ผู้ถูกเลือก

“หลันลี่จิน ถอนคำพูดของเจ้าเดี๋ยวนี้ หากไม่อยากถูกข้าฟ้องร้องไปที่นายตุลาการ คนตระกูลหยางหาได้เสื่อมเกียรติให้เจ้าพูดจาสนุกปาก เจ้าก็รู้ว่ากฎของตระกูลกวง ลงโทษสตรีงามเมืองถึงแก่ชีวิต ยังกล้ากล่าววาจาใส่ร้ายผู้ไม่มีความผิด”

เฟยฮวาไม่ยินยอมถูกว่าร้ายง่าย ๆ นางเป็นบุตรีอดีตแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นเฮ่อ ย่อมนึกถึงศักดิ์ศรีของคนตระกูลหยางมาเป็นลำดับหนึ่ง

“ฮ่า ฮ่า มีเกียรติแล้วอย่างไร สามีกับแม่สามีไม่รักก็นับว่าไร้ค่าอยู่วันยังค่ำ ก้มมองดูสารรูปตัวเองด้วยเถิด ว่าสมควรได้รับเกียรติที่เจ้าหวงแหนหรือไม่”

ฝ่ามือเรียวยกขึ้นมาปิดปาก เพื่อไม่ให้เสียงหัวเราะดังเล็ดลอดไปไกล นางมาเพื่อยั่วยุสตรีโง่เขลาให้แตกคอกับสามี จึงต้องเก็บกิริยาอาการของตนให้ดี

“หากไม่รีบถอนคำพูด ข้าผู้นี้ก็ไม่มีสิ่งใดต้องกล่าวอีก เจ้ารอรับหมายสอบสวนจากตระกูลหยางก็แล้วกัน ข้าอยากรู้นักว่าตระกูลกวงจะยอมรับสะใภ้ที่มีคดีความติดตัวหรือไม่”สตรีผิวขาวผ่องกล่าวโต้ตอบอย่างโกรธจัด ใบหน้านวลแดงก่ำลามไปถึงใบหู เสียงหายใจของนางดังครืดคราด คล้ายคนกำลังเหนื่อยหอบอย่างไรอย่างนั้น

“อัปลักษณ์ทั้งรูปร่างหน้าตา ร่างกายต้วมเตี้ยมเชื่องช้าจนฝึกวรยุทธ์ไม่ได้ แม้กระทั่งพูดก็ยังหอบเหนื่อย สตรีเช่นนี้หรือที่แต่งเข้ามาเป็นฮูหยินเอกของรองแม่ทัพหนุ่มผู้รูปงาม อีกทั้งฐานะก็ร่ำรวย”หลันลี่จินกดเสียงต่ำพอให้ได้ยินกันสองคน เพราะกวงไป่หลงกำลังจ้องมองมาอย่างสงสัยใคร่รู้

คำกล่าวเสียดสีว่าหยางเฟยฮวาอัปลักษณ์ มีส่วนจริงเพียงแค่รูปร่างอวบอ้วนเท่านั้น ทว่าหน้าอกของนางกลมโตสวยงาม จนหลันลี่จินนึกอิจฉา ส่วนใบหน้าก็งดงามโดยไม่ต้องแต่งแต้มสิ่งใด หากไม่มองรูปร่างหยางเฟยฮวา ก็คือโฉมสะคราญผู้หนึ่ง

“ข้าจะเป็นเช่นไรก็ไม่ใช่หน้าที่ ที่เจ้าจะยกมากล่าวหรือจับผิด เวลาไม่เช้าแล้วข้าขอตัวก่อน”

สตรีผู้ถูกหยามเกียรติกล่าวจบ ก็ตั้งใจเดินออกไปให้ห่างจากสระบัว เพราะไม่อยากมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกับสหายเก่า ที่มักกล่าววาจายั่วยุอยู่ร่ำไป ทุก ๆ ครั้งที่มีเรื่องกันคนไม่ถูกรักต้องกลายเป็นคนผิดมาโดยตลอด สายตาของสามีที่จ้องมองมาก็เฉยชาลงทุกวัน แต่คู่กรณีใช่จะยอมปล่อยไปโดยง่าย ในเมื่อวันนี้เป็นโอกาสดีที่สุด ในการลงมือกระทำการบางอย่าง

หลันลี่จินเอื้อมมาจับข้อมือของเฟยฮวา เพื่อดำเนินการตามแผน ทั้งยังยืนบังการกระทำอย่างพอเหมาะพอดี นางมั่นใจว่าไม่มีผู้ใดมองเห็นทั้งนั้น

“อ๊ะ! เฟยฮวาปล่อยข้านะ เหตุใดจึงมาทำร้ายกันเช่นนี้ พี่ไป่หลงช่วยข้าด้วย ฮือ…ฮือ ข้าเจ็บ”เสียงเล็กแหลมตะโกนดังไปไกลจนถึงหูของกวงไป่หลง ซึ่งยืนรอคอยอยู่อีกฝั่งของสระบัว

ร่างกำยำของรองแม่ทัพหนุ่ม ผู้ซึ่งหมั่นฝึกฝนวรยุทธ์อยู่สม่ำเสมอรีบรุดวิ่งไปยังจุดเกิดเหตุ ภาพที่เห็นคือสตรีทั้งสองคน กำลังยื้อยุดฉุดกระชากลากกัน เขาเห็นหยางเฟยฮวากำลังบิดข้อมือหลันลี่จินอย่างโกรธเคือง ภรรยาผู้เจียมตัวกำลังทำร้ายผู้อื่นเช่นนั้นหรือ!

