บทที่ 23 นินทาคนสนุกดีออก

ขิมตื่นขึ้นมาในอีกวันก็พบว่าเป็นเวลา ตีห้า เธอรีบหันไปหาไท แล้วเขย่าแขนปลุกเขาอย่างเร่งรีบ

"เฮีย ตื่นได้แล้ว กลับที่พักกันเถอะ!"

"อื้ออ…"

ไทงัวเงียตื่นขึ้นมาพร้อมบิดขี้เกียจ แล้วเอื้อมมือมาดึงขิมลงไปกอดแน่น แล้วหอมแก้มเธอฟอดใหญ่

"ฟ๊อดดด! รีบไปจังอะขิม เฮียยังไม่อยากไปเลย เมื่อคืนใช้พลังงานไปเยอะจัด" ไทพูดเสียงอู้อี้

"สมน้ำหน้า ใครให้เฮียทำหลายรอบละ รีบๆ ลุกเร็ว ขิมเป็นห่วงไหม รีบแต่งตัวแล้วไปกันเถอะเฮีย" เธอพยายามดึงไทให้ลุกขึ้นยืนด้วยกัน

ขิมที่ลุกขึ้นยืนก่อน ผ้าห่มที่พวกเขาห่มอยู่ก็ติดตัวมาด้วย เธอบังเอิญหันหน้าไปเห็น แกนกายของไทที่ตอนนี้มันกำลังตั้งผงาดขึ้นมาอีก ไม่รู้ว่าเพราะอากาศหนาวหรือกำลังมีอารมณ์อีกกันแน่

"เฮียไทลามกวะ! ทำไมมันกลับมาแข็งอะไรอีก    แล้วอะ" ขิมเริ่มโวยวายเสียงดัง

"ก็เห็นหน้าขิมแล้วมันมีอารมณ์ไง มันก็เลยแข็งหน่ะสิ ทำไม? อยากจะลองอีกรอบไหมล่ะ!!!"

"โลกสวยด้วยมือเฮียไปก่อนก็แล้วกัน ขิมไม่เอาด้วยหลอก ยังเจ็บอยู่เลย"

จากนั้นขิมรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปแต่งตัวทันทีโดยไม่หันกลับไปมองไทอีก

พอแต่งตัวกันเสร็จเรียบร้อยทั้งสองคนก็ออกจากรีสอร์ตแล้วมุ่งหน้ากลับสู่ที่พักเขาใหญ่ที่เพื่อน ๆ พักกันอยู่ ตลอดการเดินทาง ไทชอบเอื้อมมือมาจับหน้าอก บ้าง จับมือขิมเอาไปหอมบ้างจนเธอเริ่มรำคาญ

ขิมก็บ่นเขาตลอดทาง "เฮียไท! มือเฮียอะ หัดอยู่นิ่ง ๆ บ้างจะได้มั้ย! ขิมเริ่มชักรำคาญแล้วนะ"

"ก็มันทั้งนิ่มทั้งใหญ่ เฮียเลยชอบจับอ่ะ อีกอย่าง... ก็เคยกันมาแล้ว จะหวงอะไรอีกเมียจ๋า!"

"พูดทั้งวันเรื่องแบบนี้เนี่ย ในหัวเฮียมีแต่เรื่องแบบนี้หรืออย่างไง"

"ก็เมียสวย น่าเอาขนาดนี้ ไม่ให้คิดแต่เรื่องนี้ได้อย่างไงละ"

"หื่นกาม!!!!" ขิมที่ขี้เกียจจะเถียงแล้วก็ปล่อยให้เขาทำไป เพราะรู้ว่าเถียงยังไงก็สู้ความเอาแต่ใจของไทไม่ได้

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ทั้งสองขับกลับมาถึงที่พักก็เป็นเวลาหกโมงเช้ากว่าแล้ว พอขับรถเข้าไปจอด พวกไหม ปอ และเพชร ก็ตื่นขึ้นมานั่งผิงกองไฟกันเหมือนรอพวกเขากลับมา

"โถ่!!! ขิมปวดท้องแล้วไปไหนกันมาอีกวะ กลับมาเอาป่านนี้" ปอถามทันทีที่เห็นหน้าทั้งสอง

ไทตอบกลับอย่างสบาย ๆ "ตอนแรกขิมมันปวดท้อง แล้วไม่อยากขับรถขึ้นกลับมาเลยไง กลัวขิมมันเมา  แล้วกูก็กลัวจะเสียเวลามาเที่ยวเราไปเดทกัน แฟนกันก็ต้องไปเดทกันแค่สองคนสิ พวกมึงจะสงสัยอะไรเยอะแยะวะ!"

