6.1

คิรากรนั่งเคาะนิ้วบนพวงมาลัยและฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีได้ทั้งที่รถติดแทบไม่ขยับ ทำให้หญิงสาวที่นั่งอยู่เคียงข้างอดแปลกใจไม่ได้

               “รถติดขนาดนี้ยังอารมณ์ดีได้อยู่อีกนะคุณ”

               “เพราะคุณที่ทำให้ผมอารมณ์ดี” เขาหันมาส่งยิ้มให้ “เดี๋ยวผมพาไปเลือกแหวนแต่งงานที่ร้านเพื่อนคุณแม่นะ คุณเลือกได้ตามใจชอบเลย ไม่จำกัดขนาดเพชร  ไม่จำกัดวงเงิน”

               “ฉันพูดเล่นค่ะ ไม่ได้อยากได้จริงซะหน่อย แล้วตอนนี้ฉันก็ต้องรีบไปทำงานแล้วด้วย คุณจับฉันยัดใส่รถมา คุณต้องรับผิดชอบไปส่งฉันให้ทันสิบโมงด้วยนะ” หญิงสาวบอกจุดหมายปลายทางที่จะให้เขาไปส่งแล้วสะกิดบอกคนที่เอาแต่นั่งเอียงตัวมองหน้าเธอให้ออกรถ เมื่อรถคันหน้าเคลื่อนตัวทิ้งห่างไปไกล “หันไปมองถนนแล้วขับรถดีๆ ค่ะ เดี๋ยวคันหลังก็ด่าเอาหรอก”

               “วันนี้ใครด่าอะไรผมก็ไม่โกรธ” ชายหนุ่มตอบอย่างกระดี๊กระด๊า อารมณ์ดีเกินเหตุ ก่อนจะละสายตาจากใบหน้าเรียวเล็กที่สวยจัดเพื่อหันไปมองถนนแล้วเคลื่อนรถออกไป

โดยพื้นฐานแล้วอลีนาเป็นคนหน้าหวาน แต่การแต่งหน้าด้วยโทนสีส้มผสมน้ำตาลก็ทำให้เธอดูสดใสและดูเป็นสาวเปรี้ยวอมหวานที่มองไม่รู้เบื่อ แค่คิดว่าจะได้ตื่นมาเจอหน้าเธอเป็นคนแรกทุกเช้า หัวใจของเขาก็เต้นรัวจนผิดจังหวะแล้ว

               “เรื่องแต่งงานคุณไม่ต้องจริงจังมากก็ได้นะ เพราะเราจะแต่งกันแค่ในนามเท่านั้น”

               “หือ?” เขาส่งเสียงครางในลำคออย่างข้องใจ

               “คุณคงไม่ได้คิดว่าเราจะแต่งงานเป็นสามีภรรยากันจริงๆ หรอกใช่มั้ย”

               “คิด” เขาหันหน้ามาพยักหน้ารับแบบจริงจังมาก ก่อนจะหันกลับไปมองถนนข้างหน้าตามเดิม

               “หยุดคิดเดี๋ยวนี้เลยนะ” อลีนาย้ำเสียงหนัก “ส่วนข้อตกลงที่เราคุยกันไว้เมื่อคืนก็ยังเหมือนเดิมนะคะ เมื่อไหร่ที่คุณมีคนอื่น ฉันจะพาไออุ่นออกไปจากชีวิตคุณทันที”

               “ถ้าผมแต่งงานกับคุณแล้ว ผมก็จะซื่อสัตย์กับคุณ ผมไม่ไปยุ่งกับคนอื่นหรอก” เขายังคงทำหน้าจริงจัง ทั้งที่เธอบอกไม่ให้จริงจัง

               “ถ้าทำไม่ได้อย่างที่พูดก็อย่าพูดเลยดีกว่า”