ตูม…..เสียงน้ำในสระบัวสาดกระเซ็น ก่อนที่กวงไป่หลงจะวิ่งมาถึงจุดเกิดเหตุ ยามนี้เขาเห็นเพียงสองร่างที่ลอยคว้างอยู่กลางสระบัว

“กรี๊ดดดดด!!”สตรีทั้งสองคนกรีดร้องประสานเสียงกันดังลั่นสระบัว ต่างฝ่ายต่างพยายามลอยตัวขึ้นบนผิวน้ำเพื่อเอาชีวิตรอด น้ำในสระบัวทั้งเย็นทั้งลึก หากเลือกได้คงไม่มีผู้ใดอยากลงไปลอยคออยู่ในนั้น แม้กระทั่งตัวการของเรื่อง ยังหวาดกลัวจนสีหน้าซีดเผือด

สตรีผู้คิดแผนการตื้น ๆ นี้ขึ้นมาเพราะอยากกลั่นแกล้ง ให้อีกฝ่ายถูกสามีตำหนิติเตียน ดังเช่นทุกครั้งที่ทะเลาะวิวาทกัน แต่หลันลี่จินพลาดออกแรงของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นต้น ขณะกำลังตกลงไปในสระบัว จึงเป็นเหตุให้สตรีทั้งสองลอยไกลไปถึงกลางสระ ซึ่งลึกกว่าจุดอื่นอยู่มาก

กวงไป่หลงมาเห็นตอนที่หลันลี่จิน กำลังตะเกียกตะกายว่ายน้ำด้วยท่าทีตื่นตระหนก เมื่อหันไปมองหยางเฟยฮวา ก็เห็นนางกำลังพยุงร่างกายเพื่อว่ายน้ำเข้าฝั่งอย่างชำนาญไร้ท่าทีตกใจ

“พี่ไป่หลงช่วยข้าด้วย อึก! อึก!”หลันลี่จินดิ้นรนอยู่กลางสระ ด้วยสภาพตื่นตระหนกตกใจสุดขีด

เมื่อตัดสินใจได้รองแม่ทัพหนุ่ม จึงตัดสินใจกระโดดลงไปช่วยสตรีที่สภาพย่ำแย่กว่า และเลือกปล่อยให้ภรรยาเผชิญชะตากรรมด้วยตนเอง!

ตูม!…..

ร่างสูงใหญ่กระโดดลงน้ำ แล้วรีบว่ายน้ำเข้าไปใกล้น้องสาวข้างจวนด้วยท่าทีห่วงใย สายตาที่เขาจ้องมองสตรีอื่นตกอยู่ในอันตรายช่างร้อนรนกระวนกระวาย จนคนแอบมองใจเจ็บซ้ำเติมลงแผลเดิม ซึ่งไม่เคยได้รับการรักษาเลยสักครั้ง

ผู้ไม่ถูกเลือกปล่อยให้น้ำตา ซึ่งพยายามเก็บกลั้นไว้ก่อนหน้านี้ให้ไหลออกมา แต่สองขาอวบใต้น้ำก็พยายามพยุงตัว เพื่อเอาชีวิตรอดให้ได้ นางยังมีครอบครัวให้นึกถึง ท่านพ่อ ท่านแม่ และพี่ชาย ก็ห่วงใยกันอยู่เสมอมา จะตายเพราะตกน้ำไม่ได้เด็ดขาด

หยางเฟยฮวาว่ายน้ำเก่ง เพราะบิดาฝึกสอนให้มาแต่เยาว์วัย จึงไม่เป็นกังวลในระยะทางจากขอบฝั่ง ซึ่งนับว่าไกลพอสมควร ถึงแม้น้ำจะลึกมากก็ตาม แต่วันนี้คงเป็นคราวเคราะห์ของนาง เมื่อมีบางอย่างใต้น้ำ กำลังเกี่ยวรัดฉุดรั้งต้นขาอวบ ไม่ให้เคลื่อนไหวไปมาได้อย่างอิสระ

“ท่านพี่ ชะ…ช่วยข้าด้วย”

ลำคอของผู้ร้องขอชีวิตจมอยู่ใต้น้ำลึก เสียงที่เปล่งออกไปจึงแผ่วเบาเกินกว่าจะเข้าใจ ไม่มีผู้ใดได้ยินคำอ้อนวอนจากคนใกล้ตายเลยสักคน