ทุกคนก็เลยแซวกันยกใหญ่ "ฮิ้ววว! เดทยังไงให้ขิมมีรอยช้ำที่คอด้วยวะ ไอ้ไทนี่มันร้ายจริง ๆ" เพชรที่สังเกตบนคอของขิมแล้วพูดแซว

ขิมที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบรูดซิปเสื้อกันหนาวขึ้นปิดถึงคอทันที "อะ…อ๋อ ยุงกัดอะพี่ ยุงมันกัดที่คอ"

"ยุงตัวนี้มันน่าจะตัวใหญ่เท่าควายแน่ๆ ฮ่าๆ" ปอพูดพลางเหลือบตามองไทที่ยิ้มอยู่

"เออ…ไอ้เวร" ไทด่ากลับไปแบบไม่เดือดร้อนอะไร

ทุกคนก็บอก "อ๋อ..." แบบไม่เชื่อ แล้วขิมก็รีบเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น

"รีบเก็บของกันเถอะ วันนี้เดินทางกลับแล้ว เฮียไทรีบไปดูว่าพวกข้างบนตื่นหรือยังด้วยนะ"

"เออๆ เดี๋ยวเฮียไปดูให้"

ไทที่รีบเดินเข้าไปดูในบ้านว่าทุกคนตื่นกันหรือยัง พอเปิดประตูเข้าไปในห้องที่ตั้มพักอยู่ก็พบว่า      ตั้มกับเจนนอนอยู่บนเตียงเดียวกัน ทั้งสองคนที่เห็นไทก็รีบลุกขึ้นมาอย่างตกใจ

เจนพยายามที่กำลังจะอ้าปากอธิบาย "ไท! ฟังเจนก่อนนะ คือ... เมื่อคืน..."

ไทโบกมือตัดบทอย่างไม่รู้สึกอะไร "ไม่ต้องอธิบายหรอกเจน เรื่องของสองคน ไทไม่ยุ่ง โต ๆ กันแล้ว!"

"เอ้อ..รีบๆแต่งตัวแล้วเก็บของนะ จะได้เดินทางกลับกันแต่เช้า"

แล้วไทเดินลงมาเก็บของกลับทันที พวกเพื่อน ๆ ที่ลงมาทีหลังก็ทำหน้าเลิ่กลั่กเมื่อรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อกี้

"เจน! รอบนี้เจนกลับกับตั้มนะ พวกเรากลับกันไปคนละทางอยู่แล้ว"

เจนหน้าเสียทันที เพราะไทปฏิเสธที่จะให้เธอกลับด้วย ทุกคนจึงกล่าวลากันแล้วบอกว่าไว้เจอกันโอกาสหน้า ก่อนจะขึ้นรถของตัวเอง

ขากลับ ขิมได้นั่งหน้ากับไทสมใจ ทั้งสองคนคุยกันกะหนุงกะหนิงตลอดทาง ไทก็ยังคงไม่เลิกที่จะเอื้อมมือมาจับมือขิมไปกุมเอาไว้

ไหมที่เห็นภาพหวานชื่นอยู่เบาะหลังก็พูดออกมา

"ยังเห็นกูนั่งอยู่ข้างหลังบ้างไหมเนี่ย บนรถนี้ไม่ได้มีแค่สองคนนะโว้ย เป็นหมาหัวเน่าสะแล้วกู" ไหมเอ่ยแซวไปแบบขำ ๆ 

"ต่อไปนี้คงเรียกว่าไอ้ขิมไม่ได้แล้วสิ คงต้องเรียกว่าพี่สะใภ้แล้วแหละ ใช่ปะเฮีย"

"พูดดีวะ…เดี๋ยวเฮียให้ตังกินหนม"

"เว่อร์! เรียกแบบเดิมนั่นแหละไหม ขนลุกวะ"

ไหมทำหน้าหงอย "เห้อ! เป็นหมาหัวเน่าสะแล้วกูต่อไปนี้มึงคงทิ้งกูไปอยู่กับเฮียแล้วสินะ คนมีความรักก็แบบนี้แหละ"

"ไม่ทิ้งหรอก มึงอย่าดราม่าจ้ะ แล้วพี่ปอละไหม อย่าคิดว่ากูไม่รู้นะ" 

"บ้า…พี่ปอทำไม มีอะไรที่ไหน"

"เชื่อตายแหละ"

ตลอดการเดินทางกลับ ไหมก็อดไม่ได้ที่จะนินทาเรื่องที่ไทไปเห็นเจนกับตั้มนอนอยู่ด้วยกันเมื่อเช้า

