ตอนที่ 2 หยกวิเศษลายโบตั๋น

เยว่ชิงพักผ่อนอยู่ที่ห้องของนาง โดยพูดคุยกับฝาแฝดตัวน้อยในครรภ์ซึ่งเป็นถึงเซียนน้อยจากสรวงสวรรค์ลงมาฝึกฝนตนเองในโลกมนุษย์แล้วยังเลือกมาเกิดในครรภ์นางด้วย

            ‘ท่านแม่ มีอีกเรื่องหนึ่งที่สำคัญมาก’

            “เรื่องใดงั้นรึเสี่ยวเหวิน?” เยว่ชิงถามบุตรชายที่นางเพิ่งจะตั้งชื่อให้เขาว่าซูป๋อเหวิน

            ‘จี้หยกของท่านที่ท่านตาเคยมอบเอาไว้ให้เป็นของวิเศษนะขอรับ’

            ‘ถูกแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่สามารถใช้งานมันได้’ หลินเอ๋อน้อยหรือซูเจียหลินบุตรีของเยว่ชิงกล่าวขึ้นมาอีกคน

            “ใช้งาน จี้หยกที่ห้อยคอข้าอยู่นี่นะเหรอ?” เยว่ชิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย พลางหยิบจี้หยกลวดลายดอกโบตั๋นทรงกลมที่ห้อยคอนางอยู่ขึ้นมาดู

            ‘ใช่ขอรับ แต่ท่านแม่ต้องใช้หยดเลือดของท่านเปิดผนึกเพื่อใช้งานมันในครั้งแรก’ เสี่ยวเหวินน้อยเอ่ยต่อ

            “อึ๋ยยย ต้องใช้เลือดด้วยเหรอ ข้ากลัวเจ็บนี่นา” เยว่ชิงทำหน้าสยองเมื่อได้ยินว่าต้องใช้เลือดของตัวเองมาเปิดผนึก

            ‘ท่านแม่ทนนิดเดียวเองเจ้าค่ะ เปิดผนึกได้แล้วรับรองว่าคุ้มค่าแน่’ หลินเอ๋อให้กำลังใจมารดา

            “ก็ได้..ข้ายอมเชื่อ นั่นเพราะพวกเจ้าเป็นลูกข้าหรอกนะ” เยว่ชิงกล่าวก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบเข็มเย็บผ้าขึ้นมาและจิ้มลงไปบนปลายนิ้วชี้ของนาง ก่อนจะทำหน้าเบ้นิดหนึ่ง จากนั้นจึงบีบหยดเลือดลงไปบนจี้หยก

            เพียงไม่นานก็มีลำแสงส่องสว่างจ้าขึ้นมา พลันร่างของนางก็ถูกดูดกลืนเข้าไปภายใต้ลำแสงนั้น

            “ว้าว อะไรเนี่ย ในจี้หยกมีสถานที่งดงามแบบนี้ด้วย” เยว่ชิงเอ่ยอย่างตกตะลึง เพราะภายในจี้หยกเป็นมิติพิเศษ มีสวนป่าขนาดใหญ่ มีธารน้ำใสไหลผ่าน ทั้งยังมีกระท่อมหลังหนึ่งอยู่ที่นั่นด้วย

            ‘นี่คือป่าวิเศษ น้ำในลำธารก็วิเศษไม่แพ้กันเจ้าค่ะ’ หลินเอ๋อเอ่ยเจื้อยแจ้ว

            ‘ใช่แล้วขอรับ จี้หยกห้อยคอท่านเป็นหยกโบราณล้ำค่าทำจากหินหยกก้อนเดียวกับที่ท่านตาหรือบิดาท่านเคยให้คนสลักเป็นพระพุทธองค์ถวายให้แก่วัดหลี่เจียง วัดศักดิ์สิทธิ์ของแคว้นนี้ขอรับ’

            “อย่างนี้นี่เอง นับว่าท่านพ่อสร้างกุศลเผื่อแผ่มายังบุตรีเช่นข้าด้วยสินะ” เยว่ชิงเอ่ยอย่างพอใจ

            “ว่าแต่น้ำในลำธารนี่วิเศษอย่างไรงั้นรึ?”

