สามีอุ้มบุญ

สามีอุ้มบุญ

last updateПоследнее обновление : 2024-11-28
От :  Luffy.gВ процессе
Язык: Thai
goodnovel18goodnovel
Недостаточно отзывов
46Главы
719Кол-во прочтений
Читать
Добавить в мою библиотеку

Share:  

Report
Aннотация
Каталог
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อความรักคือโชคชะตา เมื่อเธอและเขาคือพรหมลิขิต เมื่อเธอต้องการมีลูก เมื่อเขาอยากเคียงข้างเธอ เมื่ออิงฟ้าตกหลุมรักภาคินตั้งแต่แรกพบ แต่เมื่อโชคชะตาทำให้เขากลับกลายเป็นแฟนของเพื่อนรัก เธอจึงได้แต่ยอมตัดใจ จนกระทั่งวันหนึ่งเธอต้องการมีบุตรโดยด่วน การตามหาสามีอุ้มบุญจึงบังเกิด และเป้าหมายของเธอก็คือรักแรกของเธอนั่นเอง เรื่องราวความรักอันลึกซึ้ง และการฝ่าฟันอุปสรรคต่าง ๆ จึงเริ่มต้นขึ้น อิงฟ้าและภาคินจะสมหวังหรือไม่ โปรดติดตามใน “สามีอุ้มบุญ”

Узнайте больше

Chapter 1

ตอนที่ 1 หรือรักแรกพบ

事故の後、恋人の柏原諒助(かしわら りょうすけ)が記憶喪失になった。

朗報:それは嘘。

凶報:諒助の仕組んだドッキリだった。

「茜、俺たちのことは全部忘れた。忘れられるってことは、それだけどうでもいいってことだろ?

分かった?」

諒助はベッドにもたれかかり、端正な顔立ちには苛立ちが滲んでいた。まるで、西園寺茜(さいおんじ あかね)がまだしつこく縋りついてくるのではないかと、心配しているかのようだ。

