3.2  สหายน้อยขององค์ชาย

แนะนำติชมได้นะคะ ขอบคุณที่แวะอ่านค่ะ

3.2 

สหายน้อยขององค์ชาย

บ้านพักของเขาอยู่ไม่ไกลจากเชิงเขามากนัก มันเป็นบ้านพักที่เรียบง่ายกลางทุ่งชา หลังคามุงกระเบื้องสีเข้ม เสียงฝนกระทบดังเปาะแปะ

หญิงชราในบ้านตกใจเมื่อเห็นนายของตนพาเด็กหญิงที่ร่างทั้งร่างเปียกฝนเข้ามา

“นายน้อย! นั่นมัน...”

“เด็กน้อยหลงป่าน่ะ ปล่อยไว้ข้างทางคงไม่รอด 

คืนนี้ให้นางพักที่นี่ แล้วไปตามหมอมาดูอาการด้วย”

“ขอรับ”

จ้าวอี้หลันวางนางลงบนฟูกในห้องพัก ก่อนจะปล่อยให้หญิงชราทำหน้าที่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้กับนาง ส่วนเขาเองก็ต้องไปเปลี่ยนชุดเช่นกัน

ภายในห้องพักกว้างขวางที่มีกลิ่นกำยานหอมลอยคลุ้งอยู่ทั่ว จ้าวอี้หลันถอดเสื้อคลุมที่เปียกชุ่มไปด้วยฝนออกก่อนจะวางลงบนราวไม้ไผ่

เขาค่อยๆ นั่งลงข้างอ่างน้ำเพื่อล้างคราบโคลนออกจากแขนและใบหน้า พลางคิดถึงเด็กหญิงที่ช่วยไว้เมื่อครู่ ร่างเล็กจนแทบมองไม่เห็นใต้ผ้าคลุมหนาๆ ผิวซีดเซียวเหมือนกลีบดอกบัวที่ถูกฝนซัดจนช้ำ หากช้ากว่านี้อีกเพียงนิด นางคงสิ้นลมหายใจอยู่ริมทางไปแล้ว

หลังจากที่คิดเรื่อยเปื่อยสักพัก เขาก็ก้าวลงไปในอ่างน้ำอุ่น ปล่อยให้น้ำซึมผ่านผิวกายอย่างสบายตัว ความเย็นจากฝนค่อยๆ จางหายไปและถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่น แต่ยังไม่ทันได้เอนหลังพักสายตา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากด้านนอก

“เข้ามาได้” จ้าวอี้หลันเอ่ยเสียงเรียบ

ประตูไม้ถูกผลักออกช้าๆ ชายสูงวัยในชุดพ่อบ้านสีเข้มก้าวเข้ามาอย่างสำรวม เขาโค้งตัวต่ำก่อนจะเอ่ยเสียงเคร่งขรึม

“กระหม่อมขออภัยที่มารบกวนพ่ะย่ะค่ะ แต่มีเรื่องสำคัญจำต้องทูล”

จ้าวอี้หลันยกเอื้อมไปหยิบผ้าที่พาดไว้บนราวไม้ใกล้ๆ ขึ้นเช็ดผม

“ว่ามาเถิด ท่านอา”

หัวหน้าพ่อบ้านอย่างหลิวถงรับใช้ตระกูลจ้าวมาตั้งแต่รุ่นปู่ขององค์ชาย เขาเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล

“กระหม่อมเกรงว่าการพาสตรีแปลกหน้าเข้ามาในจวนเช่นนี้ จะไม่สมควรนักพ่ะย่ะค่ะ”

จ้าวอี้หลันหันมองเขา พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“ไม่สมควรหรือ”

“พ่ะย่ะค่ะ นางเป็นใครกระหม่อมก็ไม่อาจทราบ หากนางเป็นสายที่ถูกส่งมาลอบทำร้ายพระองค์ หรือเป็นคนที่มีจุดประสงค์ร้ายต่อราชสำนัก เกรงว่า...” หลิวถงเอ่ยอย่างระมัดระวัง แต่สีหน้ากลับเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

