6.2

อลีนามาถึงออฟฟิศก็รีบเคลียร์งานและประชุมสรุปคอนเซปต์ปกนิตยสารเล่มใหม่ ซึ่งเป็นฉบับของอีกสองเดือนข้างหน้าที่ถูกเลื่อนมาจากเมื่อวาน ปุยฝ้ายทำการบ้านมาดีมากสมกับประสบการณ์ที่มีกว่าสิบปีในวงการแฟชั่น ทำให้สามารถปิดการประชุมได้อย่างรวดเร็ว เมื่อจัดการงานทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวจึงเข้าไปยื่นใบลาพักร้อนกับมาทินา

               “ลาไปไหนตั้งสี่วัน” มาทินาหรี่ตามองอย่างแปลกใจ ตั้งแต่เรียนจบและเข้ามาทำงานที่นี่เป็นที่แรกเมื่อสี่ปีก่อน อลีนาไม่เคยลาหยุดแม้แต่วันเดียว เธอขยันและทำงานดีมากจนได้เลื่อนตำแหน่งจากกองบรรณาธิการมาเป็นผู้ช่วยบรรณาธิการฝ่ายแฟชั่น และได้เลื่อนมาเป็นบรรณาธิการเต็มตัวแทนคนเก่าที่ลาออกไปแต่งงาน เธอเติบโตในสายงานแบบก้าวกระโดดมากกว่าเพื่อนรุ่นเดียวกันมาก

               “ไปแต่งงานค่ะ” หญิงสาวบอกหน้าตาเฉย ไม่ต่างกับบอกว่าจะไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อหน้าปากซอย

               “แต่งงาน!” มาทินาแปลกใจมาก ทำงานด้วยกันมาหลายปี เธอไม่เคยรู้เลยว่าลูกน้องมีแฟน

               “ค่ะ...น่าจะภายในสองสามวันนี้ เอิงยังไม่แน่ใจว่าจะเป็นวันไหน เพราะเพิ่งตัดสินใจเมื่อเช้า ถ้าสรุปวันได้ เอิงจะมาเชิญคุณทีน่าอย่างเป็นทางการอีกทีนะคะ”

               “ฉันต้องเตรียมตัวหา บ.ก. ใหม่อีกแล้วสิ”

               “แต่งงานแล้วเอิงก็ยังทำงานอยู่ค่ะ ยังไม่ลาออก คุณทีน่าไม่ต้องหาคนใหม่นะคะ” ว่าที่เจ้าสาวรีบบอก

               มาทินาโล่งอกเพราะก็เสียดายความสามารถของอลีนาเหมือนกัน “แล้วเรื่องคุณแพรว เธอจะไปขอโทษเขาวันไหน นี่เขาก็เพิ่งโทร. มาเตือนฉันว่าให้รีบจัดการ เพราะเขาถูกชาวโซเชียลแคปรูปแซวเรื่องขาใหญ่หนักมาก”

               “เรื่องคุณแพรวยังพอมีเวลา เอิงขอจัดการเรื่องงานแต่งงานให้เรียบร้อยก่อนนะคะ” อลีนาครุ่นคิดแล้วเอะใจอะไรบางอย่าง “จริงๆ รูปนั้นคุณแพรวไม่ได้ดูขาใหญ่เลย คนที่จุดประเด็นในโซเชียลมีความแค้นส่วนตัวอะไรกับคุณแพรวหรือเปล่าคะก็เลยอยากแกล้ง เอิงว่างานนี้คุณแพรวเล่นงานผิดคนแล้ว น่าจะไปไล่บี้กับคนที่สร้างกระแสเรื่องนี้เป็นคนแรกมากกว่า”

               “ที่เธอพูดก็น่าคิด ฉันจะลองให้คนเช็กดูว่าต้นตอข่าวนี้มาจากไหน” มาทินาเห็นด้วย

               “ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวยกมือไหว้ ถึงแม้มาทินาจะเป็นหัวหน้างานที่ถูกบรรดาลูกน้องพูดถึงลับหลังว่าโหดขั้นสุด แต่เธอก็เป็นคนที่มีความยุติธรรมมาก ถูกผิดว่ากันไปตามเนื้องาน “เอิงขอตัวก่อนนะคะ มีเรื่องต้องจัดการอีกเยอะเลยค่ะ”

               “ดีใจด้วยนะเอิง เธอเป็นคนเคร่งเครียดกับงานเกินไป มีสามีก็ดีเหมือนกัน ชีวิตจะได้สดใสซู่ซ่าขึ้น”

               “มีสามีแล้วจะสดใสซู่ซ่ายังไงคะ”

               “ลองไปถามว่าที่สามีเธอดูสิ” สาวใหญ่ที่แต่งงานมีลูกแล้วบอกด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มแบบที่อลีนาไม่เคยเห็นมาก่อน เพราะปกติเธอจะชอบยิ้มเยือกเย็นแบบเชือดเฉือนมากกว่า

               “คุณทีน่าอ้ะ” ใบหน้าของหญิงสาวที่ไม่เคยเฉียดเข้าใกล้  ‘เรื่องบนเตียง’ มาก่อนร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีเมื่อแปลความหมายในแววตาของเจ้านายออก