部屋に吹き込む風が、茜の青白い頬を刺し、神経の全てを逆撫でする。

「分かったわ」

茜の返事は驚くほど平静だった。

なぜなら、諒助が芝居をしていることを、彼女は知っていたからだ。

十五分前。

茜が目を覚ますと、医者から諒助が重傷で記憶喪失だと告げられた。

彼女は虚弱な体を引きずり、彼の病室へ駆けつけた。

しかし、病室のドアの外で、重傷のはずの諒助が、窓辺にだらんと寄りかかり、タバコをふかしながら電話しているのを目撃したのだ。

声色は、これまでにないほど甘ったるい。「まだ合コン行く気か?俺が茜との関係を公表すると脅したらどうなる?」

「ごめんって。もう行かないから」女の甘えた声が、妙に色っぽい。

諒助は喉仏を鳴らし、低く問い返した。「それで終わり?」

「今夜は......何してもいいから......」女の声は低くなり、際どい雰囲気に変わった。

残りの言葉は、茜には届かなかった。

だが、諒助の熱っぽい眼差しを見れば、何を話していたかは推して知るべしだった。

女が急に声を張り上げた。「諒助さん、茜さんはどうするの?私、浮気相手なんて嫌よ。もし噂になったら、私、どうやって生きていけばいいの?」

諒助は無造作にタバコの灰を払い、自信に満ちた笑みを浮かべた。「心配するな。医者には記憶喪失の診断書を偽造させた。俺が認めなきゃ、誰も茜の言うことを信じないさ」

女は一瞬黙り込んだが、まだ不満そうだ。「もし彼女がしつこく縋りついてきたら?私があの立場なら、絶対に手放さないけど」

「茜に縋る隙なんて与えないさ」諒助は笑った。まるでこのゲームの支配者のように。

茜は壁に張り付き、両手を強く握りしめた。指の肉に食い込む痛みすら感じない。

頭の中で、いくつかのシーンがフラッシュバックした。

諒助とは幼馴染だった。でも、柏原家に気に入れられないかったため、諒助とは四年もの間、秘密の関係を続けなければならなかった。

昨夜、諒助はついに柏原家に二人の関係を打ち明けることに同意したはずだった。

だが、柏原家に向かう道中で事故に遭ったのだ。

茜が四年待ち望んだ「承認」は、諒助が他の女とイチャつくための口実に過ぎなかった。彼はとっくに別の女を愛していたのだ。

昨夜、諒助が運転中に頻繁にスマホを見ていたわけだ。

茜が注意しても、彼は「仕事の連絡を待っている」としか言わなかった。

要するに、この女が嫉妬するのを待っていたのだ。

医者の足音で茜の思考は途切れた。茜は、ちょうど今到着したかのように装い、医者と一緒に病室に入った。

諒助はすでにベッドに戻り、茜を一瞥もせず、医者の前で記憶喪失の芝居を完璧に演じていた。そして最後に、冷たく茜に退去命令を下した。

「分かったなら、もう出てけ」

茜は諒助の演技に心の中で拍手喝采を送りたい気分だった。あの柏原家のお坊ちゃまが、自分を捨てるために随分と骨を折ったものだ。

何度か口を開きかけたが、苦いものが喉を詰まらせ、顔に浮かぶのは屈辱だけだった。

あまりにも屈辱的だった。

四年間の交際。彼女がどれだけ諒助を愛していたか。

彼は知っていた。友人たちも知っていた。

名誉なんて求めず、まるで専属のメイドのように彼を支えてきた。

彼が少しでも不機嫌になれば、眠らずに機嫌を取った。彼女の世界は全て諒助で満たされていた。

なのに、今、彼はこんな極端な方法で彼女に諦めさせようとしている。

ハッ。皮肉なものだ。

茜は麻痺しながらも、はっきりと理解し、最後にただ頷いた。「分かった。じゃあ、私はこれで失礼するわ」

彼の望み通りに。

懇願して手に入れた愛など、結局は続かないものだ。

彼女ももう疲れた。

茜は俯いて部屋を出た。

諒助は茜の背中を一瞥し、わずかに眉を上げた。まさか、こんなにあっさり受け入れるとは思っていなかったようだ。

ついにアシスタントを呼びつけた。「茜の動向を監視しろ。今平静を装っても、すぐに俺に記憶を戻してくれと泣きついてくるだろう。病院は人が多いから、見られるのはまずい」

そう言って、諒助は眉をひそめた。茜が泣きついてくる光景が、すでに彼の頭の中に浮かんでいるようだった。

アシスタントは頷き、病室を出て行った。

......

茜がどうやって自室に戻ったのか覚えていない。

彼女はベッドの端に座り込み、置き去りにされた子供のように虚ろだった。

目に涙が浮かんだり消えたりしたが、涙は流れなかった。

四年間の愛を、即座に「ポイ」できるわけがない。

結局、彼女は疲れ果ててベッドに倒れ込んだ。その時、手が体の横にあるスマホに触れた。

スマホの画面のヒビが、彼女の胸を締め付けた。

事故の時、スマホはバッグの中にあったはず。無傷のはずなのに、なぜこんなにボロボロなのか?

茜は震えながらスマホを拾い上げた。

スマホにははっきりとした圧迫痕があり、画面は粉々に砕け、電源が入る様子もない。

そして、スマホの中にあった、諒助との恋愛の証も、きっと消えただろう。

誰がやったか、茜はすでに察しがついた。

彼女が縋るのを恐れて、諒助は完璧な後始末をしたのだ。

茜は冷笑し、スマホケースの柄を見た。それは彼女と諒助を模したデフォルメキャラだった。

あの時の幸せは本物だったが、今の彼の冷酷さも本物だ。

分かれたいなら、従ってあげる。

カチリと音を立てて、茜はスマホをゴミ箱に投げ捨て、看護師に頼んで退院手続きを済ませた。

退院する際、看護師が彼女を呼び止めた。病室の隅に積み重ねられた荷物を指差した。「西園寺様、ここにお荷物もありますよ。お持ち帰りになりませんか?」

茜は振り返り、それを見た。それは諒助の実家訪問のために用意した、様々なプレゼントだった。

男は捨てても、プレゼントは持ち帰るべきだ。メルカリで売れば、少しは小遣いになる。

売れそうなものだけを選び、残りの手作りのお菓子を看護師たちに分けた。「皆さん、お疲れ様です。どうぞ召し上がってください」

そう言って、茜は病院を後にした。

......

