Partager

7. ฉางเกอคือใคร

last update Date de publication: 2025-09-24 10:32:30

…เพราะคุณ เพราะคุณนั่นแหละที่ทำให้ลูกต้องตาย

…คุณเองก็ละเลยลูกเหมือนกัน ทำไมมาโทษว่าเป็นความผิดฉันคนเดียว

…ก็หน้าที่ดูแลลูกเป็นของคุณ หากคุณดูแลลูกให้ดีลูกคงไม่เป็นแบบนั้น

…ฉันดูแลลูกดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฉันเองก็เหนื่อยไม่แพ้คุณหรอก  

...ฮึก ฮื่อ ฉางเกอ ฉางเกอ!

เสียงใครทะเลาะกัน ฝันร้ายอีกแล้วหรือ…  

อ๋อ เสียงพ่อกับแม่นี่เอง สองคนนั้นตายเป็นผีไปนานแล้วก็ยังมาทะเลาะกันในฝันให้รำคาญหู 

เดี๋ยวนะ ฝัน ฝันหรือ…

ฉางกังพึมพำกับตนเองในความคิด เขาจะฝันไปได้อย่างไรก็ในเมื่อยังไม่ได้เข้านอนเลย ทุกอย่างเขาจดจำได้หมด เพราะความอยากรู้อยากเห็นจึงถือวิสาสะเปิดกล่องไม้โบราณของคุณย่า จากนั้นก็มีแสงสว่างวูบวาบปรากฏขึ้นมาแล้วเขาก็ล้มฟุบลงไปกองกับพื้น  

แต่สิ่งที่ได้ยินล่ะ…เมื่อครู่นี้พ่อและแม่ของเขาพูดถึงใครกันแน่  

ใคร ใครตาย…ฉางเกอคือใคร

คำถามนี้สร้างความมึนงงสับสนให้ฉางกังเป็นอย่างมาก 

พ่อกับแม่ยังจะมีลูกที่ไหนอีก ในเมื่อเขาเป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลลู่...

หัวใจของฉางกังพลันเต้นแรงแทบทะลุออกจากอก ยิ่งพยายามเพ่งมองเงาร่างของพ่อและแม่ที่กำลังเลือนรางไปยิ่งทำให้เขารู้สึกอึดอัดแทบหายใจไม่ออก ชายหนุ่มพยายามจะเปิดเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้นมามองให้ชัดแต่ก็ทำได้ยากเต็มที แต่แล้วฉางกังก็รวบรวมพละกำลังครั้งสุดท้ายฝืนลืมตาขึ้นมา

พรึ่บ !

ชายหนุ่มสะดุ้งพรวด เขาลุกขึ้นนั่งพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เห็นหีบไม้โบราณวางอยู่ข้างกาย แต่ว่าหีบใบนั้นได้ปิดสนิทไปแล้ว นั่นเป็นเพราะว่าเขายังไม่ได้เปิดมันออกให้สมบูรณ์ เพียงแง้มขึ้นเล็กน้อย พอล้มลงหีบก็ถูกปิดกลับคืน

"ฉางเกอ ใครคือฉางเกอ"

คิดถึงชื่อนี้ร่างกายของเขาก็สั่นเทาโดยไม่รู้ตัว อย่างไรเสียงที่ได้ยินก็ไม่ใช่ความฝันแน่นอน ฉางกังเชื่อว่าเหตุการณ์นี้เคยเกิดขึ้นจริง มันเป็นเรื่องจริงที่เขาเคยประสบพบเจอมากับตัวเอง แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไรและเกิดขึ้นตอนไหน สาเหตุเพราะห้วงทรงจำวัยเด็กของเขาบางช่วงบางตอนขาดหายไปนั่นเอง

จะว่าไปคุณย่าก็ไม่เคยเล่าเรื่องราววัยเด็กให้เขาฟังเลยสักครั้ง เพียงแค่บอกว่าพ่อแม่ของเขาตกตายด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ก่อนหน้านั้นทั้งสองไม่ค่อยลงรอยกันเท่าใดนัก ทุก ๆ วันแม่จะด่าทอพ่อเป็นประจำ แม่ชอบกล่าวหาว่าพ่อนอกใจ ส่วนพ่อก็ค่อย ๆ หมางเมินต่อแม่แล้วตีตัวออกหากไปเรื่อย ๆ

