เห็นตำตา

“เจ้าค่ะท่านอาจารย์ เช่นนั้นข้าลานะเจ้าคะ”

นางเรียกขานตามตำแหน่งใกล้ตัวมากที่สุด จะได้ไม่เกร็งยามที่ฝึกฝนวรยุทธ์จากคนผู้นี้ เพราะการฝึกท่าทางพื้นฐานคงต้องอยู่ใกล้ชิดกันไม่น้อย

ใบหน้าหวานยิ้มกว้างแล้วก้มหัวลงต่ำ เพื่อกล่าวลาบุรุษที่รู้สึกเคารพด้วยใจจริง ยิ่งได้ฟังความคิดเห็นและทัศนคติส่วนตัวของเขายิ่งรู้สึกนับถือมากยิ่งขึ้น โดยไม่รู้เลยสักนิดว่ารอยยิ้มจริงใจของตนอันตรายต่อใจบุรุษมากเพียงไร

“หืม ท่านอาจารย์ หึหึ เรียกได้ดี”

คนตัวสูงมองตามแผ่นหลังเหยียดตรงสง่างาม เขามองอย่างไรก็เห็นเป็นสตรีรูปร่างดีผู้มีใบหน้าสวยหวานจนตราตรึงใจ ไม่อ้วนเลยสักนิด เจ้าหยางเป่ยหนานชอบกล่าวเท็จ เพื่อกลั่นแกล้งน้องสาวไปเรื่อย!

ณ จวนตระกูลกวง ยามนี้กวงไป่หลงกำลังนั่งดื่มสุราอยู่เพียงลำพังในเรือนนอนส่วนตัว เขาไม่ได้ตั้งใจดื่มให้เมามาย เพียงแค่อยากดื่มให้นอนหลับสนิท จะได้ไม่ต้องคิดถึงเรื่องราวยุ่งเหยิงในวันนี้ โดยเฉพาะความคิดเสียดายที่แล่นเข้าสู่หัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า’พลาด’ คำกล่าวนี้ กำลังวิ่งวนอยู่ในหัวจนไม่สามารถสลัดออกไปได้เลย

บุรุษผู้สับสนในหัวใจนั่งดื่มสุราดื่มไปสักพัก ก็รู้สึกได้ว่าร่างกายร้อนรุ่มแปลก ๆ ถึงแม้จะไม่เคยถูกพิษชนิดนี้มาก่อน แต่ก็รับรู้ได้ทันทีว่าตนถูกมารดาก้าวล้ำพื้นที่ส่วนตัวเข้าเสียแล้ว

เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นสาวใช้นางหนึ่ง ซึ่งสวมอาภรณ์เปิดเผยเนื้อตัวเกินงาม สาวใช้เรือนร่างอวบอิ่มผู้นั้น นั่งก้มหน้ารอคอยให้ผู้เป็นนายเรียกใช้งาน

ร่างสูงโปร่งรีบเดินออกไปจากเรือนนอนทันที จุดมุ่งหมายคือจวนข้าง ๆ ทั้งที่ในใจอยากขึ้นรถม้าไปจวนตระกูลหยางจะแย่ แต่รู้ดีว่าไม่ทันกาลและยังไม่มีสิทธิ์ จึงคิดถอนพิษกับสตรีข้างจวน เพื่อเรียกคืนความเป็นธรรมให้ตนเอง

“ลี่จินคงต้องพึ่งเจ้าสักครั้ง ข้าจะถือว่าเป็นค่าเสียเวลาที่เจ้าทำให้ข้าดวงตามืดบอดมานาน”

มีเพียงหลันลี่จินที่เคยสัมผัสตัวตนส่วนลับของเขา ยามที่เกิดเหตุฉุกเฉินจึงนึกถึงสตรีไร้ยางอายผู้นั้น ทว่าแค่เพียงก้าวเข้าไปใกล้หน้าต่างเรือนนอนที่คุ้นเคย กวงไป่หลงก็ได้ยินเสียงบางอย่าง ซึ่งกระตุ้นความเจ็บปวดช่วงล่างยิ่งกว่าเดิม

