เฉียวเวยเวย  นักธุรกิจสาวใหญ่ที่ประสบความสำเร็จทุกด้าน

ใช้เงินแก้ปัญหารับเลี้ยงเด็กกำพร้าสร้างครอบครัว

และไม่ลืมที่จะสร้างบุญสร้างกุศลไปด้วย

นางตายตอนอายุ 45  ปี  ยังใช้ชีวิตไม่คุ้มกับที่มีเงิน

วิญญาณล่องลอยไปเกิดใหม่

เป็นฮูหยินเอกจวนเสนาบดีของแคว้นเหลียง

สามีกลับไม่รัก   นางไม่มีทางที่จะทน

เงินก็มี อายุยังน้อย ยังเสพสุขได้อีกหลายปี

ใด ๆ สรรพสิ่งล้วนหามาได้ด้วยเงิน

ชาตินี้นางจะใช้เงินที่มีให้คุ้ม

ความรักของบุรุษนางก็จะซื้อ

ตอนที่  1  ชีวิตใหม่     

         เฉียวเวยเวย  แกล้งนอนหลับฟังเสียงพูดคุยของกลุ่มคนที่เรียกตัวเองว่าบ่าวข้างนอก  แม้คนเหล่านั้นจะพยายามกระซิบคุยกันนางก็พอจับใจความได้ว่า  เจ้าของร่างเดิมหมดสติตอนนี้ฟื้นขึ้นมาความจริงที่นางได้เป็นเจ้าของร่างนี้เสียแล้ว         

          แน่ แน่ ต้องใช่แน่ๆ   นางมาเกิดใหม่ในยุคโบราณ

         จากการอ่านนิยายเกิดใหม่ทะลุมิติ มาหลายเรื่อง     ในยุคโบราณแบบนี้ความสามารถในตลาดหุ้น ตลาดคริปโต จะเอามาใช้ทำอะไรได้ 

         จะสร้างความประทับใจจากอะไรได้ 

         ฝีมือทำกับข้าวไม่มี

         หมอก็ไม่ใช่  พืชสมุนไพรสักอย่างก็ไม่รู้ 

         ปลูกผักทำสวน จำได้นางลองปลูกต้นกระบองเพชรมันยังตาย

         นักฆ่าฝีมือดี  ไม่นะแค่ท่าโยคะง่าย ๆ นางก็ปวดเอวจะแย่ 

         ตัดเย็บเสื้อผ้า งานปัก งานฝีมือ นางใช้เงินซื้อมาตลอด 

         เฉลียวฉลาดนิสัยน่ารัก  ไม่เลย ชาติที่แล้วนางเอาแต่ใจสุดๆ

         แล้วต้องมาสู้รบกับญาติพี่น้องอีก

         จะใช้ชีวิตให้เฟื่องฟูแบบนางเอกคนอื่น ๆ ได้อย่างไร

         นิยายที่เคยอ่านอย่างสนุกสนานกลายเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับนางไปแล้ว

         คราวนี้ได้ตายอีกครั้งแน่ ๆ 

         ฮื้อออออ 

         นางขอตายไปเกิดใหม่อีกครั้งจะดีกว่า 

         นางไม่ไหวนางไม่อยากจะทนอะไรทั้งนั้น 

         เฉียวเวยเวย พลิกตัวไปมาอย่างกระสับกระส่าย แม้เคลื่อนไหวเล็กน้อยก็ทำให้คนข้างนอกที่คอยรับใช้ได้ยินเสียง  พวกนางเปิดประตูเข้ามาคุกเข่าอยู่ข้างเตียงรอรับคำสั่งอย่างมีระเบียบไร้สุ้มเสียงเคลื่อนไหว 

         อย่างไรก็ต้องเผชิญสิ่งที่เป็นอยู่  เฉียวเวยเวยจึงลืมตากำลังจะลุกขึ้นก็มีมือหญิงชราผู้หนึ่งมาช่วยดันหลังด้วยแรงอย่างพอเหมาะ

         “ฮูหยินท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง ให้บ่าวตามหมอหรือไม่เจ้าคะ”

         น้ำเสียงของหญิงชราเอ่ยถามด้วยความรู้สึกห่วงใย 

         “ไม่ต้อง ขอน้ำให้ข้า” 

         เพียงกระพริบตา จอกน้ำก็มาอยู่ตรงหน้า  เฉียวเวยเวยพึงตระหนัก  นางหาใช่เกิดในตระกูลยากจน  ดูจากการเอาใจใส่ของบ่าวไพร่ นางน่าจะมีฐานะไม่น้อย เมื่อสักครู่นางกังวลเกิดเหตุจริงๆ  วิตกไปเองแท้ ๆ  ขณะนั้นนางก็รู้สึกว่า มีบางสิ่งที่หายไป ใช่เหตุใดนางไม่รู้สึกปวดหัวหนัก ๆ แล้วมีความทรงจำของเจ้าของร่างวิ่งเข้าหัวเล่า 

         หญิงชราผู้นั้น เห็นท่าทีของหญิงสาวจับหัวตนเอง นางจึงเอ่ยสั่งบ่าวทันที

         “เจ้าไปตามหมอลู่มา” 

