3.1 สหายน้อยขององค์ชาย

ฝากติดตาม คอนเม้นต์ให้แป้งด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ

3.1

สหายน้อยขององค์ชาย

เสียงไม้กวาดเสียดสีกับพื้นอิฐดังแผ่วในยามสาย ลานกว้างด้านหลังอารามกวงอันเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหนาวที่พัดต้องกิ่งไผ่จนเกิดเสียงพลิ้วเบาๆ ดั่งเสียงพิณจากเบื้องบน

เกล็ดหิมะโปรยบางเบาจนมองแทบไม่เห็น ทว่าเพียงพอจะเกาะบนปลายผมของหญิงสาวในชุดผ้าฝ้ายสีเทาอ่อน ผู้กำลังก้มหน้ากวาดพื้นอย่างตั้งอกตั้งใจ

เซี่ยหรูเยียนเอนหลังเล็กน้อย สูดลมหายใจเข้าช้าๆ อากาศเย็นเยียบจนแสบปลายจมูก แต่นางกลับรู้สึกสงบอย่างประหลาด ที่นี่คือที่พำนักของนางก่อนจะก้าวเข้าสู่ความยุ่งเหยิง ที่ซึ่งไม่มีใครมองว่านางเป็นตัวซวย หากแต่เป็นเพียงสตรีที่ชื่นชอบความเรียบง่ายผู้หนึ่ง

ขณะนางเงยหน้ามองผืนฟ้าเหนือหลังคาอาราม พลันเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากกำแพงสูงด้านทิศตะวันตก หินกรวดหล่นกระทบพื้นเบาๆ ตามด้วยเสียงของใครบางคน

หรูเยียนสะดุ้งเฮือก หันขวับไปทางนั้น เพียงครู่เดียวร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีครามก็โผล่พ้นกำแพงขึ้นมา มือข้างหนึ่งยังจับขอบไว้แน่น อีกข้างกำลังปีนลงอย่างทะมัดทะแมง

“นี่ท่านทำอะไรอยู่เนี่ย!” หรูเยียนเอ่ยเสียงเบาแต่ดุดันไม่น้อย ทว่าก็แฝงด้วยความตกใจ “ที่นี่เป็นเขตหวงห้ามสำหรับบุรุษ หากใครเห็นเข้า พวกเราจะต้องถูกลงโทษทั้งคู่”

ร่างนั้นหัวเราะเบาๆ พลางกระโดดลงมาอย่างคล่องแคล่ว เขาปัดหิมะออกจากไหล่ แล้วหันมามองนางด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นและเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา

“อย่าโกรธเลยหรูเยียน ข้าปีนมาอย่างระวัง ไม่มีใครเห็นหรอกน่า”

ใบหน้าของชายหนุ่มงดงามอย่างที่น้อยคนนักจะมี ผิวขาวสะอาดราวหยกขัด แววตาเป็นประกายราวแสงจันทร์ในคืนปลอดเมฆ ท่วงท่าของเขาสง่างาม หากแต่รอยยิ้มนั่นก็ดูจริงใจและเป็นมิตรยิ่งนัก

บุรุษท่าทางขี้เล่นที่ยืนอยู่ต่อหน้านางในขณะนี้ก็คือองค์ชายรองนามว่าจ้าวอี้หลัน พระโอรสองค์ที่สองแห่งแคว้นต้าหยาง ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเฉลียวฉลาดและหาญกล้า ทว่าไม่ชอบอยู่ในกรอบพิธีรีตองของราชสำนัก

“องค์ชายรอง!” หรูเยียนรีบก้าวเข้าไปห้าม เสียงของนางเบาจนแทบกระซิบ “องค์ชายเสด็จมาที่นี่ได้อย่างไรกันเพคะ หากมีคนพบเข้าจะต้องเกิดเรื่องแน่ๆ”

จ้าวอี้หลันยิ้มบางๆ ดวงตาเต็มไปด้วยแววขี้เล่น

“เจ้าลืมแล้วหรือว่าวันนี้วันอะไร”

หรูเยียนชะงัก มือที่ถือไม้กวาดหยุดนิ่งกลางอากาศ นางขมวดคิ้วเล็กน้อย

“วันอะไรหรือเพคะ”

องค์ชายทำท่าผิดหวังเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะในลำคอ “วันเกิดของเจ้าอย่างไรเล่า” พูดจบ เขายื่นห่อผ้าผืนเล็กที่ผูกด้วยริบบิ้นแดงให้นาง

หรูเยียนมองของในมือเขาด้วยความแปลกใจ ในชาติก่อนวันนี้เป็นเพียงวันหนึ่งที่นางอยู่เพียงลำพังในอาราม

ไม่คนสำคัญในครอบครัวมาอวยพรให้

วันเกิดของนางคือวันที่ไม่มีใครใส่ใจมานานมากแล้ว นอกจากบรรดาแม่ชีที่อยู่ที่นี่ที่มักจะคอยสอนให้นางมีสติและไม่ยึดติดกับเรื่องทางโลกมากเกินไปจนทำให้เป็นทุกข์ ดังนั้นวันเกิดในทุกปีของนางจึงผ่านไปอย่างว่างเปล่า

แต่บัดนี้องค์ชายผู้นี้กลับปีนกำแพงสูงมาหาเพียงเพื่อบอกว่าวันนี้คือวันเกิดของนางอย่างนั้นหรือ

