บทที่ 6 หมาอยู่ในปากกี่ตัว

ไทขับรถกระบะกลับมาถึงอู่ด้วยสีหน้าที่เหมือนพึ่งไปแพ้สงครามมาทั้งที่ยังไม่ทันได้รบจริง เขามีสีหน้าหงุดหงิดจากการถูกขิมวิ่งหนี และถูกเพื่อนสนิทหัวเราะเยาะ

พอจอดรถเรียบร้อย ไทกับไหมก็เดินเข้ามาในอู่

"เฮีย! อย่าทำหน้าเหมือนจะไปฆ่าใครตายดิ๊ แค่ขิมมันโกหกแล้ววิ่งหนีเอง ไม่ได้ตายห่าซะหน่อย" ไหมพยายามปลอบพี่ชาย

"ไหมมึงจะไปรู้อะไร โกหกแล้ววิ่งหนี นั่นมันแปลว่ารำคาญเฮียจัด ๆ แล้วนะเว้ย กูจีบแบบนี้แม่งจะติดไหมวะ" ไทบ่นพึมพำกับตัวเอง

ทันทีที่ทั้งสองเดินเข้ามาในส่วนพักผ่อนของอู่ ก็พบว่ามีบุคคลสำคัญมารออยู่แล้ว คือพ่อและแม่ของไทกับไหมกำลังนั่งจิบชา กินขนมอยู่ที่โต๊ะทำงานของไท โดยมีไอ้ปอและไอ้เพชรนั่งคุยเล่นอยู่ใกล้ ๆ อย่างสบายอารมณ์

"อ้าว! ไอ้ไท ไอ้ลูกชายตัวดีหายหัวไปไหนมา ทิ้งอู่ไว้กับลูกน้องเนี่ยนะ มึงเป็นเจ้าของนะเว้ย!" 

"โถ่! พ่อ ไม่ได้ทิ้ง ก็แค่ไปส่งไอ้ไหมที่มหาลัยไง แล้วก็แวะไปกินชาบูมานิดหน่อยเอง" 

ไหมที่เดินตามมาเห็นโอกาสทองที่จะแฉพี่ชายต่อหน้าพ่อแม่ก็รีบพุ่งตัวเข้าไปเกาะแขนพ่อทันที

"พ่อ นี่ไม่ใช่นิดหน่อยแล้วค่ะ พี่ไทมัวแต่ไปตามไอ้ขิมอะดิพ่อ หนูบอกว่าไปกินชาบู เฮียก็ลากพี่ปอกับพี่เพชรตามไปเฝ้าเขาถึงที่หลังมอเลย ผัวเขาก็ไม่ใช่ ยังจะไปตามเฝ้าเขาอย่างกับพวกโรคจิต หญิงไหนจะมาชอบผู้ชายแบบเฮียกันละคะพ่อ" ไหมจีบปากจีบคอฟ้องพ่ออย่างออกรสชาติ

พ่อกับแม่ของไทและไหมมองหน้ากันแล้วหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ จริงเหรอไอ้ไท ไปตามเฝ้าเขาถึงที่เลยหรอวะ ทำตัวเป็นนักสืบเอกชนเลยนะมึง" พ่อไทหัวเราะจนตัวโยน 

"ว่าไงล่ะลูก ยังจีบน้องเขาไม่ติดอีกเหรอ เห็นชอบแซวตั้งแต่น้องเรียนอยู่มัธยมปลายเลยไม่ใช่รึไง" แม่พูดเสริม

ไทหน้าเจื่อนไปทันที "โถ่  ไม่ใช่ตามเฝ้าสะหน่อย ผมแค่... แค่ไปกินชาบู แล้วบังเอิญเจอแค่นั้นเอง"

แม่ของไทวางแก้วชาลง แล้วยิ้มอย่างเอ็นดู "โอ๊ย... ไอ้ไท ลูกแม่ จะปฏิเสธทำไม แม่ก็เห็นว่าน้องขิมน่ารักออก ดูเป็นเด็กเรียบร้อยแต่ก็ สู้คนดี แต่ลูกแม่นี่สิ...จีบคนไม่เป็นเลย ให้พ่อลูกสอนสะสิเรื่องแบบนี้เขาชำนาญ"