“คุณรู้มั้ยว่าผมโสดสนิทมานานเท่ากับอายุของไออุ่นเลยนะ เพื่อนผมยังแซวกันอยู่เลยว่าผมทนอดอยากปากแห้งมาได้ยังไงตั้งหลายปี บางคนถึงกับคิดว่าผมเบี่ยงเบนไปแล้วด้วยซ้ำ”

               “จะมาบอกทำไม ฉันไม่ได้อยากรู้เรื่องส่วนตัวของคุณสักหน่อย” หญิงสาวเสมองออกไปนอกหน้าต่างรถ เพื่อซ่อนความกระดากอาย ถึงเธอจะไม่ใช่กุลสตรีที่เรียบร้อยเป็นผ้าพับไว้ แต่เธอก็ไม่เคยคุยเรื่องเซ็กซ์กับใครอย่างเปิดเผยแบบนี้มาก่อน

               “เขินเหรอ” เขาถามยิ้มๆ ไม่บ่อยนักที่เขาจะเจอผู้หญิงที่เขินจนหน้าแดงลามไปถึงใบหูเพียงเพราะเรื่องแค่นี้ “ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจจะหยาบคายกับคุณ มันเพลินปากไปหน่อย”

               “ไม่เป็นไรค่ะ แต่คุณอย่าหลุดปากพูดแบบนี้ต่อหน้าลูกก็แล้วกัน” คราวนี้เธอหันมาตำหนิเขาด้วยสายตา

               “คร้าบบบ คุณแม่ ต่อไปถ้าผมเผลอพูดอะไรไม่ดีแบบนี้อีกผมจะยอมให้คุณตบปากผมเลย” ว่าแล้วเขาก็คว้ามือเล็กนุ่มนิ่มของคนข้างกายขึ้นมาตบปากตัวเองแบบรัวๆ อย่างที่เคยเล่นกับไออุ่นเป็นประจำแบบลืมตัว “นี่แน่ะๆๆๆ ปากไม่ดีใช่มั้ย”

               “นี่คุณ! อย่าเล่นแบบนี้นะ” อลีนารีบชักมือกลับแล้วเอามาวางซุกไว้บนหน้าตักตัวเองอย่างเขินอาย

               “ผมว่าคุณน่าจะทำตัวให้ชินกับผมเอาไว้นะ พอเราแต่งงานกัน มันก็ต้องมีอะไรๆ มากกว่าจับมือกันอยู่แล้ว” คิรากรยังคงคิดอยู่ฝ่ายเดียว่าการแต่งงานครั้งนี้มันคือเรื่องจริงจัง และทุกอย่างก็ควรจะดำเนินไปเหมือนคู่สามีภรรยาทั่วไป

               “ถึงจะแต่งงานกันแล้ว แต่เราก็จะแยกห้องนอนกันค่ะ” อลีนาบอกโดยไม่กล้าหันมามองหน้าเขาตรงๆ “ฉันบอกคุณแล้วไงคะว่าการแต่งงานครั้งนี้จะเป็นการแต่งงานแค่ในนาม ถ้าคุณไม่ตกลง ฉันก็ไม่แต่งนะ”

               “โอเคครับ...ตกลงตามนั้น” ในที่สุดเขาก็ต้องยอมรับเงื่อนไขของเธอแต่โดยดี เพราะไม่อยากให้เธออึดอัดใจจนเกินไป เขาเข้าใจว่าเรื่องระหว่างเขาและเธอมันเกิดขึ้นเร็วมากเพียงชั่วข้ามคืน ถึงเขาจะถูกใจเธอ และมั่นใจว่าเธอก็น่าจะพอใจเขาอยู่บ้างไม่มากก็น้อย แต่มันคงเร็วเกินไปที่จะมีความสัมพันธ์ข้ามขั้นตอนแบบก้าวกระโดดขนาดนั้น “ผมยอมทำตามเงื่อนไขของคุณทุกอย่าง คุณก็อย่าลืมทำตามเงื่อนไขของผมก็แล้วกัน”