“มือสังหารรึ” จ้าวอี้หลันส่ายหน้า พลางหยิบผ้าขึ้นเช็ดแขน “เด็กน้อยคนนั้นน่าจะอายุเพียงสิบกว่าปี ทั้งยังผอมแห้งจนดูแล้วแทบไม่มีแรงยกชามข้าวด้วยซ้ำไป จะมีกำลังพอจะมาทำร้ายข้าอย่างนั้นหรือ”

“แต่ว่าองค์ชาย...”

“อีกอย่างนางสลบไปตั้งแต่เจอตัว ข้ายังต้องอุ้มนางขึ้นมาด้วยตนเอง คนเช่นนั้นจะมาลอบทำร้ายข้าได้อย่างไร”

น้ำเสียงขององค์ชายฟังดูอ่อนโยน แต่กลับมีความหนักแน่นแฝงอยู่ในที

หลิวถงเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก้มหน้า

“กระหม่อมเพียงแค่ห่วงความปลอดภัยของพระองค์พ่ะย่ะค่ะ ในยามที่บ้านเมืองมีเรื่องไม่สงบ ศัตรูก็มิได้มาจากข้างนอกเท่านั้น บางครั้งอาจซ่อนอยู่ในรอยยิ้มของสตรีอ่อนแอได้เช่นกัน”

จ้าวอี้หลันหัวเราะเบา ๆ “คำกล่าวของท่านอาก็ไม่ผิดนัก เพียงแต่ข้าไม่คิดว่าชะตาจะนำเด็กคนหนึ่งมาพบข้าโดยบังเอิญเพียงเพื่อให้ข้าต้องพบจุดจบที่ความตายหรอก”

หลิวถงเงยหน้าขึ้น มององค์ชายที่ตอนนี้ยืนอยู่ข้างอ่าง น้ำไหลหยดจากเส้นผมลงสู่แผ่นอกหนั่นแน่น

“ชีวิตผู้คนมีค่าทั้งสิ้น หากเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่หลงทาง ก็ควรช่วยไว้ เราไม่จำเป็นต้องตั้งแง่กับทุกสิ่ง”

“กระหม่อมเข้าใจพ่ะย่ะค่ะ” หลิวถงก้มศีรษะ แต่ยังไม่อาจละความกังวลในแววตา “เช่นนั้นกระหม่อมจะสั่งให้คนคอยดูแลนางไว้ห่างๆ หากมีสิ่งใดผิดปกติจะรีบรายงานทันทีพ่ะย่ะค่ะ”

จ้าวอี้หลันพยักหน้า “ทำตามที่เห็นสมควรเถิด แต่อย่าได้ทำให้นางตกใจ”

“พ่ะย่ะค่ะ” หลิวถงกล่าวรับคำ ก่อนจะขยับถอยออกไปอย่างนอบน้อม

เมื่อประตูปิดลงอีกครั้ง ความเงียบก็กลับมาเยือน ห้องทั้งห้องมีเพียงเสียงหยดน้ำจากเส้นผมขององค์ชายที่กระทบพื้นเบาๆ

เขาเดินไปหยิบเสื้อคลุมสีครามเข้มมาสวม ท่วงท่าล้วนสง่างามน่ามอง

สายตาคมภายใต้แพขนตายาวทอดมองออกไปยังหน้าต่างที่ฝนยังโปรยปราย “เด็กคนนั้นเป็นใครกันนะ ช่างน่าสงสาร...” เขาพึมพำ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ

หลังแต่งตัวเสร็จ เขาเดินออกจากห้องมุ่งหน้าไปยังเรือนพักอีกฝั่งที่หญิงชรากำลังดูแลเด็กหญิงอยู่ ผ่านลานไม้ที่ฝนยังคงตกพรำๆ บ่าวรับใช้ต่างหลบอยู่ใต้ชายคา และเมื่อเห็นองค์ชายเดินผ่าน ต่างก้มศีรษะลงพร้อมกัน

จ้าวอี้หลันไม่พูดอะไร เพียงก้าวเท้าผ่านอย่างเงียบงัน ใบหน้าเรียบนิ่งแต่ดวงตาแฝงรอยใคร่รู้

“หวังว่านางจะฟื้นเร็วๆ นี้” เขาพึมพำเสียงเบา ก่อนจะก้าวเข้าไปในเรือนพักที่จัดไว้ให้เด็กหญิงผู้นั้น

จ้าวอี้หลันพบว่านางยังคงนอนหลับสนิทอยู่และมีอาการไข้และเพ้อเป็นพักๆ จึงได้กำชับให้คนของตนดูแลให้ดี แต่ในเมื่อมาถึงที่จวนนี้และมีหมอดูแลแล้วก็พอจะโล่งใจได้ว่าปลอดภัย ส่วนเรื่องที่ว่าเด็กคนนี้เป็นกำพร้าหรือมีพ่อแม่หรือไม่ก็คงได้สอบถามกันอีกทีในภายหลังเมื่ออาการไข้ทุเลาแล้ว

หลายวันต่อมาหรูเยียนอาการทุเลาฟื้นจากพิษไข้ นางลืมตาขึ้นช้าๆ แสงแดดลอดผ่านบานหน้าต่างไม้ กระทบแก้มอุ่นๆ ของนาง

สิ่งแรกที่เห็นคือชายหนุ่มในชุดขาวสะอาดนั่งอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเขาเปื้อนยิ้มบางเบา

“เจ้าฟื้นแล้วหรือ”

เด็กหญิงขยับตัวนิดๆ “ข้าอยู่ที่ใดเจ้าคะ”

“ไม่ต้องกลัว ที่นี่เป็นบ้านของข้าเอง เจ้าปลอดภัยแล้ว” เขาตอบเรียบๆ

เด็กหญิงพยักหน้ารับ จากนั้นก็เอ่ยเบาๆ ว่าหิวข้าวและน้ำ เขาหัวเราะออกมาและสั่งให้บ่าวไพร่จัดเตรียมสำรับ เมื่อหรูเยียนได้กินจนอิ่มก็ได้เวลาต้องตอบคำถามบ้าง จนจ้าวอี้หลันได้ทราบว่านางเป็นเด็กที่พักอยู่ที่วัดกวงอัน

“เจ้าหลงป่ากระนั้นหรือ”

หรูเยียนพยักหน้า “ข้าแค่อยากลงเขามาเที่ยวในเมือง แต่ก็ไม่คิดว่าจะหลงทางเจ้าค่ะ”

จ้าวอี้หลันหัวเราะเบาๆ พลางขยี้ศีรษะเล็กๆ ด้วยความเอ็นดู

“ที่แท้ก็เป็นเด็กไม่ดี...หนีเที่ยวนี่เอง”

นางก้มหน้า สีหน้าซีดลง

“ข้า...ข้าเพียงอยากรู้ว่าภายนอกเป็นอย่างไร”

“แล้วเจ้ารู้หรือยัง เห็นหรือไม่ว่าการหรีลงเขามาไม่ใช่เรื่องดี หากข้าไม่ไปเจอเข้าเจ้าคงได้นอนหนาวตายอยู่ข้างทางแล้ว”

เสียงของเขาอ่อนโยน แต่กลับแฝงแววอบรมอย่างห่วงใย

เด็กหญิงนิ่ง ก่อนจะพยักหน้า “รู้แล้วเจ้าค่ะ”

“ดีแล้ว ต่อไปอย่าทำให้คนในวัดเป็นห่วงอีก ข้าชื่อจ้าวอี้หลัน เจ้าล่ะ ชื่ออะไร”