茜が去った後、諒助は少し眠った。

目覚めると、ベッドサイドに出前のお粥が置いてあった。

諒助は目元を押さえ、「ちぇっ」と舌打ちした。

やっぱり、あのガムテープ女を振り切るのは簡単じゃない。

表面上は平静を装うが、裏ではいつもこうだ。彼女のご機嫌取りにはもう飽き飽きしていた。

諒助は身を起こした。「このお粥は......捨てろ」

「諒助さん、お目覚めですか!お粥を召し上がりますか?急いで特注で買ってきたんですよ!」アシスタントが熱心にスプーンを差し出した。

諒助は眉をひそめた。「お前か?」

「はい!あ、それと、お医者様から、西園寺さんは帰ったらすぐ退院されるそうで、記憶喪失と別れを受け入れたんでしょうね」

諒助は平然とお粥を食べながら、鼻で笑った。「受け入れた?茜がそんなタイプなわけないだろ。だから俺がこんな手を使ったんだ。俺が仕組んで壊したスマホだと彼女が気づいただろ。顔を上げられないから、意地張ってるだけさ」

「それなら、監視は続けますか?」アシスタントが尋ねた。

「いや、いい。どうせすぐ、口実つけて俺に会いに来る。それより、俺の退院手続きを急げ」

「かしこまりました」

......

茜は実家には戻らず、諒助の別荘へ向かった。きっぱりと縁を切るには、ケジメが必要だ。

玄関のドアの前で、彼女はインターホンを押した。

四年間の交際。彼女は諒助の別荘に百回以上訪れ、百回以上食事を作ってやった。

その度に彼は彼女を抱きしめ、囁いたものだ。

「茜、結婚したら、俺は世界一の幸せ者になる」

だが、結婚を約束した男は、彼女に一度も鍵を渡してくれなかった。

指紋認証ロックに変わった今も、使用人たちは登録されているのに、彼女は部外者のままだった。

ピンポーン。

その時、使用人の中井がドアを開ける音がした。

「手塚さん、また指紋が認識されないのですか......」

手塚さん?