ฉางกังหลุบตามองหีบโบราณก่อนจะยื่นมือออกไปคว้ามาเพ่งมองอีกรอบอย่างพิจารณา ครั้งนี้เขาชั่งใจอยู่นานว่าจะลองเปิดหีบดูใหม่ดีหรือไม่ ใจหนึ่งก็เกิดกลัวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ แต่อีกใจก็อยากรู้ว่าเสียงที่ได้ยินคืออะไรกันแน่ มวลเหตุที่เขายังไม่รู้สึกกระจ่างแจ้งจะได้ถูกเปิดผนึกออกเสียที ทว่าความกลัวที่มีอยู่ทำให้เขาต้องรีบเก็บหีบโบราณเข้าในตู้เซฟดังเดิม เมื่อปิดห้องเก็บสมบัติแล้วชายหนุ่มก็กลับมาที่ห้องนอนของตนทั้งที่ยังค้างคาใจ  

ตลอดทั้งคืนเขามีความสงสัยมากมายจึงไม่อาจข่มตาหลับจนรุ่งสาง กระทั่งแสงสว่างของวันใหม่ลอดผ่านช่องหน้าต่างกระทบกับโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่หัวเตียง ชายหนุ่มไล่ระดับสายตาไปเรื่อย ไม่นานนิ้วมือเรียวก็ยื่นออกมาคว้ามันไป เขาเขี่ยหน้าจอสองสามครั้งแล้วก็เอาโทรศัพท์แนบหู คนที่เขาตั้งใจโทร.หาเป็นสายแรกของวันคือจางลี่อิน

"รับสายสิ คิดถึงจะตายอยู่แล้ว"

ชายหนุ่มกดโทร.ออกด้วยใจที่รู้สึกผิด น่าเสียดายที่ไม่ว่าจะโทร.ซ้ำกันถึงสามรอบปลายสายก็ไม่ยอมกดรับ  

ในขณะที่กำลังจะโทร.ออกเป็นครั้งที่สี่ บังเอิญว่ามีสายเรียกเข้าดังขึ้นก่อน ฉางกังยกหน้าจอขึ้นดูเห็นเป็นชื่อที่บันทึกไว้ว่าเลขาจ้าว

“มีอะไร”

เมื่อกดรับแล้วพูดกรอกเสียงปลายสายไปแบบห้วน ๆ ทางด้านเข่อซิงเองพอได้ยินเสียงของผู้เป็นนายก็ได้พูดตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลนอบน้อมตามอุปนิสัย

“อรุณสวัสดิ์ครับท่านประธาน”

“ถ้าโทร.มาแค่นี้ฉันเอาแกตายแน่”

“ไม่ครับ ๆ ผมจะโทร.มาบอกว่าเมื่อวานนี้ผมตามไปส่งคุณลี่อินถึงบ้านอย่างปลอดภัย ท่านประธานไม่ต้องห่วงนะครับ คุณลี่อินดูจะโมโหมากแต่ไม่นานต้องดีขึ้นแน่ เอาไว้ผมจะหาวิธีพูดกับเธอให้นะครับ”

“อืม”

ฉางกังตอบกลับเพียงว่าอืมอย่างเย็นชาแล้วกดวางสายไป เข่อซิงก็เป็นคนดีเช่นนี้ เขาช่างสรรหาถ้อยคำที่ฟังแล้วจรรโลงใจมาปลอบประโลมเจ้านายทุกรูปแบบ ขนาดวันนี้เป็นวันหยุดยังขยันตื่นมายุ่งเรื่องคนอื่นแต่เช้าตรู่ เข่อซิงรู้หน้าที่ตนเองเป็นอย่างดีว่าควรทำอย่างไร มีเลขาคนนี้อยู่ข้างกายทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวถือว่าฉางกังเหนื่อยน้อยลงหลายเท่านัก

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • สองพี่น้องหลังเขาวั้งซานกู่ (จบ)   78 ความทรงจำ (จบ)