               อลีนาออกจากออฟฟิศตอนบ่ายสามโมงแล้วกระโดดขึ้นแท็กซี่ จากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจะโทร. คิรากร แต่เมื่อกดเบอร์ของเขาขึ้นมาก็ปรากฏชื่อ ‘คุณลุงร็อตไวเลอร์’ หญิงสาวยิ้มขำแล้วกดเปลี่ยนชื่อที่บันทึกไว้เป็น ‘คุณลุงซู่ซ่า” ก็ตอนนี้เขาไม่ดุเธอแล้วนี่ แถมยังขยันทำให้หัวใจเธอเต้นแรงอีกต่างหาก

               “ฉันกำลังนั่งแท็กซี่กลับบ้าน เย็นนี้คุณไม่ต้องมารับฉันที่ออฟฟิศนะ ไปเจอกันที่โรงพยาบาลเลย”

               “ให้ผมไปรับที่บ้านมั้ย” ท่านประธานหนุ่มเซ็นเอกสารแล้วปิดแฟ้มส่งคืนให้เลขาฯ ที่ยืนรออยู่หน้าโต๊ะแล้วโบกมือให้เธอออกไป

               “ไม่ต้องค่ะ ฉันนั่งแท็กซี่ไปเองได้ แต่อาจจะไปถึงช้าหน่อย เพราะน่าจะต้องคุยกับพ่อแม่เรื่องแต่งงานยาวเลย ฝากบอกไออุ่นว่ายังไงฉันก็จะไปหาแก ไม่ต้องร้องไห้นะ”

               “ไม่ใช่แค่ไออุ่นนะที่จะร้องถ้าคุณไม่มา” คิรากรทิ้งหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีที่ผ่อนคลายแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ผมก็จะร้องด้วย”

               “อย่ามาทำเป็นพูดเล่น” น้ำเสียงที่พูดออกมาทั้งเข้มและดุ แต่ริมฝีปากกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างเปิดเผยเพราะรู้ว่าคนปลายสายไม่มีทางได้เห็นแน่

               “ผมพูดจริงนะ” ชายหนุ่มพูดพลางหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินจากในลิ้นชักโต๊ะทำงานออกมาเปิดดู ภายในบรรจุแหวนแต่งงานที่ตัวเรือนทำด้วยทองคำขาว หัวแหวนประดับด้วยเพชรขนาดสามกะรัตน้ำดีที่ล้อแสงไฟทุกเหลี่ยมมุม ซึ่งเขาแอบไปซื้อมาเตรียมไว้ให้ว่าที่เจ้าสาว เขาคะเนขนาดนิ้วเล็กๆ ของเธอด้วยสายตาตอนที่จูบมือเธอเมื่อเช้า และหวังว่าจะกะขนาดไม่พลาด

คิรากรเลือกแหวนขนาดกะทัดรัดที่เหมาะสำหรับสวมติดนิ้วในชีวิตประจำวัน เนื่องจากแหวนแต่งงานวงจริง มารดาของเขาออกปากแล้วว่าจะมอบแหวนเพชรเก่าแก่ประจำตระกูลให้ ซึ่งเป็นแหวนเพชรเม็ดใหญ่ดีไซน์หรูหราอลังการ เหมาะสำหรับสวมออกงานสำคัญมากกว่า เขาเดาได้เลยว่าอลีนาจะไม่ยอมเอามาสวมติดนิ้วทุกวันแน่ ดังนั้นเขาจึงต้องหาแหวนอีกวงมาให้เธอสวม เพื่อเป็นการประกาศบอกผู้ชายทั้งโลกว่าเธอมีเจ้าของแล้ว

“คุณรีบมานะ ผมมีอะไรอยากให้คุณดู”

“อะไรคะ ถ่ายรูปส่งมาให้ดูตอนนี้เลยได้มั้ย”

               “ไม่ได้” ชายหนุ่มยิ้มกับแหวนที่เขาตั้งใจเลือกมาอย่างดี “ผมอยากเห็นหน้าคุณตอนที่คุณเห็นของที่ผมเตรียมไว้ให้”

               “คุณเตรียมอะไรไว้แกล้งฉันหรือเปล่า” อลีนาเริ่มไม่ไว้ใจ

               “เห็นผมเป็นคนยังไง” ชายหนุ่มพูดกลั้วหัวเราะอารมณ์ดี

               “คุณๆ แค่นี้ก่อนนะ พี่พอลโทร. มา” อลีนาละล่ำละลักบอกแล้วรีบกดตัดสายของคิรากรทิ้ง เพื่อจะกดรับสายของศิวภัทรที่โทร. ซ้อนเข้ามา

               “เดี๋ยวก่อนเอิง! เอิง!” คิรากรวางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะทำงานอย่างสุดเซ็ง คนที่โทร. ซ้อนเข้ามาสำคัญมากถึงขนาดที่เธอต้องรีบตัดสายเขาทิ้งขนาดนี้เลยเหรอ

               ชายหนุ่มครุ่นคิดถึงชื่อ ‘พี่พอล’ อยู่ครู่หนึ่งก็จำได้ว่า มันคือชื่อของผู้ชายที่อยู่กับอลีนาในคืนที่เขาเจอเธอที่ลานจอดรถในโรงแรม อลีนาเคยบอกว่าผู้ชายคนนั้นเป็นว่าที่เจ้าบ่าวของอันนา แต่ภาพที่เขาจำได้ติดตาคือ คืนนั้นศิวภัทรโอบเอวเธออย่างสนิทสนมราวกับเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

ตกลงผู้ชายคนนั้นเป็นอะไรกับเธอกันแน่!