         จากนั้นก็หันมากล่าวกับหญิงสาว

         “ฮูหยินท่านจะโกรธบ่าวก็ได้ แต่อย่างก็ต้องให้หมอตรวจดูสักหน่อยนะเจ้าคะ” 

         แม่นมฝู เอ่ยด้วยน้ำเสียงเอาอกเอาใจและหลอกล่อ 

         เฉียวเวยเวยกลัวจะเผยพิรุธนางเอนกายลงนอนรอความทรงจำ  อย่างไรก็ควรต้องมีสิ่งดีก่อน ค่อยตัดสินใจ  ตอนนี้จะเอ่ยสิ่งใดไม่ได้ แกล้งป่วยต่อไปล่ะกัน 

         เมื่อหมอลู่มาถึงก็จับชีพจร หมอชราหลับตาอยู่สักครู่ก็เอ่ยขึ้น

         “ร่างกายของฮูหยินอ่อนแอ  จำเป็นต้องบำรุงให้มาก” 

         เฉียวเวยเวยหลับตาฟัง  นึกขำคำพูดหมอ นางต้องอ่อนแออยู่แล้วไม่อย่างนั้นจะป่วยได้อย่างไร  เฮ้อ เสียงหัวใจก็ไม่ได้ฟัง สแกนสมองก็ไม่มี  ตรวจเลือดก็ไม่ได้ทำ  เวลาป่วยไม่ทันรักษาก็เสียชีวิตก่อนแล้วแบบนี้ แต่จะว่าไปก็ดีไม่ทรมาน 

         หญิงสาวไม่โต้แย้งและเอ่ยอะไร มีเพียงหญิงชราที่ถามไถ่หมออย่างละเอียดทั้งการดูแลและอาหารการกิน 

         ไม่นานยาต้มถ้วยแรกก็มาถึง  เฉียวเวยเวยมองดูถ้วยยาด้วยความรู้สึกผะอืดผะอม  ความรู้สึกท้อแท้วิ่งเข้ามาอีกระลอก มันต้องขมมากแน่ ๆ  หญิงสาวร้องตะโกนภายในใจ

         ฉันต้องการยาเม็ด

         ฉันต้องการแคปซูล

         ถึงไม่อยากจะดื่มเฉียวเวยเวยก็ถูกแม่นมบังคับทานจนหมดถ้วย  ไม่นานนางก็คล้อยหลับไปด้วยฤทธิ์ยา  จนกระทั่งยามเย็นถึงได้ตื่น

         ริมหน้าต่างห้องนอนของนางเต็มไปด้วยดอกไม้ที่กำลังบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมอบอวล  หญิงสาวนั่งมองแสงตะวันที่ร่ำไรอยู่ขอบฟ้า  นางเหม่อมองข้างนอกอย่างใจลอย 

         ฟื้นสติครั้งนี้นางรับรู้ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมบางส่วนมันกำลังฟื้นขึ้นมาที่ละนิด  ที่ละนิด 

         เฉียวเวยเวยถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย 

         เฮ้อ!!  ข้อมูลในยุคโบราณถ่ายโอนช้าขนาดนี้เนี้ย!!

         ประจวบเหมาะกับนางกำลังนอนป่วยซมอยู่บนเตียงทำให้ข้อมูลมีเวลาถ่ายเท จวบจนจะครบสัปดาห์เฉียวเวยเวยจึงพอเข้าใจสถานการณ์ของตนเองขึ้นมาบ้าง

         นางเริ่มไล่เรียงที่ละข้อ

นางรวยมาก ข้อนี้สำคัญมาก หลังจากนี้เรื่องอื่น ๆ ล้วนไม่สำคัญเท่าไรนักเก็บไว้เป็นข้อมูล

สามีไม่รัก นางไปแย่งคนรักผู้อื่น แล้วตอนนี้สตรีคนนั้นก็แต่งเข้าจวนมาในฐานะฮูหยินรองพวกเขารักกัน นางทนไม่ไหวตรอมใจสุดท้ายใจป่วยกายก็ป่วยสิ้นลมหายใจไปเป็นนางที่เข้ามาอยู่ในร่างแทน 

สามีนางเป็นเสนาบดีของแคว้นเหลียง

ยุคนี้ไม่มีสงครามข้อนี้ก็ดีสุด ๆ

หลักจากได้พักฟื้นมาหลายวันพร้อมได้เวลาสงบสติ  ชาตินี้ดีกว่าชาติที่แล้วนางไม่ต้องหาเงินเอง  เกิดมาก็รวยเลย  เช่นนั้นก็แค่ใช้ชีวิตให้ดี อยากทำอะไรก็ทำ หรือจะออกท่องเที่ยวช่วยเหลือผู้คนมีอิสระเต็มที่  

ทว่ายังติดอยู่บางอย่าง  

เริ่มต้นที่ดีจัดการชีวิตก็คือหย่าสามี คิดแล้วหญิงสาวก็ขำอมยิ้มอยู่เพียงลำพัง  ชาติที่แล้วประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานทว่ากลับหาสามีไม่ได้  อาศัยที่มีเงินจึงได้หนุ่มบาร์โฮสต์มาช่วยแก้เหงา  แต่ชาตินี้สิ่งเริ่มต้นได้สามีมาแล้วกลับต้องหย่าเสียนี่ ฮ่า ฮ่า