    ตะวันบ่ายคล้อย แสงแดดเบื้องบนแรงกล้าทว่ากลับส่องไม่ถึงยังพื้นดิน เนื่องจากต้นไม้สูงใหญ่ขึ้นหนาแน่นบดบังแสงแดดจนมิด ทำให้อากาศใต้ร่มเงาของต้นไม้ไม่ถึงขั้นร้อนจัด เข่อซิงเหนื่อยจนคอแห้งเป็นผงรีบหยิบเอาน้ำพกที่เหน็บอยู่เอวมายื่นให้เจ้านายหนึ่งขวด ส่วนอีกขวดที่พกมาเขาดื่มเอง ฉางกังรับน้ำมาแล้วก็ดื่มเข้าไปหนึ่งอึกใหญ่“เดินมาตั้งนานแล้วไม่มีทีท่าว่าจะเจอเลยนะครับ หรือว่าจะไม่มี” เข่อซิงพูดไปมือก็ปิดฝาขวดไป“ฉันคงคิดไปเองสินะ ความฝันก็ยังเป็นความฝันวันยังค่ำ ฝันดีแค่ไหนสุดท้ายก็ต้องตื่น”คำนี้เป็นเขาเองที่เคยพูดกับฉางเกอ ฝันดีแค่ไหนสุดท้ายก็ต้องตื่น แต่วันนี้กลับมีเพียงเขาที่ไม่ยอมตื่นเสียที ฉางกังคิดแล้วก็ทำหน้าเศร้า ระหว่างที่กำลังถอดใจผู้ดูแลหยางเปียวก็ได้พูดขึ้น“เป็นไปได้ไหมครับว่าต้นเทียนไถเอ่อร์ลี่ที่ประธานลู่ตามหาจะตายไปแล้ว”"ตายงั้นเหรอ”“ขอรับ ที่วั้งซานกู่มีซากต้นไม้ใหญ่ยืนต้นตายต้นหนึ่ง ขนาดของมันใหญ่หลายคนโอบแต่ตอนนี้เหลือแต่ตอ”“รีบพาไปดูเร็วเข้า”หยางเปียวพยักหน้ารับแล้วเดินนำสองคนไปยังต้นไม้ใหญ่ที่ตายแล้ว มันเหลือแต่ตออย่างที่เขาบอกจริง ๆ แต่เป็นตอที่มีความสูงอยู่ระดับอก เส

  • สองพี่น้องหลังเขาวั้งซานกู่ (จบ)   77 ผมฝัน

    นอกจากเข่อซิงกับฉางกังแล้วยังมีหลิวเซียงฉินที่ติดตามมาด้วยอีกคน อีกไม่กี่กิโลเมตรก็จะเข้าเขตเขาวั้งซานกู่แล้ว จู่ ๆ ฉางกังก็ได้พูดบางอย่างขึ้นมาจนทำให้ทุกคนที่นั่งในรถเพ่งความสนใจมาที่เขา“คุณย่าครับ ช่วงที่ผมหลับไปหลายวันผมฝัน”“ฝันว่าอะไร” ย่าหลิวถามกลับอย่างใส่ใจ ฉางกังคว้ามือเหี่ยวย่นมากุมไว้แล้วพูดต่อ“มันเป็นฝันดีตื่นหนึ่ง พอลืมตาขึ้นมาหัวใจของผมก็แตกสลายไปหมดแล้ว”บรรยากาศในรถเงียบสนิท ทุกคนต่างอึ้งไปตาม ๆ กันและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉางกังกันแน่ ฉางกังหัวเราะเบา ๆ เพื่อให้ความตึงเครียดของคนในรถลดลง “ผมฝันว่าได้กอดคุณแม่ ฝันว่าคุณพ่อแบกผมขึ้นหลัง…แล้วผมก็ฝันว่าลู่เกอร้องไห้งอแงกอดขาผม”ใบหน้าของหลิวเซียงฉินกระตุบวูบหนึ่ง ความลับที่ปกปิดเอาไว้เพื่อเป็นเกราะป้องกันให้ฉางกังคงถึงเวลาต้องพังทลายลงแล้ว ถึงจะรู้ดีแก่ใจว่าไม่อาจปิดบังเขาได้ชั่วชีวิต แต่นางก็ไม่คิดว่าจู่ ๆ ฉางกังจะจดจำได้เอง คนเราทุกคนต่างมีความทุกข์เป็นของตนเอง ในความทุกข์นั้นก็ใช่ว่าจะไม่มีความสุขปนอยู่ อย่างน้อย ๆ ฉางกังก็ยังยิ้มได้ นั่นแสดงว่าเขาคงทำใจยอมรับได้บ้างแล้ว“ผมจำทุกอย่างได้หมดแล้วนะครับ”“…อากัง ย่าขอ