"ชำนาญอะไรกันเมียจ๋า ตอนนี้มีเมียคนเดียว" พร้อมกับเดินไปกอดภรรยาแล้วพูดออดอ้อน

"เลี่ยน!!!!" ไทและไหมพูดออกมาพร้อมกัน

ไอ้ปอที่นั่งฟังอยู่ทนไม่ไหวต้องรีบเสริมขึ้นมาทันที

"แม่พ่อ จะติดได้ไงละครับ ปากมันหมาขนาดนั้น พูดจาแต่ละอย่างนี่... เหมือนไม่เคยได้เข้าโรงเรียน เวลาพูดกับน้องขิมนะ... มันชอบพูดคำว่าเมียจนพวกผมขนลุกแทนแถมยังชอบไปกวนตีนน้องมันอีก ไม่รู้ว่ามันเลี้ยงหมาไว้ข้างในปากกี่ตัวครับแม่" 

"ไอ้เหี้ยปอ ไม่พูดก็ไม่ตายหลอก สั*" 

ไอ้เพชรก็รีบเสริมทัพตามมาติด ๆ "จริงครับแม่ ขนาดพวกผมเป็นเพื่อนมันยังปวดหัวเลยครับ เวลาอยู่กับน้องขิมนะ... มันหึงน้องจนหน้ามืดตามัว เมื่อกี้ก็เกือบจะไปหักคอไอ้เด็กที่ตักหมูให้น้องขิมแล้ว มันทำตัวเป็นเจ้าของเกินเบอร์ไปมากครับ"

แม่ของไทหัวเราะจนต้องยกมือปิดปาก "โถ่เอ๊ย ไอ้ไท ลูกชายแม่ นิสัยไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ เจ้าชู้ก็เจ้าชู้พอตัว ปากก็เสีย ถึงใจจริงจะดี... แต่ถ้าลูกจีบแบบนี้... แม่ว่าปล่อยน้องไปมีอนาคตที่ดี ดีกว่ามั้ง เดี๋ยวน้องเขาจะคิดว่าลูกเป็นพวกอันธพาลโรคจิตเอา ฮ่าๆ"

"โถ่... แม่ครับ ผมไม่เคยเจ้าชู้เลยนะ นั่นมันอดีต ผมไม่เคยมีใครจริงจังเลยตั้งแต่เกิดมา ผมลูกแม่จริงปะเนี่ย ทำไมแม่ไม่เข้าข้างผมเลยอะ ผมเป็นลูกนะ ผมชอบขิมจริง ๆ นะแม่" ไทพูดพร้อมกับทำหน้าอ้อนวอนสุดฤทธิ์

"รักจริงแต่จีบเหมือนพวกอันธพาล ใครเขาจะไปรู้กับมึงวะ!" พ่อไทพูดอย่างขำขัน

"แล้วที่บอกว่าไม่เคยเจ้าชู้เนี่ย แม่ยังจำอีหนูที่อยู่ร้านคาราโอเกะได้อยู่นะลูก" แม่ไทแฉลูกชายต่อหน้าทุกคน

"โถ่แม่ นั่นมันนานมาแล้ว ตอนนี้ผมเป็นคนใหม่ ผมพร้อมจะเป็นแฟนที่ดีของขิมแล้วนะแม่ จะเอาจริงแล้ว"

ทุกคนในห้องทำงานหัวเราะออกมาพร้อมกันอย่างตลกขบขันกับความพยายามที่ผิดที่ผิดทางของไท แต่ถึงจะหัวเราะยังไง ทุกคนก็รับรู้ได้ว่า ไทรักและจริงจังกับขิมมากจริง ๆ เพียงแต่เขาไม่รู้วิธีแสดงออกที่ถูกต้องเท่านั้นเอง

