ผู้ดูแลพิเศษ

“ข้าเชื่อ คงต้องฝากเจ้าดูแลทุกอย่าง”

สายตาที่แสดงออกในความมืดมิดเถรตรงตามคำกล่าว ทางด้านคนมองซึ่งเข้าใจความหมายคำว่าดูแลอย่างตรงไปตรงมา จึงตอบรับทันทีเพราะไม่ได้คิดลึกซึ้งเป็นอื่น

“ได้เจ้าค่ะ ท่านเป็นผู้มีพระคุณ และกำลังจะเป็นอาจารย์ของข้า หยางเฟยฮวาผู้นี้พร้อมดูแลท่านอาจารย์ถวายหัว ยุงตัวเมียก็อย่าได้เข้าใกล้เป็นอันขาด ข้าจะตบให้ตายคามือ”คนขี้เล่นแต่ไม่ค่อยได้แสดงนิสัยจริงให้ผู้อื่นรับรู้ ยามนี้รู้สึกผ่อนคลายจึงเผยมุมเด็กน้อยออกไป

“ดูแลให้ดี อย่าให้สตรีอื่นเข้าถึงตัวข้าได้”คนตัวสูงโน้มใบหน้าเข้าใกล้ผู้ดูแลพิเศษ ซึ่งเขาพึ่งแต่งตั้งขึ้นเองในใจ

คนฟังกำลังคิดไตร่ตรองในคำกล่าวตรงไปตรงมา ทว่านางต้องหยุดคิด เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของคนจำนวนไม่ต่ำกว่า5คน กำลังเดินเข้ามาในจวนตระกูลหลันยามวิกาล อาจจะดูปกติสำหรับตระกูลคหบดีที่มีผู้มาติดต่อการค้าในยามค่ำคืน แต่ลางสังหรณ์ในใจกำลังร้องเตือนว่าผิดปกติ

“ท่านอาจารย์อยู่นิ่ง ๆ เจ้าค่ะ มีคนเข้ามาในจวนตระกูลหลันหลายคน”

หูซึ่งได้ยินระยะไกลได้ยินเสียงฝีเท้าของผู้มาเยือน เพราะพวกเขาไม่ได้ใช้วรยุทธ์ในการเดิน คงเข้ามาโดยได้รับอนุญาต จึงไม่จำเป็นต้องระวังเรื่องการลงน้ำหนักฝ่าเท้าแต่อย่างใด

“กลับกันเลยดีหรือไม่ เพราะเจ้าหมดธุระกับหลันลี่จินแล้ว”

วงแขนแกร่งเตรียมโอบรัดร่างอวบ ซึ่งดูอย่างไรนางก็บอบบางตัวเล็กตัวน้อยในสายตาเขา เพื่อหมายมาดให้เคลื่อนที่ไปพร้อม ๆ กัน ในยามกลางคืนอันตรายมีมากยิ่งนัก หากปล่อยให้นางกลับเองเขาก็เป็นห่วง

“ข้ารู้สึกแปลก ๆ เหมือนจะเกิดเรื่องไม่ดี พวกเราควรอยู่รับฟังสักหน่อยเจ้าค่ะ”

“หากเข้าใกล้มากเกินไป เกรงว่าคนเหล่านั้นจะรู้ตัว”เสียงทุ้มกระซิบข้างกายคนที่เขาเตรียมโอบอุ้มทะยานหนี

ระยะที่ทั้งสองคนซ่อนตัวอยู่ค่อนข้างไกลจากห้องโถงของจวนตระกูลหลัน ซึ่งระยะนี้ไม่สามารถได้ยินเสียงคนปรึกษาหารือกันอย่างแน่นอน จึงจำเป็นต้องขยับเข้าใกล้มากกว่านี้

“อยู่ตรงนี้ก็ได้ยินเจ้าค่ะ ไม่ต้องขยับไปที่ใด”ความสามารถที่ไม่ได้ผิดแปลกมากมาย เฟยฮวาจึงไม่หลบซ่อนให้อึดอัดใจ นางถนัดเรื่องใดก็เปิดเผยให้รู้กันไป