  • สองพี่น้องหลังเขาวั้งซานกู่ (จบ)   76 หวนกลับไปเยือน

    “คุณย่าครับ ผมขอคุยบางอย่างกับลี่อินลำพังหน่อยสิ”เข่อซิงพยักหน้ารับแล้วค่อย ๆ ประคองคุณย่าหลิวออกไป หลังจากอยู่กันสองต่อสองแล้วลี่อินพยายามจะเอ่ยคำขอโทษแต่ฉางกังยกมือขึ้นมาปรามไว้ก่อน“อย่ารู้สึกผิดและอย่าโทษตัวเอง คุณไม่ได้ทำอะไรผิด ที่ผมเป็นแบบนี้ก็เพราะผมทำตัวเองทั้งนั้น”“ฉัน…”“ลี่อิน อันที่จริงมันก็ถึงเวลาที่เราต้องปล่อยมือจากกันตั้งนานแล้ว แต่เป็นผมเองที่ยังรั้งคุณเอาไว้อย่างเห็นแก่ตัว นับจากนี้ไปเราจงหันหลังให้กันในฐานะคนรัก และหันหน้าให้กันในฐานะเพื่อนเถอะ อย่าฝืนทนกันอีกต่อไปเลย คุณรักไปเหนื่อยไป ส่วนผมก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลงอะไรให้ดีขึ้นมาได้ วันนี้ผมเข้าใจทุกอย่างแล้วว่าเรื่องระหว่างเรามันถึงจุดที่ควรพอ ถึงวันข้างหน้าเราอาจไม่ใช่คนรักกันแล้ว แต่ผมอยากให้รู้ว่าคุณคือผู้หญิงที่ดีที่สุดที่ได้ผ่านเข้ามาในชีวิตผม ผมอยากขอโทษคุณจากใจจริงจางลี่อิน คำขอโทษครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะผมสำนึกผิด ไม่ใช่หน้าที่ที่ต้องทำและไม่ใช่สถานะที่เราเป็น…ผมขอโทษ”ลี่อินสะอื้นเบา ๆ เธอยิ้มให้เขาทั้งน้ำตา ฉางกังเองก็ยิ้มตอบเช่นกัน เรื่องของลี่อินและเข่อซิงเป็นเรื่องที่ไม่อาจบอกได้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เพียง

  • สองพี่น้องหลังเขาวั้งซานกู่ (จบ)   75 กล่องไม้นั่น

    ฉางกังไม่อยากให้ทุกคนลืมเขาไปเลยจริง ๆ และยังอยากฝังตนเองให้อยู่ในความทรงจำของทุกคนตลอดกาล เสียอย่างเดียวที่ไม่อาจหลีกหนีโชคชะตาได้ แต่ก็ดีแล้วล่ะ…เพราะการจากลามันเจ็บปวดเกินไป หากทุกคนจำได้ว่ามีฉางกังอยู่ก็อาจจะเจ็บปวดจากการจากไปของเขา“สักวันพวกเราคงพบเจอกันใหม่ที่ไหนสักที่หนึ่ง…ข้าขอลา”สิ้นคำอำลาฉางกังค่อย ๆ เปิดฝากล่องไม้ออก ครั้งนี้มันเปิดออกง่ายดายเสียจนไม่ต้องออกแรงให้เหนื่อยเหมือนทุกครั้ง หยาดน้ำตาใส ๆ หล่นแหมะลงไปที่ก้นกล่องไม้ พลันบังเกิดแสงสว่างวาบเหมือนสายฟ้าฟาด ชั่วพริบตาเดียวร่างของเขาก็อันตรธานหายไปจากตรงนั้น เหลือไว้เพียงความทรงจำที่ทุกคนลืมเลือนไป……..ติ๊ด…..ติ๊ด….ติ๊ด….ติ๊ดเสียงที่ทำให้รู้สึกรำคาญหูปลุกเขาตื่นจากการหลับใหล เสียงที่ได้ยินเมื่อครู่เป็นเสียงเครื่องมือแพทย์ที่ใช้ตรวจสอบชีพจรซึ่งมันตั้งอยู่ที่ข้างเตียงผู้ป่วย วินาทีแรกที่ฉางกังลืมตาขึ้นมาเขาได้มองไปรอบกาย ทุกสิ่งอย่างล้วนเป็นของในยุคปัจจุบัน สิ่งแวดล้อมรอบ ๆ สามารถประเมินได้ทันทีว่าเขาอยู่ที่ใด สถานที่แห่งนี้คือโรงพยาบาลอันดับหนึ่งในนครฉงเทียน คนในตระกูลลู่มาใช้บริการเป็นประจำเมื่อมีอาการเจ็บป่วย เขาก