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
Комментариев нет
46
ตอนที่ 1 หรือรักแรกพบ
ตอนที่ 1 หรือรักแรกพบ “สามทุ่มเดี๋ยวไปรับ แต่งตัวสวย ๆ นะ ฉลองสอบเสร็จกัน” อิงฟ้าวางโทรศัพท์จากรวีเพื่อนสาวคนสนิทหลังจากนั้นอิงฟ้ารีบแต่งหน้าทำผมแต่งตัว เตรียมออกปาร์ตี้เหมือนอย่างเคย เธอสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองในกระจก หญิงสาววัย 19 ปี หน้าตาจิ้มลิ้ม หมดจด ผิวขาวอย่างผู้หญิงชาวเหนือ รูปร่างเล็กกะทัดรัด ขัดกับหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่เกินเพื่อน แก้มที่บรรจงปัดบลัสออนสีชมพูระเรื่อ ริมฝีปากบางได้รูปรับกับลิปสติกสีแดงอมชมพู ดวงตาโดดเด่นด้วยมาสคาร่าและอายไลน์เนอร์สีดำ “Let’s go” หญิงสาวคิดในใจอย่างเปี่ยมสุข ณ สถานบันเทิง แหล่งสถานกลางคืนหลังมหาวิทยาลัย เป็นศูนย์รวมผู้คน การผ่อนคลาย และความสนุกสุดเหวี่ยง ผู้คนเบียดเสียดยัดเยียด เต้นรำกันอย่างสนุกสนาน“วันนี้เพื่อนจะแนะนำผู้ให้รู้จัก” รวีบอกเพื่อนรักรวีเป็นหญิงสาววัย 19 ปี หน้าตาคมเฉี่ยว รูปร่างผอมสูง หุ่นเพรียว ผิวสีน้ำผึ้งนวลเนียน บุกคลิกบ่งบอกถึงความมั่นใจในตัวเอง“ตามสบายเพื่อน กูยังอยากโสดอยู่วะ ขี้เกียจคอยตอบคำถามร้อยแปดพันเก้า ขออยู่คนเดียว เที่ยวสนุกไปก่อนละกัน” อิงฟ้าตอบกลับเพื่อนรัก หลังจากที่เพิ่งเลิกกับแฟนค
Читайте больше
ตอนที่ 2 ผู้ชายต้องห้าม
ตอนที่ 2 ผู้ชายต้องห้าม “ตื่นได้แล้ว อิงฟ้า หิวข้าวแล้วเนี่ย” รวีปลุกเพื่อนเสียงดังลั่น อิงฟ้าสะลึมสะลือตื่นมาด้วยอาการปวดหัวจากการแฮงค์อย่างหนัก ค่ำคืนที่ผ่านมา รวีคลอเคลียอยู่กับภาคินตลอดทั้งคืน ในขณะที่ วสุเองก็เอาแต่ประกบอิงฟ้าไม่ห่างเช่นกัน “ตื่นทำไมแต่เช้าเนี่ย ยังแฮงค์อยู่เลย” อิงฟ้าบ่นอุบ “กูชอบเค้า กูชอบเค้า กูจะเอา กูจะเอา” รวีเอาแต่เพ้อรำพันถึงชายหนุ่มที่เธอถูกใจเป็นนักหนา “แต่ว่าเค้าบอกกูว่าเค้าชอบมึงอะ อิงฟ้า กูไม่ให้นะ คนนี้กูขอ” รวียังไม่วายโวยวาย จากการที่ภาคินได้บอกความในใจให้รวีรู้ “เออ ๆ เอาเหอะ กูไม่ยุ่ง” อิงฟ้าบอกกับเพื่อนรัก แม้ในใจยังแอบรู้สึกโหวง ๆ อยู่ลึก ๆ ก็ตาม “มึงต้องคบกับวสุ ภาคินถึงจะยอมตัดใจจากมึง มาคบกู” รวีบอกกับเพื่อนรักอย่างตรงไปตรงมา แต่ไหนแต่ไรรวีเป็นผู้หญิงมั่นใจในตัวเองสูง อะไรที่อยากได้ต้องได้ แต่ถึงอย่างนั้น รวีก็เป็นเพื่อนรักที่รักและดูอิงฟ้าอย่างกะไข่ในหินเช่นกัน นั่นทำให้เธอทั้งเกรงกลัวและเกรงใจรวีเป็นที่สุดแม้อิงฟ้าจะรู้สึกลำบากใจในคำพูดของเพื่อนแต่เธอเองก็พยักหน้ารับ
