแล้วพี่จะชอบ หรือจะล้วงเข้ามาก็ได้”หากไม่มีคนมาขัดจังหวะนางคงปลดเชือกรัดอาภรณ์ให้บุรุษเชยชมมากกว่านี้

“อืม”

ถึงแม้จะแปลกใจอยู่บ้าง ที่ส่วนนี้ของสตรีไม่นุ่มอย่างที่คิด แต่กวงไป่หลงก็ทำตามเสียงหวานที่กระซิบอยู่ข้างหู ฝ่ามือใหญ่พยายามนวดเฟ้นก้อนขนาดเล็กผ่านอาภรณ์สตรี

ในหัวซึ่งเต็มไปด้วยอารมณ์กำหนัด นึกเปรียบเทียบกับความตูมเต่งของภรรยาแต่ง เห็นทีคืนนี้เขาคงต้องกลับเรือนหอเพื่อไปพิสูจน์ให้รู้แน่ชัด

น้องสาวข้างจวนแหงนใบหน้าขึ้น เพื่อรับการซุกไซ้จากพี่ชายคนสนิท มิหนำซ้ำยังจับมือสาก ยกขึ้นมากอบกุมความนุ่มนิ่มทั้งสองก้อนของตน ซึ่งให้บ่าวชายช่วยเพิ่มขนาดอยู่ทุกคืน แต่ก็ไม่เป็นผลก้อนขนาดเท่าไรก็เท่านั้นเช่นเคย!

เมื่อคิดว่าภาพที่เกิดขึ้นต่อหน้าผู้แอบมอง รุนแรงและน่าเสียใจมากพอแล้ว จึงหันไปยิ้มเยาะเย้ย ให้สตรีซึ่งยืนมองจากอีกฟากฝั่งของสระบัว

ผู้ที่เดินผ่านมาเห็นภาพบาดตาเกินกว่าจะรับไหว ดวงตากลมโตสั่นระริก หยาดน้ำตาก็พร้อมรินไหลออกมาได้ทุกเมื่อ ยิ่งเห็นสามีบีบเคล้นส่วนนั้นของสตรีอื่น ก็ยิ่งเจ็บปวดในหัวใจจนแทบทรงตัวไม่อยู่

จิตใจที่เคยมั่นคงมาโดยตลอดเริ่มรับไม่ไหว นางหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม แต่ก็ต้องพยายามหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสูดอากาศเข้าให้เต็มปอด

‘หากนางล้มสหายชั่วคงหัวเราะเยาะ’

เฟยฮวามาหยุดมองคนทั้งสอง ตั้งแต่ได้ยินเสียงพูดคุยของสามีกับน้องสาวข้างจวน น้ำเสียงที่เขาใช้ช่างอ่อนโยนผิดกับยามพูดคุยกับภรรยาหน้ามือเป็นหลังมือ

หัวใจดวงน้อยพยายามกักเก็บความน้อยเนื้อต่ำใจเอาไว้อย่างสุดความสามารถ จากเหตุการณ์นี้ทำให้รู้ว่าความอดทนของนางเป็นเลิศกว่าผู้ใด!

ภรรยาที่หัวใจกลัดหนอง ไม่กล้าเข้าไปแทรกแซงหรือขัดจังหวะบทรักอันร้อนแรงของคนทั้งคู่ เพราะเกรงว่าสามีจะโกรธเคือง เข้าทำนองยิ่งรักมากก็ยิ่งต้องอดทนให้มาก ต่อให้สามีแต่งอนุภรรยาเข้าจวน นางก็คงไม่กล้าขัด!

ทว่าภาพที่เกิดขึ้นในยามนี้ มากเกินกว่าที่เคยคิดเอาไว้หลายเท่า บุรุษและสตรีซึ่งไร้พันธะต่อกัน กำลังเริงรักแนบชิดโดยไม่อายฟ้าดินเลยแม้แต่น้อย อย่างน้อย ๆ เรื่องแบบนี้ควรกลับเข้าไปทำในเรือนนอนไม่ใช่หรอกหรือ ไม่อายนางก็ควรอายบ่าวไพร่ในจวนเสียบ้าง

เมื่อไม่อยากรับรู้สิ่งใดอีก รู้ไปก็เจ็บปวดหัวใจเสียเปล่า เฟยฮวาจึงเดินเลี่ยงไปอีกทาง เพราะไม่อยากขัดจังหวะสหายวัยเยาว์กับสามีเชิญเริงรักกันต่อให้อิ่มหนำสำราญใจ นางเจ็บจนหัวใจด้านชา และไม่รู้ว่าเลยจะอดทนได้อีกนานเท่าไหร่

ใบหน้าสวยหวานสวนทางกับรูปร่างเจ้าเนื้อ แหงนเงยขึ้นบนท้องฟ้า เพื่อเก็บกลั้นน้ำตาให้กลับคืนสู่จุดกำเนิด ห้ามหลั่งรินออกมาอย่างเด็ดขาด!