  • สองพี่น้องหลังเขาวั้งซานกู่ (จบ)   74 ข้าขอซื้อร้านค้าร้านนี้

    ที่โพรงต้นไม้ใหญ่ปากทางเข้าบ้านตระกูลลู่ ฉางกังมุดเข้าไปเอาถุงที่บรรจุตั๋วเงินออกมา ผลปรากฏว่าไม่มีอะไรเสียหายเลย พืชกันแมลงที่ใส่เข้าไปนั้นออกฤทธิ์ดีเยี่ยม ฉางกังแบกเอาถุงผ้าเก่า ๆ ขึ้นบ่าเดินเข้าไปในตลาด ระหว่างที่เดินบนถนนอันหนาแน่นด้วยผู้คนบังเอิญเห็นเข่อซิงและลี่อินเดินเคียงคู่กันมา ฉางกังหยุดมองแล้วยิ้มบาง ๆ แต่คนทั้งสองได้เดินผ่านเลยไปเหมือนไม่รู้จักกัน ยามนี้ฉางกังจึงเริ่มรู้แล้วว่าไม่ใช่แค่ครอบครัวที่จดจำเขาไม่ได้ แต่เป็นคนในมิตินี้ทั้งหมดเลยต่างหากเขาเดินมาหยุดยังสถานที่แห่งหนึ่ง วางถุงใส่ตั๋วเงินอันหนักอึ้งลงพื้นเสียงดังตุบ คนในร้านต่างหันกลับมามองเป็นตาเดียว“เถ้าแก่อยู่ไหม”“อยู่ ข้านี่แหละเถ้าแก่ร้านนี้”“ข้าขอซื้อร้านค้าร้านนี้”เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นเสียงแง้มประตูให้เปิดออก ตามมาด้วยร่างของหญิงชรานางหนึ่ง ยามนี้เป็นเวลาเช้าตรู่อากาศจึงหนาวเย็นยะเยือก หยาดน้ำค้างเกาะอยู่ตามยอดหลิวแลดูอ่อนละมุนยิ่ง กลิ่นควันจากการเผาไหม้จาง ๆ ลอยมาเตะจมูก พลันดวงตาพร่ามัวก็สะดุดเข้ากับวัตถุบางอย่างที่วางอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ หญิงชราเดินเชื่องช้าไปยังแคร่ไม้ไผ่ตัวนั้น เมื่อได้เข้ามาดูใกล้ ๆ ก็พ

  • สองพี่น้องหลังเขาวั้งซานกู่ (จบ)   73 เสียงนี่มัน

    “เอาความทรงจำของพวกเขามาแลก คนที่เจ้ารักจะลืมเลือนเจ้าจนหมดสิ้น แล้วเจ้าก็จะกลายเป็นคนอื่นสำหรับพวกเขา ความเจ็บปวดที่สุดของมนุษย์ไม่ใช่การลืมแต่เป็นการจดจำ เช่นนี้ถึงจะเป็นการแลกเปลี่ยนที่สมน้ำสมเนื้อ…ว่าอย่างไรลู่ฉางกัง!”“ตะ ต้องทำกันถึงขนาดนี้เลยหรือ…" เด็กชายจุกในอกจนพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเปล่งเสียงแผ่วเบาออกมา "ได้ ข้ายอมแลก ต่อให้ข้าจะหายไปจากความทรงจำของพวกเขาก็ยังอยากขอให้ฉางเกอได้มีโอกาสใช้ชีวิตอีกครั้ง ได้โปรดช่วยน้องชายข้าด้วยเถอะ"ฉางกังรับข้อเสนอด้วยหัวใจที่ปวดร้าว ต่อให้สิ่งแลกเปลี่ยนคราวนี้จะมีค่ามหาศาลเพียงใดเขายอมแลกได้ทั้งนั้น แม้แต่ชีวิตฉางกังยังยินดีมอบให้ได้ แล้วนับประสาอะไรแค่การหายไปจากใจพวกเขาตลอดกาล…...เขากัดริมฝีปากตนเองจนขึ้นสีขาวซีด แล้วปิดเปลือกตาลงช้า ๆ“…ข้าพร้อมแล้ว”สิ้นคำจำยอมก็เกิดแสงสว่างวูบใหญ่เหมือนสายฟ้าฟาด ที่เบื้องหน้าฉางกังปรากฏกล่องไม้โบราณลอยอยู่ในอากาศ แล้วเสียงปริศนาดังขึ้นว่า“เมื่อเจ้าเปิดกล่องใบนี้อีกครั้ง เจ้าจะได้กลับไปที่ที่เจ้าจากมา”“…เข้าใจแล้ว ขอบคุณ ข้าขอบคุณ”ในก้าวแรกที่เขาผละตัวออกมา พลันภาพทั้งหลายก็หมุนกรอย้อนกลับเป