“อาฟง แรง ๆ ดูดแรง ๆ เหตุใดจึงดูดแล้วไม่โตสักที อ๊า…ข้างล่างก็เข้ามาแรง ๆ ข้าชอบ”

เสียงร่านสวาทที่คุ้นเคยดังขึ้น กวงไป่หลงสะกิดบานหน้าต่างแล้วเปิดออกอย่างง่ายดาย เพราะอาฟงคนสวนก็เข้ามาทางนี้เช่นกัน

ภาพที่ปรากฏตรงหน้า ทำให้กวงไป่หลงแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง สตรีที่เขาเคยพึงใจมานาน กำลังนอนอ้าขาให้บุรุษอื่นกระทำเรื่องอย่างว่าด้วยความเต็มใจ มิน่าเล่า! วันนั้นนางจึงใจกล้าจับส่วนนั้นของเขาในที่โล่งแจ้ง

“อาฟง เจ้าแรงดียิ่งนัก เข้ามาทำให้ข้าทุกวันนะข้าจะรอ หากดูดเก่งกว่านี้ข้ามีรางวัลให้อย่างงาม”เสียงหอบกระเส่าเอ่ยพลางดันส่วนที่ต้องการบริหารให้ใหญ่โต เข้าปากคนสวนรูปร่างบึกบึนนาม อาฟง

“ขอรับคุณหนู เป็นบุญยิ่งนักที่คนสวนอย่างข้า ได้มีโอกาสรับใช้คุณหนูบนเตียง”

หลังจากนั้นในเรือนนอนบุตรสาวคนรองตระกูลหลัน ก็ได้ยินแต่เสียงร้องครวญคราง และเสียงสูดปากเสียงดัง ด้วยความพึงพอใจในฝีมือการเล้าโลมของคนสวนหนุ่ม

ฉือฟงดีใจเป็นอย่างยิ่งที่ได้ค่าจ้างเพิ่ม เขาเติบโตมาจากชนบทพึ่งเข้ามาทำงานในตำแหน่งคนสวน ของจวนคหบดีในเมืองหลวงเมื่อไม่นานมานี้ เขานึกว่าจะได้รับเพียงค่าจ้างน้อยนิดเท่านั้น แต่หลังจากพบเจอคุณหนูรองของตระกูลหลัน ชีวิตบุรุษยากจนก็เปลี่ยนไปทันที

เขาได้ระบายความเหน็ดเหนื่อยจากงานแทบทุกคืน อีกทั้งได้ตำลึงเพิ่มมาจากค่าแรงคนสวนหลังเสร็จกิจ ถึงแม้คุณหนูรองจะไม่อวบอย่างที่เขาชื่นชอบ แต่ก็ถือว่าร่างกายยังสาวและงดงามอยู่ไม่น้อย

“คนสวน!”กวงไป่หลงยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง อย่างเหลือเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน หลันลี่จินเสพสังวาสกับคนสวนเช่นนั้นหรือ!

คราแรกเขาก็นึกว่าเป็นคุณชายตระกูลอื่น ที่สตรีร่านผู้นั้นพามากกกอดในเรือนนอน ที่ไหนได้กลับคว้าเอาลูกจ้างในจวนมาระบายราคะในกาย ตัวตนที่ก่อนหน้านี้ผงาดเพราะฤทธิ์ยาปลุกกำหนัด เริ่มเหี่ยวเฉาลงอย่างน่าสงสาร เมื่อคิดว่าตนจะได้ใช้งานบางอย่างร่วมกับคนสวน

“ใจเย็น ๆ ลูกรัก พ่อไม่ให้เจ้าแปดเปื้อนนักหรอก”มือสากกอบกุมลูกรักไว้เต็มมือเพื่อปลอบประโลม ในใจก็นึกไปถึงอดีตภรรยาที่เขาเคยทิ้งขว้าง เพียงเพราะมีใจให้สตรีร่านราคะ ผู้ไม่คู่ควรกับตนเลยแม้แต่น้อย