            ‘น้ำในลำธาร หากนำไปดื่มกินก็จะทำให้สุขภาพร่างกายแข็งแรง สามารถรักษาโรคภัยต่างๆได้เจ้าค่ะ’

            ‘หากนำไปรดต้นไม้ก็จะให้ผลงอกงาม คุณภาพดีรสชาติเยี่ยมขอรับ’

            ‘เรียกได้ว่านำไปทำสิ่งใดล้วนแล้วแต่ดีมีคุณประโยชน์ทั้งสิ้นเจ้าค่ะ’

            “เยี่ยมไปเลย แล้วในกระท่อมนั่นล่ะมีอะไรบ้าง”

            ‘ท่านแม่ลองเข้าไปดูสิขอรับ’

            “อืม..ดีเหมือนกัน” กล่าวจบเยว่ชิงก็เดินเข้าไปในกระท่อมขนาดกลาง ภายในมีโต๊ะเก้าอี้น้ำชา มีชั้นวางของซึ่งเต็มไปด้วยวัตถุดิบมากมายสำหรับปรุงอาหาร

มีทั้งข้าวสาร แป้งสาลี แป้งมัน น้ำมัน น้ำตาล เกลือ ถั่วลิสง ถั่วเขียว ถั่วเหลือง และอื่นๆอีกมากมายที่ใช้สำหรับยังชีพ เรียกได้ว่าเป็นคลังเสบียงดีๆนั่นเอง

            “แบบนี้ก็สบายแล้วล่ะ ไม่มีทางอดตายแน่นอน” เยว่ชิงกล่าวอย่างยินดี

            ‘ถูกแล้วเจ้าค่ะ ที่สำคัญทุกอย่างในกระท่อมนี้ไม่มีวันหมด ท่านแม่นำออกไปเท่าไหร่มันก็จะคืนกลับมาให้เท่าเดิมเจ้าค่ะ’

            “จริงเหรอ! งั้นก็เยี่ยมไปเลยสิ..แบบนี้แหละที่ข้าต้องการ” เยว่ชิงกล่าวด้วยความพอใจ

            ‘ในป่าด้านนอกมีสมุนไพรวิเศษมากมาย สัตว์ป่าก็อุดมสมบูรณ์ทั้งในน้ำและบนดิน ท่านจะนำพืชพันธุ์อะไรมาปลูกที่นี่ก็เจริญงอกงาม หากนำสัตว์มาเลี้ยงก็สมบูรณ์ดีแน่นอนขอรับ’

            “ช่างเป็นมิติพิเศษที่ยอดเยี่ยมยิ่งนัก งั้นเริ่มจากนำน้ำในลำธารออกไปใช้ปรุงอาหาร ดื่มกินและรดพืชผักภายนอกก่อนก็แล้วกัน ท่านยายกับท่านพ่อของพวกเจ้าสุขภาพร่างกายไม่ดี ไม่แน่ว่าพอได้ดื่มกินน้ำจากลำธารวิเศษแล้วอาจจะหายดีก็เป็นได้”

            ‘ท่านลองดูก็ได้เจ้าค่ะ’ หลินเอ๋อกล่าวสนับสนุน เยว่ชิงจึงนำเหยือกในกระท่อมไปตักน้ำในลำธารจนเต็ม ก่อนจะออกไปจากมิติพิเศษนั้น

            ‘ท่านแม่พวกข้าเหนื่อยแล้วขอหลับพักผ่อนก่อนนะขอรับ’ เสี่ยวเหวินน้อยกล่าว

            ‘ฮ้าวว ไปนอนก่อนละเจ้าค่ะ’ หลินเอ๋อหาวพร้อมกล่าวลาเช่นกัน

            “ไปเถอะนอนหลับฝันดีนะลูกรัก” เยว่ชิงกล่าวพร้อมยกมือบางขึ้นมาลูบหน้าท้องนูนป่องอย่างอารมณ์ดี

            “ชิงเอ๋อ แค่กๆๆ แม่นำโจ๊กร้อนๆมาให้ ทานเสียหน่อยเถอะนะ” ซูฮูหยินกล่าวพลางยกถาดใส่โจ๊กข้าวฟ่างเหลวๆ มีกับข้าวเป็นผัดผักจากสวนอีกจานหนึ่งมาให้บุตรสาว

            ‘ท่านแม่ เราไม่มีข้าวสารงั้นหรือเจ้าคะ” เยว่ชิงเอ่ยถามมารดา

            “ข้าวสารราคาแพงกว่าข้าวฟ่างไม่น้อยเลย รอแม่เก็บเงินได้มากกว่านี้เราค่อยซื้อข้าวสารมาหุงกินก็แล้วกันนะ แค่กๆๆ”

            “เจ้าค่ะ อ้อ..ท่านแม่ ท่านดื่มชาเสียหน่อยเถอะนะเจ้าคะ เผื่อจะช่วยคลายอาการไอลงได้” เยว่ชิงบอกกับซูฮูหยิน ก่อนจะรินน้ำชาซึ่งนางเติมน้ำจากธารวิเศษลงไปแล้วยื่นให้มารดาดื่ม

            “อืม ชุ่มคอดีจริง ขอบใจนะชิงเอ๋อ” ซูฮูหยินกล่าว หลังจากจิบชาลงไปแล้วนางก็รู้สึกดีขึ้น ร่างกายกระปรี้กระเปร่า อาการระคายคอก่อนหน้านี้จางหายไปอย่างรวดเร็ว