Читайте больше
ตอนที่ 3 จุดแตกหัก
ตอนที่ 3 จุดแตกหัก ผ่านไป 2 ปี ความรักของอิงฟ้าและรวีค่อนข้างแตกต่างกันพอสมควรด้านอิงฟ้านั้น วสุคอยตามหึงตามคุมไม่ห่าง ด้วยความเป็นลูกคนเดียวของบ้านและเป็นคนมีฐานะ ทำให้เขาค่อนข้างเอาแต่ใจ วสุมักทำทุกอย่างที่คิดว่าดีกับตัวเองและอิงฟ้า โดยไม่เคยถามว่าอิงฟ้าต้องการหรือไม่ ทำให้ทั้งคู่มีปากเสียงกันอยู่บ่อย ๆ โดยเฉพาะเรื่องที่อิงฟ้าไม่ยอมให้วสุมีความสัมพันธ์ด้วย เพราะคิดว่ายังเร็วเกินไป ทำให้วสุไม่พอใจเป็นอย่างมาก ผู้ชายอย่างเขามีผู้หญิงมากมายมาเสนอให้แต่กับแฟนตัวเองกลับเล่นแง่ เล่นตัวตลอดเวลา แต่กระนั้นวสุก็ไม่กล้าจะหักหาญน้ำใจเธอ ทำให้ความสัมพันธ์ยิ่งมึนตึงผิดกับความรักของรวี ด้วยความที่เธอเป็นคนช่างเอาอกเอาใจและค่อนข้างตามใจภาคินทำให้ภาคินเองก็มีความเกรงใจรวีพอสมควร ทั้งคู่จึงไม่ค่อยทะเลาะกันมากนักแต่ในใจรวีเองก็ค่อนข้างระแวงและอดสงสัยในความรักของภาคินไม่ได้ จนวันหนึ่งที่วสุหมดความอดทน เค้าจึงไปหาอิงฟ้าที่ห้อง “วันนี้เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง เมื่อวานทำไมไม่รับโทรศัพท์ โทรไปตั้งหลายสาย ไปอยู่กับใครมา มีกิ๊กรึเปล่า” วสุระดมคำถามมากมายใส่อิงฟ้า
Читайте больше
ตอนที่ 4 สถานการณ์พาไป
ตอนที่ 4 สถานการณ์พาไป เช้าวันต่อไป รวีมีเรียนเช้า จึงรีบออกห้องไปในขณะที่อิงฟ้าและภาคินนอนหลับอยู่ อิงฟ้าลืมตาตื่นขึ้นมา เธอมองหน้าภาคินด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก สายตาไล่ไปตั้งแต่ดวงตา จมูก ปาก ความลืมตัวทำให้เธอเอื้อมมือไปแตะปลายจมูกภาคิน ภาคินที่สะลืมสะลืออยู่ พลางดึงตัวหญิงสาวเข้ามากอดในอ้อมอก “ซนอะไรแต่เช้า หึ” ภาคินพูดทั้งที่ยังไม่ลืมตา อิงฟ้าตกใจอย่างมาก เกร็งตัวแน่นอย่างไม่รู้จะทำยังไง ในหัวบอกให้เธอรีบผละออกไป แต่ร่างกายกลับอยู่นิ่งในอ้อมกอดชายหนุ่ม สัมผัสที่เธอได้รับช่างอบอุ่นอย่างยิ่ง รู้สึกอิจฉารวีเป็นอย่างมากที่เธอได้อยู่ในอ้อมกอดเขาทุกวัน ภาคินยื่นปากไปจุมพิตที่หน้าผาก ไล้ลงมาจุมพิตที่ปากหญิงสาว ก่อนจะกอดเธอไว้แน่น แต่ความรู้สึกช่างแตกต่างจากในทุก ๆ วัน เขาลืมตาตื่นขึ้นมอง ในขณะที่อิงฟ้ารีบหลับตาปี๋ ชายหนุ่มตกใจรีบคลายอ้อมกอด “ขอโทษนะอิงฟ้า เราคิดว่าเป็นรวี” ชายหนุ่มรีบขอโทษขอโพยอย่างหนัก หญิงสาวลุกขึ้นได้แต่ก้มหน้านิ่ง ทำตัวไม่ถูก “ไม่เป็นไรเหรอก ไม่ได้ตั้งใจนี่นา” อิงฟ้าตอบ