มนุษย์กลายพันธุ์ที่ได้ยินในระยะไกล จ้องมองไปยังทิศต้นกำเนิดของเสียง แล้วตั้งสมาธิฟังในสิ่งที่อยากรู้ และสิ่งที่ได้ยินก็ยิ่งทำให้ร่างกายตื่นตัวพร้อมเข้าร่วมภารกิจสำคัญ

‘นางรำเช่นนั้นหรือน่าสนใจไม่น้อย’

หากฮ่องเต้แคว้นเฮ่อ มีชีวิตรอดปลอดภัยจากผู้ก่อการร้าย คนตระกูลหยางและท่านแม่ทัพใหญ่ ก็จะไม่เดือดร้อน มีเหตุก็ย่อมมีผลของมัน หากจะให้นิ่งดูดายในสิ่งที่ได้รับรู้ แล้วใช้ชีวิตเพื่อความสุขของตนเองไปวัน ๆ ก็ไม่ใช่เรื่องยาก

ทว่าจิตใจของอดีตแม่ทัพหญิง ผู้ซึ่งเคยทำทุกอย่างเพื่อส่วนรวม ยังคงยึดมั่นถือมั่นในอุดมการณ์เดิม เพราะส่วนรวมที่กำลังกล่าวถึงมีคนตระกูลหยาง และท่านแม่ทัพใหญ่ผู้มีพระคุณ เข้าไปข้องเกี่ยวอย่างเลี่ยงไม่ได้ หยางเฟยฮวาจึงไม่สามารถใช้ชีวิตอย่างนิ่งเฉยและปล่อยวางได้

“ท่านอาจารย์ฟังตามที่ข้ากล่าวนะเจ้าคะ ข้าได้ยินตามนี้”

“อืม”สวีเยี่ยนหลงตั้งใจฟังคำบอกเล่าจากริมฝีปากอวบอิ่ม ซึ่งยามนี้ขยับมาอยู่ใกล้ชิดกับใบหน้าเขา

แม่ทัพหนุ่มพยายามตั้งสติ เพื่อฟังคำบอกเล่าทุกอย่างและจดจำให้ขึ้นใจ แต่ก็เผลอเหม่อลอยอยู่บ่อยครั้ง เมื่อเห็นความงดงามในระยะประชิดตัวเช่นนี้ ‘อดีตสามีของนางช่างโง่เขลายิ่งนัก’

ตระกูลหลันต้อนรับกลุ่มผู้มาเยือนราว ๆ ห้าคนในยามราตรี ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด เพราะตระกูลคหบดีย่อมติดต่อซื้อขายกับบุคคลภายนอกทั้งกลางวัน และกลางคืนเป็นเรื่องปกติ

“เดือนหน้าลงมือได้ คนผู้นั้นต้องการสะสางในงานเลี้ยงฉลองวันพระราชสมภพ”น้ำเสียงห้วนเอ่ยขึ้นกับผู้มารอคอยต้อนรับ

“ท่านต้องการให้ใช้กลุ่มใดลงมือขอรับ”

“นางรำหอบงกช เพราะงานในวันนั้นเหล่าสตรีต่างออกมาร่ายรำ และแสดงความสามารถ อีกอย่างพวกบุรุษกลัดมันจะได้เพลิดเพลินตา และไม่สนใจระแวงว่านางรำเหล่านั้นคือมัจจุราช”

“ขอรับข้าจะจัดการให้ดี ท่านมีสิ่งใดต้องการอีกหรือไม่”เสียงบุรุษวัยกลางคนตอบรับอย่างนอบน้อม

“เรียกหนูลี่จินมานวดให้ข้าสักหน่อย เปิดห้องเดิมชั่วคราวแล้วค่อยกลับจวน”

“เอ่อ..ขอรับ”

น้ำเสียงตะกุกตะกักคล้ายจำยอมเอ่ยตอบรับ เพราะไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกร้องขอเช่นนี้ แต่สตรีที่ถูกเรียกมาปรนนิบัติไม่เคยปฏิเสธ และบอกกล่าวว่าเต็มใจช่วยเหลือ เขาจึงได้แต่ยินยอมให้เป็นไปเพื่อความอยู่รอดของตระกูล