            ‘ดูท่าว่าน้ำจากลำธารจะวิเศษจริงๆแฮะ ท่านแม่หยุดไอแล้ว’ เยว่ชิงคิดอย่างพอใจ

            “ท่านแม่ ท่านออกไปก่อนเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าทานโจ๊กเสร็จแล้วก็จะออกไปทำงานต่อ”

            “ได้อย่างไรกัน วันนี้เจ้าพักผ่อนเถอะอย่าเพิ่งหักโหมทำงานเลยนะ กำลังท้องอยู่ด้วย”

            “ข้าไม่เป็นอันใดแล้วจริงๆเจ้าค่ะ เชื่อเถอะนะเจ้าคะ ข้างนอกยังมีอะไรให้ทำอีกมากมาย แต่ข้ารับรองว่าจะดูแลตนเองไม่ให้เหน็ดเหนื่อยเกินไปเจ้าค่ะ” เยว่ชิงยืนกราน นางต้องเติมน้ำในลำธารวิเศษลงในบ่อที่ใช้รดพืชผักผลไม้ รวมทั้งเอาไว้ต้มดื่มทำอาหารด้วย

            ที่สำคัญเยว่ชิงยังตั้งใจว่าจะนำเจ้าลูกเจี๊ยบกับลูกเป็ดตัวน้อยที่เลี้ยงเอาไว้ไปใส่ในมิติพิเศษเพื่อให้มันเติบโตขึ้นมาอย่างดีเยี่ยมแล้วค่อยเปลี่ยนกลับคืนออกมาภายนอกอีกครั้ง

            ‘นางต้องออกไปสำรวจดูหนทางทำเงินเสียหน่อย ดูสิแม้นแต่เงินซื้อข้าวสารยังไม่มี ยิ่งเนื้อสัตว์ไม่ต้องพูดถึง หากไม่ตัดใจฆ่าแม่ไก่แม่เป็ดที่เลี้ยงเอาไว้ออกลูกออกไข่หรือจัดการกับพ่อพันธุ์คงไม่มีเนื้อดีๆกินแน่ ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้นางต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้ได้เงินมาก่อน’ เยว่ชิงคิดอย่างมุ่งมั่น

            ‘แม้นเยว่ชิงจะมีอาหารเหลือเฟือในมิติพิเศษแต่จะเอาออกมาโดยไม่มีข้ออ้าง ไม่มีเงินแม้นแต่จะซื้อหาไม่ได้ เอาไว้มีเงินแล้วจะนำของออกจากคลังเสบียงเมื่อไหร่ก็ได้ทั้งนั้น ส่วนเรื่องเงินก็เก็บเอาไว้ใช้สอยอย่างอื่นแทน’

            เยว่ชิงคิดได้ดังนั้นก็รินน้ำจากธารวิเศษดื่มไปจอกหนึ่ง ร่างกายนางรู้สึกสดชื่นแจ่มใสมีพลังงานล้นเหลือทีเดียว หลังจากนั้นนางก็ออกจากห้องนอนตรงไปยังสวนผักผลไม้ด้านหลังที่อี้เจ๋อกำลังผ่าฟืนอยู่แถวนั้นพอดี

            “อาเจ๋อพักดื่มชาหน่อยเถอะ” เยว่ชิงนำน้ำในธารวิเศษเติมลงไปในกาน้ำชาของอี้เจ๋อด้วย

            “พี่สาวหายแล้ว ดีใจจัง” อาเจ๋อยกมือขึ้นปาดเหงื่อพร้อมเอ่ยด้วยรอยยิ้มและเดินเข้ามาหาเยว่ชิง

            ‘นี่ผัวหรือลูกชายอีกคนล่ะเนี่ย เฮ้อ..เอาวะ ไม่เป็นไรข้าจะเลี้ยงดูเจ้าเป็นอย่างดีไม่ว่าเจ้าจะหายหรือไม่นะอาเจ๋อ ช่างน่าสงสารจริงๆ’ เยว่ชิงคิดก่อนจะยื่นจอกน้ำชาไปให้อี้เจ๋อซึ่งรับไปดื่มรวดเดียวหมดจอก

            “เอาอีก เอาอีก ชานี่อร่อยมากเลยพี่สาว” อี้เจ๋อร่ำร้อง เยว่ชิงก็จัดให้ด้วยความยินดี

            หลังดื่มชาดับกระหายไป 3-4 จอกด้วยกัน อี้เจ๋อก็กลับไปทำงานของเขาต่อด้วยพละกำลังที่เพิ่มขึ้นมาเต็มเปี่ยม

            ‘ดื่มชาใส่น้ำวิเศษแล้ว ดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้น แต่ทำไมกิริยาท่าทางไม่ต่างจากเดิมเลยล่ะ หรือว่าน้ำในลำธารใช้ไม่ได้กับโรคทางสมองงั้นรึ’ เยว่ชิงคิด จากนั้นก็ถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะนำน้ำจากธารวิเศษเติมลงไปในบ่อน้ำที่ใช้สอยกันเป็นประจำ