“หรูเยียน...เซี่ยหรูเยียนเจ้าค่ะ”

เขาชะงักเล็กน้อย “ตระกูลเซี่ย...ตระกูลแม่ทัพใหญ่เซี่ยอย่างนั้นหรือ”

“ข้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลเซี่ยหรอกเจ้าค่ะ”

หรูเยียนเอ่ยออกมาด้วยท่าทีน้อยใจ นานมาแล้วที่ไม่มีใครเคยถามนางเช่นนี้ และต่อให้คนตรงหน้าถาม นางก็ไม่กล้าตอบว่าเกี่ยวข้องกับคนบ้านเซี่ย เหมือนที่ตอนนี้พวกเขาไม่เคยเห็นนางเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว

จ้าวอี้หลันมองนางเงียบๆ แล้วพูดขึ้น

“ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร วันนี้เจ้าคือคนที่ข้าช่วยไว้ จงจำไว้ว่าชีวิตเจ้ายังมีค่า อย่าได้ทำให้ตนเองต้องตกที่นั่งลำบากเด็ดขาดเข้าใจหรือไม่”

หรูเยียนเงยหน้า ดวงตากลมใสสะท้อนเงาของเขา

“ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ คุณชาย”

“คุณชายรึ” จ้าวอี้หลันดูจะชอบใจมากกับคำเรียกขานของเด็กหญิง “ใครสอนเจ้าเรียกข้าเช่นนั้นกัน”

“ในตอนที่ข้ายังนอนป่วยท่านป้าเถียนบอกว่าให้เรียกท่านว่าคุณชายเจ้าค่ะ ท่านเป็นเจ้าของที่นี่ และเป็นผู้มีคุณที่ช่วยชีวิตของข้าด้วย”

“อืม...ข้าก็แก่กว่าเจ้าไม่กี่ปีจะเรียกข้าว่าพี่อี้หลันก็ได้นะ ข้าไม่ถือสา”

“ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ข้าเป็นเด็กกำพร้าต่ำต้อย”

“เอาเถอะๆ แล้วแต่เจ้าแล้วกัน จากนี้ก็พักให้แข็งแรงก่อน แล้วข้าจะส่งเจ้ากลับวัดเอง”

หลังจากวันนั้นหรูเยียนก็ได้ใช้เวลารักษาตัวอยู่ที่จวนนั้นนานกว่าหนึ่งเดือน น่าแปลกที่ไม่มีคนจากทางวัดมาตามตัวนางกลับไปเลย ซึ่งหญิงสาวมารู้ภายหลังจากทางท่านเจ้าอาวาสว่า องค์ชายรองส่งคนมาแจ้งข่าวเรื่องของนางที่วัดและบอกว่าจะดูแลนางให้ร่างกายแข็งแรงก่อนค่อยส่งกลับมาให้ แล้วด้วยความที่เขามีฐานะสูงส่งเช่นนั้นจึงไม่มีใครกล้าขัด

หรูเยียนจึงได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในจวนขององค์ชายรองและได้ไปเที่ยวในเมืองกับเขาบ่อยครั้ง จนทำให้ความสนิทสนมของทั้งคู่งอกเงยขึ้นมา และแม้ว่าจ้าวอี้หลันจะแก่กว่าหรูเยียนหลายปี แต่เขาก็ไม่เคยถือตัวเลย ซ้ำยังยอมเล่นเป็นเด็กๆ เป็นเพื่อนนางในบางครั้งด้วย

หลายครั้งที่นางและเขาแย่งกินขนมไร้กังวลร้านดังกันอย่างมีความสุข และก็เป็นนางที่แพ้เขาบ่อยๆ เพราะแย่งกินไม่ทันจนต้องทำหน้างอง้ำใส่ แต่ต่อมาทั้งสองก็หัวเราะไปด้วยกัน