ผ่านไปไม่นานเฟยฮวาก็ได้ยินเสียงร้องครวญครางด้วยความถูกใจของหลันลี่จิน และก็มีข้อดีเกิดขึ้นจากกิจธุระในที่ร่มของชายหญิง เมื่อหลันลี่จินเรียกขานตำแหน่งงานของบุรุษ ที่เรียกให้นางมาช่วยนวดผ่อนคลายร่างกาย

“ท่านราชครูทำแรง ๆ สิเจ้าคะ”

คนกล่าวนึกขัดใจเพราะเคยถึงอกถึงใจทุกรอบจากฝีมือของคนสวนหนุ่ม เมื่อได้รับแรงจากบุรุษวัยกลางคนจึงไม่ค่อยอิ่มเอม

“ลี่จินตรงนี้ทำไมถึงลื่นเพียงนี้ เจ้าไปนอนกับผู้ใดมาก่อนข้าเช่นนั้นหรือ ร่านยิ่งนักแต่ไม่เป็นไรข้าชอบ”

“ไม่ใช่หรอกเจ้าค่ะ ข้าแค่เห็นตรงนั้นของท่านจึงเกิดอารมณ์”หากตอบไปตามตรง คงอดลิ้มลองคนสวนในจวน เพราะบุรุษผู้นี้ปากก็บอกว่าชอบแต่หวงของเป็นที่หนึ่ง

ทางด้านผู้สอดแนมก็ส่ายหัวไปมาคล้ายระอาใจ เมื่อได้รับรู้เรื่องลับเพิ่มเติมของอดีตสหาย ท่านราชครูของแคว้นเฮ่อเช่นนั้นหรือ ฟังจากน้ำเสียงก็คงมีอายุไม่น้อยเลยทีเดียว ทั้งหนุ่มทั้งแก่หลันลี่จินฟาดเรียบ!

“ท่านอาจารย์ข้าไม่รู้ว่าผู้ใดกำลังสนทนาต่อกันอยู่บ้าง พวกเขาไม่หลุดปากเอ่ยชื่อแซ่ออกมาเลยเจ้าค่ะ รู้แค่ตำแหน่งงานของบุรุษที่เรียกให้หลันลี่จินมาปรนนิบัติในที่ลับ นางเรียกบุรุษผู้นั้นว่าท่านราชครู บุรุษผู้นั้นมีน้ำเสียงที่แก่กว่าคนหนุ่มอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

“ท่านราชครู!”

สวีเยี่ยนหลงแทบตะโกนออกมา เพราะราชครูของแคว้นเฮ่อที่มีน้ำเสียงแก่ มีเพียงผู้เดียวเท่านั้น มิหนำซ้ำยังเป็นบุคคลที่เฮ่อจิ่นเทียนฮ่องเต้เคารพนับถือ มาตั้งแต่เมื่อครั้งยังเป็นองค์ชายรัชทายาท และตัวเขาเองก็นับถือคนผู้นั้นเช่นกัน

“ใช่เจ้าค่ะ ฟังจากน้ำเสียงอายุน่าจะเกิน50ปี”ผู้ที่วิเคราะห์น้ำเสียงเก่งเอ่ยไปตามที่คิด

“เฟยฮวาเจ้าหลบออกไปรอข้าที่ศาลร้างก่อนถึงจวนตระกูลกวงได้หรือไม่ ข้าจะไปแอบดูว่าพวกมันเป็นใครกันแน่”สวีเยี่ยนหลงจำเป็นต้องเสี่ยงเข้าไปใกล้ เพื่อให้เห็นโฉมหน้าผู้วางแผนการร้าย ตามที่หยางเฟยฮวาบอกกล่าว