Читайте больше
ตอนที่ 5 เหินห่าง ห่างเหิน
ตอนที่ 5 เหินห่าง ห่างเหิน “อิงฟ้า วสุขอโทษ วันนั้นเราขาดสติ เราไม่ได้ตั้งใจ เราไม่อยากเลิกกับเธอ อภัยให้เราเถอะนะ” วสุพยายามอย่างหนักที่จะขอคืนดีกับอิงฟ้า “เราคงให้เธอได้แค่เพื่อน ขอโทษนะ” หญิงสาวตอบอย่างตัดบท “มาทำไม ไอ้เพื่อนเลว ทำกับอิงฟ้าขนาดนี้ยังกล้าเสนอหน้าอีกเหรอ” รวีรีบปรี่เข้ามากระชากคอเสื้อวสุ “กลับไปเลยนะแล้วไม่ต้องมาให้อิงฟ้าเห็นอีก ต่อให้อิงฟ้าอภัยให้ กูก็ไม่อภัยเว้ย” รวีตอกกลับอย่างเหลืออด จนวสุต้องยอมถอย “ภาคินมึงช่วยพูดให้กูหน่อยดิวะ” วสุรีบหาพวก “กูไม่มีเพื่อนเลว ๆ อย่างมึงว่ะ ลูกผู้ชายเค้าไม่รังแกผู้หญิงเหรอกเว้ย” ภาคินตอกกลับอย่างหัวเสีย “เออ งั้นกูก็ไม่มีเพื่อนอย่างมึงเหมือนกัน” วสุระเบิดอารมณ์แล้วเดินจากไปอย่างฉุนเฉียวหลังจากวันนั้นมา แม้ว่าวสุจะพยายามง้อขอคืนดีอิงฟ้า แต่หญิงสาวก็ไม่ยอมใจอ่อน อีกทั้งมีรวีที่คอยกันท่า และจัดการอย่างสุดฤทธิ์ จนสุดท้ายวสุจึงยอมแพ้ไปโดยดี แม้ว่าจะรู้สึกรักและเสียดายหญิงสาวมากก็ตาม “อิงฟ้า ไปเที่ยว คลายเครียดกันไหม” รวีถามอย่างเป็นห่ว
Читайте больше
ตอนที่ 6 ข่าวคราว
ตอนที่ 6 ข่าวคราว “อิงฟ้า เราจะแต่งงานแล้วนะ” รวีรีบโทรบอกข่าวดีกับเพื่อนซี้ “แกต้องเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้เรานะ แกต้องเป็นเพื่อนเจ้าสาวที่สวยที่สุดในงานเลยล่ะ แต่ห้ามสวยเกินหน้าเจ้าล่ะ” รวีพูดอย่างอารมณ์ดี และตื่นเต้น พร้อมล้อเลียนเพื่อนสาว “ยินดีด้วยนะ คบกันมาตั้งนาน แต่งงานแต่งการกันสักที จะได้รีบมาหลานไว ๆ” อิงฟ้าแสดงความยินดีกับเพื่อน “คบกันนานอะไร เราไม่ได้จะแต่งกับภาคินซักหน่อย เราจะแต่งกับพี่วัฒน์ เจ้านายที่ทำงาน เราเลิกกับภาคินสักพักแล้วล่ะ” รวีตอบ “เฮ้ย ทำไมถึงเลิกล่ะ แกสองคนออกจะรักกันดีนี่นารวี” อิงฟ้าตกใจกับสิ่งที่เพื่อนบอก “ก็ยอมรับนะว่าภาคินเป็นคนโคตรจะดี แล้วเราคงหาคนดี ๆ อย่างภาคินไม่ได้แล้วล่ะ แต่ว่าการแต่งงานมันมีปัจจัยอื่นอีกนะ เราอยากสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์ และพี่วัฒน์ก็ตอบโจทย์เราทุกอย่าง ให้คบกับภาคินแล้วค่อย ๆ สร้างกันไป สงสัยชาตินี้เราจะไม่ได้แต่งหว่ะแก” รวีเอ่ยออกมาอย่างรู้สึกผิดต่อภาคิน แต่เธอก็ยังคงเชื่อมั่นในการตัดสินใจของตนเองอยู่ดี “เลิกพูดเรื่องภาคินเถอะ แกรีบเข้ากรุงเทพฯ ม
Читайте больше