               “เรื่องห้ามคบกับใครน่ะเหรอ”

               “เยส!” เขาตอบรับเสียงใสขณะเลี้ยวรถเข้าไปจอดส่งเธอที่หน้าอาคารสำนักงาน

               “แค่ทำงานกับดูแลไออุ่นตามแผนที่คุณวางไว้ฉันก็ไม่มีเวลาไปทำอย่างอื่นแล้วค่า” หญิงสาวลากเสียงยาวกึ่งประชดอย่างน่ารักแล้วเปิดประตูรถ แต่จังหวะที่กำลังจะก้าวลงไป คิรากรก็จับมือของหญิงสาวเพื่อรั้งเธอเอาไว้

               “เดี๋ยวก่อนเอิง”

               “มีอะไรคะ” หญิงสาวหันหน้ากลับมาหาเขาและพยายามจะดึงมือออกจากการเกาะกุม แต่คราวนี้เขาไม่ยอมปล่อยง่ายๆ

               “เรื่องแต่งงาน คุณอาจจะไม่คิดจริงจัง แต่ผมจริงจังนะ” เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมใสของเธอเพื่อส่งผ่านความรู้สึกที่ซาบซ่านอยู่ภายในใจ “เรื่องระหว่างเรามันอาจจะเริ่มต้นแบบฉุกละหุกข้ามขั้นตอนไปหน่อย แต่เชื่อเถอะว่าผมรู้สึกดีกับคุณจริง”

               “คุณ...” อลีนาอึ้งไปอย่างคาดไม่ถึง นอกจากเขาจะรุกหนักแล้ว เขายังชัดเจนมากอีกด้วย ก่อนหน้านี้ที่เขาเข้าใจว่าเธอเป็นอันนา เขาก็แสดงออกอย่างเปิดเผยว่า ‘เกลียด’ และไม่อยากเสวนาด้วย แต่พอรู้ความจริงว่าเธอเป็นใคร เขาก็สลับโหมดมาเป็นมิตรกับเธอได้อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ เรียกว่าเขาเป็นคนชัดเจนและตรงไปตรงมามากที่สุดเท่าที่เธอเคยรู้จักเลยทีเดียว

“ผมไม่ได้รู้สึกดีกับคุณเพราะคุณจะมาเป็นแม่ให้ไออุ่นนะ” เขาออกตัวก่อนที่เธอจะเข้าใจความรู้สึกของเขาผิด “แต่มันเป็นความรู้สึกของผู้ชายคนนึงที่มีต่อผู้หญิงที่ชอบ”

               “คุณชอบฉัน” อลีนาครางเสียงแผ่วในลำคออย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

               “ครับ...ผมชอบคุณ” เขาตอบรับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่น “ผมอยากให้การแต่งงานเป็นจุดเริ่มต้นที่เราจะพัฒนาความสัมพันธ์ให้ดีขึ้นไปเรื่อยๆ ผมไม่อยากให้คุณแต่งเพื่อรอวันที่จะไปจากกัน” เขากระชับมือเธอแน่นขึ้นและวางมืออีกข้างลงบนหลังมือเธอ ราวกับต้องการบอกว่า ไม่ว่ายังไงเขาก็จะไม่ยอมปล่อยให้เธอหลุดมือไปเด็ดขาด

               “คุณคิดดีแล้วเหรอคะที่พูด”

               “ผมไม่ได้ใช้สมองคิด แต่ผมเชื่อเสียงหัวใจตัวเอง ความรู้สึกของผมมันบอกว่าผมชอบคุณ ต่อให้คุณไม่ตอบตกลง ผมก็จะทำให้คุณหลงรักผมจนถอนตัวไม่ขึ้น ระวังหัวใจของคุณเอาไว้ให้ดีก็แล้วกัน”

               เขายกมือเธอขึ้นมากดจูบหนักๆ ที่กลางฝ่ามือเสมือนเป็นการประกาศเปิดศึก!