บทนำ

“ทะ…ท่านพี่ เหตุใดจึงเลือกทอดทิ้งข้า”เสียงอ่อนแรงเอ่ยขึ้น ขณะที่ร่างอวบกำลังจมลึกลงไปในก้นสระบัวท้ายจวนตระกูลกวง

ความล้มเหลวของชีวิตคู่ ตลอดระยะเวลาหนึ่งปี ที่แต่งเข้ามาในฐานะฮูหยินเอกของรองแม่ทัพน้อย ได้เผาไหม้หัวใจรักอันบริสุทธิ์ของสตรีผู้หนึ่งไปจนสิ้น

ทำดีเท่าไหร่ก็ไม่เคยได้ใจผู้เป็นสามี รักมากเท่าไหร่เขาก็ไม่เห็นค่า เหตุการณ์ในวันนี้ยิ่งตอกย้ำว่าลมหายใจของนางไร้ค่ามากเพียงไร ร่างอวบอ้วนของคนหมดหวัง จึงปล่อยให้ตนเองจมดิ่งลงไปในก้นสระซึ่งลึกเกินกว่าจะหยั่งถึง

“ข้ากำลังจะตาย แต่ท่านเลือกช่วยคนอื่น”น้ำเสียงเจ็บปวดพยายามตะเบ็งออกไปให้สามีได้ยิน

เผื่อว่าห้วงเวลาสุดท้ายของชีวิต เขาจะเห็นใจกันบ้าง แต่ไม่เลยมันไม่มีผลเลยสักนิด สองแขนที่ไม่เคยโอบกอดกันอย่างไร มาวันนี้ก็ยังเป็นเช่นเดิม หากย้อนเวลากลับไปได้ หยางเฟยฮวาคงเลือกประมาณตน และไม่ขอเดินหน้าไขว่คว้าหัวใจบุรุษ ผู้ที่มองนางด้วยสายตารังเกียจอย่างปิดไม่มิด เพราะเป็นรักแรกจึงอยากสู้ดูสักครั้ง และหวังว่าสักวันหนึ่งสามีจะเห็นใจและนึกเอ็นดูหยาง

เฟยฮวากับรองแม่ทัพกวงไป่หลง แต่งงานกันตามความต้องการของผู้ใหญ่ บิดาของทั้งสองฝ่ายเป็นสหายร่วมชะตากรรมในสงครามเมื่อยี่สิบปีก่อน ทุกวันนี้ก็ยังไปมาหาสู่กันเรื่อยมา เพราะยังคงช่วยเหลืองานของกองทัพ และมีผู้บังคับบัญชาคนเดียวกัน

เมื่อมีบุตรผู้นำตระกูลหยางและตระกูลกวง จึงตกลงหมั้นหมายบุตรชายกับบุตรสาวของพวกตนตั้งแต่วัยเยาว์ วันเวลาผันผ่านจนกระทั่งถึงเวลาเหมาะสม จึงได้จัดพิธีแต่งงานระหว่างสองตระกูลขึ้นอย่างสมเกียรติ

แต่กวงไป่หลงไม่ได้รักหยางเฟยฮวา แม้แต่เพียงเศษเสี้ยวใจเขาก็ไม่เคยมีให้นาง สตรีที่เขาแอบมองอยู่ตลอดคือน้องสาวข้างจวนนามว่าหลันลี่จิน

หลันลี่จิน เป็นบุตรีของคหบดีฐานะปานกลางผู้หนึ่ง ตระกูลหลันพักอาศัยอยู่ในจวนขนาดกลาง ซึ่งเป็นย่านเดียวกับจวนตระกูลกวงตระกูลผู้สืบทอดตำแหน่งรองแม่ทัพ มาหลายต่อหลายแดนตกทอดจากรุ่นสู่รุ่น สตรีงามวัย18ปีเป็นบุตรีพ่อค้า จึงไม่สามารถแต่งเข้ามาเป็นฮูหยินเอกของรองแม่ทัพได้ กวงไป่หลงจึงรอคอยเวลาเหมาะสม ขอทำผลงานให้ดีเพื่อจะได้แต่งสตรีที่ตนพึงใจ เข้ามาเป็นภรรยารองโดยที่บิดาไม่ห้ามปราม

ถึงแม้จะยังไม่สามารถเรียกได้เต็มปากว่ารักหลันลี่จิน แต่ก็นับว่าพึงใจกว่าภรรยาเอกผู้มีรูปร่างหนาเกินกว่าสตรีคนอื่น ๆ ในเมืองหลวง

นับตั้งแต่แต่งงานจนเวลาล่วงเลยมาเป็นปี กวงไป่หลงก็ออกมานอนอยู่เรือนหลังอื่นแทนที่จะเป็นเรือนหอซึ่งมีภรรยารออยู่ บ่าวไพร่ในจวนจึงมักจะกล่าวในทิศทางเดียวกันว่า ฮูหยินน้อยตระกูลกวงรูปร่างอวบอ้วนเกินงาม สามีจึงนึกรังเกียจเลยปล่อยเรือนหอให้เปลี่ยวร้างเหมือนแตงเถาตาย กลายเป็นแม่ไข่ที่ไม่สามารถออกไข่ได้เลย