“เฟยฮวาผลกรรมที่ข้าเคยกระทำต่อเจ้าช่างเห็นผลทันตา ข้านึกว่าได้บุปผางามมากกว่าเจ้ามาเคียงกาย ที่ไหนได้หลันลี่จินเป็นเพียงแม่ดอกบัวขาวที่แปดเปื้อนราคะ ไม่มีสิ่งใดเทียบเคียงบุตรีตระกูลหยางได้เลย”

ความเสียดายครั้งยิ่งใหญ่ถาโถมเข้ามาซ้ำเติมความรู้สึกรองแม่ทัพหนุ่ม ผู้ที่เคยเห็นก้อนกรวดเป็นหยก!

กวงไป่หลงจำต้องยอมหอบร่างกายอันสั่นเทา กลับมาที่เรือนนอนส่วนตัว เมื่ออดทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงเรียกหาสาวใช้รูปร่างดีที่สุด ให้ช่วยระบายพิษกำหนัดออกจากร่างกายโดยด่วน ซึ่งเป็นคนเดียวกับที่มารดาจัดหาเตรียมไว้ให้ อย่างน้อย ๆ ส่วนนั้นก็คงจะนุ่มนิ่มอยู่บ้าง

ขณะที่ทำการถอนพิษกำหนัด จิตใจของกวงไป่หลงก็นึกถึงแต่อดีตภรรยา หากหยางเฟยฮวายังอยู่ เขาคงไม่ต้องทำเรื่องเช่นนี้กับสาวใช้ผู้ต่ำต้อย เขาทั้งทำทั้งฝืนใจตัวเอง และหากนางอยู่มารดาคงไม่กระทำเรื่องเช่นนี้กับเขาเช่นกัน!

หลังเสร็จกิจกวงไป่หลงก็รีบบอกให้บ่าวชายคนสนิท หายาห้ามครรภ์ให้สาวใช้ผู้นั้นดื่มต่อหน้าเขาทันที เพราะไม่อยากให้มารดาได้ในสิ่งที่ท่านต้องการ หากจะมีบุตรเขาจะมีกับหยางเฟยฮวาผู้เดียวเท่านั้น!

คล้อยหลังกวงไป่หลงจากไปแล้ว ผู้ที่แอบอยู่ข้างหน้าต่างอีกด้านหนึ่งของเรือนสวาทก็ออกมาจากที่ซ่อน ศีรษะซึ่งมัดรวบผมยาวสลวยไว้อย่างมิดชิด ส่ายหัวไปมาให้กับความมักง่ายของอดีตสหาย จากนั้นจึงเตรียมวิ่งหายไปในความมืด หากไม่ถูกเรียกรั้งเอาไว้เสียก่อน

“ชอบแอบมองผู้อื่นหรือเรา”

ร่างสูงใหญ่โผล่ออกมาจากความมืดมิด เขามองอยู่ห่าง ๆ หยางเฟยฮวาเลยไม่รู้ตัว อีกเหตุผลคือแม่ทัพสวีเยี่ยนหลงเป็นผู้มีวรยุทธ์ขั้นสูง จึงยากที่คนจะจับสัมผัสของเขาได้

“มาได้อย่างไรเจ้าคะ ยังไม่นอนหรอกหรือ ข้าจำได้ว่าส่งท่านอาจารย์เข้านอนไปแล้ว”สตรีชุดดำกระซิบเสียงเบา กับบุรุษที่นางยกตำแหน่งท่านอาจารย์ผู้ทรงเกียรติให้ด้วยความเต็มใจ

“มาพร้อมกับเจ้า ข้าก็ส่งเจ้าเข้านอนแล้วเช่นกันเหตุใดจึงมาโผล่ที่นี่ได้เล่า”