ตอนที่ 7 อยากได้พ่ออุ้มบุญ
ตอนที่ 7 อยากได้พ่ออุ้มบุญ เสียงสะอึกสะอื้นตามสายโทรศัทพ์ ทำให้รวีเป็นห่วงอิงฟ้าเหลือเกิน “เกิดอะไรขึ้นอิงฟ้า แกเป็นอะไร ใครทำแก บอกฉันมาซิ ฉันไม่สบายใจนะแก” รวีถามด้วยความเป็นห่วงอย่างยิ่ง “พ่ออิงฟ้า ป่วยหนัก อาจอยู่ได้ไม่ถึงปี คุณหมอบอกว่าให้ ทำใจ และในช่วงที่เค้ามีชีวิตอยู่ ขอให้ตามใจเค้าและทำให้เค้ามีความสุขมากที่สุด รวี เราจะทำยังไงดี เราไม่รู้จะทำยังไงดีเลย” อิงฟ้าตอบอย่างสะอึกสะอื้น “ใจเย็นนะอิงฟ้า ใจเย็นก่อน พ่อแกยังไม่เป็นไรตอนนี้ ยิ่งเค้าเห็นแกร้องไห้ เค้าจะยิ่งไม่สบายใจนะ” รวีปลอบใจเพื่อนรัก “พ่ออยากให้เราแต่งงานมาก พ่ออยากอุ้มหลานในตอนที่มีชีวิต แต่เราไม่ต้องการแต่งงาน เราไม่อยากโดนผูกมัด รวีช่วยเราคิดทีเราจะทำยังไง” อิงฟ้าบอกเหตุผลสำคัญที่ทำให้เธอกลุ้มใจอย่างยิ่ง “อิงฟ้า แกไม่มีใครที่แกชอบพอเลยเหรอ เผื่อเค้าอาจจะเป็นรักแท้ของแกก็ได้นะ” “จะบ้าเหรอแก ฉันบอกแล้วไง ฉันไม่ต้องการ ตอนนี้ฉันต้องการอย่างเดียวคือลูก แกเข้าใจไหม ฉันอยากมีลูก” อิงฟ้ายืนยันความคิดเดิม “โอเค ๆ ลูกก็ลูก งั้น
Читайте больше
ตอนที่ 8 เผชิญหน้าสามีอุ้มบุญ
ตอนที่ 8 เผชิญหน้าสามีอุ้มบุญ หลังจากวันนั้น อิงฟ้าก็เข้ามาที่กรุงเทพ โดยมาพักยังคอนโดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา เพื่อดำเนินแผนสามีอุ้มบุญของเธอและรวี"อิงฟ้า ฉันคุยกับภาคินแล้วนะ วันนี้เค้าจะเข้าไปหาเธอ ฉันอธิบายทุกอย่างให้ฟังหมดแล้ว รายละเอียดสัญญา เธอคุยต่อเองเลยนะ บาย" รวีฝากข้อความทิ้งไว้บอกเธอ“สวัสดีครับอิงฟ้า ภาคินนะครับ เราอยู่ข้างล่างคอนโดครับ” ภาคินโทรหาอิงฟ้าด้วยความรู้สึกประหม่าเหลือเกิน การตัดสินใจครั้งนี้ไม่รู้ว่าเค้าคิดผิดหรือถูกกันแน่ คำถามทั้งหลายวนอยู่ในหัว ได้แต่นั่งกระสับกระส่ายในขณะที่รออิงฟ้าลงมารับ “ภาคิน ทางนี้ค่ะ” อิงฟ้าเดินเข้ามาหาภาคินด้านล่างพร้อม เดินนำภาคินขึ้นไปยังห้องของเธอ หญิงสาวเองก็รู้สึกประหม่าไม่แพ้ภาคินเช่นกัน ความรู้สึกครั้งแรกวนเวียนกลับมาในหัวของเธอ ยิ่งทำให้เธอรุ้สึกปั่นป่วนภายในเป็นอย่างมาก เมื่อมาถึงห้อง อิงฟ้าหยิบเอกสารสัญญาให้ภาคินอ่าน “ภาคิน ทานน้ำไหม” อิงฟ้าถามเพื่อทำลายความเงียบที่เกิดขึ้น “ไม่เป็นไรครับ อิงฟ้า” ภาคินกล่าว “ภาคิน เลิกพูดสุภาพได้แล้ว คุ
Читайте больше
ตอนที่ 9 ลักหลับ