“หม่อมฉันไม่กล้ารับของขวัญที่ล้ำค่านี้เอาไว้หรอกเพคะ” นางตอบอย่างสุภาพ

องค์ชายหัวเราะเบาๆ “ของล้ำค่าอะไรกัน ข้าก็แค่ไปซื้อมาจากในตลาดเท่านั้น เจ้าลองเปิดดูก่อนเถิด”

เมื่อหญิงสาวเปิดห่อผ้าออกก็เผยให้เห็นขนมชิ้นกลมสีขาวแต้มลายทองจางๆ และมีกลิ่นหอมละมุนลอยออกมา มันคือขนมไร้กังวล [1] ขนมของโปรดของนางนั่นเอง

หรูเยียนเบิกตากว้าง “นี่มัน...”

“เจ้าชอบกินมิใช่หรือ” จ้าวอี้หลันยิ้มกว้าง พลางนึกถึงเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา ขนมไร้กังวลเป็นขนมที่หรูเยียนชื่นชอบที่สุด

“ร้านนี้เป็นร้านที่ต้องสั่งซื้อล่วงหน้ามิใช่หรือ”

หญิงสาวเอ่ยถาม เพราะบนขนมมีตราประทับชื่อร้านเอาไว้ด้วย

“วันเกิดของเจ้าทั้งทีย่อมต้องได้กินของโปรดสิ กินไปเถอะน่า ขอแค่เจ้าชอบก็พอแล้ว”

คำพูดของเขาเรียบง่าย แต่กลับกระทบใจหรูเยียนอย่างไม่ทันตั้งตัว

ความทรงจำของหรูเยียนไหลบ่าเข้ามา

เจ็ดปีก่อนหิมะ...ยังไม่ทันตก แต่หมอกหนาลอยคลุ้งไปทั่วหุบเขาฉางอวิ๋น เสียงนกร้องจากยอดไม้ไกลๆ แทบกลืนหายไปกับเสียงฝนที่เริ่มเทลงมา

เด็กหญิงวัยสิบสองปีในชุดผ้าฝ้ายซีดจางกำลังเดินเท้าเปล่าฝ่าฝนมา เนื่องจากรองเท้าของนางขาดไปแล้วก่อนหน้านี้

ดวงตากลมโตมีแต่ความมืดมัวของความกลัว นางหนีออกจากอารามในยามรุ่งสางของเมื่อสองวันก่อน เพราะหวังอยากเห็นโลกภายนอกที่พวกนางชีมักพูดถึง แต่โลกภายนอกนั้นกลับไม่ได้งดงามหรือสนุกสนานอย่างที่คิดไว้เลยสักนิด

เมื่อถึงเชิงเขา ถนนดินกลายเป็นโคลน ข้าวของที่ห่อมาก็เปียกชุ่มจนหมดสิ้น เสียงฟ้าผ่าดังกึกก้อง สายฝนเทกระหน่ำราวกับสวรรค์กำลังสาปแช่งผู้คน

นางหลบเข้าร่มไม้ใหญ่ พยายามกอดเข่าให้ตัวอุ่น แต่ความหนาวก็ไหลซึมเข้ากระดูก

ท้องไส้ร้องจ๊อกๆ เพราะตั้งแต่เช้านางยังไม่ได้กินอะไรเลย ตอนนี้ดวงตาเริ่มพร่ามัว มือเล็กเริ่มสั่นเทา ก่อนที่ร่างบางจะล้มลงกับพื้นโคลน

“คุณชาย! ตรงนั้นมีคนนอนอยู่ขอรับ”

เสียงผู้ติดตามตะโกนขึ้นกลางสายฝน ขณะขบวนม้าสามสี่ตัวกำลังเคลื่อนที่เป็นกลุ่มก้อน

ผู้ที่ควบม้านำหน้าสวมชุดผ้าไหมสีม่วงเข้ม ผมดำถูกรวบสูงตามแบบชนชั้นสูง ใบหน้าคมคายสะอาดสะอ้าน สวมกวานที่ทำจากหยกล้ำค่า

เขากระโดดลงจากม้าอย่างไม่ลังเล ก้าวลุยฝนเข้าไปหาร่างเล็กที่นอนคว่ำอยู่ในโคลนและไปถึงเร็วกว่าผู้ติดตามของตนด้วยซ้ำ

เมื่อพลิกตัวขึ้นก็เห็นว่าเป็นเด็กหญิงอายุราวสิบสองปี ผมเปียกแนบใบหน้า ผิวกายซีดเผือดราวกับกระดาษ

“นางยังหายใจอยู่หรือไม่ขอรับ” คนติดตามถามอย่างร้อนรน

จ้าวอี้หลันตรวจวัดชีพจร พลางวางหลังมือแนบหน้าผาก

“ไข้ขึ้นสูงคงต้องรีบหาที่พักให้นางก่อน” จ้าวอี้หลันอุ้มร่างเล็กขึ้นด้วยสองแขนอย่างระมัดระวัง เสื้อคลุมของเขาเปียกโชกไปทั้งตัว แต่ใบหน้าไม่แสดงความรำคาญเลยแม้แต่น้อย

 

---

[1] ขนมแป้งข้าวเหนียวหวาน หรือ ขนมเกาเกา