“ท่านอาจารย์มาทางนี้เลยเจ้าค่ะ เราต้องพูดคุยกันให้รู้เรื่อง”

มือนุ่มนิ่มกอบกุมท่อนแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นตึง แล้วลากร่างสูงใหญ่พาไปตกลงกันในที่ลับตาคนมากกว่านี้

“ท่านอาจารย์ ตามมาทำไมเจ้าคะ”

“เจ้ามุ่งตรงมาทางตระกูลกวง ข้าก็เลยนึกเป็นห่วงเลยตามมาดูสักหน่อย จำไม่ได้หรือว่าข้าใจดีมากเพียงไร เจ้าบุกไปหาถึงจวนก็ไม่เคยดุ”บุรุษผู้ใจดีกับสตรีเป็นครั้งแรกรีบเอ่ยทวนความทรงจำ

“ข้าแค่มาสอดแนมเจ้าค่ะ จะได้รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะสองร้อยครั้ง ข้ารู้สึกได้ว่าหลันลี่จินไม่ยอมจบง่าย ๆ และเป้าหมายต่อไปก็คือท่านอาจารย์ ข้าจึงไม่อยู่เฉยอย่างไรเล่า กวงไป่หลงจะโง่เขลาเช่นไรก็ปล่อยไปเถิด แต่สำหรับท่านไม่ควรโง่เขลาเด็ดขาด”

คนเก่ง ๆ มันสมองระดับแนวหน้าของแคว้นแบบแม่ทัพใหญ่สวีเยี่ยนหลง นางต้องช่วยกันสตรีร่านราคะให้ถอยห่าง หากเจอผู้ที่เหมาะสมกันในทุก ๆ ด้าน จึงจะช่วยเหลือให้สมหวัง สวีเยี่ยนหลงมีน้ำหนักในใจคล้ายสหายที่ทำงานร่วมกันได้เป็นอย่างดี นางก็แค่หวังดีกับสหาย!

“เป็นห่วงข้าหรือ”เสียงทุ้มกระซิบตอบกลับข้างใบหู กลิ่นกายหอม ๆ เริ่มทำให้ภายในกายบุรุษรู้สึกปั่นป่วนอยู่ไม่น้อย 

“เจ้าค่ะ ข้าจึงมาสอดแนมวิธีการร้อยเล่ห์ของสตรีผู้นี้ แต่กลับได้ดูหนังสดเสียอย่างนั้น”ไม่ต้องเปิดหน้าต่างก็รู้ได้ทันที ว่าบุรุษและสตรีในเรือนนอนกำลังกระทำเรื่องใดอยู่ หลันลี่จินร้องเสียงดังขนาดนั้น เหตุใดคนในจวนจึงไม่แตกตื่น คนแอบมองได้แต่นึกฉงนใจ

“หนังสด หนังม้า หนังวัว หรือหนังอะไร”คนไม่เข้าใจในคำกล่าว เอ่ยถามออกไปอย่างซื่อตรง

“อ้อ! ข้าหมายถึงการแสดงงิ้วเรื่องแบบนั้นสด ๆ เจ้าค่ะ”

“ขอบใจที่เจ้าเป็นห่วงข้า”

คนตัวใหญ่แอบยิ้มอย่างขบขัน คล้ายไม่เชื่ออย่างไรอย่างนั้น ซึ่งเฟยฮวาก็มองเห็นเข้าพอดี

“เป็นห่วงจริง ๆ เจ้าค่ะ ท่านอาจารย์มีพระคุณหลายอย่าง ข้าไม่ยอมให้ท่านถูกนางจิ้งจอกร้อยเล่ห์ล่อลวงอย่างแน่นอน ท่านอาจารย์เชื่อใจข้าได้”

มืออวบตบแปะ ๆ ตรงแขนกำยำอย่างลืมตัว ว่าบุรุษและสตรีบนดินแดนใหม่ ไม่นิยมแตะเนื้อต้องตัวกันโดยพละการ ต่อให้เป็นสหายก็ไม่ควร