ตอนที่ 9 ลักหลับ ตกดึก ภาคินลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมหญิงสาวในอ้อมกอด ความรู้สึกเปี่ยมสุขยิ่งนัก คิดถึงเพลงรักที่ผ่านมา ที่เขาปรนเปรอให้เธอครั้งแล้วครั้งเล่า กว่าที่เรี่ยวแรงจะหมดและหลับไป ความปรารถนาที่เก็บซ่อนไว้ภายในมาโดยตลอด วันนี้เหมือนดั่งความฝันที่เขาได้ครอบครองหญิงสาว และโอบกอดเธอไว้แนบกายเช่นนี้แม้ว่าเขาจะรู้สึกกังวลที่พันธะสัญญาที่ทำ ซึ่งหมายถึงเขามีสิทธิ์ที่จะอยู่กับเธอเพียง 1 ปี และหลังจากนั้นเขาจะต้องสูญเสียทั้งคนรัก และลูกก็ตาม นั่นยิ่งทำให้เขาหนักใจมากยิ่งขึ้น เสียงถอนหายใจส่งผลให้ร่างบางขยับเขยื้อนตัว แต่ความเหนื่อยล้าจากศึกที่ผ่านมาทำให้เธอยังคงหลับสนิท ภาคินมองหน้าร่างบางผ่านแสงจันทร์ที่สาดส่อง หน้านวลได้รูป คิ้วโก่งเข้มรับกับใบหน้าจิ้มลิ้ม ดวงตาที่ปิดสนิท ริมฝีปากบางแต่หวานล้ำเหลือเกินจะบรรยาย ชายหนุ่มอดใจไว้ไม่ไหว จึงก้มหน้าลงไปจุมพิตหน้าผาก เลื่อนไล้ริมฝีปากไปยังแก้มนวล ถัดไปยังริมฝีปากบาง ดูดดื่ม ล้วงล้ำเข้าไปประหนึ่งกลัวความหวานนี้จะหายไปต่อหน้าต่อตา มือใหญ่ลูบไล้ต้นขา เลื่อนผ่านมายังหน้าท้องแบนราบ เสียงลมหายใจหอบถี่ของร่างบาง
Читайте больше
ตอนที่ 10 ร่างกายประท้วง (อยากพักหรือโหยหา)
ตอนที่ 10 ร่างกายประท้วง (อยากพักหรือโหยหา) ชายหนุ่มตื่นขึ้นมาในตอนเช้า พร้อมจุมพิตที่หน้าผากหญิงสาวอย่างแผ่วเบา “ อืออ....อืออ.....” หญิงสาวงืมงำ ภาคินอังมือสัมผัสที่หน้าผากหญิงสาว พบว่าเธอมีไข้สูง คงเพราะเมื่อคืนที่เขาคงเล่นเพลงรักกับเธอมากเกินไป จนร่างกายหญิงสาวประท้วง ชายหนุ่มรีบลุกจากเตียง เดินไปเอาน้ำเย็นมาเช็ดตัวให้หญิงสาว “ อืออ....หนาวจัง ปวดเมื่อยตัวไปหมดเลย” หญิงสาวเอามือปัดป่ายผ้าและมือชายหนุ่มออก “อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวเราไปเอาข้าวกับยามาให้ทาน” ชายหนุ่มกล่าว พร้อมมือยังคงเช็ดตามตัวไม่หยุด แม้ร่างกายหญิงสาวจะประท้วงจากอาการไข้ แต่เมื่อปลายนิ้วที่สัมผัสไล้ไปตามเนื้อนวล กลับทำให้ร่างบางสั่นสะท้าน ภาคินเองอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายดัง “อึก” แต่ต้องหักห้ามใจเพราะรู้ดีว่าร่างกายคงรับศึกหนักไม่ไหวแล้ว หลังจากเช็ดตัวเสร็จ ภาคินจัดการห่มผ้าให้ร่างบาง พร้อมเอาผ้าชุบน้ำ วางไว้บนหน้าผากเธอ จากนั้น จึงเดินออกจากห้องเพื่อเข้าครัวทำกับข้าวอ่อน ๆ ให้เธอทานพร้อมยา ในห้องครัว ภาคินเปิดดูข
Читайте больше
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status