“ท่านพี่ช่วยด้วย ฮึก! ฮึก! ขาของข้าขยับไม่ได้มีบางอย่างเกี่ยวเอาไว้”

ผู้ไม่ถูกเลือกพยายามลอยคอขึ้นเหนือน้ำ เพื่อส่งเสียงวิงวอนร้องขอความช่วยเหลือจากสามี สายตาพร่ามัวมองเห็นกวงไป่หลง กำลังช่วยพยุงหลันลี่จินให้รอดชีวิต ขาทั้งสองข้างซึ่งถูกบางอย่างพันธนาการเอาไว้พยายามสะบัดไปมา เพื่อเคลื่อนไหวรอคอยให้สามีกลับมาช่วยเหลือ แต่เขาก็ไม่มาทั้ง ๆ ที่ช่วยพาหลันลี่จินว่ายน้ำไปใกล้ฝั่งแล้ว!

กวงไป่หลงโอบกอดร่างหลันลี่จินไว้แนบกาย แล้วพาว่ายน้ำเข้าฝั่งได้อย่างปลอดภัย เขาเป็นทหารผู้มีวรยุทธ์ขั้นกลาง เรื่องเพียงเท่านี้จึงไม่เหนือบ่ากว่าแรง สายตาก็เหลือบมองภรรยาคล้ายขอลุแก่โทษ

“ท่านพี่มาช่วยข้าด้วย!”

เสียงสั่นเครือพยายามตะโกนออกไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อเห็นสายตาคมกริบจ้องมองมา แต่ก็ต้องผิดหวังอีกครั้ง แน่ชัดแล้วว่าเขาไม่มา!

เรี่ยวแรงของผู้พยายามเอาชีวิตรอดด้วยตนเอง ใกล้จะหมดลงทุกที ประกอบกับกำลังใจในการมีชีวิตติดลบ จนยากเกินกว่าจะทำใจ หัวใจของเฟยฮวาถูกแช่แข็งจนหนาวเหน็บ ไม่แพ้ร่างกายที่แช่อยู่ในสระบัว

จิตใจของภรรยาผู้ทนแบกรับแต่ความผิดหวัง จากการกระทำของสามีซ้ำแล้วซ้ำเล่ามานานนับปี แหลกสลายคล้ายผงธุลีเมื่อถูกเผาไหม้ ก่อเกิดเป็นความคิดอยากลาจากไปเสียให้พ้นทาง บุรุษและสตรีที่กำลังประคองกอดรัดกันอย่างแนบแน่น

แขนและขาทั้งสองข้าง ซึ่งก่อนหน้านี้พยายามกวัดแกว่งพยุงตน ให้ลอยเหนือผืนน้ำ จึงหยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหวอีกต่อไป นางหมดหวังหมดสิ้นศรัทธาในรัก และมองไม่เห็นทางรอดของตนเอง ร่างกายหนักอึ้งตรึงอยู่กับกอบัว ความตายคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที

“ทะ…ท่านพี่ เหตุใดจึงเลือกทอดทิ้งข้า”เฟยฮวาอ้อนวอนและตัดพ้อสามีเป็นครั้งสุดท้าย ขณะที่ร่างกำลังจมลึกลงไปในสระบัว

‘จบสิ้นกันเสียที หลังจากนี้ข้าจะไม่ถูกผู้ใดย่ำยีหัวใจอีกแล้ว’

‘ลาก่อน ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม หากชาติหน้ามีจริงข้าขอมีหัวใจที่เข้มแข็งกว่านี้ และจะมีชีวิตอยู่เพื่อครอบครัวของเราเท่านั้น’

ดวงตากลมโตหลับลงพร้อมยอมรับความตาย น้ำเย็นเฉียบกำลังไหลทะลักเข้าจมูกจนแสบไปหมด ผู้ที่ยอมจากลาปล่อยให้น้ำไหลเข้าร่างกายโดยไม่ยอมกลั้นหายใจ สิ้นใจเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น ศีรษะของคนจำยอมในชะตาชีวิต จมลงไปอยู่ใต้ผืนน้ำจนมองไม่เห็นแม้กระทั่งเส้นผม

ทันใดนั้นบริเวณรอบสระบัว ก็เกิดลมพายุหมุนขนาดย่อมผิวน้ำบริเวณใกล้จุดที่หยางเฟยฮวาจมลงไป ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงเกิดเป็นแรงกระเพื่อมวงใหญ่ โดยไม่มีผู้ใดมองทันว่าเกิดจากสิ่งใด

กวงไป่หลงสะดุ้งตกใจเสียงน้ำสาดกระเซ็น สายตาพร่ามัวเพราะสายน้ำสาดเข้าตาเขาพยายามจ้องมอง ไปตรงจุดที่ภรรยาลอยคออยู่ก่อนหน้า ก็พบเพียงความว่างเปล่า หัวใจของเขาแทบหล่นไปอยู่ตาตุ่ม