ฮึก! ดวงตาของคนอดทนแดงก่ำ แต่ก็ไม่มีน้ำตาเลยสักหยด

“อ๊ะ! นั่นเฟยฮวา เหตุใดจึงออกมาเดินที่ท้ายจวนคนเดียวเช่นนี้ หรือว่านัดหมายผู้ใดไว้เจ้าคะ พักนี้ข้ามักจะเห็นนางออกไปนอกจวนอยู่บ่อยครั้ง”ร่างบางผละออกจากการกอบกุม แล้วดำเนินตามแผนที่พึ่งนึกขึ้นได้

หลันหลี่จินกล่าวเติมไฟแห่งความเกลียดชัง ลงไปในหัวใจของกวงไป่หลง หากไม่ใช่เพราะสัญญาหมั้นหมายบ้า ๆ นั่น สตรีอ้วนผู้นี้คงไม่มีโอกาสแย่งชิงบุรุษของนางอย่างแน่นอน

“น่าจะมีกิจธุระ คงไม่กล้านัดหมายผู้ใดในจวนของข้า”

น้ำเสียงหงุดหงิดเอ่ยขึ้นทันที เมื่อได้ยินว่าเมียแต่งมักจะออกไปข้างนอกจวนอยู่บ่อยครั้ง ไปหาใคร และไปทำสิ่งใด นั่นคือสิ่งที่วนเวียนอยู่ในความคิด เมื่อสติคืนกลับกวงไป่หลง จึงขยับกายออกห่างสตรีที่ไม่ใช่ภรรยา ในใจก็นึกขอโทษหยางเฟยฮวาอยู่ไม่น้อย ที่เขาเผลอใจกระทำรุ่มร่ามกับหลันลี่จินในที่โล่งแจ้งเช่นนี้

“ข้าจะตามไปสอบถามให้รู้แจ้งเองเจ้าค่ะ พี่ไป่หลงรอสักครู่นะเจ้าคะ ไม่ต้องตามมา”กล่าวจบหลันลี่จินก็รีบเร่งฝีเท้าให้ทัน เพื่อลงมือกระทำตามแผนการบางอย่าง

“เฟยฮวาเจ้ามาทำอะไรที่ท้ายจวน หรือมารอนัดพบกับผู้ใด หรือเจ้ากำลังนัดหมายกับชายชู้ลับหลังพี่ไป่หลง”

หลันลี่จินกล่าวทั้งยิ้มเยาะตรงมุมปาก อย่างเวทนาสตรีตรงหน้าเห็นสามีเล่นชู้ต่อหน้าต่อตา แต่ก็ไม่กล้าเอะอะโวยวายแม้แต่คำเดียว

“หลันลี่จิน เหตุใดเจ้าจึงกล่าวเช่นนี้ ข้าเพียงแต่ออกมาเก็บดอกบัวไปไหว้ขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ มิได้นัดหมายกับผู้ใดทั้งนั้น ส่วนเจ้ากำลังแอบทำเรื่องผิดบาปอย่างหน้าไม่อาย”

คนถูกปรักปรำรีบเอ่ยแย้ง เพราะสตรีตรงหน้ากำลังกล่าวให้ร้ายตนโดยไม่มีมูลความจริงเลยสักนิด ซ้ำร้ายยังเป็นข้อหาร้ายแรงที่สุดสำหรับสตรีแต่งงานแล้ว หากสามีหรือแม่สามีมาได้ยิน และเชื่อถือคำกล่าวลอย ๆ เช่นนี้ คงไม่พ้นถูกลงโทษตามกฎของตระกูลกวง ตระกูลซึ่งสืบทอดตำแหน่งรองแม่ทัพมาแต่บรรพบุรุษ

และบทลงโทษของหญิงงามเมืองย่อมหนักหนา เกินกว่าร่างกายซึ่งลำพังจะเดินเหินยังเคลื่อนไหวไปมายังลำบาก หากถูกโบยขึ้นมาจริง ๆ คงรับไม่ไหวอย่างแน่นอน