"เอาเป็นว่า...แม่กับพ่ออยากได้ลูกสะใภ้คนนี้จริง ๆ นะไอ้ไท มึงต้องเปลี่ยนวิธี เลิกทำตัวเป็นเจ้าของ เลิกปากหมา แล้วทำตัวเป็นสุภาพบุรุษซะบ้าง พ่อกับแม่จะคอยดู พ่อจะลดเกรดงานให้มึงถ้ามึงเปลี่ยนได้" 

ไทนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความท้อแท้ "โว๊ะ! ต้องทำขนาดนั้นเลยเหรอพ่อ แม่งยากกว่าซ่อมเครื่องยนต์เฟอร์รารี่อีกนะเนี่ย แต่... เห็นแก่ลูกสะใภ้ที่พ่อแม่ชอบ...จะลองเปลี่ยนดูก็ได้วะ"

คอนโดของขิม

ขิมอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอนอนแผ่อยู่บนเตียงพลางไถโทรศัพท์มือถือ ดูรูปภาพเก่า ๆ ในแกลเลอรี่ ภาพของเธอกับแฟนเก่าที่พึ่งนอกใจไปโผล่ขึ้นมา... น้ำตาที่ไม่รู้ว่าแห้งไปแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไหลลงมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้

"ฮึก... ไอ้ภาค... มึงมันเหี้ย กูจะร้องไห้เพื่อมึงทำไมวะ!" ขิมสบถเบา ๆ กับตัวเอง

เธอรีบปาดน้ำตาออกอย่างรวดเร็ว ต้องมูฟออน ผู้ชายมีอีกเยอะแยะ ขิมเช็ดหน้า เช็ดตา แล้วลุกไปล้างหน้าในห้องน้ำอีกรอบเพื่อเรียกสติ

พอกลับมานอนบนเตียงอีกครั้ง ขิมก็พยายามคิดถึงเรื่องอื่นเพื่อไม่ให้กลับไปเศร้าเรื่องแฟนเก่า

จู่ ๆ ภาพของ ไท ก็ผุดขึ้นมาในหัว... ภาพที่เขาทำหน้าหงุดหงิดตอนเห็นเจมส์ตักหมูให้เธอ... ภาพที่เขากอดเอวเธอแล้วประกาศว่า 'นี่เมียกูเอง!' ต่อหน้าเพื่อน ๆ ... และภาพที่เขาทำหน้าหงอยคอตกตอนเธอวิ่งหนี

ขิมเผลอ อมยิ้ม ออกมาอย่างไม่รู้ตัว

บ้าจริง! ทำไมต้องมายิ้มให้ไอ้ปากหมานั่นด้วยนะ

เธอรีบสะบัดหัวแรง ๆ ไล่ความคิดบ้า ๆ นั้นออกไป

"คนอะไรปากหมามากๆ ไม่ได้น่ารักสักนิด หวงก็หวงแบบไม่มีสิทธิ์ เป็นโรคจิตชัด ๆ!" ขิมบ่นพึมพำกับตัวเอง

อู่เฮียไท

ไทที่กำลังนั่งฟังพ่อแม่บ่นและอ้อนวอนขอให้เขาเปลี่ยนวิธีจีบขิมอยู่ จู่ ๆ ก็จามออกมาอย่างแรง

"ฮัดชิ้ววว!"

ไทขยี้จมูกแล้วมองไปรอบ ๆ ตัวอย่างระแวง

"ไอ้ห่า! ใครนินทากูวะ" ไทพูดเสียงดัง

ทุกคนในห้องมองหน้าไทแล้วหัวเราะอีกครั้ง

"ไม่ต้องไปหาหรอกลูก ก็คงเป็นน้องขิมของลูกนั่นแหละ ลูกคงไปทำอะไรให้เขาเจ็บช้ำน้ำใจอีกล่ะสิ" แม่ไทพูดอย่างรู้ทัน

ไทหน้ามุ่ย "แม่ แค่คิดถึงผมก็จามแล้วหรอ หรือว่า... คิดถึงจนอยากจะโทรหารึป่าว"

เพื่อนทั้งสองคนรีบตะโกนด่าพร้อมกัน "ไอ้ไท มึงไม่เปลี่ยนเลยจริง ๆ หลงตัวเอง"