เขาเชื่อคำบอกกล่าวของนางทุกอย่าง ยามนี้จึงโมโหมากเมื่อรู้ว่าคนพวกนั้น กล้าวางแผนร้ายต่อฮ่องเต้ภายใต้จมูกของเขา แต่ก็ไม่อยากให้คนข้างกายมาเสี่ยงด้วย จึงให้นางล่วงหน้าไปรอในที่ลับตาคน

“อย่าพึ่งไปตอนนี้เจ้าค่ะ เอ่อ…ทั้งสองยังไม่เสร็จกิจเรื่องนั้น รอข้าให้สัญญาณท่านค่อยไปแอบดูไกล ๆ ”

“หืม กิจในที่ลับเจ้าหมายถึง…”

สวีเยี่ยนหลงแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน แม่ดอกบัวขาวผู้นั้นเป็นเพียงสตรีอายุน้อยผู้หนึ่ง เหตุใดจึงมักมากในกามถึงเพียงนี้ ยิ่งนึกไปถึงว่าหยางเฟยฮวาต้องพ่ายแพ้ให้สตรีแบบนี้ เขายิ่งรู้สึกสมเพชรองแม่ทัพผู้ใต้บังคับบัญชา

“เจ้าค่ะ ฉะนั้นท่านรอก่อน ประเดี๋ยวจะได้ดูงิ้วสด ๆ ”เสียงหวานเอ่ยเย้าแหย่คนใจร้อน

“ถึงเห็นข้าก็ไม่รู้สึกอะไรนอกจากรังเกียจ ผู้หนึ่งก็ไม่ดูสังขารตัวเอง อีกคนก็เห้อ!..ข้าเริ่มสงสารกวงไป่หลงเสียแล้ว เอ่อ..เฟยฮวาข้าขอโทษที่กล่าวพาดพิงถึงบุรุษผู้นั้น”

“ฮ่า ฮ่า ไม่เป็นไรเลยเจ้าค่ะ ข้าก็คิดเช่นเดียวกับท่านอาจารย์ ‘สมน้ำหน้า’ คำนี้ข้าอยากกล่าวต่อหน้ากวงไป่หลงยิ่งนัก”

ริมฝีปากอวบอิ่มขยับขึ้นลงตามธรรมชาติ เป็นภาพงดงามและเพลิดเพลินสายตาของคนที่แอบชำเลืองมอง เพราะเกรงว่านางจะปกปิดความเสียใจไว้เพียงผู้เดียว

“อยากกล่าวข้าก็จะพาไปกล่าว”

ถึงจะรู้ว่าผิดที่คิดไม่ซื่อ กับสตรีที่พึ่งหย่าร้างกับสามีเก่าเพียงแค่วันเดียว แต่คนที่ตรงใจต่อให้ห้ามใจอย่างไรก็ไม่เป็นผล ยิ่งห้ามเขายิ่งอยากเข้าใกล้

“ไม่แล้วเจ้าค่ะ สมน้ำหน้าในใจก็สะใจดี ข้าขี้เกียจพุดคุยกับอดีตสามี ยิ่งคุยด้วยเขายิ่งคิดว่าข้ามีใจ”

“อืม ตามใจเจ้า”

“โอ้! ท่านราชครูคงรีบไม่เบา จึงรีบทำรีบเสร็จ ท่านอาจารย์คนผู้นั้นออกมาแล้ว ท่านตามไปก็ระวังตัวด้วย ข้าจะไปรอที่จุดนัดพบ”

หลังบอกกล่าวด้วยความห่วงใย เฟยฮวาก็เร่งฝีเท้าออกวิ่งทันที เมื่อต้องทำงานร่วมกันคล้ายสหายร่วมงาน นางจึงไม่ปิดบังท่านแม่ทัพ เรื่องที่สามารถวิ่งได้เร็วพอ ๆ กับผู้มีวรยุทธ์

“นางไม่มีวรยุทธ์แต่วิ่งเร็วมาก เผลอ ๆ อาจจะเร็วกว่าข้า”สวีเยี่ยนหลงแทบขยี้ตารัว ๆ เมื่อเห็นคนที่ไม่เคยฝึกวรยุทธ์เคลื่อนไหวรวดเร็วถึงเพียงนั้น