หยางเฟยฮวาผู้เจียมตัว ไม่เคยบอกกล่าวความจริงให้บิดามารดารับรู้เลยสักครั้ง นางทำเพียงก้มหน้ารับชะตากรรมที่ตนเป็นคนเลือกเอง ทั้งยังพยายามทำดีทุกอย่าง เพื่อให้สามีพึงพอใจ อย่างน้อย ๆ จะได้มีความดีติดกายไว้บ้าง เขาจะได้ไม่ขอหย่าให้อับอายขายหน้าวงศ์ตระกูล

“ขอบคุณพี่ไป่หลงที่ช่วยเหลือข้าเจ้าค่ะ ฮึก! ฮึก! ข้ากลัวยิ่งนัก เฟยฮวานะ…นางผลักข้าตกน้ำ”

นั่นคือเสียงสุดท้ายที่เฟยฮวาได้ยิน ก่อนจมดิ่งลงก้นสระซึ่งไม่มีผู้ใดรู้ได้ว่าลึกเพียงไร กวงไป่หลงเลือกที่จะช่วยเหลือสตรีอื่นซึ่งไม่ใช่ภรรยาแต่ง ทำให้เฟยฮวาจิตใจแหลกสลาย และตัดสินใจจากลาไปตลอดกาล

“ลี่จินเจ้าเกาะขอบสระรออยู่ตรงนี้ก่อน ข้าจะรีบไปช่วยเฟยฮวา ท่าทางนางกำลังแย่เช่นกัน”

เสียงของบุรุษซึ่งกำลังโอบกอดน้องสาวข้างจวน ให้ก้าวพ้นจากอันตราย หากเลือกได้เขาก็อยากช่วยสตรีอีกคนเช่นกัน ทว่ายามนี้เขาต้องเลือก! 

กวงไป่หลงเห็นร่างภรรยากำลังจมหายลงไปในสระบัว จึงคิดไปช่วยเหลือเพราะเกรงว่าจะเกิดอันตรายขึ้นมาจริง ๆ ถึงจะไม่รักแต่ก็ใช่ว่าจะอยากเห็นนางตายไปต่อหน้าต่อตา

“ฮึก! ฮึก! ข้าประคองตัวไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ เฟยฮวานางว่ายน้ำเก่งแค่นี้คงไม่เป็นไร นอกเสียจากว่านางจะเรียกร้องความสนใจจากท่าน นางผลักข้าตกน้ำทั้ง ๆ ที่รู้ว่าข้าว่ายน้ำไม่เก่ง”หลันลี่จินกล่าวเท็จพลางร้องไห้สะอึกสะอื้นขอความเห็นใจ และเหนี่ยวรั้งไม่ให้กวงไป่หลงไปช่วยเหลือภรรยาของเขา

 ‘ตาย ๆ ไปเสียได้ก็ดีนางจะได้ดูแลพี่ไป่หลงเอง’

นางรู้ว่าเฟยฮวาว่ายน้ำเก่งมาตั้งแต่เยาว์วัย เพราะเป็นสหายร่วมชั้นเรียน ที่เห็นอาการคล้ายคนกำลังจมน้ำ คงอยากเรียกร้องความสนใจจากสามีเป็นแน่!

“แต่ว่า……”ความลังเลสายหนึ่งเข้ากะเทาะเปลือกหนาที่ห่อหุ้มหัวใจเอาไว้

“อ๊ะ!ขาข้า พี่ไป่หลงขาข้าเป็นตะคริวเจ้าค่ะ ช่วยข้าด้วย”

หลันลี่จินยังคงกล่าวเท็จไปเรื่อย ทั้งกอดคอบุรุษที่นางพึงใจไว้จนแนบแน่น หากมีผู้อื่นที่ไม่ใช่คนในจวนตระกูลกวงมาพบเห็น คงเข้าใจว่าทั้งสองคนเป็นสามีภรรยากันอย่างแน่นอน

และก็มีผู้เข้าใจผิดกับภาพตรงหน้าจริง ๆ บุรุษรูปงามเรือนกายสูงใหญ่รัศมีองอาจชายชาตินักรบ เดินออกมาสูดอากาศท้ายจวนของผู้ใต้บังคับบัญชา จึงเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างเป็นเหตุให้เขาจำเป็นต้องเข้าไปเกี่ยวข้องโดยปริยาย

เมื่อคืนแม่ทัพใหญ่ของแคว้นเฮ่อ นอนค้างที่เรือนรับรองในจวนตระกูลกวง เพราะอยู่ปรึกษาหารือการศึก กับรองแม่ทัพกวงจื่อหมิง รองแม่ทัพคนสนิทจนดึกดื่น จึงขี้เกียจเดินทางกลับจวนตนเอง ซึ่งตั้งอยู่ชานเมืองอีกฝั่งนับว่าไกลกันพอสมควร