"กูว่าแล้ว! พี่เจนมันต้องเป็นแบบนี้ เห็นทำเป็นเรียบร้อยเมารถ ที่ไหนได้ มันก็แค่หาโอกาสมาวอแวเฮียไท พอเฮียกูไม่สนก็ไปคว้าพี่ตั้มมาแทน ง่ายจริง ๆ เลยผู้หญิงคนนี้" 

ขิมที่ได้ฟังก็ตกใจ "จริงเหรอ พี่เจนเขาไปนอน    กับพี่ตั้มหรอ! ก็ว่าเมื่อเช้าทำไมเขาถึงจะพยายามจะอธิบายกับเฮีย"

"จริงดิ! เฮียกูเล่าให้ฟังแล้ว พวกนั้นมันก็คงกินกันอยู่แล้วแหละ แค่มาหาเฮียกูเพื่อความสนุก แล้วทำเป็นเมารถจะนั่งหน้า น่ารำคาญชิบหาย แต่ดีแล้วแหละที่เฮียไม่ให้มันกลับด้วยอะ สมน้ำหน้ามัน!"

ไทที่กำลังตั้งใจขับรถก็พูดขึ้น "พวกเองจะนินทาอะไรกันเสียงดังวะ เฮียฟังอยู่ แล้วเจนมันก็เป็นเพื่อนเฮียนะ!"

"โอ๊ย! ฟังไปเถอะเฮีย เรื่องจริงทั้งนั้น หนูแค่เป็นห่วง เกือบจะโดนพี่เจนคาบไปกินแล้วมั้ยละ ฮ่าๆ" ไหมเถียงกลับ

"กูนี่โดนมองจิก กลัวว่าจะโดนตบวันไหนก็ไม่รู้"

"ฮ่าๆ…เกือบไปแล้วขิมเอ๊ย"

"ใครจะกล้าทำแฟนพี่…พี่จะจับหักคอแม่ง"

"จ้า…พ่อคนเก่ง เก่งที่ซู๊ดดดด"

ไทได้ยินดังนั้นก็หัวใจพองโต หันมายิ้มหวานให้ขิมจนเกือบจะชนรถคันข้างหน้า

"เฮ๊ยย!!!..เฮีย ตกใจหมด มั่วแต่จ้องหน้าไอ้ขิมอยู่นั้น เกือบตายโดยที่ยังไม่มีผัวแล้วมั้ยละกู"

"ใจกูไปกูตาตุ่มเลยเมื่อกี้ เฮียนะเฮีย" ไหมบ่นไทอุบอิบ

"เฮียขอโทษๆ ฮ่าๆๆๆ"

พอขับรถมาได้พัก ไทก็เลี้ยวเข้าปั๊มน้ำมันใหญ่

"ไปหาเข้าห้องน้ำกันไป" ไทบอก

"โอเคเลยเฮีย เดี๋ยวจะไปกินน้ำปั่นด้วย" ไหมรีบคว้ากระเป๋า

ไทจอดรถเสร็จก็หันไปพูดกับน้องสาว "ไอ้ไหม มึงลงไปก่อนเลย ไปซื้อน้ำปั่นให้กูด้วยแก้วหนึ่ง!"

"ให้ตังค์มาดิเฮีย!" ไหมแบมือขอเงิน แล้วรีบลงจากรถไป

พอไหมลงไปแล้ว ห้องโดยสารก็เหลือแค่ไทกับขิม ไทรีบปลดเข็มขัดนิรภัย แล้วโน้มตัวไปหาขิมอย่างรวดเร็ว

"มานี่!" 

ขิมยังไม่ทันได้ตอบโต้อะไร ไทก็ก้มหอมแก้มขิมดังฟอดใหญ่ ที่ข้างแก้มซ้ายของเธออย่างจัง โดยที่ขิมไม่ทันได้ตั้งตัว

"เห๊ย! เฮีย ทำอะไรเนี่ย เดี๋ยวคนอื่นเห็น" ขิมตกใจ รีบเอามือจับแก้มตัวเอง

"ใครจะเห็นละ ไม่มีใครสนใจหรอก กระจกมันมืด ผัวอยากหอมเมียมันผิดตรงไหนวะ ตั้งแต่เมื่อเช้ายังไม่ได้สวีทกันเลย"

"บ้า!!! รีบลงไปได้แล้ว เดี๋ยวไหมก็มาเห็นหรอก!" 

ไทหัวเราะชอบใจ ก่อนจะยอมลงจากรถไปเข้าห้องน้ำ ปล่อยให้ขิมนั่งหน้าแดงอยู่คนเดียวในรถ