  • สองพี่น้องหลังเขาวั้งซานกู่ (จบ)   14 โชคดีของพวกมันแล้ว

    หญิงสาวเดินฝ่าสายฝนมาจนถึงบริเวณริมสวนสาธารณะ เธอทรุดนั่งคุกเข่าลงกับพื้น หงายฝ่ามือเย็นเฉียบออกมารองน้ำฝนเหมือนคนสติเลื่อนลอย สายฝนหยดแล้วหยดเล่าตกลงกลางฝ่ามือ ริมผีปากสีอิงเถายิ้มเล็กน้อยเอ่ยขึ้นว่า“…ก็ไม่เห็นจะเจ็บเท่าไรเลยนี่ อดทนอีกนิด…ฟ้าหลังฝนอีกไม่นานก็จะสดใส เธอทำได้แล้วนะจางลี่อิน” ทอดม

  • สองพี่น้องหลังเขาวั้งซานกู่ (จบ)   13 วันนี้วันเกิดฉัน

    เปล่าเลย...เธอไม่ได้หึงหวงเขา เขาซื้อสร้อยเพื่อเอาใจหุ้นส่วนเจิ้งแล้วอย่างไร? ที่ลี่อินมีอาการเช่นนี้นั่นก็เพราะความกลัวบางอย่างกำลังแผ่ซ่าน “อ๋อ เข้าใจแล้ว” เขายิ้มออกมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วพูดต่อ “ที่แท้คุณก็อยากได้สร้อยเหมือนกันนี่เอง งั้นเรากลับไปที่ร้านนั้นซื้ออีกสักสิบเส้นก็ยังได้”“…

  • สองพี่น้องหลังเขาวั้งซานกู่ (จบ)   16 พ่อแม่ไปไหน

    เมื่อมองตามตัว เนื้อตัวของเจ้าเด็กสวมใส่เสื้อผ้าโบราณล้าสมัยเพียงนี้ฉางกังยังนึกขัน เขาเองก็พอจะรู้อยู่หรอกว่าผู้คนที่วั้งซานกู่ยากจนเพียงใด แต่ก็ไม่ถึงขนาดต้องคลำผ้าขี้ริ้วมาสวมใส่ให้ลูกเลยนี่นา ก็อย่างว่า…คนจนมีตัวเลือกไม่กี่ทาง แต่คนรวยจะเอาทองคำมาทอเป็นผ้าสวมใส่ก็ยังได้"เหอะ"ฉางกังถอนใจแล้วหั

  • สองพี่น้องหลังเขาวั้งซานกู่ (จบ)   15 ไม่เล่นด้วยกันหรือขอรับ

    กรี๊ดดดดดดดสิ้นเสียงกรีดร้องฉางกังสะดุงตื่นจากความฝัน รีบหันมองรอบกายพบว่านี่คือห้องนอนของตนเองไม่ใช่งานวันเกิดแต่อย่างใด ชายหนุ่มหัวใจเต้นแรงระส่ำ เพราะความฝันเมื่อครู่นี้เสมือนจริงเกินไป จะว่าเป็นความฝันเสียทีเดียวก็ไม่ถูกหรอก เรื่องราวที่เขามองเห็นนั้นมันคือเรื่องที่เคยเกิดขึ้นจริงเมื่อครั้งที่

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status